Ο καλός γείτονας

Ο καλός γείτονας ΚΙΜΠΙ Δημοσιευμενο στην Εφημ των Συντακτών 8-4-2023

Για σχεδόν 25 χρόνια μια μεσοτοιχία μόνο μας χώριζε. Ανοίγαμε την πόρτα του διαμερίσματός μας και βλέπαμε τη δικιά του. Καμιά φορά προέκυπτε συγχρονισμός, ανοίγαμε τις πόρτες ταυτόχρονα κι ανταλλάσσαμε την πρώτη καλημέρα της μέρας με τον ίδιο ή με την επί επτά δεκαετίες σύντροφο της ζωής του. Το ίδιο συνέβαινε κι απ’ τα γειτονικά μπαλκόνια μας, όταν ο ήλιος τα έλουζε κι ο καιρός επέτρεπε να κάτσουν σαν ζευγάρι στο τραπεζάκι και να απολαύσουν το καφεδάκι τους αντικρίζοντας το δάσος, όσο δεν έχει κάψει η φωτιά. «Καλημέρα! Ωραία μέρα, ε;» Ο κ. Κ. έσβησε πριν από λίγες μέρες, Εφυγε «πλήρης ημερών», που λένε, αλλά ποιος καθορίζει αυτή την «πληρότητα», εκτός από τα δημοσιογραφικά κλισέ; Ποιο είναι το όριο; Τα 90; Τα 100; Αλλο η στατιστική, άλλο η βιολογία, άλλο η ανθρώπινη βούληση. Πριν από έναν αιώνα, με το μέσο προσδόκιμο στις βιομηχανικές κοινωνίες στα 45 με 50 χρόνια, αντιμετωπίζονταν ως θαύματα της φύσης οι 70άρηδες, τώρα θεωρούνται δυνητικά απασχολήσιμοι και απαραίτητοι στο σύστημα ασφάλισης, για να μην καταρρεύσει. Ο κ. Κ. έσπασε το κοντέρ, έχοντας απολαύσει κάμποσες δεκαετίες ως συνταξιούχος, αλλά δεν έφυγε λόγω υπέρβασης στατιστικού ορίου ή λεηλατημένος από κάποια ανελέητη νόσο. Πιθανότατα αποφάσισε να πεθάνει ή αρνήθηκε να συνεχίσει να ζει με το βάρος των 93 ετών, τους φρικτούς περιορισμούς της γήρανσης, τις μεγάλες ποσότητες χαπιών για τη λειτουργία ζωτικών οργάνων του και, κυρίως, με την ιδέα ότι θα στερούνταν την καθημερινότητα της συνύπαρξης με την αγαπημένη του σύζυγο, σχεδόν ακινητοποιημένη κι αυτή σε ένα κρεβάτι από την αρρώστια και το βαθύ γήρας. Δεν ξέρω αν πράγματι έτσι έγιναν τα πράγματα στο χαμένο μεταξύ σιωπής και βογγητών πόνου στόμα του κ. Κ., όμως αυτή την εντύπωση μου έδινε το συρρικνούμενο επί βδομάδες, κουλουριασμένο σε στάση εμβρύου σώμα του. Αλλά ο απολογισμός ζωής ενός ανθρώπου δεν μπορεί να είναι οι στιγμές του οδυνηρού θανάτου του. Δεν ξέρω πώς ήταν η νεανική και ώριμη ζωή του κ. Κ., πόσο καλός σύζυγος, καλός πατέρας, καλός υπάλληλος, καλός συνάδελφος ήταν πραγματικά, εκτός από όσα ο ίδιος πρόλαβε να μου αφηγηθεί στις σύντομες, συνήθως στο πόδι, συζητήσεις μας. Ξέρω όμως ότι ήταν καλός γείτονας. Και δεν είναι καθόλου απλό και δεδομένο αυτό στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις, στις πολυκατοικίες με πληθυσμό στα όρια μικρού χωριού, στις αναγκαστικές συνυπάρξεις ιδιοκτητών και ενοικιαστών, μικροαστικών κατά κανόνα οικογενειών, που περισσότερα μαθαίνουν η μια για την άλλη λόγω της κακής ηχομόνωσης των τοίχων που τους χωρίζουν, παρά μέσω της ζωντανής, ανθρώπινης επαφής. Μια βιαστική καλημέρα μέσα απ’ τα δόντια στις σκάλες ή στο ασανσέρ, δυο τυπικές κουβέντες, «τι κάνουν τα παιδιά;», και πολύ είναι. Πόρτες κλειστές, άγνοια κι αδιαφορία για συνανθρώπους με τους οποίους συνυπάρχεις πολύ περισσότερο από συγγενείς και φίλους, διαπληκτισμοί για τις δαπάνες της πολυκατοικίας και το πετρέλαιο στις συνελεύσεις των ιδιοκτητών. Οι πολυκατοικίες, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μοντέλα κοινοβιακής συνύπαρξης, συνδιαχείρισης, οικειότητας και εγγύτητας, μετατρέπονται σε τσιμεντένια κλουβιά απομόνωσης και απομάκρυνσης. Ο κ. Κ., ως καλός γείτονας, χωρίς καμιά επιτήδευση, έσπαγε αυτόν τον ψυχρό κανόνα. Το ίδιο και η κ. Κ., η σύζυγός του. Οταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στο διαμέρισμά μας, δίπλα στο δικό τους, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης μάς υπέδειξε εμπιστευτικά «να τον προσέχετε, είναι λίγο περίεργος». Ετσι είχε ερμηνεύσει την έγνοια του κ. Κ. για το κοινό σπίτι περίπου 50 ανθρώπων και 15 νοικοκυριών, την πολυκατοικία: Να αγοράσουμε έγκαιρα πετρέλαιο, έρχεται χιονιάς. Να φτιάξουμε το ασανσέρ, δεν είναι αρκετά ασφαλές πια. Κάηκαν οι λάμπες της εισόδου και των κοινόχρηστων χώρων, να τις αλλάξουμε. Να διορθώσουμε το αυτόματο πότισμα, θα ξεραθούν τα φυτά στην πιλοτή. Κάτι να κάνουμε με την πυρόσβεση, είμαστε μια ανάσα απ’ το δάσος, κινδυνεύουμε. Γύρω από αυτά τα απλά πράγματα, για τα οποία ο κ. Κ. αποδείχθηκε καλός γείτονας, χτιζόταν μια σχέση εκτίμησης, στοιχειώδους αλληλεγγύης, μια αίσθηση γειτονιάς που κατά κανόνα εξαφανίζεται στο σύστημα οριζόντιας ιδιοκτησίας των πολυκατοικιών, μεταλλασσόμενο σε μοντέλο κάθετης απομόνωσης.

Αλλά, κακά τα ψέματα, δεν φταίνε οι πολυκατοικίες και η καθ’ ύψος ανάπτυξη των μεγαλουπόλεων ώστε να χωρέσει ο πληθυσμός και να εξυπηρετηθεί η μαζική βιομηχανική παραγωγή, το φορντικό ή το μεταφορντικό μοντέλο. Ούτε πρόκειται να αναβιώσουν οι μοσχοβολημένες από βασιλικό κι ασβέστη γειτονιές τώρα που το μέλλον μας υπόσχεται τάχα την αποϋλοποίηση της παραγωγής και της εργασίας. Τις γειτονιές, κάθετες ή οριζόντιες, τις φτιάχνουν οι άνθρωποι και η κουλτούρα συνύπαρξης και συνεργασίας που αναπτύσσουν, αντί της απομόνωσης και του ανταγωνισμού. Κι έτσι, απ’ αυτά τα ταπεινά πράγματα κοινού ενδιαφέροντος -τα φώτα, τη θέρμανση, τον καθαρισμό των κοινόχρηστων χώρων, τα φυτά- οι καλοί γείτονες περνούν και σε πιο περίπλοκες εκδοχές των ανθρώπινων σχέσεων, «έχετε τον νου σας στα παιδιά, θα λείψω για λίγο», «ρίξτε μια ματιά στα λουλούδια, μην ξεραθούν», πιάτα και κεράσματα περνούν από τη μια πόρτα στην άλλη, «έφτιαξα πίτα, πάρτε δυο κομμάτια», «έφερα λίγα φρούτα απ’ το χωριό», ένα δούναι και λαβείν προσφοράς χωρίς προσδοκία κι απαίτηση ανταπόδοσης, που με τον καιρό χτίζει μια σχέση οικειότητας μεταξύ τυπικά αγνώστων, που γίνονται πιο οικείοι καμιά φορά κι από συγγενείς και φίλους. Κάπως έτσι κάποιοι άνθρωποι, στη σκληρή ατομική εποχή μας, θυμίζουν ότι ο αλτρουισμός ίσως τα κατάφερε καλύτερα από τον ανταγωνισμό στην εξέλιξη των ανθρώπινων ομάδων, κοινοτήτων και κοινωνιών. Οι γειτονιές του κόσμου συντίθενται από καλούς γείτονες. Θεωρητικά όλοι οι άνθρωποι μπορούμε να είμαστε καλοί γείτονες. Αρκεί να αντέχουμε χωρίς την πανοπλία του ατομισμού και του ανταγωνισμού.

