Σατραπεία και Δημοκρατία

1612-14 The Four Continents, Peter Paul Rubens, Wien

Σατραπεία και Δημοκρατία

In Πολιτικά κείμενα on Αυγούστου 7, 2012 by Παναγιώτης Πασπαλιάρη.

Οι άνθρωποι γενικά πιστεύουν ότι τη μεγαλύτερη σημασία για την πορεία ενός τόπου έχει το ποιοι κυβερνούν. Ιστορικά είναι σήμερα αποδεκτό ότι εξίσου μεγάλη σημασία, αν όχι μεγαλύτερη έχει και το ποιοι είναι οι κυβερνώμενοι. Στην πραγματικότητα, και τα δύο αυτά υπο-ερωτήματα ανήκουν στο μεγάλο θέμα της ιστορίας που διερευνά το πώς κυβερνάται ένας τόπος σε μια δεδομένη στιγμή.
Το ερώτημα αυτό είναι κομβικής σημασίας σε μια μεγάλη κρίση, όπου η εναλλαγή των προσώπων στην εξουσία δε φτάνει. Κι αυτό γιατί το πώς κυβερνάται ένας τόπος δεν ορίζει απλώς τα όρια της ελευθερίας ή ασυδοσίας των κυβερνώντων, αλλά διαμορφώνει χαρακτήρες, αντιλήψεις, προδιαθέσεις, τον γενικό τύπο θα λέγαμε των κυβερνωμένων. Το πολίτευμα είναι το μεγάλο σχολείο (σωφρονιστήριο ενίοτε) της κοινωνίας.



1621 Fish Market, Frans Snyders, Kunsthistorisches Museum, Wien.

Η Σατραπεία
Συνηθίζουμε στη στήλη αυτή να παραθέτουμε μια ή περισσότερες ιστορικές μαρτυρίες και να ξεδιπλώσουμε τη σημασία αυτής της μαρτυρίας στο τότε και το τώρα. Το ρόλο της μαρτυρίας σε αυτή στήλη θα παίζουν και τα ιστορικά ποιήματα του Καβάφη. Μια χούφτα από αυτά, έχουν περισσότερη ιστορικά αξία, κατά τη γνώμη μας, από το συνολικό έργο φημισμένων ιστορικών. Κι αυτό γιατί μεταφέρουν κάτι που δεν μπορεί να κάνει η ιστορική έρευνα. Μεταφέρουν την ψυχή της ιστορίας και όχι τα γεγονότα.
Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται,
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις)
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες, και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει,
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε,
την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Αυτά πού θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία,
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις;

1481-2 La Primavera(Spring) Botticelli Filipepi, Uffizi Gallery

Το πολίτευμα ως τρόπος αυτοεξέτασης και βελτίωσης
Η ευτυχής συνύπαρξη ή ανάγκη συνύπαρξης των ανθρώπων που έφτιαξαν την πρώτη και τελευταία απόπειρα δημοκρατίας στην ανθρώπινη ιστορία, ο σοφιστής Πρωταγόρας, ο Εφιάλτης, ο Αναξαγόρας, ο Περικλής, η Ασπασία σύμφωνα με τα «κουτσομπολιά» του Πλάτωνα, ίσως και κάποιοι ακόμα, σκέφτηκαν ως εξής: το δίκαιο και το λογικό βρίσκεται μέσα σε όλους. Άρα πιο δύσκολα αποφασίζουν δίκαια και λογικά οι πολλοί παρά ο ένας. Αυτός ήταν ο πνευματικός σπόρος της δημοκρατίας. Το βλαστάρι του όμως που ξεφύτρωσε στην Αττική γη ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρον. Γιατί το πολίτευμα μιας χώρας είναι πολλά πράγματα μα πρώτα και κύρια το πώς βλέπει τον εαυτό του ο κάθε πολίτης ζώντας σε αυτό.
Ξεκινώντας από αυτή την αρχή δημιουργήθηκαν οι συνθήκες που ωθούσαν το άτομο προς την αυτοβελτίωση. Αν η ποίηση του Καβάφη δε βοηθά να καταλάβει κανείς τι εννοούμε, ίσως η συμμετοχή σε ένα κοινωνικό δίκτυο ή η δημιουργία ενός blog να βοηθήσει. Ο Αθηναίος πολίτης του 5^ου και του 4^ου αιώνα αισθανόταν όπως ο ενεργός χρήστης του twitter. Γράφει κάτι και περιμένει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τον έπαινο, την αναδημοσίευση, την επικοινωνία, τον θαυμασμό. Το μόνο που λείπει από αυτά τα μέσα για να θεωρηθούν αμεσοδημοκρατικά συστήματα είναι η οργάνωση της συζήτησης προς μία απόφαση που θα δεσμεύει τους συμμετέχοντες (αυτό θα ήταν το έργο ενός αμεσοδημοκρατικού κόμματος).
Αντιθέτως, ο σύγχρονος Ευρωπαίος πολίτης δε ζει σε μία δημοκρατία αλλά μάλλον σε κάτι ανάμεσα στην ολιγαρχία και τη μοναρχία, με πρωθυπουργό ή καγκελάριο ή πρόεδρο στο ρόλο του Αρταξέρξη. Γιατί βλέπει τον εαυτό του όχι ως συμμετέχοντα στις διαδικασίες απόφασης, αλλά σαν λήπτη αξιωμάτων, επιδομάτων, ευεργετημάτων, μισθοδοσίας. Στον κοινοβουλευτισμό ο πολίτης προσδοκά στην εύνοια της εξουσίας, και δημιουργεί μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες για να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, ο κοινοβουλευτισμός ταυτίζεται με τη σατραπεία, όπου το μέγιστο επιδιωκόμενο είναι το υλικό όφελος, ενώ στη δημοκρατία το μέγιστο επιδιωκόμενο είναι ο έπαινος, το «Εύγε».

1576 The Annuciation El Greco  .Prado. Madrid

Δημοκρατία, λόγος, επιστήμη, θέατρο, μουσική, αρχιτεκτονική
Και κάτι ακόμα προς περαιτέρω σκέψη. Το να ζεις σε πραγματικά δημοκρατική κοινωνία, να επιδιώκεις τον έπαινο σε μια φυσική ή ηλεκτρονική Αγορά, το να πασχίζεις γι’ αυτό σε όλη σου τη ζωή, σε κάνει να βρίσκεις τρόπους έκφρασης όλο και πιο πρωτότυπους όλο και πιο δημιουργικούς. Θα ανακαλύψεις από τα βάθη της ψυχής σου και της παράδοσης του λαού σου, ότι το χιούμορ και η ειρωνεία τραβά την προσοχή και επιφέρει τον έπαινο όταν γίνεται καλά. Το δράμα και ο συμβολισμός είναι επίσης ένας τρόπος για να εκφράσεις την πολιτική σου θέση. Κάπως έτσι γεννήθηκε το θέατρο στο πλαίσιο της δημοκρατικής Αθήνας.
Ακόμα περισσότερο, η ανάγκη να αρθρώσεις λόγο, να απευθυνθείς δηλαδή στη λογική των συμπολιτών σου, σε οδηγεί στην αναζήτηση και όταν η αναζήτηση αποκτά μέθοδο και πειραματική επιβεβαίωση, ονομάζεται επιστήμη. Πολύ συχνά στους λόγους τους οι Αθηναίοι ρήτορες χρησιμοποιούσαν επιστημονικές ή ψευδοεπιστημονικές απόψεις, δικές τους ή φιλοσόφων της εποχής. Επιδιώκοντας μια καριέρα δημόσιου άντρα για τα παιδιά τους οι Αθηναίοι πλήρωναν όσο – όσο για τη διδασκαλία ενός σοφιστή. Οι σοφιστές έγιναν σημαντικοί και οι καλύτεροι από αυτούς έγιναν οι πρώτοι επιστήμονες της ιστορίας. Πάνω σε αυτό το πνεύμα θεμελιώθηκε η σύγχρονη δυτική επιστήμη τα ίδια εκείνα χρόνια της άμεσης δημοκρατίας.
Η ανάγκη για βελτίωση του πολίτη και της λογικής του μέσω της παιδείας, ήταν σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις έννοια αντιληπτή από τον Περικλή και την ομάδα του. Αυτό οδήγησε κατά πάσα πιθανότητα στα «θεωρικά», τα δωρεάν δηλαδή εισιτήρια που δίνονταν στους φτωχούς πολίτες για την είσοδό τους στα θέατρα. Αυτό οδήγησε τον Περικλή στη δημιουργία του ωδείου, που πάλι σε πνεύμα άμιλλας μετέτρεπε το ρυθμό και τις ιδέες της εποχής σε στίχους και νότες, πάνω στις οποίες βασίστηκαν ίσως οι μελωδίες της δύσης. Αυτό τον οδήγησε στη σύλληψη του μεγαλειώδους προγράμματος αναστήλωσης των κτισμάτων στην Ακρόπολη, όπου δημιουργήθηκε το πρότυπο της δυτικής αρχιτεκτονικής, της συμμετρίας, της εφαρμοσμένης επιστήμης.

Peter Paul Rubens, The Consequences of War, 1638-39,
oil on canvas (Palatine Gallery, Palazzo Pitti, Florence)

Τα πιο πολλά μεγάλα γεγονότα στην ιστορία έχουν περισσότερες από μία εξηγήσεις. Η δημιουργία ταυτόχρονα του θεάτρου, της επιστημονικής μεθόδου, της ιστορίας, της φιλοσοφίας, της μουσικής παιδείας, της ρητορικής, της κλασικής αρχιτεκτονικής, στο σύνολό της, η δημιουργία της εποχής που αποτέλεσε το καταφύγιο του ανθρώπου κάθε φορά που η καταπίεση και ο σατραπισμός απειλούσε την ύπαρξή του, έχει μία εξήγηση: την άμεση, ανόθευτη, πραγματική και μοναδική Δημοκρατία.
Tweet, post, like, dislike, act democratically…

Δημοσιεύτηκε στο HOT DOC No 8

Ανοιχτή επιστολή προς την ηγεσία, τα στελέχη, τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ

Αγαπητοί φίλοι,

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΣ ΚΑΙΡΟΣ που σκεφτόμασταν να απευθυνθούμε απ’ ευθείας στα κόμματα της Αριστεράς. Κάθε φορά όμως που πηγαίναμε να το προγραμματίσουμε, όλο και το ρίχναμε παραπίσω. Στις καλένδες που λένε. Οι λόγοι; Ω, πάντα βρίσκαμε λόγους! Ξέρετε… Η επικαιρότητα, κάποιο άλλο θέμα που ήταν πιο επείγον, ζητήματα που προέκυπταν από το διάλογο με διάφορους σχολιαστές και έπρεπε να καλυφθούν ή να διευκρινιστούν. Δεν βαριέστε… Προσχήματα ήταν όλα αυτά, έστω και καλά μακιγιαρισμένα, κι εμείς, που ήμασταν οι μακιγιέρ, το ξέραμε πολύ καλύτερα απ’ τον καθένα. Ο βασικός λόγος ήταν άλλος. Ήταν ο δισταγμός μας να απευθυνθούμε, εμείς μια παρέα, σε πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς, και μάλιστα έτσι, μ’ αυτόν τον «επίσημο» τίτλο. Η αναντιστοιχία είναι τεράστια κι όσο να ’ναι κωλώναμε. Ακόμα περισσότερο επειδή ξέραμε πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα έκανε καμπόσους, που μας γνωρίζουν, αλλά δεν μας γουστάρουν, να πούνε: «Καλά, αυτοί έχουν σαλτάρει τελείως! Ποιοι νομίζουν ότι είναι τρομάρα τους;».

Όλα τα πράγματα όμως έχουν ένα όριο. Κι επειδή, μετά από ένα σχεδόν χρόνο Μνημονίου, έχουμε πάρει για τα καλά την κατηφόρα, κι επειδή η κατηφόρα όλο και θα κατηφορίζει, κι επειδή γενικεύεται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πράγμα που αναμένεται κιόλας να επισημοποιηθεί στις 25 του μήνα, οπότε θα ισχύει απόλυτα και το επιχείρημα «ό,τι για όλους, αυτό και για σας Έλληνες, βγάλτε το σκασμό», είπαμε κι εμείς να σταματήσουμε να βγάζουμε το σκασμό, ν’ αφήσουμε τις ντροπές και τις ευαισθησίες, και ν’ αρχίσουμε να ξαποστέλνουμε τα γράμματα και τις γραφές στα κόμματα, τα κομμάτια και τα θρύψαλα της Αριστεράς.


ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΕΣΑΣ. Το θεωρούμε αυτονόητο και επιβεβλημένο. Είστε το μαζικότερο κόμμα με την καλύτερη οργάνωση, έχετε τη μεγαλύτερη επιρροή και, επιπλέον, έχετε την πιο «βαριά» ιστορικότητα (όχι όμως και την αποκλειστικότητα της ιστορίας του εργατικού κινήματος, για να τα λέμε όλα). Εμείς όλα αυτά τα σεβόμαστε, κι αν μας ξεφύγουν παρακάτω τίποτε «κακές» λέξεις και φράσεις, μη το πάρετε στραβά και μη θεωρήσετε ότι σας αλείψαμε λάδι για να σας κάψουμε μετά. Αυτό σάς το λέμε επί λόγω τιμής.[1]



Θα επικεντρωθούμε στα ζητήματα της συγκυρίας. Και θα μιλήσουμε γι’ αυτά κριτικά, αλλά, μένοντας σε όσα μας ενώνουν κι όχι σε όσα μας χωρίζουν. Το τι μας ενώνει θα το καταλάβετε αν ρίξετε μια προσεκτική ματιά στα όσα γράφουμε στη ταυτότητά μας. Το τι μας χωρίζει, επειδή θέλουμε να είμαστε καθαροί, αλλά, απ’ την άλλη, δεν θέλουμε και η όποια συζήτηση μαζί σας να περιστραφεί εκεί, σας το λέμε τηλεγραφικά, πολύ γενικά και μάλλον αποφθεγματικά σε υποσημείωση.[2]

ΕΔΩ ΚΙ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ έχουμε μπει σε μια άλλη φάση, το ξέρετε πολύ καλά. Η χώρα, δηλαδή οι εργαζόμενοι που ζουν σ’ αυτή τη χώρα, είναι υπό τον άμεσο έλεγχο του διεθνοποιημένου κεφαλαίου (εξυπακούεται ότι ένα μέρος αυτού του διεθνοποιημένου κεφαλαίου είναι ελληνικά κεφάλαια) και ωθείται απροκάλυπτα και ωμά να φορέσει τον σιδερένιο κορσέ της Νέας Ιεράς Συμμαχίας. Μήνα το μήνα και Μνημόνιο το Μνημόνιο, παρά τις όποιες αντιδράσεις και αντιστάσεις, μπαίνουμε όλο και περισσότερο σ’ αυτό τον κορσέ. Στην αρχή μάς βάλανε τα πόδια μέχρι τους αστραγάλους, μετά μέχρι τα γόνατα, ύστερα πιο πάνω, κοντεύει να μας φτάσει στη μέση. Αυτή είναι μια εντελώς νέα κατάσταση. Κι όπως πάει η πολύ γνωστή σε σας έκφραση, «νέα κατάσταση – νέα καθήκοντα» —υποθέτουμε ότι σε αυτό δεν μπορεί να υπάρχει αντίρρηση από κανέναν σας.

Ε ΛΟΙΠΟΝ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ, δεν μας είναι καθόλου καθαρό ποια είναι αυτά τα νέα καθήκοντα που έχει προσδιορίσει και προσπαθεί να εκπληρώσει το κόμμα σας. Καθόλου μα καθόλου. Κι αυτό μας δημιουργεί απορίες. Απορίες αλλά και ανησυχίες, γιατί θυμόμαστε μια κουβέντα που έχει πει κάποιος περί στρατηγικής και τακτικής, και η οποία, σε ελεύθερη απόδοση, ήταν κάπως έτσι:

«Αν οι τακτικές σου κινήσεις δεν υπηρετούν μια συγκεκριμένη στρατηγική, αυτό σημαίνει πως δ ε ν έχεις στρατηγική. Πράγμα που συνεπάγεται πως, τελικά, δεν έχετε ο ύ τ ε τακτική».

Οι ανησυχίες μας μεγαλώνουν, όταν συνειδητοποιούμε πως οι αντίπαλοί μας έχουν προσδιορίσει τα νέα τους καθήκοντα σ’ αυτή τη νέα κατάσταση και προσπαθούν να τα επιτελέσουν. (Δεν έχει τόσο σημασία για την κουβέντα μας, να εξετάσουμε αν οι επιλογές τους είναι οι καλύτερες, ή πόσο καλά τις υλοποιούν, όσο ότι τις έχουν κάνει). Επιγραμματικά: Η κυβέρνηση προσπαθεί από την πρώτη στιγμή να παίξει το χαρτί της «σωτηρίας της πατρίδας», της οποίας πατρίδας βεβαίως βεβαίως «είναι ο καλύτερος σημαιοφόρος», και οι υπόλοιπες συστημικές δυνάμεις παίρνουν θέση παραστάτη. Άλλοι (Ν.Δ.) εκ δεξιών, γκρινιάζοντας για το «μείγμα πολιτικής», άλλοι (ΛΑ.Ο.Σ.) ως δορυφόροι —όπως συμβαίνει στο βόλεϊ με το «ρολόι»— για να ξεπλυθούν, άλλοι (ΔΗ.ΣΥΜ.) στο (φιλελεύθερο) κέντρο για να εγγράψουν υποθήκες ως ψύχραιμοι ρεαλιστές, πάντα απαραίτητοι σε κρίσιμες καταστάσεις, κι άλλοι (ΔΗΜ.ΑΡ.) εξ αριστερών, ως «αντίβαρο» —του συστήματος πάντα. Από κοντά και μερικοί «ανεξάρτητοι» ως αναπληρωματικοί σε ετοιμότητα: Μάνος, Ανδριανόπουλος, και συντροφία... Και, εννοείται, με όλη την υποστήριξη των Μέσων που έχει στη διάθεσή του το σύστημα, για να διαμορφώνει γνώμες (και να παραμορφώνει την πραγματικότητα) —διαδικασία, κατά την οποία, συχνά, γίνεται αντιληπτό ότι το πιο επιδέξιο χέρι βοηθείας προς την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή διαχειρίζεται τα συμφέροντα του αστισμού, δηλαδή την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν είναι τα «Νέα» και το «Βήμα», ή το «Έθνος» και το MEGA, αλλά η «Καθημερινή» και το ΣΚΑΪ…

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΑΠΟ ΣΑΣ δεν βλέπουμε τίποτε. Για να ακριβολογήσουμε: Δεν βλέπουμε τίποτε νέο που να ανταποκρίνεται σ’ αυτή τη νέα κατάσταση. Βλέπουμε μόνο τις σταθερές (για κάθε κόμμα) προσκλήσεις προς τον λαό να πυκνώσει τις τάξεις σας, την υπενθύμιση της ανάγκης για την οικοδόμηση ενός Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού Μετώπου, τις προτροπές σας για αντίσταση, απειθαρχία και ανυπακοή, την προπαγάνδιση του προγράμματος της Λαϊκής Εξουσίας. Καλά όλα αυτά και άγια.[3] Αλλά, —πάντα υπάρχει ένα αλλά—, δεν είναι καινούργια! Σε αντίθεση με την καινούργια κατάσταση. Η οποία, δυστυχώς, είναι πολύ-πολύ συγκεκριμένη. Πράγμα που μεγαλώνει την αναντιστοιχία με τις παλιές κατευθυντήριες γραμμές. Αναντιστοιχία, η οποία προκύπτει είτε λόγω της γενικολογίας που χαρακτηρίζει ορισμένες από αυτές τις γραμμές, είτε λόγω του ότι, πάλι ορισμένες από αυτές, δεν ανταποκρίνονται στις επείγουσες ανάγκες του εργατικού κινήματος, καθώς απαιτούν διεργασίες που, με τη σειρά τους, απαιτούν χρόνο. Και χρόνος δεν υπάρχει (παρακάτω θα εξηγήσουμε πιο συγκεκριμένα για ποιο πράγμα δεν υπάρχει χρόνος).


ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕ, υπάρχει κάποιο νέο καθήκον που έχετε προσδιορίσει για το κόμμα σας και επιχειρείτε να το εκπληρώσετε. Είναι το καθήκον που σας υπαγορεύει να λέτε σε όλους τους τόνους «να ξεσηκωθεί ο λαός!». (Φυσικά, ξέρετε ότι δεν είστε οι μόνοι που ρίχνετε αυτό το σύνθημα). Πολύ ωραία. Για να το δούμε αυτό από πιο κοντά.


Κατ’ αρχήν, και για να ’χουμε το καλό ρώτημα, τι ακριβώς εννοείτε όταν λέτε «να ξεσηκωθεί ο λαός»; Δεν το καταλαβαίνουμε. Κι όχι μόνο δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά, επειδή το λέει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που, βέβαια, είναι υπέρ της οργανωμένης πάλης, μάς φαίνεται και λίγο «κουλό» (με το συμπάθιο). Το καταλαβαίνουμε όταν το λένε οι αντιεξουσιαστές, λόγου χάρη, και γράφουν σε τοίχους και ρολά «εξέγερση τώρα», ή «κουφάλες έρχονται κρεμάλες» κι άλλα τέτοια «ορέα». Αλλά εσείς; Τι διάολο! Δεν θα μείνει κανείς στην Αριστερά που να μην είναι αντιεξουσιαστής;[4]

Διότι, άντε και ξεσηκώνεται ο λαός. Αυτή τη βδομάδα. Σήμερα. Τώρα. Τι θα κάνει; Τι κάνει ένας ξεσηκωμένος λαός που ξεσηκώνεται μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει άλλο την εξαθλίωση, ή την πορεία προς την εξαθλίωση, αλλά όχι και για να υποστηρίξει ταυτόχρονα ένα σχέδιο για το οποίο έχει πειστεί πως θα αντιστρέψει τη φορά των πραγμάτων;


Να σας πούμε εμείς τι θα κάνει; (Μη παρεξηγείτε το ύφος· είναι λόγος εμφατικός και όχι αμετροεπής). Θα πάει να κάψει «το μπουρδέλο τη Βουλή», αυτό θα κάνει. Ή θα μπουκάρει σε καμιά εφορία και θ’ αρχίσει να σπάει τους υπολογιστές. Ή θα πλακώσει στο ξύλο κάνα υπουργό άμα τον πετύχει «χαλαρό». Ή θα κάνει μπουρλότο κάποια επιχείρηση που ο ιδιοκτήτης της κήρυξε πτώχευση, για να μη πτωχεύσει εκείνος. Ή θα πάει στο σπίτι κάποιου πολιτικού και θα το κάνει «καινούργιο». Ή ό,τι άλλο εν πάση περιπτώσει του έρθει να κάνει, έτσι απελπισμένος που είναι. Αυτά εννοείτε όταν λέτε «να ξεσηκωθεί ο λαός»;

Μα αυτά, αγαπητοί φίλοι, θα είσαστε οι πρώτοι που θα τα καταγγείλετε! Και μόνο η τακτική σας στις πορείες και τις διαδηλώσεις, και μόνο η στάση σας στο κάλεσμα «Πάμε Σύνταγμα – Μένουμε Σύνταγμα!»,[5] το δείχνουν ξεκάθαρα ότι έτσι θα αντιδράσετε, αφού εξηγήσετε, βέβαια, εκ παραλλήλου ότι «τέτοιες μορφές πάλης είναι αδιέξοδες και δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο στον αποπροσανατολισμό του κινήματος». Επομένως, από τη στιγμή που ένας χωρίς σχέδιο ξεσηκωμένος λαός τέτοιες μορφές πάλης υιοθετεί, με τις οποίες και διαφωνείτε, τι στην ευχή του Θεού και του Προφήτη εννοείτε, όταν λέτε «να ξεσηκωθεί ο λαός»;

Εδώ θα μπορούσε κάποιος από εσάς, αγαπητοί φίλοι, να αντιτείνει: «Μα εμείς δεν λέμε στον λαό να ξεσηκωθεί έτσι, χωρίς σχέδιο! Εμείς τον προτρέπουμε να το κάνει αφού υιοθετήσει ένα σχέδιο: το δικό μας!». Μάλιστα.

