ο Γιατρός Κένταυρος

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ Τέρας της Φύσης , στοιχειό της φαντασίας ή δημιούργημα ανθρώπινης παιδείας;; Ο Φόβος του εξουσιαστή γιατρού μελετήθηκε πολύ στην δεκαετία του 80 και συνέβαλε ώστε στα δικαιώματα των αποφάσεων να συμμετέχει ο ασθενής εκτός της καθοριστικής ζωής ή θανάτου (περι ευθανασίας) και αναπτύχθηκε στα πολιτισμένα κράτη. Εκεί που εξουσιαστές πιόνια του πολιτικαντισμού σπέρνουν φτώχια, απομύζηση πόρων , πείνα, αρρώστια και πυραύλους ενώ ακόμα κάτι Κουβανοί , κάτι ονειροπόλοι γιατροί του Κόσμου και χωρίς σύνορα τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και μοιράζουν χρόνια επιβίωσης εκεί που οι «παράγοντες» του WHO εφευρίσκουν ψεύτικους συναγερμούς( τεχνιτών ) επιδημιών για να ωφεληθούν συγκεκριμένες πολυεθνικές που έχουν τις «λύσεις» εμβόλια στο τσεπάκι! Όταν η Ευρώπη στο βωμό του Β Παγκόσμιου Πολέμου έχασε τόσα νιάτα και ομορφιά ήρθαν τα συστήματα υγείας στο πολίτη σε Ηνωμένο Βασίλειο και Σοβιετική Ενωση να παρέχουν δημόσια καθολική και επιστημονικού επιπέδου παροχή υγείας δωρεάν όχι μόνο νοσοκομειακά αλλά και στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, την διατήρηση των δομών ευεξίας και ασφάλειας στην εργασία και την πρόληψη των ασθενειών. Πρυτάνευσαν τα εμβόλια, οι υγιεινές συνθήκες ζωής και διατροφής, η εξάλειψη των επιδημιών , τα κέντρα υγείας, οι οικογενειακοί γιατροί και οι γιατροί ειδικοτήτων. Το πλάτεμα της επιστήμης την κάνει θελκτική εκλαϊκευμένη αλλά και αντικείμενο εμπορίου και πηγή κέρδους. Μια από τις βασικές ρήτρες του νεοφιλελευθερισμού ήταν ο περιορισμός των δημοσίων κονδυλίων για την δημόσια υγεία και η βίαιη επιβολή στην κοινωνία των 2/3 αποκλεισμένων ή παραδομένων στην ιδιωτική δαπάνη και την εξάλειψη του κοινωνικού κράτους. Σιγά μην πλήρωνε με φόρους η άρχουσα τάξη για τις αρρώστιες που προκαλούσε στην εργατιά της….. Οι γιατροί , ταγοί και υπηρέτες της ιατρικής επιστήμης ,οι Κένταυροι του Πηλίου , οι άριστοι των πανελλαδικών εξετάσεων, οι φόρου νιότης υποτελείς στο καθηγητικό κατεστημένο και οι συνειδητοί πειθαρχικοί υπηρέτες στους ωριμότερους της εμπειρίας και της γνώσης αυτής της τέχνης εκπαιδεύτηκαν για τα καλύτερα. Απολαμβάνουν όμως την τυχαία εμπιστοσύνη και τα φρούδα όνειρα περι ατομικιστικής ευημερίας ενιοτε εις βάρος του όρκου, των πελατών τους και των αδηφάγων κανόνων της εμπορικής αγοράς. Το ελληνικό κράτος με 30 χρόνια καθυστέρηση από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη ξεκινά ένα ημιτελές σύστημα δημόσιας υγείας το 1985 τροφοδοτούμενο από άπειρες ατέλειες .Σήμερα μετά από 8 χρόνια χρεοκοπίας με περιορισμένους πόρους και εξαναγκασμό σε 63% ιδιωτικές δαπάνες έχουμε τηλεγραφικά να επισημαίνουμε :

1. Λόγω του γεωγραφικού ανάγλυφου της χώρας η κάλυψη σε αγροτικούς γιατρούς πρέπει να υπερβαίνει το 90% με κίνητρα και υπουργικές διευκολύνσεις. Το αντίδωρο της παραμονής του πληθυσμού στην ύπαιθρο ανυπέρβλητο. 2. Ενίσχυση κτιριακή και στελεχιακή των αγροτικών και αστικών κέντρων υγείας. Η Πρωτοβάθμια έχει παρελθόν σε αυτή τη χώρα τα ΙΚΑ της γειτονιάς (μερικά με οικογενειακούς γιατρούς) και εξειδικευμένους πιά και μπορεί να έχει συμπληρωματικό μέλλον τα ΤΟΜΥ όπου χρειάζονται και όπου ελλείπουν. 3. Σε μια χώρα με 2500 γενικούς ιατρούς οι 400 στο δημόσιο με τις καλύτερες των προοπτικών δεν συνάδει σύστημα παραπομπών. Ο Έλλην ασθενής χρειάστηκε 25 χρόνια στην ΠΦΥ να προσαρμοστεί στο προγραμματισμένο ραντεβού δεν θα υποταχθεί σε υποχρεωτικό προσανατολισμό των αναγκών του σε ένα ελλιπές δημόσιο, αλλά δημιουργούμε βορά στην ιδιωτική ιατρική ή στους αδόκητους μηχανισμούς πρωτοβαθμίου στα νοσοκομεία. 4. Σε μια χώρα 75.000 γιατρών με 25.000 από αυτούς στο εξωτερικό όπου και να υπηρετεί κάποιος και με όποια ειδικότητα γίνεται εμφανές ότι παράγουμε γιατρούς για να καταναλώνει η Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Αραβία κλπ. Απαιτούνται κίνητρα αυξήσεων μισθών που εμφανώς περιπαίζει περι αυτού οι έχοντες λόγο τροικανοί « σύμβουλοι» 5. Επιπρόσθετα στον ιδιωτικό τομέα κυριαρχούν οι ανασφάλιστοι και απλήρωτοι εργαζόμενοι στις μεγάλες ιδιωτικές γαλέρες, οι πειρατικοί ανεξέλεγκτοι τουριστόγιατροι στα τουριστικά νησιά μας, οι εργασιοβόρες αμυντικές εναρμονισμένες πρακτικές υψηλών κοστολογίων και νοσηλειών στον ιδιωτικό τομέα όπου καθιστούν την Παναγία της Τήνου και την εφευρετικότητα των Ελλήνων υψηλούς ρυθμιστικούς παράγοντες δημόσιας υγείας.!

6. Ηθικοποίηση του ιατρικου κόσμου από παράπλευρες εισπράξεις είτε λιστών συνεδρίων-φαρμάκων είτε ληστών υπερβολικών εργαστηριακών και θεραπευτικών πρακτικών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με μια ενδελεχή κλινική εξέταση. 7. Οι ελλείψεις προσωπικού και εξοπλισμού και της κτιριακής υποδομής είναι προτεραιότητες είναι και ζητούμενη αναγκαιότητα γιατί οι διοικητικοί μηχανισμοί παρεμποδίζουν ή προκαλούν παρελκυστική γραφειοκρατία που πλήττει την καθημερινότητα και ευνοούνται παλιά κατεστημένα. 8. Τα νοσοκομεία έχουν επουλώσει ανίατες πληγές και τώρα καλύπτουν χρόνιες αβελτηρίες και παρασιτικές εργολαβίες. Από τα εξοικονομούμενα χρήματα καλύπτονται ελλείψεις σε φάρμακα και μεγάλες κοινωνικές ανάγκες. 9. Κεντρικές Προμήθειες, ΕΚΑΒ, Μονάδες Εντατικής, Αιμοδοσία, Φυσίατροι, Λογοθεραπευτές, Οπτικοί, ΕΟΠΥΥ, καταπολέμηση ναρκωτικών, ελεγκτικοί μηχανισμοί, αξιολογικά κριτήρια προσλήψεων, ΗΔΙΚΑ, Ακριβά φάρμακα, Πρόνοια τεράστια κεφάλαια ήδη θεσμικών αλλαγών και απαιτήσεις νέων μεταρρυθμιστικών τομών.

10. Η μακρά αποκάλυψη σκανδάλων καθιστούν την υγεία ένα πίθο των Δαναΐδων άνω των 85 δισεκατ. που πρέπει οριστικά να βρουν δίκαιη δίκη, μήνυμα ηθικής και αποκατάσταση των ζημιών του δημοσίου χρήματος όσες τετραετίες και αν χρειαστεί η Ελληνική δικαιοσύνη με την ανεξαρτησία που παρέχουν οι κυβερνήσεις Σύριζα, να περαιώσουν υποθέσεις-σκάνδαλα όπως της Novartis, του ΚΕΕΛΠΝΟ και του Ερρίκου Ντυνάν που κατέστησαν την υγεία Eldorado της απατεωνιάς και της απανθρωπιάς γιατί η διασπάθιση έβλαψε σοβαρά της υγεία όλων μας. 21-4-2018

Θα το καταφέρουν δανειστές και «εταίροι» μας;

Θα το καταφέρουν δανειστές και «εταίροι» μας;

Δημοσίευση:στην Αυγή 14 Απριλίου 2018 Του Χρήστου Ζαβού* Ο συνταξιοδοτικός Ν. 4387/12.5.16 (κ. Κατρούγκαλου) όριζε ότι η διαφορά (προσωπική διαφορά) μεταξύ των παλαιών και νέων συντάξεων θα καλυφθεί με ετήσιες αυξήσεις (στις μειωμένες, εκ του νέου τρόπου υπολογισμού, νέες συντάξεις) ανάλογες με την αύξηση του Εθνικού Εισοδήματος. Με το πολυνομοσχέδιο (Ιανουάριος 2018) και με την τέταρτη αξιολόγηση η Ελλάδα εκβιάστηκε από τους δανειστές - «εταίρους» της, να μειώσει από 1ης.1.2019 τις παλαιές συντάξεις μέχρι και 18%. Έτσι οι δανειστές - «εταίροι μας» πέτυχαν δύο στόχους: α) Μέσω της μείωσης της χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων (ΕΦΚΑ) κατά περίπου 1,2 δισ. να αυξήσουν τις εισπράξεις τους έναντι του δημοσίου χρέους και β) να επιβάλουν εκλογή κυβέρνησης της αρεσκείας τους, επειδή ο επανυπολογισμός και η μείωση των παλαιών συντάξεων θα αγανακτούσε και θα εξουθένωνε οικονομικά εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Γιατί δεν πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις: 1. Διότι το εξοικονομούμενο κατ' έτος ποσόν είναι σαφώς μικρότερο από 1,2 δισ., επειδή ο αριθμός των παλαιών συνταξιούχων που αποβιώνουν κάθε χρόνο είναι μεγάλος λόγω της προχωρημένης κατά κανόνα ηλικίας τους. 2. Διότι κάθε παλαιός συνταξιούχος συντηρεί με τη σύνταξή του και άλλα άτομα: τη σύζυγο, παιδιά, εγγόνια κ.λπ. Άρα ο πληττόμενος πληθυσμός πολύ μεγάλος. 3. Όσο αυξάνεται η απασχόληση, θα εισπράττει περισσότερες και μεγαλύτερες εισφορές ο ΕΦΚΑ, ενώ το ποσοστό του προϋπολογισμού που ενισχύει τον ΕΦΚΑ θα μειώνεται. 4. Δεν υπηρετεί την αρχή της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, διότι δεν τέθηκε ένα πλαφόν, να απαλλάσσονται της μείωσης (δηλ. της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς), π.χ. όσοι παίρνουν καθαρά στον τραπεζικό τους λογαριασμό 1.200 ευρώ ποσό, που αντιστοιχεί σε ετήσιο εισόδημα έως 14.400 ευρώ. 5. Κάθε μείωση εισοδήματος της κατώτερης εισοδηματικής τάξης, λόγω της υψηλής της οριακής ροπής προς κατανάλωση, μειώνει άμεσα την κατανάλωση, στη συνέχεια τη ζήτηση και την παραγωγή και (ξανα)φέρνει ύφεση, ή μείωση της ανάπτυξης. Ο οικονομολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού Κώστας Βεργόπουλος είχε επισημάνει στις 9.7.17 στη «Νέα Σελίδα»: «Οι περικοπές μισθών και συντάξεων έχουν υπερβεί κάθε όριο. Αυτονόητο επακόλουθο είναι η προϊούσα νέκρωση της εσωτερικής αγοράς, των επενδύσεων και της απασχόλησης». 6. Είναι μέτρο αντιφατικό και οξύμωρο το να ενισχύεις με κοινωνικό μέρισμα την κατώτερη ομάδα της χαμηλότερης εισοδηματικής τάξης και αυτά τα χρήματα να τα παίρνεις από τη μεσαία ομάδα της χαμηλότερης εισοδηματικής τάξης! Είναι αυτό, έστω σχετική, αναδιανομή; 7. Η μεγαλύτερη αδικία είναι ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι θα υποστούν τις μεγαλύτερες μειώσεις, 18%, δηλ. εκείνοι που πλήρωσαν μόνοι τους τις ασφαλιστικές τους εισφορές χωρίς τη συμμετοχή εργοδότη. 8. Αντιβαίνει σε ό,τι πιστεύουμε σε ό,τι εκπροσωπούμε, σε ό,τι ονειρευόμαστε. Αποτελεί Εφιάλτη (εκείνον των Θερμοπυλών) και σπρώχνει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες προς την Ακροδεξιά.

Τα αντίμετρα είναι μία θετική κατάκτηση, αλλά δεν αντιστοιχίζονται με τα υποκείμενα σε μείωση των συντάξεων πρόσωπα. Οι συνταξιούχοι θέλουν να αγοράσουν λάδι, ψωμί, φασόλια, μακαρόνια κ.λπ. Και τα αντίμετρα τους δίνουν δωρεάν διαδρομές, δηλ. 12 ευρώ τον μήνα, ή κατάργηση συμμετοχής στα φάρμακα, δηλ. εξοικονόμηση 15-20 ευρώ, όταν χάνουν 1.800 ευρώ ετησίως από τη μείωση των συντάξεων συν 600 ευρώ περίπου από τη μείωση του αφορολόγητου. Στον βαθμό που θα ανακτήσουμε (Αύγουστος 2018) τη δυνατότητα να καθορίζουμε εμείς το πώς θα πετυχαίνουμε τους οικονομικούς στόχους και εφόσον μέτρα - αντίμετρα έχουν ουδέτερο δημοσιονομικό αποτέλεσμα, καταργήστε και μέτρα και αντίμετρα. Ο π. αν. υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης έχει δηλώσει (εφημ. «Documento») ότι υπάρχει καθυστέρηση στην εφαρμογή συστήματος ηλεκτρονικού ελέγχου στα καύσιμα (σε διυλιστήρια, δεξαμενόπλοια, φορτηγίδες, βυτιοφόρα, δεξαμενές κ.λπ.), από την οποία το Δημόσιο χάνει έσοδα περίπου 1,3 δισ. και περισσότερα ετησίως. Υπάρχουν, λοιπόν, υποκατάστατα και ισοδύναμα μέτρα. Έτσι, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα, θα το καταφέρουν (οι Σόιμπλε, Ντάισεμπλουμ, Λαγκάρντ) και ό,τι αυτοί εκπροσωπούν να εκπαραθυρώνουν εκβιαστικά κυβερνήσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πατρίδα μας και τον λαό, ή θα διαπραγματευθούμε και θα αποφύγουμε τη νέα μείωση των συντάξεων; Θα το καταφέρουν; * Ο Χρήστος Ζαβός είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, πρ. οικον. συμβ. ΜμΕ

ΤΡΟΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΠΟΛΗ

ΤΡΟΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΠΟΛΗ

Βγήκε θαρρώ από τον οδοντίατρο πονεμένος εκεί στη πλατεία Αιγύπτου ενώ τον ρώτησε γιατί είχε πιάσει την αύρα της αργοστροφίας του. Η πολυλογία είχε φύγει…. ---«Είσαι καλά»;; Έγνεψε καταφατικά γιατί σκέφτηκε το μινι μάρκετ από κάτω στη Μαυροματαίων με τα λαχταριστά προφιτερόλ συνήθως απαγορευμένος καρπός για αυτόν . Ήταν Τετάρτη όμως και το μαγαζί ήταν κλειστό σαν τις τύχες της χρεοκοπημένης επιπόλαιας ευμάρεια μας . Χρόνια τώρα δεν άκουγες κουβέντα πριν το 2008 για το αρνητικό δημοσιονομικό έλλειμμα και το υπέρογκο δημόσιο χρέος. Επιδοτήσεις για θάψιμο παραγωγής, λεφτά για τεχνολογίες στον αέρα των χρυσοκάνθαρων και χιλιόμετρα πληρωμένα δεκαπλάσιο χρυσάφι σε σημερινούς χρεωμένους εργολάβους. Μια απέραντη ζάλη. Στη Μετσόβου στο πάρκιγκ τον ήξεραν τούδωσαν τα κλειδιά πλήρωσε μηχανικά και τούδειξαν το αμάξι του ,δεν το αναγνώρισε οι γραμμές θαμπές δεν έμπαινε μέσα σε άλλο ξένο αμάξι. Ήρθαν δυο παρατώντας το τάβλι, άλλος ένας πιωμένος θα σκέφτηκαν και έβγαλαν χαρτιά από το ντουλαπάκι .Ορίστε κύριε δικό σας είναι γράφει το όνομα σας, να τα κλειδιά ,ότι χειρότερο δεν ήξεραν δεν σκέφτηκαν το κακό. Δυο πήχες μακριά από τον κώλο μας και, όχι αυτό δεν το θυμάται να τόπαν. Άλλωστε το τάβλι στην Ευρώπη το παίζουν Γερμανία και Γαλλία οι υπόλοιποι αποχαυνωμένοι κάνουμε την εξέδρα, πληρώνουμε ότι παραγγείλουν οι παίχτες, λένε γνώμες κάνουνε σενάρια, μπουκώνουνε κανένα μεζέ αλλά το ματς ότι παιγνίδι και αν παιχτεί το κερδίζουν οι Γερμανοί. Πειραγμένα τα ζάρια αγορασμένος ο αντίπαλος από τις αμερικάνικες πολυεθνικές, σκοτεινός έλεγχος από το «ουδέτερο» τραπεζικό κεφάλαιο στην Ελβετία το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι Γερμανοί κρατούν την ηγεμονία, το φτηνό χρήμα, τις καταθέσεις, το χρυσάφι τους, τις εξαγωγές, τις ευνοϊκές συνθήκες πώλησης αυτοκινήτων και δεν μοιράζουν τα κέρδη τους ούτε με τους υποτιθέμενους συμμάχους τους Φιλανδούς, Ολλανδούς, Σλοβάκους, Ούγγρους και Τσέχους

Μπήκε στο Γερμανικό του αμάξι γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, έτσι τον έπεισαν , έκανε προσεκτική μανούβρα οπισθοπορείας και βγήκε από το χώρο παρκαρίσματος υπό τα άγρυπνα βλέμματα των κυρίων του χώρου στάθμευσης . Κάτι σαν μνημόνιο οδήγησης με κρύα καρδιά…. Δεν βάρεσε κανένα από τα παρκαρισμένα, σκοτείνιαζε και είχε επίγνωση να πάει σιγά, με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Parkingexit στο άγνωστο πολιτικό χώρο της πόλης ανασκαλεύοντας κάθε ικμάδα του θολωμένου μυαλού του παρηκμασμένου κορμιού! Εκεί στο τιμόνι της ελπίδας του προορισμού, της συνέπειας του μη χειρότερα. Δυο ζάχαρες σκονάκια που βρήκε μεσα στο αμάξι βόηθησαν στον εγκέφαλο να κάνει τον κατάλληλο ελιγμό από δρόμους και από το φανάρι στο τέρμα Αλεξάνδρας να μπει στη Πατησίων με κατεύθυνση τη Σταδίου. Έβαλε ζώνη, ευρωζώνη. Θολή όραση το παράθυρο ανοιχτό για θορύβους το ραδιόφωνο κλειστό να μην ξεφύγει αλλού ο νους. Ωχ οι ελιγμοί από τα μηχανάκια που περνούν τον αργοπορούντα τι βάσανο που είναι, ξυστά φαίνονται οι πορείες τους κάτι σαν αθόρυβοι ποδηλάτες σε κατάβαση Πάρνηθας, φόβος και τρόμος για τον πεζό πεζοπόρο! Οι σειρήνες της κινδυνολογίας ακούγονταν από παντού τα φανάρια όλα πορτοκαλί, τα φώτα εξωγήινα μην πατήσει απότομα φρένο, να μην γκαζώσει, σαν πρωτάρης οδηγός στην εξουσία. Η Αριστερά στο τιμόνι εν υπνώσει και με δεκανίκια, από τον εισοδιστή σοσιαλδημοκράτη και τον έντιμο συντηρητικό που θέλει προορισμό και σωστούς κανόνες παιγνιδιού, να μην είναι τα ζάρια γιάλλους ασσόδυο και γιάλλους οι εξάρες! Το παράπονο του άγνωστου εξουσιομανούς εκεί στη Σταδίου ,πάντα αριστερή λωρίδα με 40, έγινε ετεροκαθορισμός απέναντι στη μπροστινή λίμο του οδηγού από το Μοσχάτο που μιλούσε συνέχεια στο κινητό με Γερμανία, ακούγονταν οι φράσεις συχνά από το ανοιχτό παράθυρο. Επαναλάμβανε συνέχεια σαν να του το υπαγόρευαν. «Forget it John” Ούτε κατά διάνοια να προσπεράσει αυτόν τον επικίνδυνο οδηγό.

Η Φιλελλήνων έδωσε τη θέση της στην Αμαλίας και εκεί πριν τη Συγγρού έκοψε αριστερά στη Βουλιαγμένης στα μέτρα 4,5 ή κατά άλλους 2,1 δις ευρώ της 2ης αξιολόγησης υποβολή του ΔΝΤ και ντόπιων συμβουλατόρων και καθοδηγητών. Τι και αν κρατούσε το τιμόνι δεν έστριψε δεξιά Καλλιρόης συνέχισε λάθος στη Βουλιαγμένης! Φευγαλέα συνειδητοποίησε ότι τα 46 δις που πλήρωσε για πάρκιγκ στην Ευρωπαϊκή Ενωση της Γερμανίας πρώτο και δεύτερο μνημόνιο ήταν κομμάτι βαρύ τίμημα έξω από ανταγωνισμό και οποιαδήποτε ένδειξη πολιτιστικής αλληλεγγύης. Το δικό του αμάξι οδηγούσε ακόμα δεν νόγαγε. Έπρεπε σιγά σιγά το ήξερε να πιάσει δεξιά λωρίδα εκεί που έζεχνε ασφάλεια και σιγανά ποταμάκια, δεξιά ήταν και η στροφή του να περιμένει να φύγουν όλοι από το φανάρι, άνοιξε για εγρήγορση το ράδιο με πιο σίγουρη κίνηση φυσικά στο Τρίτο πρόγραμμα. Είχε το θλιμμένο βιολί του Αρμένη παπά Κομιτάς Βαρταπέτ στο «ουρανός είναι συννεφιασμένος» γύρισε γρήγορα στα νέα ειδήσεις των οκτώ στο Κόκκινο. Η φωνή του εκφωνητή φάνηκε δόνησε το είναι του. Πιάστηκε δεξιός διευθυντής νοσοκομείου με την γίδα στη πλάτη , γλύτωσε τα τρία κακουργήματα πέφτοντας στα μαλακά. Φούντωσε ο κόσμος της νύχτας και το στημένο στοίχημα με φοροδιαφυγή, στο κόσμο του ποδοσφαίρου. Οι διευθυντές τραπέζης και τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα όλη τη κρίση έπαιρναν θαλασσοδάνεια και τα έστελναν σε εξωχώριες. Δημοσιογράφοι πληρωμένοι από τον οργανισμό κατά των λοιμώξεων κακάριζαν και εκβίαζαν ,το παιγνίδι που τους έμαθε κάποτε ο Κοσκωτάς. Οι άνθρωποι που μιλάνε για τα πάντα ή αποκρύβουν τα σημαντικά. Συνδικαλιστές κατ επάγγελμα κρατικοδίαιτοι και παραγκωνίζοντας με την επιρροή τους ισοπεδώνουν τις αντίθετες φωνές, μικροί σατράπες ιδίων συμφερόντων που ξεκίνησαν κάποτε μικροί πρίγκιπες. Τόσο δύσκολο είναι να δεις την ανισότητα και να ικανοποιήσεις διάφορα συμφέροντα Σολομώντα;;

Σαν σκουλήκι που σέρνεται από την ταχύτητα του δρόμου προσέχοντας τρόπος του λέγειν και τον πεζό του πεζοδρομίου βρήκε και έστριψε στην Ηλία Ηλιού δεξιά, πέρασε τον κάβο που τον είχε παρασύρει ο εκφωνητής με την αδολεσχία του. Μεσα στο τσερβέλο του είχε πια το πλάνο της επιβίωσης και του προορισμού, χωρίς σύγκρουση έπρεπε να αξιολογήσει και να αναμετρηθεί. Χωρίς μπασίματα και προσπεράσματα κατεβαίνει σε γνώριμα ασφάλτινα νερά περνά τη Φραντζή κυκλώνει μέσω Λαγουμιτζή και μπαίνει στη Σαρκουδίνου σε γνώριμους δρόμους. Έτσι λειτουργεί η επικαιρότητα και η συνεχής και ενδελεχής ενημέρωση ζωντανεύει το μυαλό και τα γενικότερα προβλήματα οδηγούν στην επίλυση και των επι μέρους. Κάθε τιμόνι που απέχει της αυτογνωσίας, της ρεαλιστικής πραγματικότητας και των αρχικών ιδανικών και κοινωνικών προδιαγραφών είναι καταδικασμένο σε συγκρουσιακές και παραβατικές αδικίες. Το σπίτι που αγοράσαμε δεν μπορεί να το πληρώνουμε φόρο και οι κλέφτες να μην πληρώνουν τα κλεμμένα γιατί το είπαν κάποιοι δικαστές που πλήρωσαν κάποιες θέσεις στον ύπνο τους και αποφασίζουν στον ξύπνιο τους με κριτήριο τα όνειρά τους….. Εμένα με τρομάζουν οι συμπεριφορές ανώτατων δικαστηρίων στην μικρή μας πόλη. Εσάς;; --«Είμαι καλά» πήρε τηλέφωνο το φιλο και οδοντίατρο, ήξερε ήταν από τους ελάχιστους που ανησυχούσε. 24-9-2017 Διόνυσος

Πώς επιμερίζεται η υπερχρέωση της χώρας σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ;

Πώς επιμερίζεται η υπερχρέωση της χώρας σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ; 22.08.2016, 17:00 | Ετικέτες: ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, χρέος, δημόσιο χρέος Συντάκτης: Μανόλης Γ. Δρεττάκης* Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας της υπόθεσης του πρώην επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, ερίζουν ως προς το ποιος ευθύνεται για τη διόγκωση του δημόσιου ελλείμματος του 2009, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι τους 9 πρώτους μήνες του 2009 στην κυβέρνηση ήταν η Ν.Δ. και τους 3 τελευταίους το ΠΑΣΟΚ και με τις αποφάσεις τους μήνες αυτούς συνέβαλαν στην αύξησή του. Είναι, επίσης, γεγονός ότι στο έλλειμμα αυτό προστέθηκαν ελλείμματα τα οποία δεν έμπαιναν στο δημόσιο έλλειμμα τα προηγούμενα έτη. Για το ποιος είναι υπεύθυνος για τη διόγκωση του ελλείμματος θα αποφασίσει (ξανά) η Δικαιοσύνη. Οι σημερινές, όμως, ηγεσίες τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ θέλουν να ξεχάσουν ότι τα κόμματά τους είχαν εναλλάξ κυβερνήσει τη χώρα την 35ετία 1974-2009 και, κατά συνέπεια, είναι αποκλειστικά υπόλογα στον ελληνικό λαό για την υπερχρέωσή της, δηλαδή την εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο δυσθεώρητο ύψος των 301 δισ. ευρώ το 2009.

Πώς, όμως, επιμερίζονται οι ευθύνες στα δύο κόμματα γι’ αυτό το δημόσιο χρέος; Στο άρθρο αυτό γίνεται προσπάθεια να δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι: ■ Οπως δείξαμε σε ένα άρθρο μας στην «Ελευθεροτυπία» της 30.12.2010, είναι μύθος ότι η χούντα δεν άφησε δημόσιο χρέος. Το χρέος αυτό το 1966 ανερχόταν σε 32 δισ. δρχ. και το 1974 εκτινάχτηκε στα 112. ■ Στοιχεία για το δημόσιο χρέος σε ευρώ σε τρέχουσες τιμές υπάρχουν μόνον από το 1995 και μετά. Τα έτη 1974-1994 υπάρχουν στοιχεία μόνο σε δραχμές σε τρέχουσες τιμές. ■ Για να γίνουν συγκρίσεις τα στοιχεία σε τρέχουσες τιμές πρέπει να μετατραπούν σε σταθερές τιμές. Δημόσιο χρέος σε εκατ. € σε σταθερές τιμές του 2009 τα έτη 1974, 1981, 1989, 1993, 2004 και 2009

Προκειμένου να καταλήξουμε σε συγκρίσιμα στοιχεία μετατρέψαμε τα ποσά του δημόσιου χρέους των ετών 1974, 1981, 1989 και 1993 σε δισ. δρχ. από τρέχουσες τιμές σε σταθερές τιμές του 2009 χρησιμοποιώντας τον εθνικό δείκτη τιμών καταναλωτή και στη συνέχεια σε εκατ. ευρώ χρησιμοποιώντας την ισοτιμία 340,75 δρχ.=1 ευρώ. Μετατρέψαμε επίσης τα ποσά του δημόσιου χρέους των ετών 2004 και 2009 σε εκατ. ευρώ από τρέχουσες τιμές σε σταθερές τιμές του 2009 χρησιμοποιώντας τον ίδιο δείκτη (τα 6 έτη είναι έτη αλλαγής «φρουράς» Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας). Τα στοιχεία του δημόσιου χρέους σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2009 για τα 6 έτη δίνονται στην 1η στήλη του πρώτου μέρους του πίνακα, στη 2η στήλη του μέρους αυτού δίνονται οι αυξήσεις του δημόσιου χρέους την περίοδο που μεσολαβεί από το ένα έτος στο άλλο. Στην 1η στήλη του δεύτερου μέρους του πίνακα δίνονται τα συνολικά ποσά του δημόσιου χρέους σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές για τα οποία την ευθύνη έχουν τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα: η Ν.Δ. τις περιόδους 1974-81, 1989-93 και 2004-2009 (1η γραμμή) και το ΠΑΣΟΚ τις περιόδους 1981-1989 και 1993-2004 (2η γραμμή). Στην 3η γραμμή δίνεται η συνολική αύξηση του δημόσιου χρέους την 35ετία 1974-2009. Στη 2η στήλη του μέρους αυτού δίνεται η ποσοστιαία συμμετοχή του κάθε κόμματος στη συνολική αύξηση του δημόσιου χρέους. Από τη 2η στήλη του δεύτερου μέρους του πίνακα φαίνεται ότι η Ν.Δ. έχει ελαφρά μεγαλύτερο ποσοστό (κατά 3%) ευθύνης από το ΠΑΣΟΚ για την αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 286.330 εκατ. ευρώ την 35ετία 1974-2009. Η διαφορά αυτή είναι μεγαλύτερη όταν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η μεν Ν.Δ. κυβέρνησε τη χώρα επί 16 έτη, το δε ΠΑΣΟΚ επί 19. Η μέση, επομένως, ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους για την οποία την ευθύνη φέρει η Ν.Δ. είναι 9.223 εκατ. ευρώ, ενώ εκείνη για την οποία είναι υπεύθυνο το ΠΑΣΟΚ 7.303 εκατ. ευρώ (και τα δύο ποσά σε σταθερές τιμές του 2009).