💬 Θεωρίες για την υπεραξία Ενα άτομο σε μια ομάδα που ανταγωνίζεται με άλλα μέλη για φαγητό, συντρόφους και status υφίσταται μια φυσική επιλογή σε ατομικό επίπεδο. Τα άτομα που αλληλεπιδρούν με άλλα μέλη της ομάδας με τρόπους που δημιουργούν ανώτερη οργάνωση μέσω ιεραρχίας, ηγεσίας και συνεργασίας, υφίστανται φυσική επιλογή σε επίπεδο ομάδας. Οσο μεγαλύτερο είναι το τίμημα που επιβάλλει ο αλτρουισμός και η συνεπαγόμενη απώλεια για την επιβίωση και την αναπαραγωγή του ατόμου, τόσο μεγαλύτερο πρέπει να είναι το όφελος για την ομάδα ως σύνολο (…) Μέσα σε ομάδες, τα εγωιστικά άτομα κερδίζουν έναντι άλλων αλτρουιστών, αλλά οι ομάδες αλτρουιστών νικούν τις ομάδες εγωιστικών ατόμων. Edward O. Wilson, «Γένεσις: η απώτερη προέλευση των κοινωνιών» Kibi2g@yahoo.gr, kibi-blog.blogspot.com

Αν γυρίσουμε ανάποδα τον κατάλογο, είμαστε πρώτοι παντού

Τάσος Παππάς Η κυβέρνηση επιμένει ότι η πολιτική της και στο ενεργειακό και στον πληθωρισμό είναι η καλύτερη στην Ευρώπη. Τα στοιχεία τη διαψεύδουν με εμφατικό τρόπο, οι συγκρίσεις την αποστομώνουν, αυτή ωστόσο με τη συνδρομή των επικοινωνιακών ιμάντων της -ορισμένοι έχουν ξεσαλώσει και κάνουν ακόμη και τα στελέχη της παράταξης να κοκκινίζουν- παρουσιάζει μια ειδυλλιακή εικόνα. «Είμαστε οι καλύτεροι στην Ευρώπη», «είμαστε οι πιο αποτελεσματικοί», φωνάζουν οι υπουργοί και οι δημοσιολόγοι στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης και καλούν την αντιπολίτευση να συνετιστεί, να αναγνωρίσει τις επιτυχίες της κυβέρνησης, να μη λαϊκίζει για να παρασύρει τους αφελείς, να μη ζητάει πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν, να σταματήσει να τάζει λαγούς με πετραχήλια. Αυτή κάνει τη δουλειά της ελπίζοντας ότι οι πολίτες θα τσιμπήσουν το δόλωμα των επιδομάτων και δεν πρόκειται να μάθουν ούτε ότι είμαστε η πιο ακριβή χώρα στην τιμή του ρεύματος στη χονδρική ούτε ότι η κυβέρνησή μας είναι η πιο γενναιόδωρη με τις εταιρείες που θησαυρίζουν στην πλάτη των φορολογουμένων ούτε ότι βρισκόμαστε στον πάτο του καταλόγου στο θέμα του κατώτατου μισθού ούτε φυσικά ότι οι κυβερνήσεις άλλων χωρών παίρνουν μέτρα για να ανακουφίσουν τις ευάλωτες ομάδες και να περιορίσουν τα φαινόμενα αισχροκέρδειας, ενώ εδώ η ακρίβεια προελαύνει χωρίς αντιστάσεις, οι μηχανισμοί ελέγχου υπολειτουργούν, οι επιτήδειοι κερδοσκοπούν με τη βοήθεια κυβερνητικών παραγόντων που έχουν κάνει τις απευθείας αναθέσεις σύστημα. Ας δούμε όμως πώς πορεύτηκε η κυβέρνηση μιας άλλης χώρας την ίδια περίοδο. Παρά την κινδυνολογία των Ευρωπαίων κεντρικών τραπεζιτών περί πρόκλησης πληθωριστικών πιέσεων, παρά τις ισχυρές αντιρρήσεις των ντόπιων τραπεζιτών, ενέκρινε αύξηση των κατώτατου μισθού κατά 8%. Η αύξηση θα ισχύσει αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου και θα ωφελήσει περίπου 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενους και ειδικά γυναίκες, νέους, εργαζόμενους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και όσους απασχολούνται σε υπηρεσίες και στον αγροτικό τομέα. Από τα 755 ευρώ που ήταν στις αρχές του 2019 πριν αναλάβει η συγκεκριμένη κυβέρνηση ο κατώτατος μισθός έχει αυξηθεί πέντε φορές και η δέσμευση του πρωθυπουργού της χώρας είναι ότι θα φτάσει στο 60% του μέσου μισθού ώς τα τέλη της θητείας της κυβέρνησής του. Διεκδίκησε παρέα με την κυβέρνηση διπλανής χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και πέτυχε να αποκτήσει το δικαίωμα επιβολής ανώτατου ορίου στην τιμή του φυσικού αερίου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Η επιβολή του πλαφόν είχε αποτέλεσμα οι τιμές να υποχωρήσουν. Η ιστορία έχει και συνέχεια. Η κυβέρνηση εισήγαγε ανώτατο όριο και στα ενοίκια το οποίο συγκράτησε την αύξησή τους μόλις στο 2%. Τα μέτρα συνετέλεσαν στη συγκράτηση των πληθωριστικών πιέσεων και ανακούφισαν τους καταναλωτές. Αυτοί ελαφρύνθηκαν σημαντικά και από τη μείωση των έμμεσων φόρων, μεταξύ των οποίων και η κατάργηση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής, όπως ψωμί, αλεύρι, γάλα, τυρί, φρούτα, λαχανικά. Στην ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η γενναία επιδότηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πώς χρηματοδότησε αυτές τις δαπάνες; Με την επιβολή έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης σε τράπεζες, εταιρείες ενέργειας και πολυεκατομμυριούχους. Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που προσπαθεί να βοηθήσει τους αδύναμους και δεν διστάζει να βάλει το χέρι της στις τσέπες των ισχυρών για να τους πάρει λίγα απ’ αυτά που έχουν μαζέψει;

Σίγουρα δεν πρόκειται για δεξιά κυβέρνηση. Δεν κάνουν… ακρότητες οι συντηρητικές κυβερνήσεις. Υπηρετούν ευλαβικά τα συμφέροντα των δυνατών και καταγγέλλουν για λαϊκισμό όσους τις καλούν να αλλάξουν γραμμή. Ενίοτε μοιράζουν μερικά ψίχουλα στους «από κάτω» με τη μορφή των επιδομάτων για να τους πείσουν ότι νοιάζονται γι’ αυτούς. Σίγουρα δεν είναι κομμουνιστική κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν τέτοιες στην Ευρώπη. Νομίζω και πουθενά αλλού στον κόσμο, αν και κάποιοι θα διαφωνήσουν και θα δείξουν την Κούβα. Σίγουρα δεν είναι μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση σαν κι αυτές που γνωρίσαμε στο παρελθόν (Μπλερ, Σρέντερ και λοιποί συγγενείς) οι οποίες είχαν παραδοθεί στον αντίπαλο χωρίς να δώσουν μάχη. Εφάρμοσαν τον νεοφιλελευθερισμό με ενθουσιασμό και αποκαλούσαν γραφικούς και ξεπερασμένους εκείνους που τους θύμιζαν τις ιδρυτικές αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας. Εχουμε να κάνουμε με τη σημερινή κυβέρνηση της Ισπανίας. Είναι κυβέρνηση συνεργασίας με κόμμα-κορμό τους Σοσιαλιστές και βασική συνιστώσα τη ριζοσπαστική Αριστερά των Podemos. Θα έχει διάρκεια; Κανείς δεν το ξέρει. Με τα ανθρώπινα ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, όπως λέει συχνά ο Νόαμ Τσόμσκι. Απειλεί τον καπιταλισμό; Οχι. Δεν είναι μια επαναστατική κυβέρνηση. Απλώς προσπαθεί να τον εξανθρωπίσει όσο γίνεται. Μπορεί να υπάρξει ανάλογο εγχείρημα στην Ελλάδα; Θα εξαρτηθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και από τις διαθέσεις των κομμάτων που βρίσκονται στην περιοχή της Σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. ■ Αντλησα τα στοιχεία από το ρεπορτάζ του Μπάμπη Μιχάλη «Το ισπανικό “θαύμα”» («Η Εφημερίδα των Συντακτών» 16/2/2023).

Ανάγωγα Όταν είσαι πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος και σε πιάνουν με τα δάχτυλα και των δυο χεριών στο μέλι τι κάνεις; Ζητάς συγγνώμη και παραιτείσαι; Όχι. Σκουπίζεσαι στα γρήγορα, δηλώνεις έκπληκτος, πετάς μια μήνυση σ’ αυτόν που σε έβγαλε στη σέντρα και πουλάς μούρη. Αυτό δα έλειπε, να επιτρέψει η παράταξη των ενάρετων στους άπλυτους να τη διασύρουν. Να μάθουν επιτέλους αυτοί οι αχρείοι ότι δεν πρέπει να τα βάζουν με τους ιδιοκτήτες της χώρας.