ΕΔΩ, ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΟΤΙ θέλουμε να σας υπενθυμίσουμε ότι αυτό το σχέδιο έχει χαραχτεί σε άλλες εποχές και καταστάσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να σας επισημάνουμε ότι, καλώς ή κακώς, αυτό το σχέδιο δεν το υιοθετεί η κρίσιμη μάζα του λαού που απαιτείται ώστε το ενδεχόμενο ξεσήκωμά του να ανοίξει τον δρόμο σε ριζοσπαστικές λύσεις. Δεν το έχει κάνει ούτε όταν πρωτοβγήκε, και, επομένως, ήταν επίκαιρο, ας πούμε, και δεν το κάνει ούτε τώρα, αφού, εκτός των άλλων, είναι και ανεπίκαιρο.


Το ερώτημα προκύπτει αυτομάτως: αφού όλα αυτά δεν τα κάνει ο λαός, εμείς τι κάνουμε τώρα; Θα περιμένουμε να ξυπνήσει, παρατηρώντας εκ του μακρόθεν τον ύπνο του; Ως πότε; Μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα; Μα και να βγάλει, δεν πρόκειται να τα δούμε! Τότε, θα βλέπουμε πια όλοι τα ραδίκια ανάποδα!...


ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΒΕΒΑΙΑ, αγαπητοί φίλοι, τι θέλουμε να πούμε μέσα από όλες αυτές τις φραστικές υπερβολές. Θέλουμε να πούμε το εξής απλό, το οποίο, κατά την άποψή μας, προκύπτει αβίαστα από τα κενά και τις αντιφάσεις που επισημάναμε:

«Αφού οι τακτικές σας κινήσεις δεν υπηρετούν μια συγκεκριμένη στρατηγική, αυτό σημαίνει πως δ ε ν έχετε στρατηγική. Πράγμα που συνεπάγεται πως, τελικά, δεν έχετε ο ύ τ ε τακτική»!



ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ τη Γραμματέα σας, την Αλέκα Παπαρήγα, να σχολιάζει το σύνθημα – γραμμή «να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου» (φυσικά, με όλα τα συμπαρομαρτούντα: Μνημόνια, ΔΝΤ, κ.λπ., κ.λπ.) λέγοντας (περίπου):

«Λένε μερικοί ‘‘να φύγει η κυβέρνηση, να φύγει η κυβέρνηση’’. Κι εμείς ρωτάμε: να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να ’ρθει ποια;».

Για μισό λεπτό, γιατί εδώ αρχίζουμε να σας χάνουμε τελείως.

Θέλετε να φύγει αυτή η κυβέρνηση, ναι ή όχι; Ναι, ασφαλώς, δεν το συζητάμε. Και θέλετε να μη τη διαδεχθεί κάποια άλλη που θα είναι «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»; Κι αυτό δεν το συζητάμε. Θέλετε. Τότε; Αντί να αναρωτιέστε ρητορικά «και ποια κυβέρνηση να έρθει μετά από αυτή;», όπως αναρωτιούνται εκατομμύρια Έλληνες στα σπίτια τους και στα καφενεία και στα λουτρά, γιατί δεν βάζετε κάτω το μυαλό σας και τα πράγματα, για να δείτε ποια κυβέρνηση θα μπορούσε να διαδεχθεί αυτήν και να μην είναι «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»; Να πούμε εμείς μια ιδέα; Μπορεί να είναι μαλακία, αλλά καλό είναι να μη κρατάμε τις ιδέες μέσα του ο καθένας, από το φόβο μη τον πουν μαλάκα. Εν πάση περιπτώσει, εμείς έτσι συνηθίζουμε να κάνουμε. Λοιπόν:

Κάποιο ραδιοφωνικό δελτίο ειδήσεων, σήμερα, αναμετέδωσε την εξής δήλωση, σημερινή κι αυτή, της Γραμματέας σας (δεν είναι η πρώτη φορά που την κάνει): «Δεν αναγνωρίζουμε ούτε ένα ευρώ απ’ το χρέος».

Έκτακτα.

Δεν θα μπορούσατε, αγαπητοί φίλοι, να βάλετε μπρος για μια κυβέρνηση που, ως πρώτο και βασικό καθήκον θα έχει, να πει αυτό ακριβώς στους εταίρους (και στις εταίρες τους); Δηλαδή: «Δεν αναγνωρίζουμε ούτε ένα ευρώ από το χρέος. Για κοπιάστε να συζητήσουμε τα διαδικαστικά». Που, βέβαια, θα ξεκινήσει από ένα πολιτικό μέτωπο (το κοινωνικό υπάρχει ήδη) και από ένα μίνιμουμ σχέδιο για το πώς θα πορευτούμε στα (θέλουμε, δεν θέλουμε) δύσκολα. Και που, πάλι βέβαια, επειδή είναι αρκετοί μέσα στην Αριστερά αυτοί οι οποίοι έχουν την ίδια άποψη, καθώς και όχι λίγοι οι πολίτες που αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι το χρέος είναι μιας πρώτης τάξης θηλιά για το λαιμό τους και το λαιμό των παιδιών τους και το λαιμό των παιδιών των παιδιών τους, αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι μόνο μια κυβέρνηση ΚΚΕ. Θα είναι μια κυβέρνηση μετωπική —ή συμμαχική, αν προτιμάτε.

Ακούμε από κάποιους φίλους τής Κεντρικής σας Επιτροπής, αλλά και από διάφορες ανά την Ελλάδα ΚΟΒες σας, πολλές αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες. Επειδή σας γράφουμε από μακριά, δεν μπορούμε να ακούσουμε ακριβώς τι μας λένε. Ωστόσο, κάτι λίγα τα πιάνουμε:

«Μα τι λέτε ρε παιδιά; Θα τρελαθούμε τελείως; Πώς θα σταθεί μια τέτοια κυβέρνηση; Αφού δεν υπάρχει ο αναγκαίος υπέρ μας συσχετισμός δυνάμεων! Κι έπειτα, η αποδέσμευση της χώρας από το χρέος, ΔΝΤ, ΕΕ και δε συμμαζεύεται, προϋποθέτει την αποδοχή από το λαό της ιδέας του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, καθώς και την αποδοχή του προγράμματος του κόμματός μας, της Λαϊκής Εξουσίας».

Και πάλι έκτακτα.[6] Αλλά, να ρωτήσουμε κάτι που μας έρχεται στο φτωχό μας το μυαλό; Η προϋπόθεση δεν έχει κι αυτή μια προϋπόθεση, με τη σειρά της; Αλλιώς: Η πολιτική συνειδητοποίηση του λαού σε ανώτερα επίπεδα από τα σημερινά δεν είναι αποτέλεσμα διαλεκτικών διαδικασιών όπου, μέσα από μια συσσώρευση παραγόντων προκύπτει το ποιοτικό άλμα (ή μεταλλαγή), το οποίο ποιοτικό άλμα, εν προκειμένω, είναι «η αποδοχή από το λαό της ιδέας του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, καθώς και την αποδοχή του προγράμματος του κόμματός μας, της Λαϊκής Εξουσίας»; Ή αλλιώς και πιο «λαϊκά»: Το αγώγι δεν ξυπνάει τον αγωγιάτη;


Επομένως, ποιο είναι το πρόβλημα να ξεκινήσετε μια πορεία συμπόρευσης με άλλες αριστερές δυνάμεις, αλλά και ευρύτερες λαϊκές, ξεκινώντας από αυτά που σας ενώνουν; Εσείς δεν λέτε «ακολουθείστε μας μέχρι εκεί που συμφωνείτε μαζί μας»; Ε, αυτό έχει και το ανάποδό του, αγαπητοί φίλοι: «Συμπορευθείτε κι εσείς μέχρι εκεί που συμφωνείτε με άλλους» —δεν γίνεται τα δικά σας δικά σας, και των άλλων μισά-μισά! Και μέσα από αυτή τη συμπόρευση και τις συν-αγωνιστικές σχέσεις που μοιραία θα αναπτυχθούν, θα έχετε, με τη συνεπικουρία και του Πραγματικού, όλες τις ευκαιρίες του κόσμου να πείσετε και για την ανάγκη κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, και για τη Λαϊκή Εξουσία, και για όλα! Πώς αλλιώς;

ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΘΑΤΕ, αλλά πραγματικά απορούμε πώς δεν σκέφτεστε όλα αυτά που είπαμε μόλις παραπάνω. Και απορούμε περισσότερο επειδή εσείς οι ίδιοι, δια χειλέων Αλέκας Παπαρήγα, κάνετε συχνά λόγο πως «τίθεται πια θέμα εξουσίας». Έτσι το γράφετε το ‘τίθεται’, με άλφα γιώτα. Που σημαίνει, τίθεται αντικειμενικά. Μα αν τίθεται αντικειμενικά, δεν πρέπει και το πολιτικό συλλογικό υποκείμενο, που ακούει στο όνομα ΚΚΕ, να αρχίσει κάποια στιγμή και να ζυμώνει αυτό το ρημάδι το θέμα εξουσίας; Γιατί συνεχίζετε να το κοσκινίζετε;



Ξέρετε τι λέει αρκετός κόσμος;( Δεν το λένε μόνο τα συστημικά παπαγαλάκια. Το λέει κι αριστερός κόσμος, δικός μας). Θα το ξέρετε, δεν μπορεί να μη το έχετε ακούσει. Λέει πως κοσκινίζετε γιατί δεν θέλετε να ζυμώσετε. Και δεν θέλετε να ζυμώσετε, γιατί έχετε βολευτεί στη Νο 1 θέση εντός της Αριστεράς, έχετε φτιάξει τους μηχανισμούς σας, και αρκείστε να αναπαράγεστε ως ένα κόμμα εν είδει επιχείρησης.

Εμείς δεν τα πιστεύουμε αυτά. Δεν τα πιστεύουμε και δεν θέλουμε να τα πιστέψουμε. Για να ακριβολογούμε δεν τα πιστεύουμε έτσι ακριβώς όπως λέγονται. Γιατί και εξαίρεση στο βόλεμα όλης της Αριστεράς δεν θεωρούμε ότι αποτελείτε, και τη διαβρωτική δύναμη των μηχανισμών την ξέρουμε, και, τελικά, το έχουμε πια χωνέψει ότι οι κομμουνιστές δεν είναι τίποτε υπεράνθρωπα, εξωγήινα όντα, αλλά απολύτως γήινα, καμωμένα «από λάσπη και πηλό», όπως όλοι μας.

Δεν τα πιστεύουμε αυτά λοιπόν, έτσι ακριβώς όπως λέγονται. Τι πιστεύουμε; Θα σας το πούμε.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΩΡΙΑ, μέχρι στιγμής, οικοδομείται πάνω στο σενάριο του φόβου.

Φοβάστε, αγαπητοί φίλοι (ουδείς ψόγος· όλοι φοβόμαστε!). Και ο φόβος σας δεν είναι ένας και μοναδικός.

Ο πρώτος, και πιστεύουμε ο βασικός, είναι ο φόβος του …τερματοφύλακα μπροστά στο χτύπημα του πέναλτι! Δηλαδή, ο φόβος που πηγάζει από την αμφιβολία αν θα τα καταφέρει. Ο φόβος να διαλέξει γωνία. Ο φόβος μπροστά στο ενδεχόμενο να μη τα καταφέρει. Ζόρικα όλα αυτά, ό,τι και να πεις. Ιδίως για σας, που τα νούμερα και τα στατιστικά σας δείχνουν ότι είσαστε ο πρώτος και καλύτερος αριστερός τερματοφύλακας κι η ενδεκάδα αρχίζει από σας. Και μπροστά στα ζόρια, τι κάνετε εσείς; Προφασίζεστε τον τραυματία για να την κοπανήσετε «κανονικά και με το νόμο»!