Παρά το διαβόητο PSI, δηλαδή το «κούρεμα» των ομολόγων του Δημοσίου που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι τράπεζες (εξαιτίας του οποίου βρίσκονται σε δεινή κατάσταση σήμερα), οι μονοκομματικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. την περίοδο 2009-2012 και η συγκυβέρνησή τους την περίοδο 2012-2014, αντί να μειώσουν, αύξησαν το δημόσιο χρέος από 301.062 το 2009 σε 319.718 εκατ. ευρώ το 2014. Πότε επιτέλους η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ –αντί να ερίζουν για το τι έγινε το 2009– θα δώσουν λόγο στον λαό για την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους την 35ετία 1974-2009 και, λόγω του χρέους αυτού, την υποταγή της χώρας στους δανειστές της μέσω των μνημονίων την 5ετία 2010-2014 με αποτέλεσμα την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που προκάλεσε η εφαρμογή των μέτρων που περιλαμβάνονται σ’ αυτά; * Πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Οποιος θέλει κουρεμα στο χρέος των Ελλήνων να σηκώσει το χέρι του!

Ιστορίες χρέους Σιώτος Γιάννης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 26.05.2016 Ιστορίες χρέους Του Γιάννη Σιώτου Το χρέος το δίχως άλλο είναι μία λέξη βρόγχος για όλους σχεδόν τους Έλληνες. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, η χώρα και οι άνθρωποί της αναμετρώνται καθημερινά με αυτό, καθώς επηρεάζει με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο την καθημερινότητά τους. Το δίχως άλλο, όλη αυτή, η αγωνιώδης προσπάθεια έχει αναγκάσει τους Έλληνες να "ανακαλύψουν" τα οικονομικά του χρέους και να μάθουν γι' αυτό πράγματα που θα τα ζήλευε ακόμα και ένας τελειόφοιτος μίας πανεπιστημιακής οικονομικής σχολής. Ενώ εκατομμύρια Έλληνες αισθάνονται -δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα- ειδικοί περί το χρέος, ελάχιστοι είναι αυτοί που αποπειρώνται να ακολουθήσουν διαφορετικές διαδρομές για να το κατανοήσουν. Οι διαδρομές που προσφέρουν τα μονοπάτια που έχει χαράξει η ιστορία, η φιλολογία και η φιλοσοφία μπορεί να μην ενδείκνυνται για να παρακολουθήσει κανείς τους οικονομολόγους, αλλά σίγουρα βοηθούν στο να αντιληφθεί κανείς την αποτελεσματικότητα του χρέους ως όπλο. Βοηθούν επίσης να γίνουν αντιληπτά τα φιλοσοφικά τερτίπια και τα τεχνάσματα -ενδεδυμένα τις περισσότερες φορές με μανδύα ηθικής- που χρησιμοποιούν οι ισχυροί προκειμένου να λεηλατήσουν -κυριολεκτικά και μεταφορικά- τις ζωές των αδυνάτων είτε αυτοί είναι μεμονωμένα άτομα είτε κράτη. Κυρίως όμως βοηθούν για να συνειδητοποιήσει κανείς την υποκρισία των ισχυρών, όταν ξαφνικά γίνονται αδύναμοι. Τότε ανακαλύπτουν έννοιες όπως την "κατανόηση" ΄και τη "λογική" που προηγουμένως τις έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Σίγουρα, η ιστορία αυτού του λαού προσφέρεται γι' αυτή την "εξερεύνηση". Άλλωστε πριν ακόμα λευτερωθούν οι Έλληνες βρέθηκαν να χρωστούν λεφτά, που δεν έφτασαν ποτέ σε αυτούς και να πληρώνουν λογαριασμούς για δανεικά που τα είχαν φάει άλλοι. Τα πρώτα δάνεια από ξένους ιδιώτες συνήφθησαν, το 1824 και το 1825. Η επαναστατική κυβέρνηση υπέγραψε δάνειο συνολικού ύψους 2,8 εκατ. στερλινών, ονομαστικής αξίας έκαστον 100 στερλινών, αλλά πραγματικής 59 στερλινών, για το δάνειο του 1824 και 55,5 στερλινών για εκείνο της επόμενης χρονιάς. Τελικά στα ταμεία έφθασαν μόνο 540.000 στερλίνες. Όλα τα υπόλοιπα χρήματα παρακρατήθηκαν όχι μόνο από τους Βρετανούς τραπεζίτες, αλλά και από τους Έλληνες και τους ξένους μεσάζοντες και τους διαχειριστές του δανείου. Φυσικά, έχοντας άδεια τα ταμεία η ελληνική κυβέρνηση της επαναστατημένης Ελλάδας, δεν είχε πόρους για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια και έτσι, δύο χρόνια μετά τη σύναψη του δεύτερου δανείου, κήρυξε παύση πληρωμών. Δεν είναι λίγοι οι ιστορικοί που συνδέουν την εμπλοκή των ισχυρών δυνάμεων της εποχής στην αγωνία που είχαν προκειμένου να διαφυλάξουν τα συμφέροντα των ομολογιούχων, αφού αν δεν υπήρχε ελληνικό κράτος τα λεφτά θα χάνονταν. Ο Καποδίστριας προσπάθησε από το 1830 να βρει πάλι δανεικά. Συνάντησε την άρνηση στο να ανανεώσει την εξυπηρέτηση των δανείων του '24 και '25 και αναζήτησε εγγυήσεις τρεις προστάτιδες δυνάμεις. Δυστυχώς, πριν προλάβει να κλείσει τη συμφωνία για νέο δάνειο, δολοφονήθηκε το 1831. Με τη συνθήκη του Λονδίνου της 7.5.1832, πήραμε το δάνειο των 60 εκατ. φράγκων, και τον Όθωνα ο οποίος συμφώνησε με τους δανειστές ότι προηγούνται οι αποπληρωμές των χρεολυσίων έναντι οποιασδήποτε άλλης κρατικής δαπάνης. Από τα 60 εκ. φράγκα, στην Ελλάδα έφτασαν μόνον τα 27 εκατ. Οι δανειστές μας όχι μόνον παρακράτησαν έναντι προηγούμενων οφειλών 2 εκατ., όχι μόνον πήραν προμήθεια άλλα τόσα, αλλά υποχρεωθήκαμε να πληρώσουμε 11 εκατ. στον σουλτάνο για την αγορά της Φθιώτιδας, της Φωκίδας και της Εύβοιας που είχαμε ήδη απελευθερώσει. Αφαιρέθηκαν τα έξοδα της Αντιβασιλείας και οι μισθοί στρατιωτικών, κυρίως Βαυαρών και από τα 60 εκατ. στα ταμεία του κράτους, υπέρ των ελληνικών κρατικών δαπανών εκταμιεύτηκαν μόνον 2,7 εκατ. φράγκα. Τα συμπεράσματα από αυτή τη μικρή αναδρομή σίγουρα ανατρέπουν τις απόψεις πολλών σοφών που θέλουν να εμφανίζουν τους οφειλέτες ως ανήθικους και τους πιστωτές ως ηθικούς. Φυσικά, όλα τα προηγούμενα είναι μία μικρή υποσημείωση στη μακρά ιστορία του χρέους. Το 2.400 π.Χ. έχουμε το πρώτο καταγεγραμμένο παράδειγμα διαγραφής χρεών και καταστροφής αρχείων οφειλετών. Αυτό έγινε από τον βασιλιά Enmetena στην πόλη - κράτος των Σουμερίων Lagash στη Μεσοποταμία. Στη συνέχεια, η βιβλική παροιμία «Οι πλούσιοι κυριαρχούν πάνω στους φτωχούς, και ο δανειολήπτης είναι δούλος του δανειστή» χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την ακύρωση «απεχθών» χρεών μετά την αλλαγή καθεστώτος. Όμως, χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη φυλάκιση οφειλετών, για παράδειγμα στα έργα του Καρόλου Ντίκενς. Η "επανάσταση" στην αγορά του χρέους είναι η δημιουργία του χρήματος, καθώς με τον τρόπο αυτό προσφέρθηκε μια λογιστική μονάδα για την παρακολούθηση των χρεών. Το πιο σημαντικό, αυτό οδήγησε σε μια απο-προσωποποίηση των σχέσεων πιστωτή - οφειλέτη, καθιστώντας δυνατή την εμπορική κοινωνία. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με τις καινοτομίες της [ταχυδρομικής] αποστολής και των εξασφαλίσεων απαιτήσεων. Με αυτόν τον τρόπο, το χρέος συνδέθηκε με την απειλή, και συχνά στην πραγματικότητα, με τη διάβρωση της ελευθερίας, όχι μόνο για τα άτομα, αλλά και για ολόκληρες οικογένειες. Βρέθηκαν σε μια κατάσταση «δουλείας του χρέους». Αυτό ήταν η αιτία που πολλοί φιλόσοφοι ασχολήθηκαν με την έννοια του χρέους. Ο Φρίντριχ Νίτσε προσέφερε έναν ανθρωπολογικό απολογισμό της ιστορικής σύνδεσης της ενοχής με το χρέος. Τόνισε ότι το χρέος ήταν συνδεδεμένο με την ηθικολογία των εννοιών του καθήκοντος, της τιμής, της αυτοεκτίμησης και του κύρους. Στο «Γενεαλογία της Ηθικής». Ο Νίτσε κοίταξε πίσω στην «παλαιότερη και πιο πρωτόγονη» προσωπική σχέση μεταξύ δανειστή και οφειλέτη ως την προέλευση του πώς «ένα πρόσωπο μετρά πρώτα τον εαυτό του έναντι του άλλου». Και φυσικά αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί η προσέγγιση αυτή να ταιριάζει με την «κλοπή» των πρώτων ελληνικών δανείων.

Από τον 18ο αιώνα η γέννηση και η τεράστια αύξηση του δημόσιου χρέους και το παιχνίδι κάπως άλλαξε αφού κάποιοι ισχυροί βρέθηκαν να χρωστούν. Και φυσικά, αφού ενέδυσαν τον δανεισμό με τον μανδύα του εθνικού συμφέροντος φρόντισαν να φορτώσουν τα δεινά στους πιο αδύναμους και ευάλωτους. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, τα καταστροφικά οικονομικά των Γάλλων βασιλέων στον 18ο αιώνα, είχαν μια βαθιά επίδραση στην οικονομική, πολιτική και φιλοσοφική σκέψη. Ο Γάλλος φιλόσοφος Montesquieu εξέφρασε την ανησυχία του στο «Πνεύμα των Νόμων». Το δημόσιο χρέος, έγραψε, «παίρνει το αληθινό έσοδο του κράτους από εκείνους που έχουν δραστηριότητα και βιομηχανία, για να το μεταφέρει στους νωχελικούς: Δηλαδή, δίνει διευκολύνσεις για εργασία σε όσους δεν εργάζονται, και βαρύνει με δυσκολίες αυτούς που όντως εργάζονται».

Αλλά και, οι Σκωτσέζοι στοχαστές Ντέιβιντ Χιουμ και Άνταμ Σμιθ φοβούντο ότι το δέλεαρ του δημόσιου χρέους θα διαφθείρει τα κράτη και θα δημιουργήσει πολιτικές της ψευδαίσθησης και της ύβρεως. Η χρηματοδότηση του δημοσίου χρέους διευκόλυνε καταστροφικούς πολέμους στην Ευρώπη και υποστήριξε τη μάταιη επιδίωξη της αυτοκρατορίας στον Ατλαντικό, τη Μεσόγειο και την Ινδία. Διεύρυνε επίσης την πολιτική πατρωνία, δημιουργώντας μια αμοιβαία εξάρτηση μεταξύ των κρατών και των πιστωτών, κάτι που οδήγησε στην ολιγαρχία και τον κομματισμό και διακινδύνευσε την κατάρρευση της δημόσιας αρετής.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά, η αναδυόμενη γερμανική ιστορική και θεσμική σχολή οικονομικών απέκτησε μια πολύ διαφορετική άποψη για το δημόσιο χρέος από εκείνο του Μοντεσκιέ, του Χιούμ, του Σμιθ και του Τζέφερσον. Ενώθηκαν στην άποψη ότι το δημόσιο χρέος ήταν αναπόσπαστο μέρος των εθνικών οικονομιών. Οι στοχαστές Karl Dietzel και Lorenz von Stein πίστευαν ότι το κράτος είχε θετικό ρόλο στην εξισορρόπηση της οικονομίας, πάνω απ' όλα μέσω της χρηματοδότησης των επενδύσεων που τονώνουν την παραγωγικότητα, σε υποδομές και σε δημόσιες παροχές. Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, η χαλάρωση της αίσθησης του περιορισμού και της ενοχής που συνδέονται με το χρέος πήρε μια ριζικά νέα μορφή. Οι πιστωτές έχουν την τάση να θεωρούνται ως «άγιοι», οι οφειλέτες ως «αμαρτωλοί». Η αρετή είναι συνδεδεμένη με τους πρώτους (σύνεση, σκληρή δουλειά), και η κακία στους δεύτερους (απερισκεψία, τεμπελιά). Αυτό το είδος της γλώσσας θέτει σε κίνδυνο την αξιοπρέπεια, την τιμή και τον αμοιβαίο σεβασμό. Προκαλεί τα βασικά, καθώς και τα ευγενή συναισθήματα, συμπεριλαμβανομένων της δυσαρέσκειας, του παράπονου και της οργής. Οι ηθικές και συναισθηματικές διαστάσεις του χρέους είναι στενά συνυφασμένες. Και φυσικά έχει πολύ ενδιαφέρον να συγκρίνει τη στάση εκείνων που από πιστωτές μετατρέπονται σε απελπισμένους οφειλέτες. Για παράδειγμα να συγκρίνει κανείς τη στάση της Γερμανίας, όταν στήριζε τις απαιτήσεις των ομολογιούχων της έναντι της Ελλάδος κατά τον 19ο αιώνα και τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί πολιτικοί, όταν μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους βρέθηκαν με ένα τεράστιο χρέος. Ο καγκελάριος Βίσμαρκ απείλησε να μπλοκάρει τη συνθήκη προσάρτησης της Θεσσαλίας αν δεν εξοφλούνταν άμεσα οι Βαυαροί κληρονόμοι και οδήγησε την τότε ελληνική κυβέρνηση να αποδεχθεί έναν «συμβιβασμό» που περιέλαβε όχι μόνο τους «θεσμικούς επενδυτές» του 1832, αλλά και τους ιδιώτες ομολογιούχους των δανείων της ανεξαρτησίας, που αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά μέχρι και 5 δρχ. ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 100.

Οι επίγονοι του Βίσμαρκ που διαπραγματεύτηκαν το χρέος από τους δύο παγκόσμιους πολέμους επικαλέστηκαν ως επιχειρήματα τα πάντα: από την αδυναμία μέχρι την ανθρωπιστική κρίση. Και έτσι διαπιστώνει κανείς όχι μόνο το μέγεθος της υποκρισίας, αλλά και την αναλγησία των ισχυρών.