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ Λενε ότι η εμπιστοσύνη στην υγεία και την οικονομία δύσκολα κατακτάται και εύκολα καταστρέφεται. Η ιατρική επιστήμη έχει το προνόμιο στις διαγνωσεις τις αυτορυθμιζόμενες και τις θεραπειες της αυτενεργειας και της δημιουργίας. Αλλου το όνειρο αλλού το θάμα! Σαν ατομα οι γιατροί μπορεί να έχουμε όλες αυτές τις χάρες αλλά σε συλλογικό επίπεδο έχουμε βρεθεί εκτεθειμένοι σε ανυποληψία απο μωροφιλόδοξους ηγετίσκους που μέσω των συμμαχιών των προθύμων (υψηλού κόστους) διαγουμίζουν την επικαιρότητα, την ανοχή των ετέρων και την εταιρικότητα των προθύμων. Το πανηγύρι των εκλογών καταντά ένας γάμος του «Κάδμου» με την διαφθορά, την διαπλοκή και την διαβολή συνειδήσεων. Κακώς τους αφήνουμε να εκπληρωνουν τα σχέδια τους και δεν τους αποκαλύπτουμε.Η προπαγάνδα των συντηρητικών είναι καθε μερα 3 χρόνια στον υπολογιστή μας. Οι ιατρικοί συλλογοι δεν επιτελούν τον θεσμικο τους ρόλο , αντιπολιτεύονται αντι να κριτικαρουν-προτείνουν και οι διάφορες συντεχνίες ανθούν εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Στην θητεία του μεγαλυτερου συλλογου η πρώτη εκάστοτε παράταξη εξαφανίζει ή απορροφά αλλα συμφεροντα πλην των ελευθεροεπαγγελματιών έχοντας απομακρύνει τους νεους γιατρούς και τους πλήρους και αποκλειστικής απασχΌλησης του ΕΣΥ. Μια συνδρομή γυρω στα 20-30 ευρώ δεν προτάθηκε απο καμια παράταξη όταν η εφημερία σήμερα στα Ελληνικα νοσοκομεία καλύπτεται από νεους γιατρούς των 850-1000 ευρώ! Στα ιδιωτικά διαγκωνίζονται απλήρωτοι γιατροί που θα εξασκήσουν σαν κωπηλάτες σε γαλΈρα, την προτροπή του λογιστηρίου τους, «βγάλτε τους πελάτες» κατά το δοκούν του νεοφιλελευθερισμού. Τα αγροτικά ιατρεία είχαν ερημωσει κατα 75% και ευτυχώς έχουν βελτιωθει τα κενα αρκετά, αλλα τους πολύτιμους πελατες μας 35 εκατ. τουρίστες τους έχουμε εμπιστευτεί στο πλεον αδηφάγο και ανέλεγκτο κλάδο μας, τους παντελως εκτός συστήματος τουριστόγιατρους! Εχουμε ένα δίκτυο 161 Κέντρων Υγείας αγροτικού και αστικού τύπου που ο νηφάλιος Υπουργός μας δεν έχει αξιωθεί ποτέ να συνδράμει στη λειτουργία , στην παρουσια τους και την ανάπτυξη τους. Οι περιφεριακές διοικήσεις μπαλώνουν μεσα απο άπειρη γραφειοκρατία και ευννοιοκρατία ,τις άπειρες ελλειψεις των μνημονιακών χρόνων της εξαχρείωσης της ΠΦΥ όπως εκφράστηκαν απο τις πολιτικές Αβραμόπουλου, Λυκουρέντζου, Λοβέρδου, Γεωργιάδη ,Βορίδη. Η αξιολογηση του Υπουργείου Δημόσιας Διοικησης συκοφαντήθηκε και σπαταλήθηκε με ευθύνη ανεύθυνων οπισθοδρομικών συνδικαλιστών. Ανθρώπινο δυναμικό, κτίρια και εξοπλισμου μένουν αναξιοποίητα, ανοργάνωτα και εκτεθειμένα στα προβληματα καθημερινότητας. Εφυγαν έμπειροι γιατροί στο εξωτερικο και τον ιδιωτικο τομεα, τεθηκαν με νομοσχέδια ψευτοδιλλήματα και θυμα ολων αυτών των πολιτικών ο Ελληνας πολιτης που ειχε ένα επιπεδο κοινωνικου κράτους και τωρα οι Ευρωπαιοι απολαμβάνουν τους ειδικους μας και οι δανειστές τις παροχές μας! Ναι τα τρια τελευταία χρόνια λειτουργούν 150 παραπάνω κρεβάτια ΜΕΘ, δουλεύουν τα εφημερεύοντα, πληρώνονται οι υποχρεώσεις, κτιζονται και παραδιδονται νεα νοσοκομεια (Ζακυνθος, Θηρα, Κομοτηνή, παιδιατρικο Θεσσαλονικης),σώζονται παλιά Ευγενιδειο, Ερρίκος Ντυνάν κλπ αλλα η ΠΦΥ έχει πολυ δρομο ακομα. Θαρρείς και τα συμφέροντα σε μεσαιο και κατω επιπεδο των συντεχνιών, αυτά που βλεπουμε στο μικρόκοσμο του ΙΣΑ (βελονιστές, ομοιοπαθητικοι, ευγενείς ειδικοτητες, γυναικολόγοι εναντιον όλων κλπ) να τραβουν ευαίσθητες πτυχές της πρωτοβάθμιας στα νοσοκομεια, των ηλεκτρονικαριων ,των φαρμακεμπορων , των μανδαρίνων των πρωην ασφαλιστικών ταμειων νυν ΕΟΠΥΥ και 1000 άλλων συμφερόντων που οι εκαστοτε ιθύνοντες είναι υποχρεωμένοι να διαβλέπουν, να ξεσκαρτάρουν ,να ακουν και να παρεμβαίνουν. Ενας αγιάτρευτος γιατρός και πουθενά υποψήφιος. Αυτά θέλουν συμμάχους και η μάχη της υγείας έπεται της μάχης των οικονομικών....... Η εικόνα ίσως περιέχει: ποδήλατο

Μαιναδες μενουμε Ευρώπη

Μαινάδες μένουμε Ευρώπη. Η ξερακιανή κυρα Τασία στη ουρά του ταμειου του πολυκαταστήματος δεν λεει να βάλει γλώσσα μέσα της. Η επίδειξη και η καταναλωτική ευδαιμονία είναι απο τα χομπυ της. Τριτη γενιά συνοδεύεται απο κόρη και εγγόνα και τα ξερει όλα στη χρυσή πατίνα των 70 της χρόνων. –«Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το χρήμα».... Η χολερική κυρα Γεωργία με ένα χαρτι στο χέρι έχει ξανάρθει ,έχουν κάπου γνωριστεί και της ξεμολογιέται το βάσανό της.---«Ακους καλε να μην θέλουν μετρητά, ποιός είναι σημερα που αρνιεται τα μετρητά, μόνο καρτα ή τραπεζική επιταγή. Ευτυχώς που έχει ανοιχτή τράπεζα εδώ διπλα, είπα να ψωνισω και μου το βγάλανε ξινό.» Προφανως έχει παρει μεγάλο αντικείμενο και θα παραλάβει απο αλλού, αφου τακτοποιηθει λογιστικά. Να χωθει θελει μονάχα μπροστά στη σειρά χωρις χρονοτριβές χωρις αναστολές, και με λιγο επιδειξη έχει πλερώσει...... Οι γυναικες της Χωρας κρατούν την οικονομία σκέφτηκα. Η μια ένα καρότσι μικροπράγματα χρειαζούμενα και φερτά απο την εγγόνα, η άλλη ένα και παχυλό για φθινοπωρινή ανανέωση επιπλο ή οικιακής χρήσης. Εδω οι Μαιναδες συνοδοί του Διονύσου τον συνόδεψαν μεχρι τις Ινδίες στο πολυκατάστημα θα κολωνανε;;

Οσο οι Ευρωπαιοι και οι τράπεζες μας εφάρμοζαν capital control δώσαμε την δέουσα και φορολογικά προσοχή στη χρήση καρτών και στην ελάττωση των μετρητών. Τα μετρητά κατάντησαν στα στρώματα βορά των κοριών και των αρουραίων μια και τα ανθρώπινα τρωκτικά τυπου Σουμπλε μας βάλανε στο ματι. Του Βγενοπουλου τα κατορθωματα στη Κυπρο και εδώ γιναν προσχημα κατάσχεσης μεχρι καταθέσεων και εμεις δεν ανεχτήκαμε αλλο την φοροκλοπή, λετε!

Μπηκαν τα μηχανακια των καρτών στους περισσότερους επαγγελματικούς κλάδους, το 2017 για πέντε μηνες μπήκαν στο δημοσιο ταμειο 7 δις και το 2018 προβλέπονται 14δις. Αν οι πληροφορίες είναι σωστές αναφέρουν ότι το επιτρεπτό όριο των συναλλαγών με μετρητά θα μειωθεί δραστικά, ενώ στο τραπέζι υπάρχουν και προτάσεις ακόμη και για τη μείωση στο επίπεδο των 100 ευρώ, από τα 500 ευρώ που είναι σήμερα. Το ποσοστό χρήσης ηλεκτρονικού χρήματος εφτασε στην Ελλαδα το 20,1% ενω το αντιστοιχο στην Ευρώπη σαν μεσος όρος είναι ψηλότερα 34,9% ποσοστό που πολύ άνετα μπορούμε να το βάλουμε στόχο. Ετσι εξασφαλιζουμε όλα τα έσοδα ενος αξιοπρεπούς και πολιτισμένου προυπολογισμού κράτους. Ποιοι εμεις, οι χρεωκοπημενοι απο τις γενιές ταχάρπαστων και σφετεριστών που μας κυβέρνησαν μεχρι το 2014. Σύμφωνα με το ΙΟΒΕ με βάση διεθνείς πρακτικές για το μερίδιο χρήσης καρτών προς ιδιωτική κατανάλωση, τα ετήσια έσοδα ΦΠΑ θα ήταν υψηλότερα κατά 21% (3,3 δισ. ευρώ) αν η Ελλάδα έφθανε το μέσο επίπεδο χρήσης καρτών της ΕΕ. Με βάση μια πιο ομοιογενή διείσδυση χρήσης καρτών ανά κλάδο και περιοχή, τα ετήσια έσοδα από ΦΠΑ θα ήταν υψηλότερα κατά 25% (3,9 δισ. ευρώ) αν το μερίδιο χρήσης καρτών στον κλάδο εστίασης έφθανε το μερίδιο του κλάδου στην ιδιωτική κατανάλωση, 12% (2 δισ. ευρώ) αν το μερίδιο χρήσης καρτών σε συναλλαγές με ελεύθερους επαγγελματίες έφθανε το μερίδιο των υπηρεσιών των επαγγελματιών στην ιδιωτική κατανάλωση και 8% (1,3 δισ. ευρώ) ή 5,9% (930 εκατ. ευρώ) αν η χρήση καρτών στην ηπειρωτική Ελλάδα πλην Αττικής και Θεσσαλονίκης, και στη νησιωτική Ελλάδα αντίστοιχα, προσέγγιζαν το μερίδιο των περιοχών αυτών στο ΑΕΠ.Αν βάζαμε στόχο τη χρήση καρτών στην Πορτογαλία τα ποσοστά θα ήταν υπερδιπλασια στην καταπολεμηση της φοροδιαφυγής.