Κι όμως, αγαπητοί φίλοι, έχετε αρκετά στοιχεία για να μετριάσετε ή και να υπερνικήσετε τους φόβους σας. Μήπως δεν έχουν δικαιωθεί οι θέσεις σας περί ΕΕ; Μήπως δεν είναι πολλοί οι αριστεροί που αρχίζουν να συνειδητοποιούν τις αυταπάτες τους; Μήπως δεν σας υποστήριξαν στις καλοκαιρινές απεργίες των ναυτεργατών του ΠΑΜΕ, όταν σας την πέφτανε οι Μανδραβέληδες κι οι Γιανναράδες, μήπως δεν σας υποστήριξαν ακόμα και άνθρωποι που δεν θα λέγαμε και ακριβώς ότι σας βλέπουν με καλό μάτι; Μήπως δεν παραδέχεται πολύς κόσμος ότι τα λέτε χύμα και τσουβαλάτα χωρίς περικοκλάδες και ήξεις-αφήξεις; Τι άλλο θέλετε για να τολμήσετε; Να κάνουν όλοι οι Έλληνες αίτηση ένταξης στο κόμμα σας;


Ένας άλλος φόβος σας είναι το αιώνιο δίλημμα: Έχει έρθει η ώρα; Μήπως αύριο είναι η ώρα κι όχι σήμερα;

Εδώ δεν θα σας πούμε πολλά. Θα επαναλάβουμε μόνο αυτό που λέει η Γραμματέας σας: «τίθεται ζήτημα εξουσίας».

Κι ένας τρίτος φόβος σας (που έχει τη μικρότερη κατανόησή μας): Ο φόβος για το κόμμα. Ο οποίος τροφοδοτείται —αυτό σας το αναγνωρίζουμε ως ελαφρυντικό— από τις μνήμες και τις εμπειρίες του 1968 και του 1991. Αλλά, δεν νομίζετε, αγαπητοί φίλοι, πως είναι καιρός πια αυτό το εργαλείο που είναι το κόμμα σας (γιατί εργαλείο προς χρήση και για κάποιο σκοπό είναι, δεν είναι φετίχ ούτε τοτέμ), δεν νομίζετε πως είναι καιρός να χρησιμοποιηθεί; Τι το φυλάτε; Για να το βάζετε στη βιτρίνα; Στη βιτρίνα, δεν κινδυνεύει βέβαια να υποστεί κάποια φθορά. Όμως ποια η χρησιμότητά του, ή μάλλον, η αξία χρήσης του; Μηδενική. Η μόνη αξία που έχει εκεί είναι η αξία κατοχής… Ε, και λοιπόν;

ΞΕΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΣΑΣ, αγαπητοί φίλοι. Πρέπει να βρείτε τη δύναμη να τους ξεπεράσετε. Δεν το περιμένουμε μόνο εμείς. Το περιμένει πολύς κόσμος. Ακόμα και κόσμος δικός σας, που ψηφίζει δαγκωτό και μονοκούκι ΚΚΕ.[7]

Δεν έχουμε πολύ χρόνο, αγαπητοί φίλοι. Ίσως δεν έχουμε καθόλου χρόνο. Κι εδώ θα το συγκεκριμενοποιήσουμε αυτό, όπως υποσχεθήκαμε παραπάνω.

Δεν έχουμε καθόλου χρόνο ως Αριστερά. Γιατί πολύς κόσμος σ’ αυτούς τους μαύρους καιρούς ξαναστρέφει το βλέμμα του προς τα αριστερά. Ακόμα και κόσμος που τα τελευταία χρόνια μάς έβριζε σταθερά και μας κατηγορούσε ότι κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, κι ότι κοιτάμε κι εμείς μόνο τα οφίτσια και τα βουλευτιλίκια, ακόμα κι αυτός ο κόσμος στην Αριστερά προσβλέπει κατά βάθος. Και ελπίζει σ’ αυτήν. Ως πότε όμως;



Κι ως πότε θα βάζετε κι εσείς το χεράκι σας στη διάψευση των ελπίδων του κόσμου, ότι, επιτέλους, κάποια στιγμή, θα έρθουμε στο ραντεβού; Θέλετε να βαρεθεί να περιμένει; Θέλετε να εγκαταλείψει κάθε ιδέα συνάντησης, απορρίπτοντας ταυτόχρονα και την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης; Θέλετε να μας φτύσει μια και καλή, παίρνοντας άλλους δρόμους, οι οποίοι, ένας Θεός ξέρει πού μπορεί να τον οδηγήσουν; Θέλετε να καταντήσουμε όλοι εκθέματα σε ένα μουσείο, στο οποίο κανείς δεν θα χαλαλίζει ούτε ένα ευρώ για να μας δει;

Γι’ αυτό σας ξαναλέμε, αγαπητοί φίλοι: Ξεπεράστε τους φόβους σας! Για να μπορέσουμε κι εμείς να βγάλουμε από την αφίσα σας το ερωτηματικο-θαυμαστικό που κοτσάραμε, και να κάνουμε τα θαυμαστικά τρία![8] Αυτό θα βοηθήσει και τους υπόλοιπους να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Και μαζί, θα είναι πιο εύκολο να τα καταφέρουμε.

Χθες, ήταν ήδη αργά. Αύριο, θα είναι μάταιο.


Δεν μας μένει παρά το σήμερα.

[1] Ακόμα κι αν θεωρήσετε ότι είμαστε μια «τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική», ρίξτε στο γιαλό το πρώτο και ασχοληθείτε μόνο με το δεύτερο! ;-)

[2] Άλλο διαλεκτικές σχέσεις, κι άλλο εξουσιαστικές. Άλλο ηγεμονία, κι άλλο επι-κυριαρχία. Άλλο κράτος των εργαζομένων, κι άλλο κράτος-κόμμα των εργαζομένων.

[3] Σε πολλά συμφωνούμε και σε πολλά διαφωνούμε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας, οπότε ας μη το κάνουμε …θέμα.

[4] Όχι κατά της εξουσίας βέβαια που, εξ ορισμού, είναι ή πρέπει να είναι όλοι οι αριστεροί. Αντιεξουσιαστής. Έχει διαφορά και ελπίζουμε να την καταλαβαίνετε.

[5] Ούτε εμείς ξετρελαθήκαμε με το συγκεκριμένο κάλεσμα. Αλλά, απ’ την άλλη, δεν έχουμε σκοτωθεί κιόλας να ανεβάζουμε εδώ, μέρα παρά μέρα, διαγγέλματα του τύπου «να ξεσηκωθεί ο λαός», όπως τα εννοείτε εσείς.

[6] Για την οικονομία του λόγου. Εδώ έχουμε διάφορες παρατηρήσεις, αλλά το θέμα του post δεν είναι το πρόγραμμα της Λαϊκής Εξουσίας.

[7] Όπως κάνουν δυο από εμάς. Το έχουμε ξαναπεί.

[8] Όσοι από εσάς ξέρετε σκάκι (κι είστε αρκετοί, από παράδοση), θα ξέρετε και τι σημαίνουν αυτά τα σύμβολα. Για όσους δεν το ξέρουν: Στη σκακιστική γραφή, ερωτηματικό + θαυμαστικό σημαίνει ‘αμφίβολης αξίας κίνηση’. Τρία θαυμαστικά σημαίνουν ‘κίνηση εξαιρετική’.


Η εικόνα, από το altpressfthiotida.blogspot.com  (το ερωτηματικό και το θαυμαστικό δικά μας).

52- Εμπρηστική Υποκρισία της εξουσίας.

Νο 52 Εμπρηστική Υποκρισία της εξουσίας.
1. Η δίκαιη βίαια αυθόρμητη εξέγερση των ημερών είναι σαν πρόωρη εκσπερμάτωση. Ολοι την ψευτοχαίρονται για διαφορετικούς λόγους ο καθένας , κανένας από το πολιτικό σκηνικό δεν την απολαμβάνει. Οι προκλήσεις της κοινωνικής ανισότητας είναι αβάστακτες πιά τουλάχιστον για ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας. Ντύνονται μόνο πανάκριβα ρούχα εισαγωγής, σπουδάζουν άλλα αντικείμενα, ντιλιβερι καταλήγουν, ζουν στα σπίτια των δικών τους, δεν εργάζονται απασχολούνται όπου και όταν. Το χαμόγελο και η αισιόδοξη προοπτική της ζωής σπανίζουν. Οι πολιτικοί των δυό μεγάλων κομμάτων μιλούν με μια γλώσσα ψεύτικη που όταν μιλούν για αλλαγή εννοούν τους δικούς τους στα πράγματα, οταν μιλούν για ανάπτυξη σημαίνει ασυδοσία ημετέρων στο φαγοπότι πάνω σε λογής δουλιές με το δημόσιο, όταν μιλούν για μεταρρύθμιση εννοούν ανισοτιμία και εξαιρέσεις του νόμου για λίγους, όταν φωνάζουν για δίκαιη κοινωνία ξέρεις πιά οτι ψεύδονται ασύστολα, τρέμουν μην ανέβουν οι πολλοί καλοί τα μεχρι τώρα θύματά τους. Πέρα από σεναριολογίες και συνωμοσιολογίες βλέπουμε η έλλειψη αυτοδυναμίας των δικομματικών να τους κάνει ακόμα περσότερο αφερέγγυους παίχτες, θλιβερούς υπαλλήλους ξένων αφεντάδων και όχι των συμφερόντων του λαού που τους ψήφισε.
Οι ισχυροί οργανώνονται

Οι ποδοσφαιροκράτες οργανώνουν προσωπικούς στρατούς για λύσιμο διαφορών.

Οι τράπεζες κρύβουν «σκελετούς» στις ντουλάπες τους.
Οι εργολάβοι χρησιμοποιούν τους περιστασιακούς εργαζόμενους τους για πίεση στη παραγωγή υπεραξίας γης.
Τα παπαγαλάκια του συντηρητισμού στα ΜΜΕ ξεχνάν την ενημέρωση χάριν της διαστρέβλωσης, μας βάζουν κάθε μέρα μελετημένα παραμορφωτικά γυαλιά και όποιος δεί .
Ο κομματικός οπαδός θα εξαντλήσει το "ανιδιοτελές" ενδιαφέρον για την ιδεολογία του στο βαθμό που θα ικανοποιήσει τα ταπεινότερα των ελατηρίων του.
Αν η αστυνομία μετά από τόσα χρόνια μεταρρυθμίσεων βρίσκεται σε αυτό το χάλι κατάχρησης εξουσίας, ανικανότητας ηγεσίας και άχρηστων οικοτρόφων, φανταστείτε τι γίνεται στην εφορία, στην πολεοδομία, στα δημοτικά δρώμενα, στο ΕΣΥ στο ΙΚΑ, στα άλλα ταμεία στις μεταφορές και στις τρείς βαθμίδες της εκπαίδευσης...
Η παιδεία , ο πολιτισμός, οι αρχές τα ιδανικά καταντούν κουκουλοφόρα έπιπλα παλιά.
Οι ανίσχυροι αντιδρούν σπασμωδικά και ενίοτε οργανωμένα. Εμφανίζεται καθημερινά γύρω μας τα συμφέροντα των λίγων να δυναστεύουν και να κυριαρχούν στα συμφέροντα των πολλών. Ο αγώνας άνισος ,τα μέσα πενιχρά ,τα θεία οράματα ξεβρακωμένες εξωχώριες-πλυντήρια μπροστά μας και ο Κανένας καταλληλότερος πρωθυπουργός.
Εμπρηστική η υποκρισία της εξουσίας και από το Γιώργο Βότση στις 15-12-2008 στην Ελευθεροτυπία.
2. Υπερ των νέων συνηγορία του Ευτύχη Μπιτσάκη της Ελευθεροτυπίας 23-12-2008 Ποιον ορίζοντα βλέπουν, λοιπόν, μπροστά τους οι νέοι; Στις κοινωνίες του όψιμου καπιταλισμού -και στην ελληνική με τις ιδιαιτερότητές της- καταστρέφεται ό,τι κατέκτησε ο άνθρωπος με αγώνες στην πορεία της Ιστορίας. Αν δεχτούμε τον ορισμό του Μαρξ, ότι η ουσία του ανθρώπου καθορίζεται από το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι σε μια κοινωνία όπου τα πάντα μετριούνται με «την αισχρή ανταλλαγή τοις μετρητοίς», η ιστορικά κατακτημένη ουσία του ανθρώπου εξαχνώνεται. Το άτομο μένει μετέωρο σε έναν κόσμο ανταγωνιστικό, ακατανόητο και χωρίς ελπίδα. Τα συνθήματα που κυριάρχησαν αυτές τις μέρες απηχούν τις προηγούμενες διαπιστώσεις.
3. Η συζήτηση στο διαδίκτυο για την κοινωνική εξέγερση των νέων καλά κρατεί . Κρίμα άχρηστοι ,άδειες ψυχές . Οι ξένοι τόχουν τούμπανο εμείς κρυφό καμάρι.
4. «Οι τράπεζες ξαπλωμένες στα φαρδιά πεζοδρόμια σαν προϊστορικά ζώα που χωνεύουν τη λεία τους» έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης. Οι θέσεις της ΟΤΟΕ για τη χρηματοπιστωτική κρίση. Με απίθανη εικονογράφηση.