Περί πλούτου και «φιλίας» Σιώτος Γιάννης

Περί πλούτου και «φιλίας» Σιώτος Γιάννης | δημοσιεύτηκε στην Αυγή την 21.04.2016 Περί πλούτου και «φιλίας» Του Γιάννη Σιώτου Και όπως συμβαίνει σε αυτή τη ζωή: μπόρα ήταν και πέρασε. Οι αποκαλύψεις για τον φορολογικό παράδεισο του Παναμά εκτοπίστηκαν από τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και οι πλούσιοι αυτού του κόσμου μπορούν να ησυχάσουν και να συνεχίσουν ανενόχλητοι το "θεάρεστο" έργο τους: να αυγαταίνουν τον πλούτο τους, αδιαφορώντας για το αν το επιπλέον μηδενικό του λογαριασμού τους μπορεί να σημαίνει για κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους ανθρώπους ανεργία, πείνα, ανέχεια και εξαθλίωση. Και για να λέμε τη "μαύρη αλήθεια", δεν έχουν και πολλούς λόγους να ανησυχούν. Ο όγκος των χρημάτων που διακινείται μέσω των "παραδείσων" είναι τεράστιος. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ξεπερνά τα 36 τρισ. Και αυτός ο τεράστιος όγκος συσσωρευμένου πλούτου από μόνος του δημιουργεί ένα αδιαπέραστο τείχος άμυνας. Με τόσα χρήματα μπορούν να αποκτήσουν -ή και να αγοράσουν- πολιτικούς συμμάχους, να εκβιάσουν, να προκαλέσουν προβλήματα ακόμη και στις πιο στέρεες δημοκρατίες αλλά και να δημιουργήσουν κόστος ευκαιρίας για όσους σκέπτονται να "βάλουν χέρι" σε αυτόν. Όμως γι' αυτόν τον πλούτο δεν ενδιαφέρονται μόνο οι κάτοχοί του, αλλά και εκείνοι που βγάζουν χρήματα από αυτόν. Σίγουρα, και εκεί τα συμφέροντα είναι τεράστια. Τραπεζικοί κολοσσοί, και όχι μόνο, κερδίζουν προσφέροντας τις υπηρεσίες του "οδηγού των κεφαλαίων" δισεκατομμύρια τον χρόνο. Στην πραγματικότητα, έχουν στήσει ένα τεράστιο δίκτυο παροχής υπηρεσιών και χρηματοπιστωτικών προϊόντων για να προσελκύσουν τον πλούτο από τον οποίο προέρχεται και που οφείλεται σε ένα σημαντικό ποσοστό από τα ποσά που μοιράζουν κάθε χρόνο ως μερίσματα στους μετόχους, ως αμοιβές των επικεφαλής και ως μπόνους που "τσεπώνουν" τα golden boys. Θα ήταν λοιπόν στην καλύτερη περίπτωση αφελές να πιστέψει κανείς ότι αυτός ο τεράστιος πλούτος, σε ένα πολιτικό περιβάλλον που κυριαρχείται από τον νεοφιλελεύθερο οικονομικό δαρβινισμό, μπορεί στ' αλήθεια να κινδυνέψει. Το μόνο που μπορεί να πάει στραβά είναι κάποιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών ή κάποια παροδική μπόρα, όπως αυτές του καλοκαιριού που περνάνε τόσο γρήγορα όσο εμφανίζονται. Το γεγονός, άλλωστε, ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ του πλανήτη άμεσα ή έμμεσα επωφελούνται από αυτόν το πλούτο και είναι από μόνο του ένα ισχυρό όπλο άμυνας. Και πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά σε έναν πλανήτη στον οποίο η οικονομική ισχύς έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη ιδεολογία και η οικονομική εξαθλίωση σε δίκαιη ανταμοιβή της τεμπελιάς;

Για να πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, οι φορολογικοί παράδεισοι είναι ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τα περισσότερα από αυτά τα οφέλη όπου συνεπάγεται η φύλαξη του πλούτου είναι άμεσα διαθέσιμα μόνο στις πιο προηγμένες αγορές κεφαλαίου στον κόσμο. Κι αυτό εξηγεί γιατί ο περισσότερος υπεράκτιος πλούτος καταλήγει να κατευθύνεται, μέσω των «νησιών θησαυρού», στους τελικούς παραδείσους - οικονομικά κέντρα του Πρώτου Κόσμου, όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, η Ζυρίχη, η Γενεύη, η Φρανκφούρτη και, σε μικρότερο βαθμό, η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και το Ντουμπάι. Αυτοί είναι οι απόλυτοι παράδεισοι (και όχι το αρχιπέλαγος των υπεράκτιων αγωγών ή των νησιών του θησαυρού) που αποτελούν τον τελικό προορισμό για το μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου υπεράκτιου ιδιωτικού πλούτου. Επιπλέον, οι αρχιτέκτονες και οι ελεγκτές της κυκλοφορίας του δικτύου που συνθέτουν την παγκόσμια βιομηχανία καταφυγίων ήταν και είναι οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες του κόσμου - γιγάντια επώνυμα ιδρύματα, όπως η HSBC, η UBS, η Credit Suisse, η Citigroup, η Bank of America, η RBS, η Barclays, τα Lloyds, η Standard Chartered, η JPMorgan Chase, η Wells Fargo, η Santander, η Credit Agricole, η ING, η Deutsche Bank, η BNP Paribas, η Morgan Stanley και η Goldman Sachs. Από τη δεκαετία του 1970, οι τράπεζες αυτές έχουν διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην προσέλκυση πλούσιων επενδυτών και ανώτερων στελεχών ως πελάτες, βοηθώντας τους να μετακινήσουν τον πλούτο τους και να τον επενδύσουν αφορολόγητα υπό την κάλυψη υπεράκτιων αμοιβαίων κεφαλαίων και εταιρειών, παρέχοντας υπηρεσίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου, αλλά και βοηθώντας τους να έχουν πρόσβαση σε αυτά τα πλούτη τους από μακριά. Οι top 50 βασικοί παίκτες της διεθνούς ιδιωτικής τραπεζικής βιομηχανίας αντιπροσωπεύουν σήμερα τουλάχιστον το ήμισυ του συνόλου του διασυνοριακού ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου (τουλάχιστον 12 με 14 τρισεκατομμύρια δολάρια, από τα 24 ώς 36 τρισ. δολάρια το 2015). Και οι κορυφαίες δώδεκα τράπεζες από μόνες τους αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ όλων αυτών των υπεράκτιων (off shore) ιδιωτικών τραπεζικών χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Η συγκέντρωση όλων αυτών των χρημάτων σε μια σχετικά μικρή χούφτα τραπεζών, hedge funds, ασφαλιστικών εταιρειών και των θυγατρικών τους διαχειριστών περιουσιακών στοιχείων είναι αδιαμφισβήτητη. Φυσικά, τα ιδρύματα αυτά θα σας πουν ότι αυτό απλώς αντανακλά την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι πλούσιοι υπεράκτιοι επενδυτές αποστρέφονται το ρίσκο όταν πρόκειται για τη διαχείριση του υπεράκτιου πλούτου τους. Για να είναι προσεκτικοί, ως εκ τούτου, τείνουν να ευνοούν τα μεγαλύτερα, πιο καθιερωμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στα οποία συνήθως μπορούν -αλλά όχι πάντα- να υπολογίζουν για να διασφαλίζουν τον πλούτο τους ακόμη και από μεγάλες αποστάσεις. Με άλλα λόγια, βλέπουν προς τις τράπεζες που είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν.

Εν ολίγοις, μια χούφτα από τις βασικές πλούσιες χώρες του ΟΟΣΑ, από τις οποίες προέρχονται οι περισσότερες από αυτές τις γιγαντιαίες τράπεζες -οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελβετία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία και το Βέλγιο-, είναι τελικά οι πραγματικοί παράδεισοι όταν πρόκειται για το πού καταλήγει η περισσότερη φυγή κεφαλαίων από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Θα ήταν τουλάχιστον τρελός εκείνος που θα έσφαζε την «κότα με το χρυσό αυγό» και γι' αυτό το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι: απέραντη σιωπή και διακριτικότητα, η οποία από καιρού εις καιρόν θα διακόπτεται από κάποια μεμονωμένα περιστατικά επίδειξης... ευαισθησίας. Γιατί όπως και να το κάνουμε, τους πολιτικούς σε αυτές τις πλούσιες χώρες το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να καταφέρουν να κρατούν «πολλά καρπούζια στη μασχάλη τους». Κοντολογίς, να χαϊδεύουν και να βοηθούν τους ισχυρούς, αλλά και να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των πολλών, οι οποίοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν σε αυτή την απροκάλυπτη εύνοια προς τους πλούσιους. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων, οι ισχυροί του πλανήτη θα στηρίξουν -όπως πάντα- τον πλούτο. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για αμύθητο πλούτο. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, το παγκόσμιο απόθεμα του μη καταγεγραμμένου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού καθαρού ενεργητικού -συμπεριλαμβανομένων του συναλλάγματος, των τραπεζικών καταθέσεων, των μετοχών και των ομολόγων και άλλων εμπορεύσιμων χρεόγραφων- που επενδύεται σε ή μέσω υπεράκτιων παραδείσων, ήδη ανήλθε σε 21 με 32 τρισ. δολάρια μέχρι το τέλος του 2010, περίπου το 10% - 15% του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού πλούτου. Και συνεχώς αυγαταίνει. Από το 2004 μέχρι το 2015, ακριβώς εν μέσω της οικονομικής κρίσης, αυξήθηκε με ονομαστικό μέσο ετήσιο ρυθμό σχεδόν 16%. Μάλιστα, εκτιμάται ότι το 2015 το κεφάλαιο του υπεράκτιου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου άξιζε τουλάχιστον 24 τρισ. με 36 τρισ. δολάρια. Επιπλέον, η αξία του μη χρηματοπιστωτικού καθαρού διασυνοριακού πλούτου -ακίνητα, χρυσός και άλλα πολύτιμα μέταλλα, πολύτιμοι λίθοι, τέχνη, σπάνια βιβλία, αυτοκίνητα, θρησκευτικές εικόνες, φωτογραφίες, άλλα συλλεκτικά αντικείμενα, θαλαμηγοί, πλοία, υποβρύχια, ιδιωτικά τζετ, αγροκτήματα, ορυχεία, δάση και κοιτάσματα πετρελαίου-, που κατέχονται μέσω ανώνυμων εταιρειών σε (οικονομικά) καταφύγια, καταπιστεύματα, ιδρύματα και ιδιωτικά θησαυροφυλάκια, τώρα αξίζουν τουλάχιστον ακόμα 5 έως 10 τρισ. δολάρια.

Και όλος αυτός ο πλούτος ανήκει σε πολύ λίγους ανθρώπους και η διαχείρισή του είναι υπόθεση ενός εξίσου περιορισμένου αριθμού φορέων. Περισσότερο από το 85% - 90% ανήκει μόλις στο 0,014% του παγκόσμιου πληθυσμού. Και οι κορυφαίες 100.000 οικογένειες στον πλανήτη, καθεμιά από τις οποίες έχει μια καθαρή αξία τουλάχιστον 30 εκατ. δολαρίων, κατέχουν τουλάχιστον το ένα τρίτο από αυτό. Για όλους αυτούς τους λόγους οι πλούσιοι του πλανήτη δεν έχουν λόγο να ανησυχούν όταν έχουν τόσο ισχυρούς φίλους να νοιάζονται για το κομπόδεμά τους...

Οι κανονες του Σόυμπλε

Οι κανόνες του Σόιμπλε

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 21.04.2016

Το πολύ το Κύριε Ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Και το μονότονο "κάντε τα μαθήματά σας" διά στόματος Γερμανών αξιωματούχων φαίνεται να ενοχλεί ακόμη και μέλη της ίδιας της γερμανικής κυβέρνησης. Εάν τουλάχιστον θεωρήσει κανείς ειλικρινή -επί της ουσίας κι όχι επί της διαδικασίας- τη χθεσινή δήλωση του υπουργού Οικονομίας και προέδρου των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ότι οι Ευρωπαίοι έχουν απαυδίσει με τη Γερμανία "που δίνει μαθήματα". Μόνο που η Γερμανία δεν περιορίζεται στο να δίνει μαθήματα στα άλλα κράτη - μέλη για το πώς πρέπει να τηρούνται οι κανόνες. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δίνει μαθήματα και στην Κομισιόν, τον επίσημο θεματοφύλακα των συνθηκών -κάνοντας έξαλλο τον πρόεδρό της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ-, ενώ σχεδόν... βλάσφημα για τα γερμανικά δεδομένα ξιφουλκεί ενάντια στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, ο οποίος θεσμικά διαθέτει απόλυτη ανεξαρτησία μετά από γερμανική επιμονή. Γιατί; Μια ερμηνεία είναι ότι δίνει τη μάχη όλων των μαχών για τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα -τουλάχιστον όπως τα αντιλαμβάνεται ο ίδιος- είτε αυτά ενισχύονται από την τήρηση των κανόνων είτε όχι. Εκτιμά ότι αυτά ενισχύονται από την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική σε κοινοτικό επίπεδο -λέγε με λιτότητα-, γι' αυτό επιμένει στην τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας από όλους και στον "κορσέ" για την υπό επιτήρηση Ελλάδα. Αντιθέτως, εκτιμά ότι δεν ενισχύονται από την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και προσπαθεί να παραβιάσει τον κανόνα που ο δικός του Ότμαρ 'Ισινγκερ έθεσε ως επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ το 2003, ότι βασική αποστολή της κεντρικής τράπεζας είναι να κρατά τον πληθωρισμό "οριακά κάτω από το 2%".

Αναλόγως, λοιπόν, χτίζει τις συμμαχίες του -και ως παλιά καραβάνα ξέρει να το κάνει-, αλλά όλο και πιο ξεκάθαρα στη λογική "μονά - ζυγά δικά μου": Προχωράει χέρι- χέρι με το ΔΝΤ για να διασφαλίσει τη συνεχή αύξηση πίεσης στην "απείθαρχη" Ελλάδα, αλλά γυρνάει την πλάτη στο Ταμείο, όταν αυτό πιέζει για απομείωση του ελληνικού χρέους. Στηρίζει, έστω απρόθυμα, την ΕΚΤ όταν δίνει τη μάχη για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης, αλλά της κηρύσσει τον πόλεμο όταν εκτιμά ότι τα βασικά εργαλεία της σταθεροποίησης -τα μηδενικά επιτόκια και η ποσοτική χαλάρωση- προκαλούν παράπλευρες απώλειες στους Γερμανούς αποταμιευτές. Επί της ουσίας ο Σόιμπλε θέλει να τηρούνται οι κανόνες μόνο όταν τον βολεύουν. Κι αυτό μπορεί να γίνει εξίσου επικίνδυνο για την Ευρώπη όσο και η παραβίαση των κανόνων.

ΕΟΠΥΥ: Η «ανάταξη» του Έλληνα... ασθενή

ΕΟΠΥΥ: Η «ανάταξη» του Έλληνα... ασθενή Γεωργακόπουλος Τάκης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 04.03.2016 ΕΟΠΥΥ: Η «ανάταξη» του Έλληνα... ασθενή Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ Του ΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ* ''Κλέβω'' τον τίτλο από μια αποστροφή της ομιλίας του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη, στην πρόσφατη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Τμήματος Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ όπου έγινε, για πρώτη φορά νομίζω, παρουσίαση, αναφορά και συζήτηση των ζητημάτων που αφορούν στον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και όσων προβλημάτων σχετίζονται με αυτόν τον κρατικό ασφαλιστικό οργανισμό και των υπηρεσιών υγείας που χρηματοδοτεί τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο χώρο της ιατρικής. Οι λογής - λογής παθογένειες που είχαν επισημανθεί από τη συγκρότηση του ΕΟΠΥΥ αποτελούν βίωμα της νέας διοίκησης και συνάμα βασικό στόχο αλλαγών που απαιτούνται προκειμένου αυτός ο γίγαντας της δημόσιας ασφάλισης να μην μείνει με τα πήλινα πόδια, όπως τον πρωτοδημιούργησαν με τον νόμο 3918/2011... Το ζητούμενο, για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, αλλά και για τη νέα διοίκηση του οργανισμού, είναι να τον καταστήσει γίγαντα με στέρεα πόδια, να τον κάνει αξιόπιστο στα μάτια των ασφαλισμένων και ικανό να προσφέρει ασφαλείς και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας στους πολίτες. Δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο ΕΟΠΥΥ, με τον τρόπο που δημιουργήθηκε, κουβαλάει από το 2012 μέχρι σήμερα, όλες τις παθογένειες, τα χρέη και τις υποχρεώσεις των παλιών ασφαλιστικών ταμείων που τον συγκρότησαν. * Ένας δημόσιος οργανισμός ασφάλισης που ξεκίνησε να λειτουργεί με... δανεικό ρεύμα (!) δεν αποτελεί και το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση... * Χιλιάδες ανεξέλεγκτες υποθέσεις, με τα παραστατικά δαπανών των δικαιούχων εγκλωβισμένα σε χαρτοκιβώτια ή καταχωνιασμένα στα σακιά, σε υπόγεια κτηρίων των ταμείων, περιμένουν τους... εκκαθαριστές τους. * Ένας τεράστιος διοικητικός μηχανισμός, με διάσπαρτες υπηρεσίες σε 52-53 σημεία της χώρας, που στερείται οργανισμού λειτουργίας από το 2012 και υπηρεσιακού συμβουλίου, δημιούργησε διευθυντές με ανάθεση αλλά και ομάδες πατρίκιων και πληβείων στον χώρο των εργαζομένων! * Η αγορά των υπηρεσιών Υγείας γίνεται αρκετές φορές καθ' υπερβολήν, με ακριβές τιμολογήσεις φαρμακευτικών προϊόντων ή άλλων υγειονομικών υλικών, ακόμη και ιατρικών πράξεων, μοναδικών στον ιδιωτικό τομέα, αφού ο δημόσιος δεν είχε αφεθεί να δημιουργήσει την αναγκαία ιατροτεχνολογική υποδομή...