Μην ξεχνάμε οτι με βάσει τα περινα στοιχεία ΑΕΠ απο τα 178 δις πλουτου ΑΕΠ το 1,5 δις σεμνά βγαίνει στην μικρή Μύκονα.! Εκει να δεις μαινάδες..... Αυτό ακριβώς καθυστέρησε σαν οικονομικο μέτρο, σκέφτηκα ακούγοντας την κυρά Τασια και την κυρά Γεωργία. Οι επιχειρήσεις θα καταργήσουν τα μεταξύ τους μετρητά εντελώς. Ετσι όποιος έχει μετρητά σε βαλίτσες θα του χρησιμεύουν εκτός χωρας, εκτος Ευρώπης τα βαποράκια της δεκαετίας του 60 θα ξαναγίνει επάγγελμα. Δεν ήθελες κυριε φιλελερα τα μετρητά του στην κατάθεση στην τράπεζα μην τυχον φορολογηθείς, να δω πως θα υπάρχεις. Η κυρά Τασια και η κυρά Γεωργία καταναλώνουν και υπάρχουν και τα μετρητά δεν είναι και το μόνο σιγουράκι που αλλάζει την ζωή μας. Ισως να γινουμε και πιό ειλικρινείς, χωρις τα μαύρα μετρητά, γράφουμε κανένα ένσημο παραπανω, διεκδικησουμε ανθρωπινες εργασιακές συνθηκες και ασφαλιστική ανταποδοτικότητα, σκεφτουμε και λιγο την εποχή των παχιών αγελάδωνστο μελλον μετά την εποχή των ισχνών. ΔΙΟΝΥΣΟΣ 25-8-2018

Θα το καταφέρουν δανειστές και «εταίροι» μας;

Θα το καταφέρουν δανειστές και «εταίροι» μας;

Δημοσίευση:στην Αυγή 14 Απριλίου 2018 Του Χρήστου Ζαβού* Ο συνταξιοδοτικός Ν. 4387/12.5.16 (κ. Κατρούγκαλου) όριζε ότι η διαφορά (προσωπική διαφορά) μεταξύ των παλαιών και νέων συντάξεων θα καλυφθεί με ετήσιες αυξήσεις (στις μειωμένες, εκ του νέου τρόπου υπολογισμού, νέες συντάξεις) ανάλογες με την αύξηση του Εθνικού Εισοδήματος. Με το πολυνομοσχέδιο (Ιανουάριος 2018) και με την τέταρτη αξιολόγηση η Ελλάδα εκβιάστηκε από τους δανειστές - «εταίρους» της, να μειώσει από 1ης.1.2019 τις παλαιές συντάξεις μέχρι και 18%. Έτσι οι δανειστές - «εταίροι μας» πέτυχαν δύο στόχους: α) Μέσω της μείωσης της χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων (ΕΦΚΑ) κατά περίπου 1,2 δισ. να αυξήσουν τις εισπράξεις τους έναντι του δημοσίου χρέους και β) να επιβάλουν εκλογή κυβέρνησης της αρεσκείας τους, επειδή ο επανυπολογισμός και η μείωση των παλαιών συντάξεων θα αγανακτούσε και θα εξουθένωνε οικονομικά εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες. Γιατί δεν πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις: 1. Διότι το εξοικονομούμενο κατ' έτος ποσόν είναι σαφώς μικρότερο από 1,2 δισ., επειδή ο αριθμός των παλαιών συνταξιούχων που αποβιώνουν κάθε χρόνο είναι μεγάλος λόγω της προχωρημένης κατά κανόνα ηλικίας τους. 2. Διότι κάθε παλαιός συνταξιούχος συντηρεί με τη σύνταξή του και άλλα άτομα: τη σύζυγο, παιδιά, εγγόνια κ.λπ. Άρα ο πληττόμενος πληθυσμός πολύ μεγάλος. 3. Όσο αυξάνεται η απασχόληση, θα εισπράττει περισσότερες και μεγαλύτερες εισφορές ο ΕΦΚΑ, ενώ το ποσοστό του προϋπολογισμού που ενισχύει τον ΕΦΚΑ θα μειώνεται. 4. Δεν υπηρετεί την αρχή της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, διότι δεν τέθηκε ένα πλαφόν, να απαλλάσσονται της μείωσης (δηλ. της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς), π.χ. όσοι παίρνουν καθαρά στον τραπεζικό τους λογαριασμό 1.200 ευρώ ποσό, που αντιστοιχεί σε ετήσιο εισόδημα έως 14.400 ευρώ. 5. Κάθε μείωση εισοδήματος της κατώτερης εισοδηματικής τάξης, λόγω της υψηλής της οριακής ροπής προς κατανάλωση, μειώνει άμεσα την κατανάλωση, στη συνέχεια τη ζήτηση και την παραγωγή και (ξανα)φέρνει ύφεση, ή μείωση της ανάπτυξης. Ο οικονομολόγος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού Κώστας Βεργόπουλος είχε επισημάνει στις 9.7.17 στη «Νέα Σελίδα»: «Οι περικοπές μισθών και συντάξεων έχουν υπερβεί κάθε όριο. Αυτονόητο επακόλουθο είναι η προϊούσα νέκρωση της εσωτερικής αγοράς, των επενδύσεων και της απασχόλησης». 6. Είναι μέτρο αντιφατικό και οξύμωρο το να ενισχύεις με κοινωνικό μέρισμα την κατώτερη ομάδα της χαμηλότερης εισοδηματικής τάξης και αυτά τα χρήματα να τα παίρνεις από τη μεσαία ομάδα της χαμηλότερης εισοδηματικής τάξης! Είναι αυτό, έστω σχετική, αναδιανομή; 7. Η μεγαλύτερη αδικία είναι ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι θα υποστούν τις μεγαλύτερες μειώσεις, 18%, δηλ. εκείνοι που πλήρωσαν μόνοι τους τις ασφαλιστικές τους εισφορές χωρίς τη συμμετοχή εργοδότη. 8. Αντιβαίνει σε ό,τι πιστεύουμε σε ό,τι εκπροσωπούμε, σε ό,τι ονειρευόμαστε. Αποτελεί Εφιάλτη (εκείνον των Θερμοπυλών) και σπρώχνει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες προς την Ακροδεξιά.

Τα αντίμετρα είναι μία θετική κατάκτηση, αλλά δεν αντιστοιχίζονται με τα υποκείμενα σε μείωση των συντάξεων πρόσωπα. Οι συνταξιούχοι θέλουν να αγοράσουν λάδι, ψωμί, φασόλια, μακαρόνια κ.λπ. Και τα αντίμετρα τους δίνουν δωρεάν διαδρομές, δηλ. 12 ευρώ τον μήνα, ή κατάργηση συμμετοχής στα φάρμακα, δηλ. εξοικονόμηση 15-20 ευρώ, όταν χάνουν 1.800 ευρώ ετησίως από τη μείωση των συντάξεων συν 600 ευρώ περίπου από τη μείωση του αφορολόγητου. Στον βαθμό που θα ανακτήσουμε (Αύγουστος 2018) τη δυνατότητα να καθορίζουμε εμείς το πώς θα πετυχαίνουμε τους οικονομικούς στόχους και εφόσον μέτρα - αντίμετρα έχουν ουδέτερο δημοσιονομικό αποτέλεσμα, καταργήστε και μέτρα και αντίμετρα. Ο π. αν. υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης έχει δηλώσει (εφημ. «Documento») ότι υπάρχει καθυστέρηση στην εφαρμογή συστήματος ηλεκτρονικού ελέγχου στα καύσιμα (σε διυλιστήρια, δεξαμενόπλοια, φορτηγίδες, βυτιοφόρα, δεξαμενές κ.λπ.), από την οποία το Δημόσιο χάνει έσοδα περίπου 1,3 δισ. και περισσότερα ετησίως. Υπάρχουν, λοιπόν, υποκατάστατα και ισοδύναμα μέτρα. Έτσι, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα, θα το καταφέρουν (οι Σόιμπλε, Ντάισεμπλουμ, Λαγκάρντ) και ό,τι αυτοί εκπροσωπούν να εκπαραθυρώνουν εκβιαστικά κυβερνήσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πατρίδα μας και τον λαό, ή θα διαπραγματευθούμε και θα αποφύγουμε τη νέα μείωση των συντάξεων; Θα το καταφέρουν; * Ο Χρήστος Ζαβός είναι πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, πρ. οικον. συμβ. ΜμΕ

Ακυρώθηκε η σκανδαλώδης μεταβίβαση της άδειας λειτουργίας των Λιπασμάτων Καβάλας Παπαντωνίου Κώστας Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 05 Μαΐου 2017 12:31 Ανδρέας Νεφελούδης (γ.γ. υπουργείου Εργασίας): Γίναμε πραγματικό υπουργείο Εργασίας από υπουργείο - τροχονόμος που έβλεπε τις απολύσεις να περνούν Με την πλάτη στον τοίχο η εργοδοσία, δεν μπορεί να απαλλαχθεί από τα βάρη του παρελθόντος. Στον προθάλαμο της επιστροφής τους οι 180 απολυμένοι εργαζόμενοι, ειδικά αν βγουν και θετικές οι δικαστικές αποφάσεις για τα εργασιακά Μια σημαντική πρώτη δικαίωση υπήρξε το μεσημέρι της Τετάρτης για τους 180 απολυμένους των Λιπασμάτων Καβάλας (ΒΦΛ). Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας - Θράκης έκανε δεκτή την προ δύο μηνών κατατεθειμένη προσφυγή τους και ακύρωσε τη μεταβίβαση της άδειας λειτουργίας του εργοστασίου από την εταιρεία ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ ΑΕΒΕ στην εταιρεία Λιπάσματα Νέας Καρβάλης Α.Ε., που είναι αμφότερες συμφερόντων Λαυρεντιάδη. Έτσι μπαίνει επιτέλους φρένο στη... συνήθεια του επιχειρηματία να φτιάχνει κάθε τόσο νέα εταιρεία, ώστε να απαλλάσσεται από χρέη και σοβαρές νομικές δεσμεύσεις, μεταξύ των οποίων κάποιες, ανάλογα με τις επικείμενες αποφάσεις του δικαστηρίου, θα αφορούν και τη δικαίωση εργασιακών αιτημάτων. Θυμίζουμε ότι οι 180 εργαζόμενοι είναι άνεργοι από τον Ιούνιο του 2016, όταν αρνήθηκαν υπογράψουν τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου που τους πρότεινε η διοίκηση. Οι συμβάσεις επέτρεπαν στην εργοδοσία ακόμη και να απολύσει τους εργαζόμενους μόλις μια ώρα αφότου είχαν βάλει την υπογραφή τους. Η εταιρεία δεν αρκέστηκε στην απομάκρυνση των εργαζομένων, αλλά προχώρησε στη συνέχεια και σε μηνύσεις εναντίον τους για υποτιθέμενες δολιοφθορές, με αποτέλεσμα να μην δικαιούνται ούτε αποζημιώσεις ούτε το επίδομα ανεργίας. Στον αντίποδα η κυβέρνηση επιχείρησε να στηρίξει τους εργαζόμενους με εφάπαξ ενίσχυση 1.000 ευρώ σε όσους παρέμεναν εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ, που ήταν λίγο περισσότεροι από 100.