5. Στα blog μια σταθερή αξία είναι ο πιτσιρίκος. Το καυστικό αφοπλιστικό του χιούμορ κάνει ΜΑΤ και κουκουλοφόρους, Μύκονο και Αράχωβα, ΕΕ και τέχνη έναν αχταρμά ηδυπαθή στον κλασσικό του πιά Καζαμία 2009.
6. Απο το χώρο των blog και η επόμενη επιλογή Καλικάντζαροι και Κοτζαμπάσηδες ....αιώνες τώρα από τους Γεφυρισμούς Τα υψηλά επιτόκια των τοκογλύφων σαν πηγή έμπνευσης στη τέχνη.
7. Οι “σκηνογράφοι” της ενημέρωσης σας σαν παραμόρφωση ,όλοι οι καναλάρχες εκδότες όπως δεν τόλμησε κανείς άλλος να τους αποκαλύψει. Αυτή η νύχτα μένει ...αιώνες παγωμένη από το Διόνυσο.
8. Τον Διόνυσο που αμέσως μετά πέθανε γράφοντας.... 21 σχολιαστές blog παραβρέθηκαν στη κηδεία σπεύσατε.

9. Απο τον παράδεισο των Αθηνών μεχρι τη Ρηγίλλης 18 μη νομίζετε ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση.......Θα εκπλαγείτε ψάχνοντας όπως εγώ ο Διόνυσος.
10. Μην νομίζετε όμως ότι θα ξεμπλέξετε έτσι εύκολα Ο Ομπάμα είναι εδώ όπως και το δράμα μιας ανέραστης κομμωτριούλας στο Θείο από το Σικάγο, από τον Διόνυσο.
11. Για τους επιμένοντες δύο χρόνια αγωνιστικά και συνδικαλιστικά στο χώρο των Νοσοκομειακών γιατρών έρχεται και η ανταμοιβή κάποιων προσπαθειών. Χαρά για την επιτυχία ,σχόλια 10 συναδέλφων και προβληματισμοί για το μέλλον στο Για την στήριξη του Δημόσιου Συστήματος Υγείας χρειάζεται κοινωνικό μέτωπο από τον Δημήτρη Βαρνάβα.
12. Μια αλλιώτικη προκήρυξη νέων θέσεων του Ευγένιου Αρανίτση από το αστείρευτο ιστολόγιο του Ανέμου.

13. Η ψυχανάλυση του ολοκληρωτισμού μετά μια δολοφονία και ένα ΅Κύμα΅ του Δημήτρη Οικονομίδη για ψαγμένους ψυχιάτρους και όχι μόνο.

Το Βατοπέδι, την φαινομενική κρίση τοκογλύφων, οι πολιτικές και προσωπικές ευθύνες, το σκοπιανό, Ο καπνός γύρω από τον Ρουσσώ, ψηφοφορίες, καταπατήσεις, χορούς και άλλους εμπρησμούς μαζί με τις καλύτερες ευχές μου στο blog της συνηθείας σας πιά με 80.000 αναγνώστες (μοναδικές IP) προ της Πρωτοχρονιάς και με τη δική σας συμμετοχή όπως πάντα , η επικοινωνία λύνει προβλήματα. Για επαφή και στο Facebook εδώ.
Χρόνια πολλά και καλά Υγεία και ευημερία σε όλους με δημιουργικές νόμιμες ενέργειες σε ένα κοινωνικό περιβάλλον αυθαιρεσίας και καταστροφής του πλανήτη που κληροδοτούμε στους απογόνους. Καλή χρονιά το 2009 και από ένα εκατομμύριο ευρώ σε επιταγή εμού του ιδίου για τον καθένα μας.

Οι θέσεις της ΟΤΟΕ για τη Χρηματοπιστωτική κρίση.

► ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΤΟΕ ΓΙΑ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
► ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΧΠ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

«Οι τράπεζες ξαπλωμένες στα φαρδιά πεζοδρόμια
σαν προϊστορικά ζώα που χωνεύουν τη λεία τους»
1953 Τάσου Λειβαδίτη Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου.

Η συνεχιζόμενη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ανέδειξε μια σειρά από πελώρια ερωτήματα, όπως αν:
1. υπάρχουν ή όχι αυτόματοι εξισορροπητικοί μηχανισμοί στο χρηματοπιστωτικό σύστημα
2. θα υπάρξουν και ποιες επιπτώσεις μιας ανισορροπίας πάνω στο συνολικό οικονομικό κύκλωμα,
3. επιβάλλεται η κρατική επέμβαση σε μια τέτοια κρίση,
4. και σε ποιο βαθμό επηρεάζεται η ελληνική οικονομία,
και υποχρεώνει την ΟΤΟΕ να πάρει θέση στο όλο ζήτημα, όπως έχει κάνει και στο παρελθόν (όταν ξεκίνησαν τα σχέδια για την απελευθέρωση του ΧΠ Τομέα), για να αναδείξει τις ευθύνες εκείνων που έχτισαν το σημερινό τραπεζικό σύστημα πάνω σε «γυάλινα πόδια» και που εξακολουθούν να κομπάζουν ότι το όλο σύστημα «πλέει σε ασφαλή ύδατα».

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Εξαρχής επισημαίνουμε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν είναι τυχαία, ούτε είναι αποτέλεσμα ενεργειών κάποιων τεχνοκρατών. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων καπιταλιστικών πολιτικών επιλογών.

Είναι αποτέλεσμα μίας συγκεκριμένης αντίληψης για το ρόλο των αγορών και την έλλειψη οποιουδήποτε σοβαρού ρυθμιστικού ελέγχου από το κράτος. Είναι αποτέλεσμα της αντίληψης ότι το δημόσιο συμφέρον πρέπει να υποχωρεί έναντι των ανεξέλεγκτων ιδιωτικών συμφερόντων, έναντι του κέρδους.
Η ιδεολογική σημασία της παγκόσμιας χρηματιστικής κρίσης είναι μεγάλη:
Ο τρόπος λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος διεθνώς έχει στηριχθεί στο βασικό ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού ότι η ελεύθερη, ανόθευτη λειτουργία των αγορών διασφαλίζει την αρμονική λειτουργία του οικονομικού συστήματος. Σύμφωνα με αυτήν την δοξασία, όταν παρατηρούνται ανισορροπίες στο σύστημα, η ελεύθερη λειτουργία των αγορών διαθέτει μηχανισμούς εξισορρόπησης, που επαναφέρουν το σύστημα σε ισορροπία. Ωστόσο, η εμφάνιση κρίσεων, όπως αυτή του 1929 ή η σημερινή, συνοδεύονται από την απειλή κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και αυτό διαψεύδει τα ιδεολογήματα περί αποτελεσματικότητας των απελευθερωμένων αγορών.

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Η πτώχευση της Lehman Brothers, μετά την εθνικοποίηση της Freddie Mac και της Fannie Mae, σηματοδοτεί μια μείζονα κρίση της οργάνωσης και του τρόπου λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αποδεικνύει δε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο, την ανυπαρξία ή επιεικέστερα την αδυναμία των περίφημων εξισορροπητικών μηχανισμών να επέμβουν διορθωτικά.

Η Lehman είναι ένας πολύ σημαντικός χρηματιστικός παίκτης διότι, διατηρεί δεσμούς με όλες τις τράπεζες και επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού τομέα στις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι δεν κατέστη δυνατό να αποκατασταθούν οι ισορροπίες του ισολογισμού της δείχνει το μέγεθος του προβλήματος.

Η κρίση αυτή προκλήθηκε από ένα φαινόμενο υπερδανεισμού, για το οποίο ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό οι τράπεζες και οι επενδυτικές εταιρείες. Οι χρηματιστικές επενδύσεις δεν βασίστηκαν σε καταθέσεις και στην ύπαρξη χρηματικών αποθεμάτων, αλλά στην έκδοση τίτλων (που αγόρασαν οι επενδυτικές τράπεζες) μέσω «τιτλοποίησης» στεγαστικών δανείων ή και δανείων με πιστωτικές κάρτες.

Η διαδικασία αυτή συνεχιζόταν όσο τα επιτόκια ήταν χαμηλά και η αξία των ακινήτων αυξανόταν θεαματικά. Σήμερα, η διαδικασία έχει αντιστραφεί: οι επενδυτές δεν θέλουν να αγοράσουν τίτλους που χάνουν αξία, οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να διαγράψουν από την περιουσία τους αυτούς τους απαξιωμένους τίτλους και οι τράπεζες δεν δανείζουν σε άλλες τράπεζες ενόψει του κινδύνου ότι αυτές διατηρούν κρυφές ζημίες. Ως αποτέλεσμα έχουν προκύψει βίαιες κρίσεις στην αλυσίδα των πληρωμών.

Οι τράπεζες ανέλαβαν ένα μεγάλο ρίσκο, ασκώντας αυτήν την επικίνδυνη πολιτική που οδήγησε στην κρίση, μεταξύ άλλων, επειδή η επίβλεψη που άσκησαν επάνω τους οι αρχές ήταν περιορισμένη.

Η κρίση θα συνεχιστεί μέχρις ότου η σχέση μεταξύ ιδίων κεφαλαίων και αξίας ενεργητικού επανέλθει σε ανεκτά επίπεδα. Αυτό σημαίνει ότι η κρίση θα είναι μακρά και επώδυνη.

ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΑΡΘΗΚΑΝ
Οδηγούν στην απάλυνση των προβλημάτων ρευστότητας που αντιμετωπίζει το ΧΠ σύστημα και δεν αναμένεται να λύσουν την κρίση, αλλά να απαλύνουν τις επιπτώσεις της.

Όταν οι κεντρικές τράπεζες προσφέρουν ρευστότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, δημιουργούνται προϋποθέσεις για σημαντική αύξηση του δημοσίου ελλείμματος, του οποίου η κάλυψη θα απαιτήσει αύξηση της φορολογίας. Πέραν των συνεπειών σε ό,τι αφορά την άνιση διανομή του προϊόντος (επειδή οι μισθωτοί θα κληθούν εκ νέου να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα), η αύξηση της φορολογίας θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομική δραστηριότητα, στα εισοδήματα και στην ανάπτυξη.

Μέσω της αύξησης των επιτοκίων, ένα μέρος του ρίσκου που χαρακτηρίζει σήμερα την αγορά έχει μεταφερθεί στα νοικοκυριά. Το ποσοστό νοικοκυριών που αντιμετωπίζει δυσκολίες στην αποπληρωμή των δανείων αυξάνεται.

«ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ» ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ
Σημαντικά ερωτήματα επίσης τίθενται και πρέπει άμεσα να απαντηθούν γύρω από την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών που θεσπίστηκαν στην «Δεύτερη Συνθήκη της Βασιλείας», σε ό,τι αφορά το Ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό οικοδόμημα. Τα πρόσφατα γεγονότα προσφέρονται σαν ένα άριστο “crash test” που θα μετρήσει την αντοχή του συστήματος σε ευρωπαϊκό επίπεδο και θα κρίνει την αξιοπιστία τέτοιων μηχανισμών σε καθεστώς παγκοσμιοποιημένων αγορών.

Η «Βασιλεία ΙΙ», ήλθε να αντικαταστήσει την «Βασιλεία Ι». Το νέο πλαίσιο, εισάγει ριζικές μεταβολές στον τομέα της διαφοροποίησης του κινδύνου. Καλύπτει πλέον διεξοδικά τις καινοτομίες που παρουσιάστηκαν εν τω μεταξύ στην αγορά (π.χ. τιτλοποίηση και πιστωτικά παράγωγα) και χρησιμοποιεί τη διαβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας ως κριτήριο διαφοροποίησης του πιστωτικού κινδύνου. Η εναπόθεση μέρους της ευθύνης για την αξιολόγηση πιστούχων στους διεθνείς οίκους αξιολόγησης (Moody’s S&P κ. ά.) διευρύνει δραματικά το πεδίο των συμμετεχόντων και δημιουργεί πληθώρα αλληλεξαρτήσεων.