Πρέπει να πούμε πώς η λειτουργία του ΕΟΠΥΥ αποτελεί πλέον νομοτέλεια. Μπορεί ο Ν. 4238/14 να κατέστησε τον ΕΟΠΥΥ μοναδικό αγοραστή υπηρεσιών Υγείας για τους περίπου 10.000.000 ασφαλισμένους, αλλά τον οδήγησε ταυτόχρονα στην...' 'αφαλάτωση'', στερώντας του τον αναγκαίο ελεγκτικό μηχανισμό δαπανών, στα 52 σημεία - υπηρεσίες της επαρχίας! Παράλληλα, πολλαπλασίασε αντί να λύσει τα λειτουργικά του προβλήματα, όπως δεν άγγιξε και τις παθογένειες του παρελθόντος, ούτε ανέκοψε την υπερχρέωση του οργανισμού, παρά το ότι είναι γνωστό πως ο ΕΟΠΥΥ επιχορηγείται από τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και τον κρατικό προϋπολογισμό, σε ένα συνολικό ποσό που για το 2016 θα φθάσει τα 5,2 δισ. ευρώ, σχεδόν διπλάσιο από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Υγείας. Η νέα κατάσταση Ζητούμενο σήμερα για την κυβέρνηση, την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας αλλά και τη διοίκηση του ΕΟΠΥΥ είναι να καταστήσουν τον οργανισμό αξιόπιστο καθολικό χρηματοδότη των υπηρεσιών Υγείας, για τον δημόσιο αλλά και για τον ιδιωτικό τομέα, σε όφελος των ασθενών. Η χρηματοδότηση δεν μπορεί παρά να γίνεται με κανόνες που θα θέτει ο ίδιος ο οργανισμός, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τους διακριτούς ρόλους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα Υγείας. Είναι αναγκαίο, η διοίκηση του ΕΟΠΥΥ να επιδείξει πλεόνασμα σεβασμού για το δημόσιο χρήμα που διατίθεται στον οργανισμό για την αγορά των αναγκαίων υπηρεσιών Υγείας. Αυτός ο στόχος μπορεί και να προκαλέσει συγκρούσεις με οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα που πλαγιοκοπούν τον ΕΟΠΥΥ αλλά και με παγιωμένες στρεβλές αντιλήψεις που μπορεί να ενδημούν στον ΕΟΠΥΥ. Είναι όμως στόχος αναγκαίος αλλά και εφικτός! Είναι ο στόχος της προσφοράς, στους ασθενείς πολίτες, των αναγκαίων υπηρεσιών Υγείας, όπως αυτές καθορίζονται από την ιατρική επιστήμη. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Τμήμα Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι Ο.Μ. Υγειονομικών οφείλουν να καταστούν παραγωγοί πολιτικής, όντας αρωγοί στην σκέψη αλλά και διαρκείς συνομιλητές και συνδιαμορφωτές αυτής της νέας πολιτικής. Το πρωτοβάθμιο Σύστημα Υγείας αποτελεί το κύριο στοίχημα για τη ριζοσπαστική Αριστερά και την υγειονομική της πολιτική. Ένα σύστημα ολιστικής αντιμετώπισης του ασθενή, με τις αναγκαίες υπηρεσίες σε ετοιμότητα, με ισότιμη πρόσβαση των ασθενών σε αυτές, με ισόνομη αντιμετώπιση κάθε υγειονομικού εργαζόμενου. Και πρέπει να πετύχει! Χρέος όλων είναι να βρεθούν τρόποι και διάθεση για να συντεθούν οι απόψεις και να διαμορφωθεί η διαφορετική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που θα αφήσει το δικό της κοινωνικό αποτύπωμα, ένα υγειονομικό σύστημα που θα εξυπηρετεί τον πολίτη ασθενή κι όχι τα καρτέλ του υγειονομικού χώρου. * Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ

Σύστημα έχουμε, Υγεία δεν έχουμε.

Σύστημα έχουμε, Υγεία δεν έχουμε, εθνικό θα γίνουμε; Το ΕΣΥ πάσχει χρονίως γιατί ποτέ δεν ανανεώθηκε σε πόρους, δομές, ανθρώπους και αξίες. Κατέληξε σε μια βαθειά ταξική διάκριση στο δικαίωμα στην υγειονομική περίθαλψη που κάποιοι λίγοι ίσως 6 % πόνταραν στη θέση κρεβάτι, στο όνομα-φίρμα γιατρό, στο μεγάλο ιδιωτικό θεραπευτήριο που με τις καλύτερες πρακτικές διαφήμισης προωθούσαν τα επώνυμα και εξαφάνιζαν με το αζημίωτο ότι μπορούσε να βλάψει την φήμη τους. Ούτε κουβέντα στην ελληνική πραγματικότητα για επιστημονικά τεκμηριωμένη ιατρική για malpractice για αυτορρύθμιση των ιατρικών πεπραγμένων από επιστημονικά συνέδρια ανεξάρτητα από την αγορά φαρμάκων και μηχανημάτων. Ένα σύστημα παροχής υγείας προϋποθέτει πόρους και ανανέωση ,σχέδιο και αυτορρύθμιση που κανένα από αυτά τα στοιχεία δεν είχε. Οι υπουργοί υγείας αποτυχημένοι αναλώσιμοι διαχειριστές σε ένα πολυπλόκαμο σύστημα συμφερόντων που διύλιζε τον κώνωπα από το φακελάκι και κατάπινε την κάμηλο των απ ευθείας αναθέσεων σε διαγωνισμούς, της προκλητής ζήτησης, των τεχνιτών κρίσεων επιδημίας σε παγκόσμιο επίπεδο για να προμηθευτούμε τα εκατομμύρια εμβολίων, αχρησιμοποίητων μηχανημάτων και τα διαφημιζόμενα μη καλυπτόμενα ασφαλιστικά φάρμακα. Ο άλλος κόσμος οι πολλοί του 94% χρήστες του συστήματος υφίστανται μη πρόληψη, μη ενημέρωση, καμία ταχύτητα και απογοητευτική αξιοπρέπεια, ουσιαστικά δε μεγάλη συμμετοχή στα έξοδα και αποτροπή θεραπείας στις χρόνιες παθήσεις. Ένας κόσμος πλασμένος να υποφέρει και να πεθαίνει πρόωρα. Συγχρόνως να ακούς την παραμύθα των βολεμένων για την «ανάπτυξη των ατομικών ευκαιριών…» Τα δε λεφτά των υγειονομικών καλύψεων να γίνονται βορά στο χρηματιστήριο, στα τοξικά ομόλογα, σε θαλασσοδάνεια που ουδέποτε εζητήθησαν, σε πολιτικές ευθύνες που παραγράφηκαν . Και έρχονται οι θύτες του πάλε ποτέ δικομματισμού ΝΔ, ΠΑΣΟΚ να επικαλούνται προκλητικά «μαύρη βίβλο» πεπραγμένων κυβέρνησης 6+5 μηνών.

Σήμερα οι ασφαλισμένοι συνωστίζονται στις ουρές ελλείψεων και βέβαια δεν φταίνε οι 2000 νοσηλευτικές καλύψεις προσφύγων ετησίως με μετρημένο μικρό κόστος, όπως ρεμβάζουν οι ακραίοι. Το ανθρώπινο δυναμικό βρίσκεται σε Νοσοκομεία και ΠΕΔΥ Πανελλαδικά σε επίπεδα 45000 εργαζομένων όταν οι 70.000 χιλιάδες πριν 5 χρόνια καθόριζαν την συνήθη ανεπάρκεια της ελληνικής πραγματικότητας. Η αυτοθυσία και υπερεργασία μπορεί να λύσει βραχυπρόθεσμα προβλήματα αλλά σε συνδυασμό με την φτώχεια αποδοχών φέρνει ενδοσυντεχνιακές προστριβές, λύσεις διάτρητες και περιορίζει τους διοικητικούς ελιγμούς των κατά γενική ομολογία απείρων και πολιτικοχειραγωγούμενων διοικητών ως τα τώρα. Η πίτα των υπερκερδών μειώθηκε με τα μνημόνια και σαφώς μετακόμισαν τα κόστη του δημοσίου από την τσέπη του ασθενούς. Το επίπεδο εξυπηρέτησης μετακόμισε από τις ανάγκες και την επιστημονική τεκμηρίωση στο επίπεδο πτωχοκομείου του 18ου μΧ. αιώνα! Η καθυστέρηση επί δίμηνο της έγκρισης του οικονομικού προϋπολογισμού των τροϊκανών οδήγησε σε νέκρωση των προμηθειών και των τσεκουρεμένων αποθεμάτων υλικών από την προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά. 1η νάρκη στο Σύριζα. Απορρύθμιση αγοράς 150 εκατ και ακύρωση και ταλαιπωρία χιλιάδων ραντεβού ιδίως οδοντιατρικών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επι Λυκουρέντζου υλοποιεί συμφωνία του Απρίλη του 2012 κυβέρνησης Παπαδήμα και αναθέτει σε επενδυτική Γερμανική εταιρεία την οργάνωση στοιχειώδους πτωχοκομικής ΠΦΥ, των κλειστών νοσηλίων, της αύξησης συγκεκριμένης προέλευσης γενοσήμων. Την υλοποίηση των ανωτέρω σχεδιάζουν πρόθυμοι πανεπιστημιακοί και προλαβαίνουν να υλοποιήσουν Λοβέρδος, Γεωργιάδης και Βορίδης. 2η νάρκη για το Σύριζα αν συνεχίσει η υλοποίηση αυτών των μνημονιακών πολιτικών αντίθετων στο δημόσιο τομέα. Το νέο νομοσχέδιο του παράλληλου προγράμματος προβλέπει εξυπηρέτηση των 2 εκατ ανασφαλίστων και δεν υπολογίζεται ότι οι 2500 γιατροί του πρώην ΙΚΑ νυν ΠΕΔΥ υπερεργάζονται σαν να ήταν 2 και 3 σε πλήθος, χωρίς αντίστοιχες απολαβές, είναι φορείς προβλημάτων της ηλικίας των και αποψιλωμένοι από τις χειρουργικές ειδικότητες (ΩΡΛ, Οφθαλμίατροι, Ορθοπαιδικοί, Ουρολόγοι, Γυναικολόγοι, Χειρουργοί κλπ) που κάποτε απολάμβαναν οι ασφαλισμένοι ΙΚΑ στα αστικά κέντρα υγείας. Ακόμα 250 πανελλαδικά συνάδελφοι δουλεύουν απλήρωτοι επί 6-20 μήνες για ιδιοτροπίες «παρέδρων Μανωλάδας» και ολιγωρίας διοικητικών . Σε λίγο για κάποια «εργασιακά κωλύματα» μπορεί επί Σύριζα να λιγοστέψουν κατά 800-1000, η τέλεια κατάρρευση, ή 3η νάρκη στα χέρια του Σύριζα. Οι Γερμανοί υποκινητές αυτών των διαμορφούμενων εξελίξεων απολαμβάνουν ήδη 2900 εξόριστους γιατρούς μας. Άλλοι τόσοι στην υπόλοιπη Ευρώπη με μισθούς δελεαστικούς και απώλεια εξειδικευμένων και ευνουχισμένων στην πατρίδα τους Εγκεφάλων. Αφού μας χρησιμοποίησαν σαν πελάτες άχρηστων οπλικών και χρήσιμων αλλά φθαρτών αυτοκινήτων, μας άφησαν χωρίς παραγωγή, χωρίς δουλιές ,χωρίς υγεία και τελικά με λειψά και τα γκαρσόνια-μαγείρους που μας είχε προβλέψει κάποτε ο οραματικός Φαράκος. Έχουμε ελεύθερη διακίνηση Βουλγάρων και Ρουμάνων για αυτό το ρόλο. Κανείς δεν σκέφτεται σε αυτό το τόπο ότι η διαχείριση του ανθρωπίνου δυναμικού είναι πεδίο δόξας και αξιοκρατίας για την αριστερά και όχι η υπαρκτή 4η νάρκη; Τελικά υπάρχει ελπίδα σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα υγείας που θα καλύψει 500.000 πληθυσμού και θα αφήσει ακάλυπτους και νοσούντες τους υπόλοιπους 10,5 εκατομμύρια;; Δρ Διονύσης Λαμπαδάριος Υπεύθυνος Μονάδας Νέου Kόσμου dlabadarios@hol.gr ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 19-2-2016

Το δόγμα του Σοκ στην υγεία το 2016.

Το δόγμα του Σοκ στην υγεία το 2016. Ο μπάρμπα Αντώνης από το Γερακάρι Ρεθύμνου κυνηγάει το δίκιο του μια ζωή αλλά συνταγή από γιατρό ειδικότητας στη σημερινή Αθήνα δυσκολεύεται. 21 χρόνια στο ΕΚΑΒ μονολογεί, έσωσα κόσμο και ντουνιά σε κάθε γωνιά του λεκανοπεδίου και δεν μπορώ να βρω ραντεβού με τα διαόλια τους τηλεφωνητές που σου μιλάνε 5-10 λεπτά στα πενταψήφια. Του εξηγώ ότι οι νέοι προύχοντες πήραν απόφαση αντικατάστασης αλλά 60 τηλεφωνήτριες μοιρασμένες σε 30 ανοιχτά ακόμα ΠΕΔΥ δεν έγινε κατορθωτό για πρώτη βράση υλοποίησης. Μη του πεις για διαδίκτυο του μπάρμπα Αντώνη σε νογάει με εκείνα το περήφανα πράσινα μάτια του, «θέλω ένα πάτημα νάμαι μαζί σου» και δεν βοηθάς γιατρέ. Γιατρέ σε προσφωνεί σαν τιμητικότερο τίτλο σεβασμού ο κυρ Πέτρος που έφαγε τα νιάτα του εκεί στα καρβουνοτόπια γύρω από την Φραγκφούρτη και έχει γνωρίσει την ευρωπαϊκή κρατική μέριμνα. Ζητάει ενδοκρινολόγο κάτι σπάνιο και με μακρινό ραντεβού μετά τις απολύσεις του Γεωργιάδη το Φλεβάρη του 2014 και τη ραθυμία των υπολοίπων. Τα εικοσάρικα και τα πενηντάρικα των εξωτερικών γιατρών είναι ανοίκεια για αυτόν προτιμάει τη φτώχεια του. Έχει έρθει 10 χρόνια από τα βόρεια συνταξιούχος και όταν του εξηγώ ότι 2.900 επιστήμονες γιατροί μας τώρα δουλεύουν στη Γερμανία κουνάει το κεφάλι του. Μας κατέστρεψαν οι τραπεζίτες με τους πολιτικούς λέει και με προσποιητή ευγένεια «να τα φάνε τους γιατρούς»! Έχουμε τόσο ήλιο και χαμόγελο βρίσκει ο ασίκης αυτά δεν μπορούν να μας τα πάρουν!

Η κυρά Χαϊδούλα από τον Έβρο χρόνια κακογερνάει στα μέρη μας με λιγιασμένη από την σκολίωση μέση σωστή αγωνίστρια της ζωής και της καλοσύνης. Τα κατορθώματα στο ωδείο από τις εγγόνες της πρώτα τα μαθαίνει το ΙΚΑ και μετά οι θειάδες. Όλα τα ακριβά πνευμονολογικά δεν μπορεί να τις τα γράψει ο γιατρός της ξεπερνάνε το πλαφόν και από γενόσημα ζητάς και δεν σου παρέχει το σύστημα. Νάρθηκες, εγχείρηση δεν ζήτησε στα δεινά της μια περούκα με ηλεκτρονική καταγραφή από την ΗΔΙΚΑ ,αυτοί που εφαρμόζουν τις συναρτήσεις του μέσου όρου σύμφωνα με τους νόμους Βορίδη, πάντως όχι έτσι όπως τις ξέρουν αιώνες τώρα οι μαθηματικοί. Ζήτησε φυσιοθεραπείες μα ο γιατρός της δεν μπορεί να την καλύψει είναι άλλης ειδικότητας, φευ! Και γι’ αυτήν το περπάτημα 500 μέτρα είναι λογαριασμός ολάκαιρος. Από τον Αποστόλη που ψηφίζει Σέρρες και μπαινοβγαίνει στον Άγιο Σάββα, αυτόν με τα δυο παιδιά ξενιτεμένα έμαθα ότι το πεντάευρο υπάρχει ακόμα και ξεπηδά ώρες δύσκολες και χωρίς μαρτύρους από κάποιους επιτήδειους που οι "αξιοκρατούντες " διοικήσεις μούχλιαζαν στις ίδιες θέσεις τον μήνα Σεπτέμβρη του 2015, όταν η απόφαση του υπουργού τόχει κόψει από Μάη του 2015. Να βάλεις πόρτα στους ανασφάλιστους ήταν από τα κύρια μελήματα της υπουργίας Λοβέρδου, Γεωργιάδη, Βορίδη και επί του θέματος με πενιχρά αποτελέσματα, βλέπετε από τα προϋπολογισμένα 53 εκατ εισέπρατταν 17 εκατ και κανείς δεν έψαξε για τα τρωκτικά γιατί ξέρετε από πού βρωμάει το ψάρι καθώς λένε.