Παρατυπία που βγάζει μάτι Σε ό,τι αφορά την άδεια που ακυρώθηκε, στο σκεπτικό της απόφασης της Αποκεντρωμένης Διοίκησης επιβεβαιώνεται ότι επιχειρήθηκε να μεταβιβαστεί η άδεια από τη μητρική ELFE στη νέα εταιρεία Λιπάσματα Ν. Καρβάλης και όχι από την ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ. Η παρατυπία εντοπίζεται στο γεγονός ότι η άδεια της ELFE είχε παύσει να ισχύει το 2015, όταν μεταβιβάστηκε το σύνολο της παραγωγικής δραστηριότητας στις τότε νέες θυγατρικές εταιρείες ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ ΑΕΒΕ και PFIC Ltd. Συνεπώς η απόφαση αφήνει εκτεθειμένους υπαλλήλους στην Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, που είχε αποφασίσει να βάλει πριν από δύο χρόνια τέλος στην ισχύ της άδειας της ELFE, όμως δύο χρόνια μετά υπεγράφη η μεταβίβασή της από τους υπαλλήλους! Και μάλιστα ενώ είχαν υπάρξει έγγραφες αντιρρήσεις των συναρμόδιων υπουργείων. Εκτεθειμένος είναι και ο αντιπεριφερειάρχης Θόδωρος Μαρκόπουλος, που επικύρωσε τη μεταβίβαση. «Επιτέλους αρχίζουν να φαίνονται οι παρανομίες του κύριου Λαυρεντιάδη και αχνοφαίνεται ποιοι στήριξαν τις παράνομες πρακτικές» δήλωσε στην «Α» μετά την ανακοίνωση της απόφασης ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων Νίκος Βογιατζίδης. Πρόσθεσε ότι ο αγώνας των εργαζομένων δεν σταματά εδώ και πλέον η προσοχή εστιάζεται στο αμιγώς εργασιακό κομμάτι και τις επικείμενες δικαστικές αποφάσεις. Για την έκβαση των υποθέσεων υπάρχει αισιοδοξία, καθώς «έχουν καταδειχθεί όλες οι πλευρές και οι παρανομίες του κ. Λαυρεντιάδη».

Έμειναν ενωμένοι 11 μήνες απλήρωτοι Παρά τις δυσκολίες οι εργαζόμενοι κατάφεραν να μείνουν όλους αυτούς τους μήνες ενωμένοι. «Το μέτωπο είναι αρραγές» σχολίασε στην “Α” ο Ν. Βογιατζίδης και εξήγησε γιατί θεωρείται από τους εργαζόμενους μονόδρομος η επιστροφή τους στη βιομηχανία. «Έχουμε δώσει τη ζωή μας για το εργοστάσιο, σε σημείο που βάλαμε ακόμη και πλάτη χωρίς να κυνηγάμε την εταιρεία για οφειλές την περίοδο που βρισκόταν στη φυλακή ο κ. Λαυρεντιάδης. Εκείνος όμως, μόλις βγήκε, είδαμε πώς φέρθηκε». Δικαιωμένοι από την εξέλιξη των πραγμάτων αισθάνονται και στο υπουργείο Εργασίας, καθώς, όπως αναφέρουν, έσκυψαν πάνω από το πρόβλημα στην αρχή του και ενεργοποίησαν εγκαίρως τους μηχανισμούς δημόσιας διοίκησης. Στάση την οποία τους αναγνωρίζουν και οι εργαζόμενοι. «Δεν είμαστε υπουργείο - τροχονόμος για να βλέπουμε τις απολύσεις να περνούν. Είμαστε υπουργείο Εργασίας με την πραγματική έννοια του όρου και μαζί με τους εργαζόμενους προσπαθούμε να βρούμε λύση» σημείωσε στην «Α» ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Ανδρέας Νεφελούδης.

"Θα λογοδοτήσουν όσοι υπέγραψαν" Όσον αφορά το μέλλον ο γ.γ υπογράμμισε ότι οι λύσεις είναι συγκεκριμένες. «Το μητρικό σχήμα θα πρέπει να αποκαταστήσει πλήρως τα εργασιακά δικαιώματα, να αποσύρει τις μηνύσεις και να διαπραγματευθεί με το σωματείο για τους μισθούς». Και για το πώς θα προχωρήσουν τα παραπάνω ο Αν. Νεφελούδης επισήμανε ότι για την εργοδοσία δεν υπάρχουν περιθώρια, αφού «δεν έχει άδεια να λειτουργήσει το εργοστάσιο και μπορεί αύριο κιόλας με έναν έλεγχο το ΣΕΠΕ να το κλείσει την ίδια στιγμή». Στο ενδεχόμενο να διαδοθεί πως η κυβέρνηση... κλείνει το εργοστάσιο, απάντησε όπως και στον ρ/σ του Κόκκινου στην Καβάλα: «Μην τολμήσει κανείς να εμφανιστεί λέγοντας ότι τώρα θα κλείσει το εργοστάσιο, διότι δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Όσοι το κάνουν θα πρέπει να καταγγελθούν συνολικά από όλο το πολιτικό και διοικητικό σύστημα και την κοινωνία της Καβάλας, διότι αυτό αποτελεί ακραίο εκβιασμό για να αναπαραχθεί η παρανομία». Τέλος είπε ότι θα διαβίβαζε χθες την απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης στο Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, διότι "δεν μπορεί να μην προκύπτουν ευθύνες για όσους έχουν βάλει την υπογραφή τους για την πρώτη αδειοδότηση».

Από τον Άλμπερτ Σβάιτσερ και τον Τομ Ντούλεϊ στην Ιατρική βάσει ασφαλιστικών εισφορών

Από τον Άλμπερτ Σβάιτσερ και τον Τομ Ντούλεϊ στην Ιατρική βάσει ασφαλιστικών εισφορών Αρβανίτη - Σωτηροπούλου Μαρία Δημοσίευση στην ΑΤΓΗ : 05 Νοεμβρίου 2016 19:00 Τομ Ντούλευ Επειδή πολλά ακούστηκαν πρόσφατα για τη διαφθορά κάποιων ΜΚΟ, θα ήταν έγκλημα να μηδενισθεί η αυτοθυσία και η προσφορά όλων όσων εμπλέκονται σε τέτοιες κινήσεις. Ο μόνος τρόπος προστασίας είναι η ενεργός συμμετοχή και η διαφάνεια σε κάθε ΜΚΟ, ειδικά αν είναι πολυεθνική Είναι γεγονός ότι και κατά τον 21ο αιώνα η πλειονότητα των κατοίκων της Γης στερούνται στοιχειώδους ιατρικής περίθαλψης και ότι σήμερα οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και οι Γιατροί του Κόσμου έχουν αναλάβει αυτή τη δύσκολη αποστολή. Η Ιατρική σε αυτό το πεδίο είναι πρόσφατη κατάκτηση. Μόλις τον 19ο αιώνα ξεκίνησε η στοιχειώδης περίθαλψη των τραυματιών πολέμου χάρη στις προσπάθειες της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ στον πόλεμο της Κριμαίας και του Ερρίκου Ντυνάν μετά το Σολφερίνο, που οδήγησαν στη δημιουργία του Ερυθρού Σταυρού που απέκτησε κύρος χάρη στην ουδετερότητα και τη συμφωνία μη καταγγελίας των φρικαλέων πράξεων των εμπλεκομένων που περιέχονται στο Καταστατικό του. Οι ιατρικές ΜΚΟ (Medecins du Monde, ΜSF) άλλωστε δημιουργήθηκαν από την ανάγκη των γιατρών να δημοσιοποιούν όσα βλέπουν και να παίρνουν πολιτική θέση στα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εξασκώντας την Ιατρική σε δομές παροχής Υγείας όπως ο Ερυθρός Σταυρός.

Δυστυχώς συχνά η πολιτική χειραγωγεί την ανθρωπιστική προσφορά και αξιοποιεί τους ανθρώπους που θυσιάζονται για ιδεώδη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα δύο εμβληματικές (αν και όχι ισάξιες) μορφές του 20ού αιώνα: ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (1975-1965) και ο Τομ Ντούλεϊ (1927-1961). Και αν κάποιοι πουν ότι αγνοούν πλήρως τον Ντούλεϊ μπορούμε να θυμίσουμε ότι χάρη στο ομώνυμο τραγούδι των Kingston Trio, ο Dr America (Thanh Mo America, όπως τον έλεγαν στο Λάος) υπήρξε η 7η παγκόσμια γνωστή προσωπικότητα για το ανθρωπιστικό του έργο στο Βιετνάμ και είχε προκριθεί στο Βατικανό προς αγιοποίησιν. Η Ιστορία έδειξε ότι ο καθολικός Ιρλανδός, αντικομμουνιστής ομοφυλόφιλος, με την εξαιρετική ικανότητα αυτοπροβολής, που είχε αποβληθεί από την Ιατρική σχολή, ξεκίνησε τη δράση του ως ιατρικός ακόλουθος της στρατιωτικής αποστολής της CIA στη Σαϊγκόν για την προώθηση της «προληπτικής Ιατρικής», για να εξελιχθεί (παρέχοντας ιατρική φροντίδα στους χιλιάδες πρόσφυγες) ως εκπρόσωπος της φιλελεύθερης πολυπολιτιστικής πολιτικής του Κένεντι στο Βιετνάμ, ιδρύοντας και συντηρώντας με την προώθηση του έργου του νοσοκομεία στη μεθόριο Ν. Βιετνάμ - Λάος. Δεν θα ήταν η πρώτη αλλά ούτε η στερνή φορά που ο ανθρωπισμός χρησιμεύει ως όχημα πολιτικών ή και στρατιωτικών σκοπών. Ο Σβάιτσερ, αντίθετα, λουθηρανός, μεγαλωμένος στο θρησκευτικά ανεκτικό περιβάλλον της Αλσατίας, πρώτα χαρισματικός μουσικός και μετασκευαστής οργάνων, αργότερα θεολόγος και φιλόσοφος, μετά τα 30 του σπούδασε γιατρός για να ενσαρκώσει τα πιστεύω του προσφέροντας με ανιδιοτέλεια και οικονομική στήριξη, κυρίως από τις δικές του συναυλίες, ιατρική φροντίδα στους κατοίκους της Αφρικής. Η φιλοσοφία του, που ενσαρκώθηκε στο νοσοκομείο στο Λαμπερενέ, απέδωσε το Νομπέλ Ειρήνης το 1952 και μια από τις καλύτερες ομιλίες, «Το πρόβλημα της ειρήνης», στην ιστορία του θεσμού. Ήδη από το 1952 είχε ενταχθεί με τους Άλμπερτ Αϊνστάιν, Μπέρναλτ Ράσελ και Ότο Χαν στο αντιπυρηνικό κίνημα, με πολλές ομιλίες του κυρίως στο ραδιόφωνο. Θεωρήθηκε αποικιοκράτης και ρατσιστής επειδή έκρινε ότι οι Αφρικανοί δεν ήταν ώριμοι για ανεξαρτησία, αλλά τους θεωρούσε σαν «μικρότερους αδελφούς» του, ενώ κατηγορήθηκε ότι λειτουργούσε πατερναλιστικά και δεν εκπαίδευε τους ντόπιους στη νοσηλεία και τη μαιευτική, όπως είχε ήδη κάνει με επιτυχία ο Sir Albert Cook (1870-1951) στην Ουγκάντα.