Ίσως να είναι ακόμη πολύ νωρίς για να εγερθούν ζητήματα κριτικής πάνω στην αποτελεσματικότητα της «Βασιλείας ΙΙ». Ίσως να μην διαθέτουμε ακόμη επαρκή στοιχεία γι αυτό. Το βέβαιο είναι πάντως πως σε ευρωπαϊκό επίπεδο περισσότερο και σε ελληνικό λιγότερο, υπάρχει ζήτημα εποπτείας. Τα στοιχεία που διαθέτουμε συνηγορούν στην άποψη πως, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι πλημμελώς στελεχωμένοι και το κανονιστικό πλαίσιο υπάρχει μόνο «στα χαρτιά», γεγονός που πρέπει να αντιστραφεί άμεσα και αποτελεσματικά.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Σε διεθνή σύγκριση, ο κίνδυνος για τις ελληνικές τράπεζες είναι μικρότερος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι μικρός.

Συγκεκριμένα:
1. Ο κυριότερος κίνδυνος προέρχεται από την αύξηση των επιτοκίων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στη χώρα μας, το 80% περίπου των παλαιών στεγαστικών δανείων είχαν συναφθεί με κυμαινόμενο επιτόκιο. Η αναπόφευκτη αύξηση των μηνιαίων δόσεων, αφενός μειώνει το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών και αυξάνει τον αριθμό αυτών που καθυστερούν τις δόσεις αποπληρωμής και αφετέρου μειώνει την ζήτηση στην αγορά κατοικιών. Άλλος κίνδυνος προέρχεται από το γεγονός ότι πολλές ξένες τράπεζες έχουν σημαντικές θέσεις στο μετοχικό κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της ελληνικής χρηματαγοράς.
2. Η εμφάνιση διαδικασιών κρίσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα στην Ελλάδα, θα βρει την πραγματική οικονομία σε αρκετά δύσκολη θέση, ιδιαίτερα εξαιτίας των επιπτώσεων της ακρίβειας.
Οι διοικήσεις των εγχώριων τραπεζών αρκούνται στο να «κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί», ανακοινώνοντας αυξανόμενα κέρδη. Με περισσή επιμέλεια όμως, φροντίζουν να μετακυλύουν το κόστος στην πελατεία τους. Πληθώρα δημοσιευμάτων αναφέρουν ότι τις δυσμενείς «θέσεις» τους οι τράπεζες, τις διοχέτευσαν εντέχνως στα ενεργητικά των Αμοιβαίων Κεφαλαίων των ΑΕΔΑΚ που ελέγχουν, μερίδια των οποίων αγόρασε το επενδυτικό κοινό. Είναι βέβαιο ότι οι ενέργειες αυτές επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την ήδη δυσμενή θέση των μικροαποταμιευτών-μικροεπενδυτών.
Προστασία μπορεί να προσφέρει στην πραγματική οικονομία ή χρηματοδότησή της από κοινοτικούς πόρους των οποίων η εισροή αναμένεται να διασφαλίσει έναν ελάχιστο ρυθμό ανάπτυξης. Αυτό όμως μένει να αποδειχθεί σε χρόνο μεταγενέστερο.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Γίνεται από όλους κατανοητό ότι η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή, επειδή οι επιπτώσεις της κρίσης θα πέσουν εν τέλει και για μια ακόμη φορά στις πλάτες των εργαζομένων, στους μικρομεσαίους, στους αγρότες και στους συνταξιούχους, κυρίως λόγω των προβλημάτων που θα προκύψουν στην ελληνική οικονομία και στους ορατούς κινδύνους που διατρέχει η απασχόληση.
Μέχρι τώρα το θέμα αντιμετωπίζεται μόνο «επικοινωνιακά» από την πολιτεία, και δεν λαμβάνονται συγκεκριμένα μέτρα τα οποία θα εξασφαλίζουν:
τον έλληνα καταθέτη, την σταθερότητα στην εθνική οικονομία και την προστασία της απασχόλησης, η ΟΤΟΕ κρίνει πως θα πρέπει σήμερα, τώρα να παρθούν δραστικά μέτρα για την προστασία από τη κρίση:
1. Με ευθύνη της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, να ελεγχθούν και να ελέγχονται στο διηνεκές οι τοποθετήσεις που πραγματοποιούν οι ΑΕΔΑΚ θυγατρικές των τραπεζών από το ενδεχόμενο τυχόν επισφαλείς τίτλοι να «φορτωθούν» στο επενδυτικό κοινό και στα Ασφαλιστικά Ταμεία.
2. Να ενισχυθούν οι ανεπαρκείς μηχανισμοί εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος.

Ως προς τα προβλήματα που εμφανίζονται εγχώρια:

1. Απαιτείται έλεγχος στη διαμόρφωση των επιτοκίων (αν και το μέτρο αυτό δεν επαρκεί για τον περιορισμό της Χρηματοπιστωτικής κρίσης σε άλλους τομείς της οικονομίας. Κυρίως χρειάζονται μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής και συντονισμένο πλαίσιο παρέμβασης στον ΧΠ Τομέα που να υπερβαίνει την παρούσα ρύθμιση.
2. Εφόσον υπάρξει ανάγκη εφαρμογής οποιοδήποτε σχεδίου βοήθειας σε Χρηματοπιστωτικό Ίδρυμα, θα πρέπει τουλάχιστον να περιλαμβάνει συμμετοχή του κράτους μέσω απόκτησης μετοχικών μεριδίων, αντίστοιχων του ύψους της χρηματοδότησης.
3. Να ιδρυθεί με κρατική πρωτοβουλία «Εγγυοδοτικό Ταμείο Στέγασης», το οποίο, με συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, να παρεμβαίνει ανάμεσα στην δανείστρια τράπεζα και τον δανειολήπτη, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ώστε να αποφεύγονται οι πλειστηριασμοί κατοικιών.
4. Κάλυψη των καταθέσεων (σήμερα είναι στο όριο των 20.000 ευρώ).
5. Να τεθούν συγκεκριμένοι κανόνες (νομοθετικά και όχι μόνο με αρχές δεοντολογίας) που να δεσμεύουν το σύνολο των τραπεζών, αναφορικά με το πρόβλημα της υπερχρέωσης των νοικοκυριών, που θα λειτουργούν προληπτικά για την αποφυγή των κινδύνων.
6. Να καθοριστεί ελάχιστη απαραίτητη ενημέρωση, χωρίς παραπλανητικούς όρους, για τους υποψήφιους δανειολήπτες, με απλούς και ευκρινείς κανόνες για τους όρους και τις προϋποθέσεις των δανειοδοτήσεων, που θα επιβλέπονται από το Υπουργείο Ανάπτυξης.
7. Να θεσπιστούν συγκεκριμένοι κανόνες καλών πρακτικών της πιστωτικής πολιτικής των Τραπεζών, που θα οριοθετούν τις επιχειρηματικές τους κινήσεις, περιορίζοντας το ρίσκο και αυξάνοντας την ασφάλεια των επιλογών τους, χωρίς να είναι κυρίαρχο το κριτήριο της μεγιστοποίησης των κερδών.
8. Να υπάρξει περιορισμός και κανόνες στις αμοιβές των manager και των διαχειριστών στον ΧΠ Τομέα.
9. Να μεταβιβασθεί η εποπτεία του ΧΠ συστήματος από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας στην Τράπεζα της Ελλάδος και να ενισχυθεί η Κεντρική της εποπτεία ως προς την πιστωτική πολιτική των Τραπεζών με την έγκαιρη δημόσια επισήμανση των κινδύνων που αναλαμβάνουν.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία συνηγορούν στην άποψη ότι, η κρίση αυτή είναι συνεχιζόμενη, διευρυνόμενη και μακράς διαρκείας. Μένει να αποδειχθεί ο πραγματικός χρόνος που θα διαρκέσει και οι επιπτώσεις που θα υπάρξουν στην πραγματική οικονομία γενικότερα αλλά και στη χώρα μας.
Κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να ισχυριστεί αν τα φαινόμενα θα ενταθούν ή θα υποχωρήσουν.

Η ελληνική κυβέρνηση, μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει απαντήσεις στο πρόβλημα μέσα από συγκεκριμένα μέτρα ή τουλάχιστον προτάσεις μέτρων.

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα φάνηκε να βρίσκεται προς το παρόν σε απόσταση ασφαλείας από την κρίση, αλλά αυτό δεν θα πρέπει να μας καθησυχάζει. Ο σχεδιασμός και οι ενέργειες των διοικήσεων των ελληνικών τραπεζών, κατατείνουν, σε σύντομο χρόνο, να μας οδηγήσουν στο ίδιο περιβάλλον και απλά σήμερα βρισκόμαστε σε διαφορά φάσης.

Δεν θα πρέπει, επίσης, να μας καθησυχάζει καθόλου το γεγονός ότι, τα φαινόμενα της κρίσης στην Ελλάδα εμφανίζονται πιο ήπια, καθόσον είναι βέβαιο ότι, για την οικονομική κατάσταση της χώρας μας, αρκούν μικρότερα προβλήματα για να την οδηγήσουν στην κατάρρευση.
Δεν θα ανεχτούμε, στο όνομα του ξεπεράσματος της κρίσης, να επιβληθούν νέα μέτρα «εξυγίανσης» πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, η οποία βρίσκεται ήδη σε οριακή κατάσταση από άποψη αντοχών και δεν μπορεί να επωμισθεί άλλα βάρη από μια ακόμα κρίση, για την οποία δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη.
Τέλος, χρειάζεται ειδική μέριμνα από τις αρμόδιες αρχές ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα κερδοσκοπίας από όπου και αν προέρχονται.


Η Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΤΟΕ
Αθήνα 2 Οκτωβρίου 2008.

Σχετικά άρθρα στη μπλογκόσφαιρα.

1. Η ημέρα της κρίσεως (25-10-2008)

2. Δυό επιθέσεις και μια ληστεία.

3. Η επανάσταση ξεκίνησε.

4. Μύθοι και φαινόμενα της δημιουργίας της κρίσης.

5. Μύθοι και φαινόμενα της δημιουργίας της κρίσης(συνέχεια).

6. Πελάαααατες μου!
7. Επιτέλους, ένας πολιτικός με “cojones”: Cristina Elizabet Fernández de Kirchner
8. Apocalypse now.
9. Ποιοί ωφελούνται από την κρίση;

Εχουμε άλλη επιλογή;;(Αναδημοσίευση)

Περί Κρίσεως: Ιδού το Πήδημα ή το Ξόρκισμα

του Δημήτρη Κουμάνταρου.

Ιούλιος 13, 2008
Λέμε ότι κάτι είναι σε κρίση, όταν κρίνουμε πως κάτι δεν πάει καλά και μας προκαλεί ανησυχία.
Επειδή η ανθρώπινη ζωή είναι πάντα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ατελής κι επειδή η διαπίστωση της κρίσης είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη κριτική-διανοητική ικανότητα, πάντα θα υπάρχει κάποιου είδους κρίση.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν στιγμές, που η κρίση αυτή διαπιστώνεται με πιό έντονο κι επιτακτικό τρόπο από ότι άλλες φορές.
Σήμερα η κρίση της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι πανθομολογούμενη. Όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι κρίνουν, πως κάτι δεν πάει καλά.
Δεν συμφωνούν όλοι στο τι δεν πάει καλά, στα αίτια της κρίσης. Σημειωτέον ότι για να βγείς από μια κρίση πρέπει να εντοπίσεις ορθά τα αίτιά της και να τα εξουδετερώσεις.
Άλλοι λοιπόν λένε, πως το αίτιο είναι η πολύχρονη προηγούμενη διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ. Άλλοι η σημερινή διακυβέρνηση από τη Ν.Δ.