Όταν όμως σε κάποια φάση θεραπείας ο Αποστόλης χρειάστηκε απλή επιδημιολογική εξέταση Manteaux και εμβόλιο σχετικό, μάθαμε ότι ο επιπολασμό της νόσου έχει εξαπλασιαστεί με δεδομένα του πανελληνίου συνεδρίου και η φυματίνη έχει γίνει είδος εν ανεπαρκεία (ελέω μνημονίων) σε 2-3 μόνο νοσοκομεία, το ίδιο και για τα εμβόλια που είναι όλα εισαγωγής και το ΚΕΕΛΠΝΟ δεν έχει ξεβρωμίσει ακόμα, προηγούνται οι εισαγγελείς και τα δημόσια ταμεία. Μια και είμαστε στα συνέδρια θυμήθηκα το τελευταίο οικονομικών της ΕΣΔΥ που παρουσίασε στατιστικά της GPO εμφανώς πειραγμένα να βγάλουν λάδι την τρόικα και την γενοκτονία που συντελείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, την μη ανεξάρτητη ΕΚΤ και το ΔΝΤ ότι περι την υγεία όλα περιπου μέλι γάλα. Κάτι που ξεσήκωσε ακόμα και τον Πατουλικό ΙΣΑ σε γραπτές και τεκμηριωμένες απαντήσεις με στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ.

Φρίττω μου λέει ο Κυριάκος που έχει κάνει πετυχημένος διευθυντής σε κρατικό φορέα και μετά την μεταμόσχευσή του προ 6ετίας έχει υποστεί σε υπερθετικό βαθμό το φρενάρισμα και την ακηδία του συστήματος υγείας σε όλα τα 3 επίπεδα, πρώτο- δεύτερο- και τριτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Οι συχνές εξετάσεις (άλλο φρούτο και τα πακέτα μοριακών εξόδων με επισφαλή επαμφοτερίζοντα αποτελέσματα), οι ελλείψεις των κεντρικών φαρμακείων και οι προσπάθειες των εργαζομένων για ένα φάρμακο ειδικό, η οικονομική ανέχεια και το απρόσωπο μιας φοροκαταιγίδας επι δικαίων και αδίκων κάνει τη διαφθορά του καθεστώτος των Σύριων πριν το ΙSΙS ομογάλακτα συστήματα. «Από την τρόικα και τους ΣαμαροΒενιζέλους θα κάνει χρόνια να συνέλθει ο λαός» αποφαίνεται. Ο μόνος που ίσως τη γλυτώσει για λόγους υγείας θάναι πιθανά ο Γιωργάκης ο εισαγωγέας λέω εγώ την ιατρική επιεική κρίση μου….. Υπάρχει ένα 9% ευχαριστημένοι από το εποικοδόμημα της υγείας, ιδιωτική ασφάλιση κάτω του 10% αλλά τα ιδιωτικά πολυκαταστήματα στην ΠΦΥ δυναμώνουν και αναπτύσσονται, ξέρουν ότι θα δουλεύουν με απορυθμισμένες εργασιακές σχέσεις, ξεπούλημα των δημόσιων δομών και εξασθένιση της αλληλεγγύης και του κράτους πρόνοιας. Οι Βαρτζόπουλοι, Βορίδηδες κλπ συγγενείς δεν φαίνονται να ανησυχούν διόλου για …την ανάπτυξη τους. Οι ενημερωτικοί δημοσιογράφοι, οι υποδουλωμένοι στα οικονομικά συμφέροντα που τους ταΐζουν βλέπουν τα μαρμαρένια αλώνια που τους βολεύουν μακριά από την πραγματικότητα. Να δικάσουμε από οθόνης κανένα αναισθησιολόγο αν τυχαίνει νάναι και ξαδέλφη υπουργού… Ερημε Νίκο Κακαουνάκη πρώτε διδάξαντα για να θυμηθώ την προϊστορία μου σαν πραγματογνώμων! Η ρόδα της υγείας δείχνει κολλημένη στην λάσπη. Δρ Διονύσης Λαμπαδάριος Χειρουργός 9-1-2016. ΟΙ ΦΩΤΟ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΩΣΤΑ ΖΥΡΙΝΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΑΒΕΛΛΑΣ ΜΠΕΤΡΑΝ

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 22-1-2016

Αποχαιρετισμός σε ένα ιδανικό για τη μόρφωση

Τριαντάφυλλος Τρανός, Αποχαιρετισμός σε ένα ιδανικό για τη μόρφωση 27 Μαΐου 2014 0 paidi Αποχαιρετισμός σε ένα ιδανικό για τη μόρφωση […..] η ζωή είναι μια προσπάθεια που της αξίζει ένας καλύτερος σκοπός. Καρλ Κράους (1874-1936), Αυστριακός συγγραφέας Τέσσερα χρόνια μετά την έλευση της τρόικας η χώρα υφίσταται μια απερίγραπτη κοινωνική καταστροφή, έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε! Η παιδεία, η υγεία, ο πολιτισμός, τα βασικά αγαθά όπως είναι το ρεύμα και το νερό, είτε θεωρούνται άχρηστες δαπάνες, είτε μεταβάλλονται βίαια σε πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο, ενώ ταυτόχρονα τα άθλια καθεστωτικά ΜΜΕ, στα οποία έχουμε αγκιστρωθεί άπαντες σαν υπνωτισμένα χρυσόψαρα, σβήνουν από τη συνείδησή μας τις εμπειρίες της μνημονιακής φρίκης και κάνουν τις αυτοκτονίες από την απελπισία και τους θανάτους από την πείνα και τα μαγκάλια, ακόμη και μαθητών μας, να φαίνονται σχεδόν φυσιολογικοί. Στη Θεσσαλονίκη, και όχι μόνο εδώ, η ανεργία ξεπερνά πλέον το 30%, η εγκατάλειψη του σχολείου έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις, ενώ πολλοί μαθητές και οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν άμεσα και οδυνηρά τις συνέπειες της ανθρωπιστικής πλέον κρίσης χωρίς να σκοτίζεται κανείς να τους συμπαρασταθεί, ούτε καν να τους εγγράψει στους «δείκτες» και στις «ρούμπρικες» που εσχάτως αποτελούν την κύρια προτεραιότητα του σχολείου και των συναδέλφων μας. Ταυτόχρονα το ακροδεξιό, πολιτικό θέατρο σκιών της συγκυβέρνησης που ενισχύεται από το Υπουργείο Παιδείας, την Διοίκηση της Εκπαίδευσης και τους τοπικούς παρασιτικούς μηχανισμούς που έχουν απλώσει παντού τα νημάτιά τους -και μέσα στο συνδικάτο ακόμη-, συνεχίζει να παίζει το απεχθές έργο του πάνω στην καμπούρα της κοινωνίας και θα συνεχίζει όσο ο κοινωνικός και εργασιακός Αρμαγεδδώνας που εξαπέλυσε δεν συναντά τις οφειλόμενες σθεναρές αντιδράσεις. Στο περιθώριο αυτής της καταστροφής του ιδανικού για την καθολική μόρφωση, που γνώρισε καλύτερες μέρες κάποτε, αλλά και της κοινωνικής του βάσης εμείς οι εκπαιδευτικοί ιδιωτεύουμε, κατασωτεύοντας το κοινωνικό κεφάλαιο που μας άφησαν οι σκληροί αγώνες του συνδικάτου της προηγούμενης γενιάς, οι οποίοι μας εξασφάλισαν τα πιο σημαντικά μας δικαιώματα: τη μονιμότητα, το αμετάθετο, το ανθρώπινο ωράριο, τον αξιοπρεπή μισθό, τις εκπαιδευτικές άδειες, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και την επαρκή υγειονομική περίθαλψη. Όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα πριν τα σαρώσουν τα διαδοχικά Μνημόνια, όσο εμείς λαγοκοιμόμασταν στον καναπέ μας, μπροστά στην αναμμένη τηλεόραση. Συνεχίζουμε ωστόσο να απαιτούμε αλλαγές για την ζωή μας.

Προσδοκούμε περισσότερα από όσα δικαιούμαστε από την έκβαση των πραγματικών πολιτικών αναμετρήσεων, στις οποίες δε συμμετέχουμε, ενώ έχουμε μεταφέρει την μικροπρεπή και ατελέσφορη λογική της ανάθεσης των ευθυνών για τη ζωή μας και τη δουλειά μας όχι μόνο στην ενδεχόμενη πολιτική λύση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές αλλά και στο συνδικάτο στη ζωή του οποίου δεν συμμετέχουμε , στο συνδικάτο που κανονικά μέσα στην κρίση έπρεπε να είναι το καταφύγιό μας και το συλλογικό μας αποκούμπι μας αλλά δυστυχώς δεν είναι! Έτσι, το δεξιό πολιτικό προσωπικό της εκπαίδευσης που σε αυτό περιλαμβάνεται πλέον αντικειμενικά και η πλειοψηφία των διευθυντών και των σχολικών συμβούλων, για να μη μιλήσουμε για τα στελέχη της διοίκησης, μπόρεσε τελικά να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την αναιμική ατομική και συλλογική συνείδηση των εκπαιδευτικών. Για να εδραιώσει την νέα τάξη πραγμάτων αυτό το άθλιο συνάφι αποθεώνει το προληπτικό καψόνι, τη λογοκλοπή, το copy paste και τις λαθροχειρίες, δυσφημεί την ιδέα της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης αλλά και τους αγώνες που τη στερεώνουν στη συνείδηση των ανθρώπων. Παραπλανεί με άθλια και ανυπόστατα ψεύδη τους συναδέλφους, οι οποίοι με τη σειρά τους αφήνονται παθητικά να τρομοκρατηθούν και να διαφθαρούν από τους «δείκτες» και τις «ρούμπρικες» ώστε να εγκαταλειφθούν, μερικοί με αηδιαστική απόλαυση κιόλας, σε ένα αναξιοπρεπή κανιβαλικό πόλεμο «όλων εναντίον όλων». Μέσα στα σχολεία οι αντοχές και η αξιοπρέπεια των λίγων που αντιστέκονται ακόμη σε αυτήν την κατάσταση πραγμάτων τραυματίζονται καθημερινά, βοά υπόκωφα μέσα στους συλλόγους διδασκόντων η φαγωμάρα και ο φασισμός «χαμηλής έντασης». Μπορεί με γυμνό μάτι πλέον να διακρίνει κανείς τα ανησυχητικά συμπτώματα αποδοχής του success story, δηλαδή την κυριαρχία της καθολικής ακροδεξιάς βαρβαρότητας που μας κουβάλησαν ο Σαμαράς ο Βενιζέλος και οι κλίκες τους. Ολοένα λιγότεροι, δίνουμε εδώ και τέσσερα χρόνια δύσκολες μάχες εναντίον ενός ασφυκτικού, γραφειοκρατικού και παράλογου περιβάλλοντος προνομιούχων και λακέδων που αποφάσισαν την καταστροφή του κλάδου και της εκπαίδευσης, ενώ η πλειοψηφία των συναδέλφων επέλεξε τη λούφα, τη συναίνεση και τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης αντί να αγωνιστεί εναντίον όσων με την αγωνία και το φόβο ως μοναδικά τους «επιχειρήματα» παραλύουν τον εκπαιδευτικό κόσμο και τον μετατρέπουν σε «αποικία τιμωρημένων». Όμως η κακοποίηση της εκπαίδευσης από τη μεριά των κυβερνώντων, ο σκόπιμος, συνεχής διασυρμός των εκπαιδευτικών από τα ΜΜΕ δεν βρίσκουν πια καμία σχεδόν αντίσταση από όσους εξευτελίζουν και αυτό το αναντίρρητο γεγονός δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό. Το καλοκαίρι είναι ξανά κοντά αλλά όχι μόνο για τις ανέμελες διακοπές που ονειρεύονται οι αφελείς. Η απειλή της πειθαρχικής και οικονομικής εξόντωσης των λιγοστών μάχιμων εκπαιδευτικών που λειτουργούν ακόμη ως δημόσιοι διανοούμενοι, όπως μας θέλουν όλους οι αγωνιστικές παραδόσεις του κλάδου, μεγαλώνει. Μαζί μεγαλώνει και η απειλή της διοικητικής εξόντωσης αρκετών από τους εφησυχασμένους. Αντί όμως να συνέλθουμε, απογειώνεται ο παράλογος εφησυχασμός και η ιδιώτευση, θριαμβεύει η καταστροφική λογική του επιθετικού ατομικισμού, ενώ η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών στρουθοκαμηλίζει αδιαφορώντας πλήρως για τη ραγδαία εγκατάλειψη του σχολείου από την πλευρά των πιο φτωχών μαθητών και την εξαφάνιση της μορφωτικής τους προοπτικής. Ταυτόχρονα, εγκαινιάζεται μεγαλοπρεπώς με τις άγαρμπες «εξετάσεις» της Α΄ Λυκείου και την «τράπεζα θεμάτων» το μεθοδικό ρήμαγμα των υπολειμμάτων του δημόσιου σχολείου με τη σίγουρη έξωση από το Γενικό και Τεχνικό Λύκειο δεκάδων χιλιάδων μαθητών τα επόμενα χρόνια. Τη στιγμή που η κοινωνία διαλύεται, η εκπαιδευτική καθημερινότητα μετατρέπεται-και με δική μας ευθύνη -σε αφόρητη πίεση που ασκείται αδιακρίτως σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές για επιδόσεις και βαθμούς χωρίς κανένα μορφωτικό ή κοινωνικό αντίκρισμα. Ξανά, όπως συνέβαινε στην δεκαετία του 60 τότε που στις διαδηλώσεις τα πανό των διαδηλωτών έγραφαν «Να σπουδάζουν κι οι Φτωχοί!» αλλά και στον καιρό της χούντας λίγο αργότερα, απαιτείται από τα θύματα ετερονομία, πολιτική πειθαρχία και τάξη, αντίθετη με τα πραγματικά συμφέροντά τους. Δυστυχώς η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την ανάσχεση της προιούσας βαρβαρότητας στο χώρο της εκπαίδευσης έχει φορτωθεί με την περίφημη «ανάθεση» στις πλάτες ελάχιστων «αντιπαθητικών, φωνακλάδων αριστερών» που κανείς δεν τους παίρνει πια στα σοβαρά. Οι υπόλοιποι, προτιμούν να ζουν χωρίς ευθύνη, χωρίς πρόσωπο, χωρίς εαυτό, γκρινιάζοντας για τις υπαρκτές ανεπάρκειες, τις αδυναμίες και τις αστοχίες των «συνδικαλιστών», όπως αποκαλούν υποτιμητικά αυτούς στους οποίους ανέθεσαν την εκπροσώπησή τους! Να μη γελιόμαστε! Ο απελπισμένος αγώνας των τελευταίων αλλόκοτων «Απάτσι» ενός κλάδου δεν αρκεί για να αντιμετωπίσουμε την κρίση που σοβεί μέσα μας και γύρω μας. Κι όμως, η ελπίδα, όπως έλεγε ο Χέγκελ, βρίσκεται σε αυτούς που δεν ελπίζουν! Βρίσκεται στη δράση που στεγνώνει τα δάκρυα, στη δράση που γκρεμίζει τα τείχη του κοινωνικού αποκλεισμού, που σηκώνει τη σημαία της κοινωνικής αλληλεγγύης, που λειτουργεί ως πόλος συσπείρωσης-σύνθεσης των αποσπασματικών, διάσπαρτων κοινωνικών αντιστάσεων και προβάλλει το αντίπαλο δέος στον άγριο καπιταλισμό.