Τόσο ο Σβάιτσερ όσο και ο Ντούλεϊ χαρακτηρίζονται εγωκεντρικές προσωπικότητες, που μέσα από θρησκευτικές «ενοχές» προσφέρουν με βασικό κίνητρο την αυτοδικαίωση. Βασικά η αυτοθυσία δεν είναι λογική απόφαση και κανείς άνθρωπος δεν είναι αλτρουιστής από ραφιναρισμένη ανιδιοτέλεια. Η φιλοδοξία δεν είναι ευτελής σκοπός και η ικανότητα για επιτυχημένη προβολή των επιτευγμάτων σου, αν μάλιστα είναι ηρωικά και αξιοπρόσεκτα, δεν είναι επονείδιστη ικανότητα. Προφανώς, εκ του μακρόθεν και εκ των υστέρων, πολλά μπορεί να ειπωθούν και να καταγραφούν για τα κίνητρα και τα λάθη οποιουδήποτε, ειδικά αν έχει τοποθετηθεί κάτω από τους ανελέητους προβολείς της δημοσιότητας. Άλλωστε η απραξία είναι ο μόνος τρόπος να μη γίνουν λάθη. Και οι δύο κατηγορούνται ότι προωθούν μια ιδιότυπη αποικιοκρατική φιλανθρωπία στα δυτικά πρότυπα και ότι περισσότερο ασχολήθηκαν με τη διαφήμιση της δράσης παρά με την επιτόπια προσφορά. Αυτή η κριτική διαχέεται και στη δράση των επιγόνων ΜΚΟ διαγράφοντας τους πραγματικούς κινδύνους που αυτοί οι πρωτοπόροι αντιμετώπισαν και τον ηρωισμό που έπρεπε να επιδείξουν αντιπαλεύοντας τόσο τις ντόπιες συνθήκες όσο και τις κάθε είδους αντιδράσεις του «πολιτισμένου» κόσμου. Χρειάζονται πολιτικές ικανότητες για ν’ αναλάβεις αυτό το έργο, αφού πρέπει να περάσεις από τις συμπληγάδες των θρησκευτικών και πολιτισμικών αντιθέσεων του δυτικού κόσμου στις φυλετικές αντιπαραθέσεις των ντόπιων και τους πραγματικούς κινδύνους των ενδημούντων τροπικών ασθενειών και των ενόπλων συρράξεων από εμπολέμους ή ληστές σε περιοχές χωρίς αστυνόμευση. Ακόμη και αν χρησιμοποιήθηκαν από κάποιους ή αν τα κίνητρα των ίδιων ήταν συμπλέγματα ενοχής ή φιλοδοξία, το γεγονός ότι πολλές ανθρώπινες ζωές σώθηκαν χάρη στις ενέργειές τους και ότι η σύγχρονη Ιατρική παραδόθηκε σε τόπους χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις υγιεινής δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί. Θα μπορούσε ίσως να είναι καλύτερα τα πράγματα σήμερα στις συνθήκες περίθαλψης στο Βιετνάμ ή στην Αφρική, αλλά γι’ αυτό δεν είναι υπεύθυνοι εκείνοι που τη θεμελίωσαν κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες, αλλά όσοι δεν βελτίωσαν στη συνέχεια τις δομές και τις παροχές.

Σήμερα παρατηρούμε αυτοδιάλυση των δομών Υγείας σε όλο τον δυτικό κόσμο και μια άνευ όρων παράδοση της Ιατρικής στους κανόνες της αγοράς. Μπορούμε σήμερα να συζητάμε ακόμη για την ποιότητα περίθαλψης στον Τρίτο Κόσμο, όταν δεν τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες ιατρικής κάλυψης στον υποτίθεται πολιτισμένο κόσμο μας; Είναι δυνατόν να επιτρέψουμε να συνεχίζεται για πολύ η κατασπατάληση πόρων για αισθητικές επεμβάσεις, όταν δεν καλύπτεται δωρεάν ούτε η ασπιρίνη; Δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε στις ΗΠΑ με το σύστημα υγείας (Healthcare), σήμερα ο μέσος άνθρωπος νιώθει άνετα τοποθετώντας την Υγεία στο χρηματιστήριο και πιστεύοντας ότι μόνον όσοι πληρώνουν εισφορές έχουν δικαίωμα στη στοιχειώδη περίθαλψη. Στόχος της Ιατρικής από τη γέννησή της, σύμφωνα με τα ιπποκρατικά ιδεώδη, είναι η περίθαλψη των πασχόντων και η προστασία των ασθενών με κάθε τίμημα. Σήμερα βιώνουμε τον παραλογισμό να καλείται ο γιατρός να παρέχει ιατρική φροντίδα ανάλογη με την ασφαλιστική κάλυψη και όχι με τις ανάγκες υγείας του κάθε ασθενούς. Ο γιατρός έχει εκπαιδευθεί να αντιμετωπίζει την παντοδυναμία του θανάτου με μικρές καθημερινές νίκες της τέχνης του, με μια παράταση του εφήμερου της Υγείας απέναντι στην αέναη επιδρομή των ασθενειών. Κάθε ζωή που κερδίζεται είναι πολύτιμη για την Ιατρική. Κάθε ζωή, από το νεογέννητο μέχρι τον αιωνόβιο, από την Αφρική και το Βιετνάμ μέχρι την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, έχει την ίδια αξία. Οι ηρωικές προσπάθειες ανθρώπων που καταφέρνουν να σώσουν ζωές ή ν’ απαλύνουν τον πόνο, όταν προβάλλονται, δεν μπορεί να ζυγίζονται ίσα με τα καμώματα των σταρ. Ακόμη και αν ήταν έγκλημα η αυτοπροβολή, δεν διαγράφονται τα αποτελέσματα των πραγματικών αγώνων. Άλλωστε η UNICEF πάγια πια αξιοποιεί τη λάμψη των σταρ για να ενισχύσει το έργο της σώζοντας κάποια παιδιά με τηλεοπτικούς μαραθωνίους. Όμως, ακόμη και αν πραγματικά χρησιμοποιούνται άθελα από τρίτους για άλλους στρατηγικούς στόχους, οι προσπάθειες για να κερδηθούν κάποιες ανθρώπινες ζωές δεν πρέπει να σταματήσουν.

Επειδή πολλά ακούστηκαν πρόσφατα για τη διαφθορά κάποιων ΜΚΟ, θα ήταν έγκλημα να μηδενισθεί η αυτοθυσία και η προσφορά όλων όσοι εμπλέκονται σε τέτοιες κινήσεις. Ο μόνος τρόπος προστασίας είναι η ενεργός συμμετοχή και η διαφάνεια σε κάθε ΜΚΟ, ειδικά αν είναι πολυεθνική. Με στόχο πάντα την ανακούφιση του αδύναμου συνανθρώπου, την αλληλεγγύη χωρίς φραγμούς. Γιατί η Ιστορία ποτέ δεν τελειώνει, οι επιτήδειοι πάντα θα καραδοκούν και οι προκλήσεις δεν σταματούν. Το μέλλον θα μας δείξει καθαρότερα το σωστό και το λάθος στην κάθε πράξη μας. Δε μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα γιατί είμαστε άνθρωποι και κανείς δεν είναι παντογνώστης. Αρκεί να δρούμε και να μην καθόμαστε στην ασφάλεια του καναπέ μας. Και άμποτε και Σβάιτσερ και Ντούλεϊ να ξαναγεννηθούν για να εμπνεύσουν κι άλλες γενιές, στα χνάρια του Ιπποκράτη. Κι ας κατηγορηθούν αργότερα από τους αργόσχολους γραφιάδες.

Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, γιατρός, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής. (http://mariasot.blogspot.gr/p/blog-page.html)

Μακάριοι οι σιωπούντες...

Μακάριοι οι σιωπούντες... Του Πέτρου Κατσάκου 04 Νοεμβρίου 2016 10:15:02 Παρατήρησα -χωρίς βέβαια να νιώσω την παραμικρή έκπληξη- το πόσοι και ποιοι στάθηκαν στο χθεσινό πρωτοσέλιδο της «Αυγής». Είναι οι άσπονδοι φίλοι μας που καθημερινά ψάχνουν με επιμέλεια τόσο την πρώτη σελίδα της εφημερίδας όσο και το υπόλοιπο περιεχόμενο της έκδοσης ώστε να εντοπίσουν λάθη, ψεγάδια, εσωτερικής υφής τριβές, ανοίκειες επιθέσεις, εσωκομματικά καρφιά, συντροφικά μαχαιρώματα, αστοχίες, τρικλοποδιές, ηθελημένες παραλείψεις και «επιθέσεις» προς τρίτους για λογαριασμό της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτοί που μας διαβάζουν με τα παραμορφωτικά τους ματογυάλια, οι κατ’ επάγγελμα παραχαράκτες της λογικής που κάνουν το άσπρο μαύρο και το κόκκινο κίτρινο, με πρόσφατο παράδειγμα αυτούς που είδαν στην «Αυγή» της Πέμπτης μια άνευ λόγου και αιτίας «επίθεση» της εφημερίδας στον Αρχιεπίσκοπο. Ωσάν και κανείς άλλος σε αυτό τον τόπο δεν παρακολούθησε την τηλεοπτική συνέντευξη του κ. Ιερώνυμου παρά μόνο εμείς οι κακεντρεχείς, που, μη έχοντας τι άλλο καλύτερο να κάνουμε, ανατρέξαμε στα λεξικά και ανακαλύψαμε τη λέξη «μισαλλόδοξος».