Άλλοι η κυριαρχία του δικομματικού συστήματος. Άλλοι η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Άλλοι η ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος. Άλλοι οι εγγενείς αδυναμίες της νεοελληνικής κοινωνίας και του νεοελληνικού κράτους από τη στιγμή της συγκρότησής τους.
Είναι στην ίδια κρίση με την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα, άλλες χώρες που κυβερνώνται με κυβερνήσεις ίδιου ιδεολογικοπολιτικού προσανατολισμού, με την ίδια γενική πολιτική, με το ίδιο σύστημα;
Έχουν τις ίδιες επιδόσεις στην παιδεία, στη διαφθορά, στην ακρίβεια, στην ψαλίδα των αμοιβών, στη δικαιοσύνη, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην αυθαίρετη δόμηση, στη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών, στην απουσία εθνικής στρατηγικής κ.ο.κ.;
Έχουν τις ίδιες επιδόσεις στην άγονη κοκορομαχία, στο φανατισμό, στην προχειρότητα, στο αλώνισμα λαμόγιων και πρακτόρων, στην αυθαιρεσία, στη συγκάλυψη, στην έλλειψη αλληλοσεβασμού των πολιτών, στην αίσθηση συμμετοχής και συνευθύνης τους στη διαχείρηση των κοινών κ.ο.κ.;
Δεν είμαι οπαδός της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, του δικομματικού συστήματος, του νεοφιλελευθερισμού, του καπιταλιστικού συστήματος. Ούτε οπαδός της θεωρίας να ακολουθήσει η Ελλάδα σχηματικά, δηλαδή τεμπέλικα και δίχως αυτοθέσπιση, πρότυπα λειτουργίας άλλων χωρών με διαφορετικές ιδιαιτερότητες κι άλλες ιστορικές διαδρομές. Εξ’ άλλου κι αυτά τα πρότυπα βρίσκονται με άλλους ή παρεμφερείς τρόπους και σε διαφορετικό βαθμό σε κρίση, όπως κι ολόκληρος ο παγκόσμιος ανθρώπινος πολιτισμός. Μα δεν είμαι κι οπαδός της υποκρισίας, της ανειλικρίνειας, της εθελοτυφλίας, του αναθέματος, του βολέματος.
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ. Έχουμε άλλη επιλογή; Θέλει, μεταξύ άλλων: Ειλικρίνεια κι όχι κομματική και σε τελευταία ανάλυση στενόμυαλη υπαρξιακή σκοπιμότητα. Συγκεκριμμένη ανάλυση της συγκεκριμμένης κατάστασης. Συνευθύνη, συμμετοχή των πάντων.

Διάλογο, μελέτη, προγραμματισμό, μετριοφροσύνη.

Αξιοποίηση όλου του διαθέσιμου δημιουργικού δυναμικού της κοινωνίας. Μεταβολή προς μια συλλογική, συμμετοχική, αντιδογματική κατεύθυνση της νοοτροπίας όλων μας. Μεταρρύθμιση, αναγέννηση, επανίδρυση της χώρας σε όλους τους τομείς και δημιουργικό προσανατολισμό της μέσα στο σύγχρονο διεθνές πλαίσιο.
Ας μη μεταθέσουμε άλλο το κόστος και τη δυσκολία της συνευθύνης, της πράξης, στο μονομερή λεκτικό καταμερισμό της υπαιτιότητας. Η μονομέρεια είναι λυτρωτική, πρόσκαιρα, μόνο για αυτόν που τη φαντάζεται.
Ιδού λοιπόν η Ελλάδα, ιδού ο κόσμος, ιδού και το πήδημα. Ή το ξόρκισμα.

43- Οι Συναμφότεροι

E — ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Νο 43
1.Οι συναμφότεροι και φαινομενικά από τις απόψεις τους αταίριαστοι, αποτελούν ένα μπουκέτο νέων (στις αντιλήψεις) πολιτικών, με δυναμική παρουσία , έργο και μαχητική διεκδίκηση αιτημάτων της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Είναι μερικοί από τους γνωστούς μας που δεν μιλούν πάνω στον «άλλο» να σκεπάσουν με οχλοβοή απόψεις, θετικά παραδείγματα έντιμου δημόσιου βίου. Απολαύστε τους μέσα από τις απόψεις τους σε επιμέρους ενδιαφέροντα τρέχοντα θέματα. Εκ γυναικών τα βέλτιστα και η βουλευτής Β Αθηνών Σοφία Βούλτεψη με το βιβλίο της Ιστορίας και η εθνική λοβοτομή. Δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ της 8-7-06, το υπερκείμενο από το φιλόξενο και μαχητικό ιστιοχώρο του Αντίβαρου.
2.«Ο μεσαίος χώρος συνθέτει διαφορετικές απόψεις σε ένα προγραμματικό λόγο που μπορεί να απευθυνθεί στο σύνολο της κοινωνίας» αποφαίνεται ο Άρης Σπηλιωτόπουλος βουλευτής Β’ Αθηνών στο άρθρο του Το όριο είναι μόνο ένα: λαϊκισμός ή ανάπτυξη; Στο περιοδικό Αντί στις 22-6-2007.
3.Ένας υπεύθυνος πολιτευτής της Α΄ Αθηνών ο Παντελής Οικονόμου αναρωτιέται Ποιόν έβλαψε το ΠΑΣΟΚ και πόσο στην «Ε» της 23-9-2006. «Το βέβαιον είναι ότι, εν ονόματι του κοινού νομίσματος, η ανεργία μονιμοποιήθηκε σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα, η φτώχεια επεκτάθηκε και η αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος εις βάρος των ασθενέστερων εντάθηκε.»
4.Σχέδιο Σταθερού Παραθερισμού. «Το συντονισμένο αυτό σχέδιο, αν υλοποιηθεί, θα ξεπεράσει σε «ανδραγαθήματα» ακόμα και τις συνέπειες της περίφημης «Αντιπαροχής», που κατέστρεψε το αστικό περιβάλλον. Τώρα ήρθε η ώρα της καταστροφής και του φυσικού περιβάλλοντος.» Ο νέος εφιάλτης για το περιβάλλον άρθρο του βουλευτού Β΄Αθηνών Σταύρου Μπένου στην «Ε» της 5-7-2007.
5.«Βασική αποστολή του ηθικού ηγεμόνα είναι, συνεπώς, η διασφάλιση στον λαό των μέσων που είναι απαραίτητα για τη συντήρησή του», έλεγε ο Κινέζος φιλόσοφος Meng Zi (372-289 π.Χ),» Επισημαίνει ο καθηγ. Αρχαιολογίας και βουλευτής Θεσσαλονίκης Γιώργος Χ. Χουρμουζιάδης για να διαδράμει στα σύγχρονα με το άρθρο Οι ηθικοί ηγεμόνες ο λαός και η διακυβέρνησή του από το Εθνος της 8-7-2007. Τα προεκλογικά παράδοξα του αυτοσχέδιου πολιτικού άμβωνα.
6.Προσάναμμα για πυρκαγιές η πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ «διότι έχει διαμορφωθεί ένα δασοκτόνο θεσμικό πλαίσιο, από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι καταπατητές. Διότι, η αναθεώρηση του Συντάγματος αποτελεί το "δαδί" που χρησιμοποιείται ως προσάναμμα για να καούν χιλιάδες στρέμματα δάσους. Δεν υπάρχει Εθνικό Δασολόγιο, ούτε Εθνικό Κτηματολόγιο. Διότι, δεκάδες χιλιάδες στρέμματα καμένου δάσους εξαιρούνται των αναδασώσεων. Εκεί που φύτρωναν δέντρα, τώρα φυτρώνουν βίλες...» Από ομιλία στο Ριζοσπάστη του δημοτικού σύμβουλου Αθηνών Σπύρου Χαλβατζή στις 20-7-07.
7.“Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη «άνδρες γαρ πόλις» δηλαδή πόλη είναι οι Αθηναίοι. Επομένως η φράση του Περικλή ότι «οι άνθρωποι αυτοί θυσίασαν τον εαυτό τους για την πόλη» σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί θυσίασαν τον εαυτό τους για τους άλλους, για τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας. Πόλη δηλαδή είναι οι άνθρωποι.”Από συνέντευξη του καθηγ. και δημοτικού σύμβουλου Θεσσαλονίκης Τάσου Κουράκη στο καταπληκτικό περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις πριν τις δημοτικές εκλογές. Γιατί εκτός από τη μελέτη του Επιτάφιου του Περικλέους μας συνδέει η μελέτη στα πρώτα μου φοιτητικά βήματα στην έδρα Βιολογίας της Ιατρικής Θεσσαλονίκης (λέκτορας τότε).
8.Με τον βουλευτή Υπόλοιπου Αττικής Νευροχειρουργό Αθανάσιο Λεβέντη μας συνδέουν ατέλειωτες ώρες συνεφημερίας στον Ευαγγελισμό Αρκεί μια πρόσφατη συλλογή επερωτήσεων για θέματα υγείας για τα φρέσκα προβλήματα της περιοχής του. Για τη Ολυμπιακή Πολυκλινική (28-3-07), τα Γλυκά Νερά (11-5-07) και την έλλειψη υποδομών στον Αυλώνα (14-6-07). Λεβέντης Θαν. Για την Υγεία Ανατ. Αττικής.
9. Διαβάστε ένα παράξενο όνειρο, ήμουν λέει του καινούργιου ΣΔΟΕ στη γέφυρα Πολυχνίτου νυχτιάτικα αραχτός έξω από τα Σέρβια Κοζάνης και ... μέτραγα νταλίκες! 100 την ώρα πέρναγαν και όλες από τα σύνορα από τα Σκόπια, είδικά 12-4 το πρωί αυτά τα σύνορα πρέπει να κάνουν υπερωρίες. Πολύ κίνηση, και μετά ήρθε το γράμμα του φίλου Καρδιολόγου Ανδρέα Παπαμιχαήλ πολιτευτού για την Υπερνομαρχία και μέλους του ΔΣ του ΙΣΑ, Σκοπιά για τα Σκόπια, φρέσκια ανταπόκριση από Βρυξέλλες. Τι παράξενο όνειρο....
10. Δημογραφικό πρόβλημα και Μύθοι άρθρο του Γυναικολόγου Γρηγόρη Χατζόπουλου στηριζόμενο στην ανάλυση και των Γυναικολογικών προβλημάτων του πολυσύνθετου κοινωνικού προβλήματος.
11. Η σφαγή των Ίνκας άρθρο του Ορθοπαιδικού Χαράλαμπου Γκούβα που ήδη σχολιάστηκε αρκετά και με ενδιαφέρον στο γνωστό σας blog
12. Η κρίση στη Γάζα άρθρο του Michael Warschawski την 18-6-07.
13. .Αλησμόνητη φράση του Σεφέρη στις «Μέρες»: Μ΄αυτή την κακομοιριά δεν φοβερίζεις την αυτοκρατορία άρθρο την 1-7-07 στη Μακεδονία του Κώστα Ζουράρι. Η κεμαλική Τουρκία, παραβιάζοντας αδιαλείπτως το διεθνές Δίκαιο, επιτίθεται συνεχώς εναντίον του Ελληνικού, μετα το 1922. (Σφαγές στην Κωνσταντινούπολη το 1955, «αμελέ ταμπουρού» - τάγματα εργασίας, εξοντώσεως, για τις «17 κλάσεις» των Ομογενών μας στην Πόλη, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, εισβολή, κατοχή και σφαγή στην Κύπρο). εξεχόντως δε, προσπαθεί, παντί τρόπω, να αλλάξει το καθεστώς του Αἰγαίου, για να ξαναγίνει περιφερειακή ηγεμονεύουσα δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο.
14. Πλέκουν και ξεπλέκουν τα ΣΚΕΙΟΠΝΙ, όπως έκανε η συχωρεμένη γιαγιά μου με τα πουλόβερ, για είναι -έλεγε- αφράτα. Αφού λοιπόν τα διέλυσαν άρχισαν να δημοσιεύουν σε ΦΕΚ τα νέα ΣΚΕΙΟΠΝΙ. Κοίταζα λοιπόν στο ΦΕΚ 232 της 5/6/07 τα ΣΚΕΙΟΠΝΙ της 3ης και 4ης ΔΥΠΕ (Μακεδονία-Θράκη) για διάφορες ειδικότητες και αντιλήφθηκα ότι το μάτι μου έπεφτε πολύ συχνά στο ίδιο όνομα: Μακρίδης Παναγιώτης, αναπληρωτής Διευθυντής Παθολογίας στο Νοσοκομείο Σερρών. Κατέγραψα σε πόσα διαφορετικά ΣΚΕΙΟΠΝΙ είναι διορισμένος ο καλός συνάδελφος: είναι διορισμένος σε 6 (ολογράφως έξι). Συγκεκριμένα είναι διορισμένος στο ΣΚΕΙΟΠΝΙ Αλλεργιολογίας, Ανοσολογίας, Γαστρεντερολογίας, Ενδοκρινολογίας, Παθολογίας και Ρευματολογίας. Ένιωσα δέος μπροστά σε τέτοιο όγκο γνώσεων που καλύπτει έξι ειδικότητες. Ο συνάδελφος Δ. Μιχάλης σημειώνει: Ο κ. Μακρίδης Παναγιώτης δεν μπορεί να μπεί στο βιβλίο Γκίνες, αφού στα προσφάτως λήξαντα ΣΚΕΙΟΠΝΙ υπήρχε συνάδελφος στα ΣΚΕΙΟΠΝΙ Θεσσαλίας -Στερεάς που συμμετείχε σε 7 ειδικότητες. Αξιοσημείωτο δε είναι το γεγονός ότι μεταξύ άλλων, συμμετείχε και στο ΣΚΕΙΟΠΝΙ των νεφρολόγων, στο οποίο -σημειωτέον -δεν συμμετείχε ούτε ένας νεφρολόγος !!!! Και όμως οι νεφρολόγοι δεν έκαναν ούτε μία κίνηση !!!!!!!Ακόμη σε εκείνα τα περίφημα ΣΚΕΙΟΠΝΙ συμμετείχαν από την Στ. Ελλάδα μόνον 7 από τους 100 περίπου γιατρούς όλων των ειδικοτήτων. Και μάλιστα και οι 7 προερχόντουσαν μόνο από ένα νοσοκομείο !!!
◙ Παραθέτω αυτούσια την καταγγελία του συναδέλφου Γιάννη Λύχρου, Διευθυντή Πνευμονολογίας στην Πάτρα: Για μιά ακόμα φορά η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας συνέστησε το Τέταρτο Περιφερειακό Συμβούλιο Επιλογής και Αξιολόγησης Επιμελητών Α' και Β' Ιατρών Ε.Σ.Υ. Πνευμονολογίας με απαράδεκτη σύνθεση. Στην σύνθεση του περιλαμβάνονται σαν τακτικά και αναπληρωματικά μέλη Νεφρολόγοι και Καρδιολόγοι, ενώ κανείς από τους εισηγητές και τα αναπληρωματικά τους μέλη δεν είναι Πνευμονολόγος. Προσωπικά καταγγέλλω σαν εξευτελιστική για την ειδικότητα αυτή την πρακτική, ιδιαίτερα μάλιστα που στην περιοχή εργάζονται στο Ε.Σ.Υ. αρκετοί καταξιωμένοι πνευμονολόγοι, οι οποίοι έχουν με το παραπάνω τα απαραίτητα προσόντα για την σχετική θέση. Οι επιλογές αυτές δείχνουν μιά καταχρηστική πρακτική εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας η οποία ενεργεί παρά το νόμο με ευτελή κομματικά κριτήρια αδιαφορώντας ακόμα και για τα ελάχιστα προσχήματα νομιμότητας, αλλά και για την ποιότητα αυτών των ίδιων των κρίσεων αξιολόγησης και επιλογής τις οποίες αφήνει σε εγκάθετους κομματικά συναδέλφους, έτοιμους να πειθαρχήσουν σε κομματικές εντολές. Για του λόγου το αληθές και όσους θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες παραπέμπω στο Φύλλο 231/ 5-Ιουνίου 2007, της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, Τεύχος Υπαλλήλων ειδικών θέσεων και οργάνων διοίκησης. Αγαπητοί Συνάδελφοι του Δ.Σ. της Ε.Π.Ε. παρακαλώ για τις δικές ενέργειες. Με εκτίμηση Γιάννης Λύχρος
15.Λαγοί με πετραχήλια άρθρο του Οφθαλμίατρου Δημήτρη Βαρνάβα επι των τύπων των ήλων. Κοστολογήσεις των αιτημάτων των Νοσοκομειακών γιατρών από το Γενικό Λογιστήριο, ποιές ακριβώς προσλήψεις τσαμπουνάν τα media, οι αποδοχές ώς σπάνιο μη στατιστικώς μετρήσιμο ...νόσημα.
16. Η παρέμβαση του Συλλ. Συμβασιούχων γιατρών ΙΚΑ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εισέπραξε μια ομόφωνη αποδοχή και διπλωματική αναβολή απόφασης εφαρμογής . Ισως για να προλάβει ο κ. Μαγγίνας αυτά που δεν πρόκαμαν πριν από αυτόν τόσοι άλλοι. !5 χρόνια ανοχής είναι πολλά για ένα ώριμο και πολιτισμένο διαζύγιο των γιατρών του ΙΚΑ από τους εξαπατητές τους.