Στην καρδιά των αιτημάτων αυτού του αγώνα που αλλάζει διαρκώς μορφή, πρέπει να βρεθούν ξανά οι διεκδικήσεις για την ουσιαστική μόρφωση όλων των παιδιών, και όχι μόνο των «δικών» μας κανακάρηδων, ο αγώνας για τη διασφάλιση για όλους των βασικών κοινωνικών αγαθών (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, ρεύμα, νερό), η απαίτηση για μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία για όλους, η υπεράσπιση της ελευθερίας και του δικαιώματος του λαού να αποφασίζει αυτός για τις τύχες του. Να αποφασίζει ενάντια στα ενδημικά χουντικά ανακοινωθέντα του τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και την αυταρχική τακτική των «εντέλλεσθαι» αλλά και της προοπτικής της πλήρους απαγόρευσης της συνδικαλιστικής δράσης μέσω των επιστρατεύσεων από την κυβέρνηση των «ξαφνικών θανάτων» των εργαζομένων και της Δημοκρατίας της ίδιας. Κάθε δράση για την εκπαίδευση είναι όμως σήμερα αναγκαίο να εμπνέεται από ένα μανιφέστο εκπαιδευτικού διαφωτισμού. Εκεί δεν πρέπει να ζητάμε από κανέναν να αναλάβει απλώς τυφλή δράση, δηλαδή να φορτωθεί την ευθύνη των άλλων χωρίς την άδειά τους και την επιθυμία τους ! Η πράξη πρέπει να είναι μια δραστηριότητα που καθοδηγείται τελικά από τη λογική και όχι από το φόβο ούτε από την ενοχή. Πρέπει ξανά να θέσουμε μέσα στις εκπαιδευτικές διαδικασίες και στους τόπους της μόρφωσης τα φλέγοντα ζητήματα, να αρθρώσουμε προτάσεις για όλα τα κρίσιμα ζητήματα για τα οποία παραμένουμε καταστροφικά σιωπηλοί. Σήμερα τρέχουν παράλληλα δύο ρεύματα: ένα ψυχρό και ένα θερμό. Μαζί με την καταστροφή βιώνουμε μία από αυτές τις σπάνιες συναστρίες όπου τα πάντα μπορούν και πάλι να ανατραπούν. Στον τόπο μας εμφανίζεται δειλά η δυνατότητα μιας πραγματικής ρήξης. Δεν υπάρχει τίποτε που να μην μπορούμε να κάνουμε. Αυτή την πεποίθηση όμως δεν πρέπει να τη μετατρέψουμε σε ιδεολόγημα, σε κενή θεωρία, αλλά πρέπει να αποφασίσουμε ότι μόνο με την κοινή δράση, τη συλλογική μας ευφυία και τη δέσμευση μπορούμε να εισάγουμε τα κρίσιμα ένζυμα στον αγώνα μας ώστε να επιφέρουμε την αλλαγή. Δεν πρέπει όμως να φερόμαστε με κανένα τρόπο σαν αυτό να μπορεί πλέον να συμβεί αυτόματα. Τα περιθώρια πραγματικά στενεύουν. Η συνείδηση πως όντως, σήμερα «κάτι λείπει!» πρέπει να γίνει το κινούν αίτιο της δράσης μας Η συλλογική μας λειτουργία δεν είναι πλέον με κανένα τρόπο αντίστοιχη με τις ανάγκες του σημερινού βωβού προλεταριάτου. Όμως η φωνή μας πρέπει, πριν από όλα, να γίνει ξανά η έκφραση, η φωνή των αποκλεισμένων και των απελπισμένων. Πρέπει να αντισταθούμε σε όσους σήμερα ασκούν εξουσία στην εκπαίδευση υπακούοντας άβουλοι στην αντιδημοκρατική «υπερπαιδαγωγική» των Μνημονίων και των αγορών, διαμορφώνουν «κατ΄εικόνα» τους την εκπαιδευτική πολιτική στον τόπο μας, ενώ επιχειρούν ταυτόχρονα με πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά χρονικά τρόπο να καταστείλουν και τη διαμόρφωση της δημοκρατικής συνείδησης των νέων. Πρέπει να πολεμήσουμε με όλα τα διαθέσιμα μέσα, δημόσια, αυτούς που επιδίδονται με αρρωστημένο πάθος στη συστηματική συκοφαντία όλων όσων αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από την ιδεολογία του επιθετικού ατομικισμού που επέβαλαν ως κοινωνικό μονόδρομο οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ, και μάλιστα τη στιγμή που αυτή η ιδεολογία αποσυντίθεται σε φασιστική ιδεοληψία. Πρέπει να τους πολεμήσουμε επειδή αυτοί που φοβούνται τη συνάντηση της νεολαίας με τη δημοκρατία, επενδύουν κρυφά ή φανερά στους νεοναζί, οι οποίοι στρατολογούν ανοιχτά πλέον νέους και μαθητές στις μαφιόζικες συμμορίες τους, τους χειραγωγούν και τους εκβιάζουν. Απέναντι στην «αισθητικοποίηση του φασισμού» που επιχειρούν αυτοί που ελέγχουν την δημόσια σφαίρα σήμερα, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να βοηθήσουν να αναπτυχθεί μια νέα δημόσια παιδαγωγική γλώσσα που θα αποτελέσει τη βάση για μια ευρύτερη θεωρία που θα αντιπαλέψει το νεοφιλελευθερισμό και το νεοφασισμό. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αναλάβουν, άμεσα, έλλογη δράση μέσα στην ίδια την κοινωνία. Δεν πρέπει να περιοριζόμαστε μόνο στο σχολείο, στο συνδικάτο, στον πολιτικό μας φορέα όπου αναμασάμε, συχνά ιδιοτελώς, τα ίδια και τα ίδια. Οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι τρομοκρατημένοι και παραλυμένοι σήμερα μαθητές που αποτελούν τα προοπτικά θύματα της κοινωνικής σφαγής, μπορούν αν ενεργοποιηθούν να αποτελέσουν τα κρίσιμα ένζυμα μετασχηματισμού της ύπνωσης, της ενσωμάτωσης και της συναίνεσης που επιχειρεί η συμμαχία ΜΜΕ και κυβέρνησης, σε ελπιδοφόρο κίνημα κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής. Σε όλη την Ευρώπη το ποτάμι της οργής, που έχουν υποτιμήσει οι ελίτ της θεσμοθετημένης πολιτικής, αποτελεί τη μόνη ελπίδα για την απόκρουση της στρατηγικής του κεφαλαίου να «ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και να κοινωνικοποιεί τις ζημίες», στρατηγικής που προκαλεί καταστροφή στη ζωή των ανθρώπων. Σήμερα, που οι σπινθήρες της αντίστασης των ενεργών κοινοτήτων των πολιτών αναδεικνύουν σε πεδίο πολιτικών διεργασιών και κοινωνικών διαμαρτυριών τις μεγάλες πόλεις, τα κατεξοχήν πεδία αντιθέσεων, αντιφάσεων και ανισοτήτων που παράγονται από τη ραγδαία αστικοποίηση, την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση και την ταξική εκμετάλλευση, θέτοντάς τις ξανά στο προσκήνιο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων είναι απαραίτητο σε κάτι τουλάχιστον να αλλάξει και ο καθένας από μας ως πολίτης! Μένοντας πολιτικά αδρανείς, κινδυνεύουμε να βυθιστούμε αύτανδροι στα 10.000 μέτρα στην « τάφρο των Μαριάνων νήσων » ούτως ειπείν, να παγιδευτούμε οριστικά σε ένα σύμπαν θολωμένο από το βούρκο, σε μια “δημοκρατία, χωρίς Δήμο”, ή σε μια “κοινωνία, χωρίς ανθρώπους η οποία κινδυνεύει να απεμπολήσει -κάτω από το καθεστώς μιας ασφυκτικής πιέσεως- τον ίδιο τον εαυτό της! » Τέλος, πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως αυτό που ζούμε σήμερα μέσα στα σχολεία δεν είναι απλώς «εκπαιδευτικό πρόβλημα» και πως ακόμα η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί είναι λιγότερο ικανοί να κάνουν το σωστό είναι επίσης η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν πλέον καμία σημασία για την κοινωνία. Η οργή δεν πρέπει να μας παραλύει, πρέπει να γίνει «ορμή για νέους κοινωνικούς αγώνες». Πηγή https://kinisigelme.wordpress.com/ Διαβάστε περισσότερα:

Μάχες, νίκες, ήττες, συμβιβασμοί και... νέες διαπραγματεύσεις

Μάχες, νίκες, ήττες, συμβιβασμοί και... νέες διαπραγματεύσεις Αγουρίδης Γιάννης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 25.12.2015 Μάχες, νίκες, ήττες, συμβιβασμοί και... νέες διαπραγματεύσεις Του Γιάννη ΑΓΟΥΡΙΔΗ

Αναμφίβολα, η χρονιά που εκπνέει σε λίγες ημέρες τα είχε όλα, σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, για τη χώρα μας. Πρώτη φορά κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά, τον νεότερο Έλληνα πρωθυπουργό, εκλογές, σκληρές διαπραγματεύσεις, δημοψήφισμα, απειλές για Grexit, τον... διάττοντα αστέρα της πολιτικής Γιάνη Βαρουφάκη, κλειστές τράπεζες, capital controls, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, Μνημόνιο και νέες διαπραγματεύσεις, οι οποίες θα συνεχιστούν. Αν το πρώτο επτάμηνο μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση του Αλέξη Τσίπρα προς τον Πολ Μέισον, για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ "This is a coup", "Νομίζω πως χάσαμε χρόνο. Στο τέλος μάς τελείωσαν τα χρήματα και οι δυνάμεις. Αν το ήξερα αυτό, θα είχα πάρει πιο γενναίες αποφάσεις από την αρχή", η δεύτερη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έχει επιτύχει σταθεροποίηση της κατάστασης της χώρας, έχοντας καταστρώσει ένα πλάνο επιστροφής στην ανάπτυξη για το 2016 που βρίσκεται προ των πυλών. Η "Αυγή" της Κυριακής προχωρά σε ανασκόπηση των διαπραγματεύσεων του 2015, καταγράφοντας τις νίκες, τις ήττες, αλλά και την πορεία της κυβέρνησης Πρώτη φορά Αριστερά στην Ελλάδα 25 Ιανουαρίου 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ νικάει στις εκλογές με διαφορά 8,5% από τη Ν.Δ. και 149 έδρες. Ο Αλέξης Τσίπρας συγκροτεί κυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. και εξαγγέλλει «διαπραγμάτευση για δίκαιη λύση», χαρακτηρίζοντας παρελθόν την τρόικα. Ακόμη, η κυβέρνηση, διά του Γιάνη Βαρουφάκη, ζητάει ένα πρόγραμμα - γέφυρα, ώστε να δοθεί χρόνος για αναδιάρθρωση του χρέους. Ναι στη σύγκρουση με την τρόικα λένε 7 στους 10 Έλληνες. Οι ξένοι οίκοι θεωρούν πιστωτικά αρνητική την εκλογή ΣΥΡΙΖΑ και προαναγγέλλουν υποβαθμίσεις. Μία ημέρα μετά τις εκλογές, η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ δηλώνει ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες και η Ελλάδα δεν μπορεί να ζητήσει ειδική μεταχείριση.