Και να πει κανείς πως έλειπαν από την πρώτη σελίδα της «Αυγής» -και μάλιστα εντός εισαγωγικών- τα όσα ευθαρσώς είχε δηλώσει ο Αρχιεπίσκοπος, να την καταλάβω την «επίθεση» προς τον κ. Ιερώνυμο. Και να πει κανείς πως δεν αιτιολογούνταν λέξη προς λέξη και φράση προς φράση τα όσα η «Αυγή» καταλόγισε στον προκαθήμενο της Εκκλησίας με βάση όσα ο ίδιος είπε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στον ΣΚΑΪ, να την καταλάβω την ιερή οργή όσων εξανέστησαν με το αμάρτημα της εφημερίδας να παραβιάσει το άβατο της κριτικής στον λόγο του Αρχιεπισκόπου. Και ναι, το τσεκάραμε και στο λεξικό. Και είναι μισαλλόδοξος ο λόγος όποιου στρέφεται εναντίον όσων έχουν διαφορετική άποψη (πολιτική τοποθέτηση, θρησκεία κ.λπ.). Και όταν αυτός ο λόγος ενδύεται το σχήμα, είναι κήρυγμα. Ένα τηλεοπτικό κήρυγμα προς ακροατήριο ευρύτερο του χριστεπώνυμου πλήθους, που είχε τη μορφή της παρέμβασης σε θέματα που ξεπερνούντον τρόπο που θα διδάσκονται τα Θρησκευτικά στα σχολεία και υποτίθεται έγινε η αφορμή «παρεξηγήσεων» μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας. Ο κ. Ιερώνυμος δεν βγήκε στην τηλεόραση το βράδυ της Τρίτης για να συγκρουστεί ή ακόμη και για να «φάει» τον Νίκο Φίλη στον επικείμενο ανασχηματισμό. Κι ας τον χαρακτήρισε «προβληματικό». Δεν είναι ο υπουργός Παιδείας το πρόβλημα του κ. Ιερώνυμου. Εξάλλου μας το εξήγησε με τον πιο εύγλωττο τρόπο. «Αντέξαμε εξακόσια χρόνια τουρκιάς, θα κάνουμε υπομονή πέντε-έξι μήνες ακόμα... Μέχρι άλλοι να έρθουν». Ο Αρχιεπίσκοπος επέλεξε τη στιγμή και το μέσον ώστε να δηλώσει «παρών» στο εσωτερικό της Ιεράς Συνόδου και την πολιτική συγκυρία των ημερών ερχόμενος αντιμέτωπος με επιλογές της κυβέρνησης αλλά και των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Αλήθεια, δεν πρόσεξε κανείς εκ των τηλεθεατών τον επικριτικό λόγο του κ. Ιερώνυμου προς τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι επειδή υπερψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης και την ανέγερση τεμένους στην Αθήνα; Δεν πρόσεξε κανείς πως, εκτός ελαχίστων και με ονοματεπώνυμο ακραίων εξαιρέσεων, ούτε η Ν.Δ., ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε το Ποτάμι χαρακτηρίζουν τους πρόσφυγες ως κίνδυνο «αφελληνισμού» και «ισλαμοποίησης» του έθνους και της φυλής; Δυστυχώς, λίγοι ήταν αυτοί που έκαναν τη σύγκριση του κηρύγματος του Αρχιεπισκόπου με τις ομιλίες Μιχαλολιάκου. Οι περισσότεροι το απέφυγαν, φοβούμενοι τα ενοχλητικά αποτελέσματα της ταύτισης απόψεων. Όπως απέφυγε η πλειονότητα των πολιτικών και των λαλίστατων δημοσιολόγων να αντιμετωπίσει την τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου στην τελευταία συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου, όταν έβαλε στο ίδιο τσουβάλι των επικίνδυνων εχθρών της Ορθοδοξίας αριστερούς μαζί με φιλελεύθερους νεοταξίτες. Την έκπληξή τους για τον εξάψαλμο του κ. Ιερώνυμου προς την Αριστερά ας την κρατήσουν όσοι εξαντλούν την «κοσμικότητά» τους στον πολιτικό όρκο. Τη σιωπή τους για τις επιπλήξεις του Αρχιεπισκόπου προς τα υπόλοιπα πολιτικώς απολωλά πρόβατα ας την κρατήσουν όσοι έχουν τόση σχέση με τις αρχές του Διαφωτισμού, όση και ο Ζαν Ζακ Ρουσό με τον Αμβρόσιο.

Το τελευταίο διάστημα, ο Αρχιεπίσκοπος επιμένει να τοποθετείται πολιτικά και κανονιστικά προς όσους θεωρεί πως κινούνται έστω και στο ελάχιστο εκτός των από δεξιά ορίων που καθορίζουν τις εξουσίες και τα προνόμια της Εκκλησίας. Στην επιμονή του αυτή ο κ. Ιερώνυμος δεν διστάζει να αγκαλιάσει με πατρική στοργή την ακροδεξιά ρητορική και τους ακροδεξιούς μητροπολίτες του, δίνοντας το δικαίωμα της κριτικής τόσο προς τον λόγο του όσο και προς το πρόσωπό του.

Η πολιτική και όχι θεολογική επιλογή του προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας να σταθεί επικριτικά απέναντι σε αριστερούς, φιλελεύθερους, πρόσφυγες, μουσουλμάνους, ομοφυλόφιλους και γενικότερα οτιδήποτε διαφορετικό γεννά το δικαίωμα της απάντησης και της κριτικής. Η «Αυγή» δεν επιτέθηκε στον Αρχιεπίσκοπο. Η «Αυγή» στάθηκε ενώπιον του κηρύγματος του κ. Ιερώνυμου και τοποθετήθηκε ως εφημερίδα της Αριστεράς στον μισαλλόδοξο λόγο του. Όσοι είδαν «επίθεση» κατά του Αρχιεπισκόπου ας κοιταχτούν καλύτερα στον καθρέφτη τους κι ας αφουγκραστούν τον ήχο της σιωπής τους. Ίσως κάτι δουν και ίσως κάτι ακούσουν που θα ταράξει τη μακαριότητα της σιωπής τους. Πηγή: ΑΥΓΗ

Το ακορντεόν του Κολωνού

Το ακορντεόν του Κολωνού Μπελαβίλας Νίκος Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 23 Οκτωβρίου 2016 JAMES BOSWELL, Σχέδιο όρθιου άντρα που παίζει ακκορντεόν(1942) Ήταν σίγουρο ότι η πρώτη σχολική μέρα των προσφυγόπουλων θα είχε ζόρια. Τα εύκολα λόγια γράφονται σε άρθρα και προκηρύξεις, αλλά όταν ξεκινάς να μιλήσεις με γονείς, δασκάλους, δημάρχους, γονείς προσφυγόπουλων, τότε αντικρίζεις την πραγματική και δύσπιστη κοινωνία. Θες δεν θες. Γιατί χωρίς σχολεία, δήμους που συναινούν, τα παιδιά δεν παν σχολείο, δεν πα' να ’χουν το δικαίωμα. Ούτε με Έλληνες γονείς που κλειδώνουν τις πόρτες με λουκέτα. Χρειάστηκαν έξι μήνες δουλειάς για να καταγραφούν τα παιδιά, να αποκτηθεί η άγνωστη γνώση της εκπαίδευσης διαφορετικών ομάδων, εθνοτήτων, γλωσσών, θρησκειών, ηλικιών σε ανόμοιες συνθήκες. Να οργανωθεί ένα ασφαλές, παιδαγωγικά σωστό σχέδιο. Να βρεθούν χρήματα, οχήματα μεταφοράς, συνοδοί, δάσκαλοι, να γίνουν παντού εμβολιασμοί. Για όλα τα προσφυγόπουλα. Γιατί άλλο είναι μια δεκάδα παιδιά φιλοξενούμενα σε ανοιχτές δομές ή σε αλληλέγγυους στην Αθήνα δίπλα σε δεκάδες σχολεία κι άλλο χίλια παιδιά σε ένα camp δίπλα σε χωριά που δεν έχουν σχολικές αίθουσες. Άλλο είναι η Κόνιτσα, η Μυρσίνη, το Τσεπέλοβο, με τους ξενώνες, τις πολύ καλές συνθήκες, τους ικανούς ανθρώπους και τους φιλικούς δημάρχους, τους εθελοντές δασκάλους. Άλλο είναι το Καρά Τεπέ, ο Ελαιώνας, το Λαύριο, το Σχιστό, τα Διαβατά, τα μεγάλα camps, με τη σημαντική εκπαιδευτική δουλειά που έγινε τόσο καιρό, την ομαλή και σταθερή σχέση ανθρώπων υπηρεσιακών, αυτοδιοικητικών, εθελοντών, τη σταθερή στήριξή τους από τις τοπικές κοινωνίες. Και άλλο το χάος του Κατσικά, του Κουτσόχερου, των κέντρων με τις πολύ κακές συνθήκες και τους πολύ μεγάλους πληθυσμούς.