Η συγκέντρωση στη Βουλή (αναδημοσίευση)

Από το πάντα ενημερωμένο κι πλούσιο σε δουλειά επαγγελματική ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ:

Εφτασα κατά τις 7 παρά στο Σύνταγμα. Συναντηθήκαμε με τον marado. Ηδη κάποιοι είχαν συγκεντρωθεί με πανό του ΚΕΘΕΑ από τη μία πλευρά του σιντριβανιού και από την άλλη μία ομάδα ήταν γύρω από μία τεράστια κούκλα, που αργότερα διαπίστωσα ότι ήταν η κοκκινοσκουφίτσα που “περπατά στο δάσος, όταν το δάσος δεν είναι εδώ…” όπως έλεγε το πλακάτ που τη συνόδευε.Κάναμε μαζί με τον marado αρκετές βόλτες γύρω από την πλατεία και προσπαθούσα να εντοπίσω όσους είχα συναντήσει στο Πεδίο του Αρεως. Λίγο η στραβομάρα μου, λίγο ο κόσμος που πύκνωνε, εντέλει δεν κατάφερα να εντοπίσω κανέναν στην περιφέρεια γύρω από το συντριβάνι.Κάποια στιγμή ακούστηκε έντονος θόρυβος. Κατέφθανε η WWF με τις σφυρίχτρες και τις μαύρες μπλούζες. Κάτι σαν ξόρκισμα του κακού με τα σπασίματα κανατιών μου θύμισε… και αρχικά κάπως με ενόχλησε ο θόρυβος, αλλά μετά σκέφθηκα ότι έδινε μία ζωντάνια (δείτε σχετικό βίντεο και φωτογραφίες στο metabloging.gr)Η συγκέντρωση σταδιακά εξελισσόταν όχι απλά σε αξιοπρεπή, αλλά μάλλον εντυπωσιακή σε όγκο, αν λάβουμε υπόψη τους εξής παράγοντες: 1. Ηταν μέσα στο κατακαλόκαιρο, Ιούλιο μήνα και Κυριακή που όλοι την έχουν κοπανήσει για παραλίες ή διακοπές. 2. Δεν διοργανώθηκε από κανένα κεντρικό πολιτικό φορέα, αλλά ήταν μία σχεδόν αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου που ξεκίνησε αφενός από το διαδίκτυο, αφετέρου μέσω των sms στα κινητά.Για να γίνει κατανοητός ο όγκος, αν και θα σας παραπέμψω και σε φωτογραφικό και τηλεοπτικό υλικό, είχε καλυφθεί όλος ο χώρος μπροστά από τη Βουλή με μεγάλη πυκνότητα των συγκεντρωμένων μπροστά στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και στο δρόμο που είχε κλείσει τελείως, ενώ υπήρχε κόσμος, σε αραιότερη διάταξη, και στους πλαϊνούς δρόμους, Οθωνος, και προς την πλευρά της Μεγάλης Βρετάνιας και προς Β. Σοφίας και αρκετοί κάτω γύρω από το συντριβάνι.Κάποιες ομάδες έκαναν διάφορα χάπενινγκ. Μία ομάδα παρίστανε τα δέντρα που καίγονταν, ενώ συμμετείχε και ένας σκύλος… άθελά του… Κάποιος άλλος, ο ίδιος από τη συγκέντρωση στο Πεδίο του Αρεως, έκανε επίδειξη της φυσικής αναδάσωσης με τη μέθοδο των χωμάτινων σβόλων σε μία ομάδα που ενδιαφέρθηκε. Σε άλλο σημείο υπήρχε μία μικρή ορχήστρα που έπαιζε παραδοσιακούς σκοπούς από την Ηπειρο, ενώ μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη που ήταν ο μεγάλος όγκος ακούγονταν κάθε τόσο “Ουουουουουυ” και τακτικά έπεφταν και αρκετές μούτζες προς τη Βουλή (συζήτηση άλλης ώρας αν μου άρεσε ή όχι και γιατί…).Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται από τις 7 παρά (ελάχιστοι από τις 6 που αναφέρει ο ΣΚΑΙ στο τηλεοπτικό ρεπορτάζ) και στις 9:30 περίπου που έφυγα είχε ακόμα αρκετό κόσμο. Από συμμετοχές είδα τους Δήμους Αγ. Παρασκευής και Περιστερίου, Κοινωνικό Φόρουμ, Οικολόγοι Πράσινοι, διάφορες εξωκοινοβουλευτικές αριστερές ομάδες και άλλη ακόμα μία ομάδα οικολόγων που δεν συγκράτησα όνομα. Συμμετείχε όπως ανέφερα και στην αρχή η κοινότητα ΚΕΘΕΑ, ποδηλάτες και άλλοι που ίσως δεν πρόσεξα, παρά το ότι έκανα αρκετές βόλτες ανάμεσα στον κόσμο. Ομως δεν ήταν δυνατόν να συγκρατήσω τα πάντα.Σε γενικές γραμμές τηρήθηκε η οδηγία να μην αφήσουμε σκουπίδια σε μία ημέρα που διαδηλώνουμε για καλύτερο περιβάλλον, πλην δύο εξαιρέσεων που μάζεψα τα φυλλάδια και τα σάρωσα να τα δείτε… και δείτε και στο politiko blog δείγμα σε φωτογραφία, αν και δεν φαίνεται η έκταση από το χαρτομάνι που σκόρπισε ειδικά το εν λόγω blog. Μπορεί να απέσπασαν τα χειροκτροτήματα όπως λέει το indy.gr (από όπου έχω πάρει και τη φωτογραφία από τη συγκέντρωση και θα βρείτε και εκεί σχετικό ρεπορτάζ της clopy), αλλά δεν ξέρω τι προσπάθησαν να δείξουν με τη στάση τους. Κατέβηκαν σαν ομάδα, θα τους δείτε με το πανό που αναφέρεται ειρωνικά στου εργολάβους (έχουν φωτoγραφία δική τους… στο blog τους) και υπάρχει και στο πλούσιο φωτογραφικό υλικό του indymedia, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί βρήκαν να διαφημίσουν εκεί το blog τους, ενώ όλη η υπόλοιπη διαδικτυακή κοινότητα κινήθηκε σεμνά και διακριτικά.O τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ από ότι ξέρω παρουσίαζε ζωντανά τη συγκέντρωση, αλλά στο σύνδεσμο που παραπέμπω έχει ρεπορτάζ από τη λήξη όπου φαίνεται ακόμα το σημαντικό σε αριθμό πλήθος που παραμένει. Στο ΣΚΑΙ επίσης μπορείτε να δείτε ρεπορτάζ από την ποδηλατοπορεία στην Πάρνηθα. Οι ποδηλάτες την επόμενη Κυριακή θα έχουν έκθεση με φωτογραφικό υλικό από αυτή την πορεία.Από bloggers συνάντησα από μία περίεργη σύμπτωση τον Θέσεις και Αντιθέσεις, καθώς και τον e-epiloges, κατόπιν συννενόησης, ενώ με κάποιον άλλο… που είχα συνεννοηθεί να συναντηθούμε λησμόνησα να καταγράψω το κινητό του και αλληλοψαχνόμασταν χωρίς αποτέλεσμα. Με έναν ακόμα αλληλοτηλεφωνιόμασταν επίσης χωρίς αποτέλεσμα, διότι με το θόρυβο μία δεν άκουγα εγώ την κλήση και μία εκείνος… Τυχαία επίσης συνάντησα δύο τρία άτομα από τους παρευρισκόμενους στη συγκέντρωση του Πεδίου του Αρεως, ενώ με αναγνώρισε μία κυρία που εγώ δεν την θυμόμουν, καθώς εκείνη την ημέρα είχα κατά νου να σημειώνω και δεν έβλεπα όλα τα πρόσωπα.Ας μην ξεχνάμε ότι από εδώ και εδώ έγινε το πρώτο βήμα… Καλή μας συνέχεια! Διότι ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων ξεκινάει πάντα με ένα πρώτο βήμα…Και τα σκουπιδάκια…