Ουάου... Στις 28 Ιανουαρίου πραγματοποιείται συνάντηση Τσίπρα με τον τότε "αμήχανο" πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, με τον δεύτερο να εύχεται να "παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη". Στις 29 Ιανουαρίου, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης συναντάται με τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, με τον πρώτο να αναφέρει για την τρόικα ότι "εμείς, με αυτήν τη σαθρά δομημένη επιτροπή δεν θα συνεργαστούμε". Ο Ολλανδός... γεωπόνος, εκνευρισμένος βγάζει το ακουστικό που είχε για τη μετάφραση ψιθυρίζοντας στο αυτί του υπουργού "Μόλις σκότωσες την τρόικα», με τον Γιάνη να απαντά το περίφημο "Ουάου". Συμφωνία - γέφυρα Το πρώτο σοκ των αγορών διαδέχεται η αισιοδοξία της διαπραγμάτευσης για συμφωνία - γέφυρα. Ο Ομπάμα καλεί την Ευρώπη να ξεφύγει από τη λιτότητα και η τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τσίπρα ερμηνεύεται ως έμμεση στήριξη. Ξεκινούν οι διεθνείς επαφές Βαρουφάκη με Σαπέν (Γάλλο ΥΠΟΙΚ), Ντάισελμπλουμ, Βίζερ (πρόεδρος EWG) κ.ά., αλλά και του Τσίπρα με ομολόγους του, με τον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντζι να του χαρίζει μια γραβάτα, την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός αρνείται να φορέσει μέχρι να "κουρευτεί το χρέος". Η Ελλάδα απορρίπτει τη δόση των 7 δισ. ευρώ και ζητάει συνολική διαπραγμάτευση. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης καθησυχάζει τους επενδυτές των τραπεζών, λέγοντας ότι δεν θα θιγούν τα συμφέροντα των ιδιωτών. Ο πρόεδρος της Ε.Ε. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για «αλλαγές» στη συμφωνία για το χρέος και ο Ντάισελμπλουμ προειδοποιεί ότι, αν ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόσει το προεκλογικό του πρόγραμμα, θα εκτροχιάσει τον Προϋπολογισμό, ενώ γίνονται «φιλικές δηλώσεις» για χρηματοδοτική στήριξη από τη Ρωσία. Στις 4 Φεβρουαρίου, η ΕΚΤ αποφασίζει να σταματήσει να δέχεται (από τις 11/2) ως ενέχυρα τα ελληνικά ομόλογα, αφήνοντας ως κύρια πηγή χρηματοδότησης των τραπεζών τον ΕLA. Δύο 24ωρα μετά απορρίπτει και το αίτημα για έκδοση επιπλέον εντόκων και η Ευρωζώνη ξεκινά την πίεση απέναντι στο αίτημα της Αθήνας για πρόγραμμα - γέφυρα, ζητώντας παράταση του υφιστάμενου προγράμματος. Η Αθήνα αλλάζει την τακτική της για το χρέος και πλέον δεν μιλάει για «κούρεμα», αλλά για «έξυπνα εργαλεία». Στην πρώτη συνάντηση Σόιμπλε - Βαρουφάκη, οι δύο υπουργοί διαφώνησαν ανοιχτά σε όλα τα θέματα. Το EuroWorking Group ζητάει κοστολογημένα μέτρα από την Ελλάδα, ο υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ συναντά τον Γ. Δραγασάκη και τον Γ. Στουρνάρα στην Αθήνα. Ανθρωπιστική κρίση Στις 8 Φεβρουαρίου, σε μια πολύ φορτισμένη ομιλία στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας τονίζει ότι η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Πρόκειται για μήνυμα το οποίο διαχέεται σε όλη την Ευρώπη. Στις Βρυξέλλες, το επεισοδιακό Eurogroup της 11ης Φεβρουαρίου δεν καταλήγει καν σε ανακοινωθέν, καθώς, με εντολή Τσίπρα, ο Βαρουφάκης δεν συναινεί. Ακολουθεί η πρώτη σύνοδος κορυφής για τον πρωθυπουργό, οπότε και συναντά για πρώτη φορά τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Είναι η περίοδος που, ενόσω διεξάγονταν τεχνικές διαπραγματεύσεις και πολιτικές επαφές, ο Γιούνκερ υποστήριζε ότι οι δύο πλευρές απέχουν πολύ και από τη συμφωνία και τον πολιτικό συμβιβασμό, ο Ντάισελμπλουμ εξέφραζε την απαισιοδοξία του και θεσμικοί της Ε.Ε., όπως ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, προσπαθούσαν να «μαζέψουν» την κινδυνολογία για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Ούτε το Eurogroup της 16ης Φεβρουαρίου έφερε αποτέλεσμα, παρά επιδείνωσε τις σχέσεις των δύο πλευρών. Η πρόταση για παράταση του προγράμματος απορρίφθηκε, ενώ ακολούθησαν αποκαλύψεις για κείμενο συμφωνίας τετράμηνης μεταβατικής περιόδου, που αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή από τον Ντάισελμπλουμ, και στο οποίο δεν συναίνεσε, με εντολή του πρωθυπουργού, ο Βαρουφάκης. Επιστροφή του Grexit Eπενδυτικές τράπεζες, διεθνή μέσα ενημέρωσης και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν πλέον αρχίσει να μιλούν καθημερινά για Grexit, ενώ κυβέρνηση και δανειστές προετοιμάζονται πυρετωδώς για νέο Eurogroup στις 20 Φεβρουαρίου. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δηλώνει ότι «Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν αποτελεί μονόδρομο». Στις 19/2 υποβάλλεται πλέον επίσημα το αίτημα παράτασης της δανειακής σύμβασης και στο κρίσιμο Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου επιτυγχάνεται συμφωνία για τετράμηνη «γέφυρα» μέχρι το τέλος Ιουνίου. Δημιουργική ασάφεια Είναι η περίοδος της «δημιουργικής ασάφειας». Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι δανειστές προειδοποιούσαν και η ελληνική πλευρά κέρδιζε χρόνο για διαπραγμάτευση. Σόιμπλε και Μέρκελ έκοψαν κάθε κουβέντα για εκταμίευση κεφαλαίων πριν από την ολοκλήρωση του προγράμματος και η ΕΚΤ έδωσε εντολή στις τράπεζες να σταματήσουν να αυξάνουν την έκθεσή τους σε έντοκα. Η κυβέρνηση άρχισε να μιλά για δυσκολίες αποπληρωμής των δανείων από τον Ιούλιο και παράλληλα να συγκεντρώνει τα διαθέσιμα των δημόσιων φορέων. Στο παρασκήνιο έχει ανάψει πλέον για τα καλά η συζήτηση για τρίτο πακέτο 30 - 50 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα, ενώ σε αυτή τη συγκυρία αρχίζουν να φουντώνουν σενάρια ατυχήματος ή Grexit, στα οποία η κυβέρνηση απαντούσε με απειλές για εκλογές ή δημοψήφισμα. Στις 3 Μαρτίου, η κυβέρνηση καταθέτει στη Βουλή νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, παρά τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων. Δικαίωμα "ιδιοκτησίας" των μεταρρυθμίσεων Η μίνι (επταμερής) σύνοδος κορυφής για την Ελλάδα και η νέα παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα υπέρ μιας «βιώσιμης λύσης» άνοιξαν χαραμάδα αισιοδοξίας, με τον Τσίπρα να έχει συνάντηση με Μέρκελ, Ολάντ, Ντράγκι, Τουσκ, Γιούνκερ, όπου τους ζητάει πολιτική λύση. Η κυβέρνηση κέρδισε το δικαίωμα να καταρτίσει εκείνη τη λίστα με τις μεταρρυθμίσεις, αλλά για ακόμη μια φορά δεν πήρε χρήματα. Αυτό το μικρό κύμα αισιοδοξίας είχε ημερομηνία λήξης τη συνάντηση Τσίπρα - Μέρκελ στο Βερολίνο στις 23 Μαρτίου, καθώς, παρά το καλό κλίμα που επικράτησε, η κατάσταση δεν άλλαξε. Το EuroWorking Group που ακολούθησε στις 25/3 είχε ως αποτέλεσμα η Αθήνα να χάσει και τα 1,2 δισ. ευρώ του ΤΧΣ. Κίνα και Ρωσία Οι συζητήσεις με τα τεχνικά κλιμάκια χωλαίνουν, η κυβέρνηση αναζητάει υποστήριξη από την Κίνα και τη Ρωσία και διοχετεύει σενάρια στάσης πληρωμών προς το ΔΝΤ. Οι εκροές καταθέσεων αυξάνονται, ενώ η ΕΚΤ στηρίζει μέσω του ELA, αλλά αρνείται την αύξηση του ορίου έκδοσης εντόκων. Η δήλωση του πρωθυπουργού «θα πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις και όχι το ΔΝΤ εάν δεν πάρουμε τη δόση», αλλά και οι δηλώσεις υπουργών και στελεχών της κυβέρνησης ότι η κυβέρνηση προτιμά να πληρώσει τις εσωτερικές υποχρεώσεις της και όχι τους δανειστές χτύπησαν το καμπανάκι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οπότε πραγματοποιήθηκε το ταξίδι - αστραπή του Γιάνη Βαρουφάκη στη Νέα Υόρκη για συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ. Είναι ο μήνας κατά τον οποίο τα σενάρια της χρεοκοπίας επιστρέφουν δριμύτερα και η συζήτηση για το Grexit εκτραχύνεται. Η αγορά επιβαρύνεται από τη φημολογία για νέες μεγάλες αυξήσεις κεφαλαίου και σενάρια bail in στις τράπεζες. Επιπλέον, αρχίζουν να διατυπώνονται οι πρώτες εκτιμήσεις για επιστροφή της οικονομίας στην ύφεση. Από το ταξίδι Τσίπρα στη Μόσχα προκύπτουν αναφορές για έμμεση χρηματοδότηση μέσω του αγωγού Turkish Stream. Απομόνωση Βαρουφάκη Στο περιβόητο Eurogroup της 24ης Απριλίου η πρώτη εικόνα είναι πως Ελλάδα και δανειστές οδηγούνται προς τη ρήξη. Ο Γ. Βαρουφάκης απομονώνεται από τους ομολόγους του, δημοσιοποιούνται σκληροί χαρακτηρισμοί εναντίον του και η κυβέρνηση αποφασίζει να διευρύνει τη διαπραγματευτική ομάδα με Τσακαλώτο, Σαγιά, Χουλιαράκη. Είχε προηγηθεί νέα συνάντηση Τσίπρα - Μέρκελ, με την περιβόητη δήλωση «Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να μη μείνει η Ελλάδα από ρευστό». Σταδιακά άρχισε να γίνεται αντιληπτή η προσπάθεια αποκατάστασης της εμπιστοσύνης μέσα από δηλώσεις, όπως, λ.χ., του Ντάισελμπλουμ ότι «Δεν αποτελεί επιλογή το Grexit» ή του Ντράγκι ότι «Η συμμετοχή στο ευρώ είναι αμετάκλητη». Ταυτόχρονα, όμως, ανοίγει η συζήτηση περί κουρέματος των ενεχύρων των ελληνικών τραπεζών. Πρόοδος πριν από την κρίση Το Eurogroup της 11ης Μαΐου ολοκληρώνεται για πρώτη φορά με σαφή «δήλωση προόδου» των διαπραγματεύσεων, αλλά ακόμη σαφέστερο είναι το μήνυμα των δανειστών ότι, αν δεν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, δεν θα υπάρξει αποδέσμευση χρημάτων, ούτε θα ανοίξει ο διάλογος για διευθέτηση του χρέους. Ο χρόνος, πλέον, κυλά αντίστροφα για κατάληξη των διαπραγματεύσεων πριν από το τέλος Μαΐου, καθώς, κατά τον Γ. Βαρουφάκη, από εκεί και μετά θα υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας. Το δημοψήφισμα παραμένει ως όπλο πάνω στο τραπέζι, όχι όμως υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά των δανειστών, οι οποίοι εκτιμούν ότι ένα αποτέλεσμα υπέρ του ευρώ θα αποδυνάμωνε πλήρως τη διαπραγματευτική τακτική της Αθήνας. Πληρώνεται η δόση των 750 εκατ. ευρώ προς το ΔΝΤ και τα ταμειακά διαθέσιμα βρίσκονται στο κόκκινο. Στις 18 Μαΐου, με ένα πολυσέλιδο κείμενο που τιτλοφορείται «Σημείωμα βοήθειας για την Ελλάδα», το οποίο φτάνει σε όλους τους εμπλεκόμενους -στις διαπραγματεύσεις και τις αποφάσεις- φορείς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέτει τις προϋποθέσεις για να ξεκλειδώσει η βοήθεια από το EFSF προς την Ελλάδα εντός του Ιουνίου και να υπάρξει συνολική συμφωνία μέχρι το φθινόπωρο. Στο Eurogroup και τη σύνοδος κορυφής που πραγματοποιούνται στη Ρίγα [σ.σ.: στο πρώτο ο Βαρουφάκης παραδέχεται ότι καταγράφει τους συνομιλητές του] δεν βρίσκεται λύση. Ακολουθεί μπαράζ συζητήσεων χωρίς επίσης να προκύπτει λύση. Οι 47 σελίδες και το δημοψήφισμα Το χαρτί του δημοψηφίσματος άρχισε να συζητείται εντόνως μετά τη συνάντηση που είχε ο πρωθυπουργός, στις αρχές Μαΐου, με τους Γιούνκερ, Ντράγκι και Λαγκάρντ. Ο Αλέξης Τσίπρας, αφότου δέχτηκε τα πρώτα τελεσίγραφα από τους θεσμούς ώστε να αποδεχθεί τις προτάσεις τους για συμφωνία, αποφασίστηκε σε επαφές που είχε με τους στενούς του συνεργάτες να είναι έτοιμοι για το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος εάν δεν καμφθεί η αδιαλλαξία των εταίρων. Ακολούθησε νέα συνάντηση του πρωθυπουργού με Μέρκελ και Ολάντ, με τον Τσίπρα να γίνεται αποδέκτης νέου τελεσιγράφου, ότι δηλαδή θα πρέπει σε 24 ώρες να αποφασίσει σχετικά με την πρόταση για πεντάμηνη παράταση με χρηματοδότηση 15,5 δισ. ευρώ. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός μίλησε με τους στενούς του συνεργάτες στην κυβερνητική επιτροπή και αποδέχθηκε την πρόταση πολλών υπουργών για προσφυγή στον λαό. Κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν ήδη από την παραμονή για την «τρίτη, κατά σειρά, προσπάθεια παγίδευσης της κυβέρνησης από τους δανειστές», δεδομένου ότι οι θεσμοί έκαναν τη μία ημέρα δεκτή την ελληνική πρόταση ως βάση συζήτησης, ενώ την επομένη ακύρωσαν την αποδοχή, επανέφεραν τη δική τους πρόταση και κάλεσαν σε συνάντηση τον Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες. Ως «δεύτερη παγίδευση» ανέφεραν την απόφαση του Ζ. Κλ. Γιούνκερ στις 3 Ιουνίου να επιδώσει στον πρωθυπουργό, «εκ μέρους των θεσμών», το πεντασέλιδο των «σκληρών» προτάσεων ως απάντηση στο 47σελιδο ελληνικό κείμενο, ενώ στις 5 Ιουνίου δεν πληρώθηκε η δόση για το ΔΝΤ. Και ως «πρώτη παγίδευση», τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, η οποία δεν συνοδεύθηκε από χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην ταμειακή ασφυξία της χώρας - το «λάθος» της αποδοχής αυτής της συμφωνίας. Σημειώνεται ότι στις 14 Ιουνίου έχει αποχωρήσει άπραγη η ελληνική κυβέρνηση από τις Βρυξέλλες, ο Ντόναλτ Τουσκ έκανε λόγο για "Game over" και στις 26 Ιουνίου ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει το δημοψήφισμα, ενώ τρεις μέρες αργότερα ανακοινώνεται η επιβολή capital controls από την κυβέρνηση, αφού η ΕΚΤ έκλεισε τις στρόφιγγες χρηματοδότησης προς τη χώρα μας, καθώς από την 30ή Ιουνίου η Ελλάδα είναι εκτός προγράμματος. "Όχι" και 17 ώρες διαπραγμάτευση Παρά την προπαγάνδα των εγχώριων ΜΜΕ, τις απειλές των ξένων για Grexit και τις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, στις 5 Ιουλίου οι πολίτες ψηφίζουν "Όχι" στην πρόταση Γιούνκερ, με ποσοστό 61,31%, διαψεύδοντας όλες τις δημοσκοπήσεις. Ακολούθως, παραιτείται ο Γιάνης Βαρουφάκης και στη θέση του τοποθετείται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Από τις 6 έως και τις 12 Ιουλίου ακολουθεί μπαράζ απειλών από Τουσκ, Γιούνκερ, Σόιμπλε και αφού έχει ολοκληρωθεί το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό τον Προκόπη Παυλόπουλο. Σε συμφωνία κατέληξε η ολονύχτια συνεδρίαση της συνόδου κορυφής για την Ελλάδα τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου. Ύστερα από θρίλερ 17 ωρών, οι εννέα ηγέτες της Ευρωζώνης κατέληξαν σε ομόφωνη απόφαση. Εκείνη τη νύχτα το τελεσίγραφο που καταθέτουν οι Ευρωπαίοι προκαλεί οργή: Εκατομμύρια χρήστες του Twitter αντιδρούν. Το hashtag #ThisIsACoup κάνει τον γύρο του πλανήτη... «Δώσαμε μια σκληρή μάχη έξι μήνες τώρα. Μέχρι τέλους παλέψαμε για να διεκδικήσουμε ό,τι καλύτερο για μια συμφωνία που θα δώσει την ευκαιρία στη χώρα να σταθεί στα πόδια της» δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ύστερα από την επιτυχή κατάληξη των μαραθώνιων διαβουλεύσεων για το ελληνικό θέμα, στις Βρυξέλλες, στην οποία κατάφερε το Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας να έχει έδρα την Ελλάδα. Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι ο Β. Σόιμπλε είχε εκπονήσει πενταετές σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, το οποίο και παρουσιάστηκε στους ομολόγους του. Στις 14 Ιουλίου κατατίθεται στη Βουλή η συμφωνία, με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη να ζητάει από τον Αλέξη Τσίπρα να μην προχωρήσει, και στις 16 Ιουλίου εγκρίνεται, με 39 απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Την επόμενη ημέρα εγκρίνεται το δάνειο - γέφυρα των 7,16 δισ. ευρώ και ξεκινάει αγώνας δρόμου για μια συνολική συμφωνία. Στις 20 Ιουλίου ανοίγουν ξανά οι τράπεζες και στις 22 περνούν από τη Βουλή τα δεύτερα προαπαιτούμενα, με 31 απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το συνολικό πακέτο κλείνει στις 11 Αυγούστου, ενώ σε μια θυελλώδη συνεδρίαση, που ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε το πρωί της 14ης, η Βουλή λέει ναι στη συμφωνία. Την ίδια ημέρα εγκρίνεται από το Eurogroup η πρώτη δόση των 26 δισ. ευρώ. Στις 20 Αυγούστου ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιεί διάγγελμα στο οποίο προκηρύσσει εκλογές, λέγοντας ότι "Η λαϊκή εντολή εξάντλησε τα όριά της". Δεύτερη φορά Αριστερά και ομαλοποίηση διαπραγματεύσεων Στις 20 Σεπτεμβρίου έρχεται και πάλι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Σχηματίζει κυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. και ξεκινάει διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για την ολοκλήρωση των πρώτων προαπαιτούμενων, με τις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών να ομαλοποιούνται. Οι συζητήσεις πραγματοποιούνται στο Χίλτον και ολοκληρώνονται τον Οκτώβριο. Με την ψηφοφορία επί του πολυνομοσχεδίου στις 17 Οκτωβρίου εγκρίθηκαν τα προαπαιτούμενα που «ξεκλείδωσαν» τα 2 δισ. ευρώ στη βάση της συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών για το τρίτο πρόγραμμα στήριξης. Στις 31 Οκτώβρη ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των stress tests για τις ελληνικές τράπεζες και ξεκινάει η διαδικασία ανακεφαλαιοποίησής τους. Παράλληλα, αρχίζει η διαπραγμάτευση των δεύτερων προαπαιτουμένων, η οποία "κλείνει" σύντομα, και στις 15 Δεκεμβρίου ανοίγει ο δρόμος εκταμίευσης της υποδόσης του 1 δισ. ευρώ, όταν λίγες ημέρες πριν έχει ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, με το Δημόσιο να βάζει, μέσω ΤΧΣ, μόλις 5,4 δισ. ευρώ από τα 25 δισ. ευρώ που προέβλεπε η συμφωνία του καλοκαιριού.