Ετοιμάστηκε το σχέδιο της εκπαίδευσης, επελέγησαν τα πρώτα σχολεία, παράλληλα με την ολοκλήρωση των εμβολιασμών, στήθηκε ένας περίπλοκος μηχανισμός που περιλαμβάνει τρία υπουργεία και δύο διεθνείς οργανισμούς. Με ευκολία; Όχι, το αντίθετο. Xωρίς λάθη; Ούτε. Αντίθετα, με πάρα πολλά. Εντελώς άγνωστο πεδίο, πρωτοφανές για όλους όσοι δουλεύουν σε αυτό. Όμως στην Ελλάδα για να στηθεί ένα τέτοιο θεσμικό - επιχειρησιακό σχέδιο και να εφαρμοστεί, χρειάζονται δυο - τρία χρόνια. Στην περίπτωση των προσφυγόπουλων, κατορθώθηκε μέσα σε λίγους μήνες. Φτάσαμε στο πρώτο κουδούνι. Το πρόγραμμα προχωράει πόλη - πόλη, σχολείο - σχολείο. Εμβολιασμοί, μεταφορές, συνοδοί, εκπαιδευτικοί. Στόχος να καλυφθούν όλα τα φιλοξενούμενα παιδιά. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, στη Θεσσαλονίκη, την Κόνιτσα, στο Λαύριο, στον Ταύρο, στα Πετράλωνα, υποδέχθηκαν τα παιδιά με κεράσματα και εκδηλώσεις. Σε ένα όμως από τα σχολεία, σε μια γειτονιά της Αθήνας, στον Κολωνό, μια ομάδα 10-15 γονέων και ένας ειδοποιημένος κάμεραμαν είχαν ετοιμαστεί να κλειδώσουν το σχολείο. Ο σχολικός διευθυντής, δύο γενναίες εκπαιδευτικοί και οι δάσκαλοι προσπαθούσαν από το πρωί να αντικρούσουν, σε μια ατέρμονη συζήτηση, ανακρίβειες, ψέματα, ανοησίες, όπως “όχι μόνο να βεβαιώσετε ότι είναι εμβολιασμένα, αλλά ότι είναι και υγιή”. Να ηρεμήσουν λίγους φανατικούς που δημιουργούσαν τεχνητό κλίμα μπροστά στην κάμερα, φωνάζοντας ότι τα παιδιά «θα καταστρέψουν τις εικόνες και τα ντουβάρια». Μύριζε Μεσαίωνα, αμορφωσιά και αγριότητα εκείνο το μεσημέρι. Τα παιδιά έμειναν στο λεωφορείο, αναμένοντας για να μην κινδυνεύσουν μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση.

Ώσπου από το πουθενά εμφανίστηκε ένας δάσκαλος με ένα ακορντεόν, πήρε μαζί με τις συνοδούς, τα παιδιά από το λεωφορείο και άρχισε να προχωράει μαζί τους προς την πύλη του σχολείου. Δίπλα του ένα παλικάρι και ένας μεσήλικας από τους αλληλέγγυους της περιοχής, εκπαιδευτικοί και εθελοντές φοιτητές των εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τους πρόσφυγες. Τη στιγμή που το χαρούμενο αυτό τσούρμο έμπαινε στο σχολείο υπό τους ήχους αιγαιοπελαγίτικου συρτού, οι άλλοι κατάλαβαν ότι είχαν χάσει! Όχι όλοι. Ένας τους ξεπετάχτηκε από την ομάδα, όρμησε και χτύπησε τον δάσκαλο μουσικό από πίσω, στο κεφάλι. Η στιγμιαία σκηνή που ο ακορντεονίστας χτυπιέται στην είσοδο του σχολείου αποτυπώθηκε στα βίντεο των social media της ίδιας μέρας. Ο δάσκαλος δεν έκανε πίσω. Συνέχισε. Τα παιδιά μπήκαν και ξεκίνησαν τα μαθήματα, όπως και σε όλα τα άλλα σχολεία. Όλη η σύγκρουση των ιδεών του Διαφωτισμού, του ουμανισμού, της ανεκτικότητας, με τις σκοτεινές ιδέες του μίσους και της βίας συμπυκνώθηκε σε ένα περιστατικό εξόχως συμβολικό. Ο φανατισμένος τραμπούκος εναντίον μικρών μαθητών και του δασκάλου τους που παίζει μουσική. Η ιστορία του ρατσιστικού μίσους σε λίγα δευτερόλεπτα.

16 αλήθειες για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών

Κοινωνία ΜΜΕ 16 αλήθειες για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών Εντυπη εκδοση Νταρζάνου Αγγέλα Δημοσίευση:ΑΥΓΗ 25 Αυγούστου 2016 19:00 Οι παθογένειες του παρελθόντος, η υπονόμευση του ΕΣΡ, ο αριθμός των αδειών, το δημόσιο συμφέρον, η εγκυρότητατου διαγωνισμού, η δικαίωση από το ΣτΕ και τα Ευρωπαϊκά όργανα, η σύγκριση με τον «διαγωνισμό» για τηn Digea Στην τελική ευθεία για τη δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών την ερχόμενη Τρίτη 30 Αυγούστου η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει σε 16 σημεία τη διαδικασία, την αναγκαιότητα, τις μέχρι σήμερα παθογένειες, αλλά και τα εχέγγυα εγκυρότητας του διαγωνισμού. Σήμερα αναμένεται να πραγματοποιηθεί η διαδικασία προσομοίωσης του διαγωνισμού στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης - Επικοινωνίας, αύριο συζητούνται οι (νέες) προσφυγές των τηλεοπτικών σταθμών στο ΣτΕ, ενώ τη Δευτέρα οι υποψήφιοι υποχρεούνται να καταθέσουν την εγγυητική επιστολή, ύψους 3 εκατ. ευρώ, ώστε να τους επιτραπεί η συμμετοχή στη δημοπρασία.

1. Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ δεν έκαναν ποτέ διαγωνισμό για τα κανάλια, αλλά έδωσαν 15 παρατάσεις «προσωρινά νόμιμης λειτουργίας». Το 1989 καταργήθηκε με νόμο το κρατικό μονοπώλιο τηλεόρασης. Ο πρώτος νόμος που προέβλεπε αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών με διαγωνισμό ψηφίστηκε το 1995. Η πρώτη παράταση δόθηκε το 1998. Το 2002 κατάργησαν τη διαγωνιστική διαδικασία και έδωσαν δεύτερη παράταση, όπως και το 2006 έδωσαν τρίτη παράταση στην προκήρυξη. Έως το 2015 οι «παρατάσεις νόμιμης λειτουργίας» είχαν φτάσει τις 15. 2. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βάζει τέλος σε 27 χρόνια ανομίας. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει ποτέ ολοκληρώσει διαγωνισμό για την αδειοδότηση των καναλιών. Η κυβέρνηση κατέθεσε σε δημόσια διαβούλευση το 2015 το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες, το οποίο υπερψηφίστηκε με πλειοψηφία πολύ ευρύτερη της κυβερνητικής στις βασικές του διατάξεις. Τρεις φορές, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο 2016, απέβη άκαρπη η προσπάθεια συγκρότησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), που προβλεπόταν να διενεργήσει τον διαγωνισμό, αφού δεν συναίνεσε η Ν.Δ. Η Βουλή ψήφισε τη μεταφορά της αρμοδιότητας διενέργειας του διαγωνισμού -μόνο για την πρώτη φορά- στον υπουργό Επικρατείας και αποφάσισε τη δημοπράτηση τεσσάρων αδειών. Τον Μάιο 2016 δημοσιεύτηκε η προκήρυξη του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός διασφαλίζει τη διαφάνεια, τους ίσους όρους για τους συμμετέχοντες, την οικονομική βιωσιμότητα των σχημάτων που θα αδειοδοτηθούν, τις θέσεις εργασίας, την υψηλή ποιότητα του εκπεμπόμενου προγράμματος, τη μεγιστοποίηση του τιμήματος για το Ελληνικό Δημόσιο, το ξεκάθαρο ιδιοκτησιακό καθεστώς και το πόθεν έσχες των κεφαλαίων που θα επενδυθούν. Ολοκληρώθηκε η διαδικασία κατάθεσης υποψηφιοτήτων και εμφανίστηκαν 11 υποψήφιοι. Ολοκληρώθηκε η προεπιλογή 9 υποψηφίων, οι οποίοι θα συμμετάσχουν στη δημοπρασία της 30ής Αυγούστου.

3. Οριστικά τέσσερις οι δημοπρατούμενες άδειες. Οι άδειες για κανάλια εθνικής εμβέλειας που δημοπρατούνται είναι οριστικά τέσσερις. Τόσες «σηκώνει» η αγορά, δεδομένου ότι η διαφημιστική δαπάνη στην Ελλάδα έχει καταρρεύσει κατά τα μνημονιακά χρόνια από τα 600 στα 180 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Σήμερα λειτουργούν τηλεοπτικοί σταθμοί ζημιογόνοι, που επιβίωναν χάρη στο τρίγωνο της διαπλοκής «κανάλια - τράπεζες - πολιτικοί», ανταλλάσσοντας την πολιτική στήριξη σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ με θαλασσοδάνεια. Καμία συζήτηση για επιπλέον άδειες με βάση τα σημερινά δεδομένα. 4. Στόχος της δημοπρασίας η μεγιστοποίηση του τιμήματος για το Ελληνικό Δημόσιο. Σε συνεργασία με επιστήμονες εξειδικευμένους στη θεωρία των δημοπρασιών, πραγματοποιήθηκε συνδυασμένη μελέτη του αριθμού των αδειών και του πιθανού αριθμού συμμετεχόντων και καταρτίστηκε η διαδικασία δημοπράτησης με στόχο τη μεγιστοποίηση του τιμήματος.

5. Πρώτα μιλά η Επιτροπή, μετά μιλούν οι υποψήφιοι. Η δημοπράτηση της κάθε μίας άδειας ξεχωριστά διεξάγεται σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση η πενταμελής Επιτροπή Διενέργειας του διαγωνισμού (απαρτίζεται από καθηγητές πανεπιστημίου, διδάκτορες και ανώτερα στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης), αρχίζοντας από την τιμή εκκίνησης των 3 εκατ. ευρώ, αυξάνει το τίμημα κατά 500.000 ευρώ. Οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα είτε να αποδεχθούν τη νέα τιμή είτε να παραμείνουν αδρανείς (αποσυρόμενοι από τη διεκδίκηση της συγκεκριμένης άδειας και διατηρώντας την ευχέρεια να διεκδικήσουν την επόμενη). Στη συνέχεια η επιτροπή αυξάνει το τίμημα κατά «βήματα» (κατά την κρίση της και με ανώτατο όριο τα 500.000 ευρώ) και η διαδικασία αποδοχής / αδράνειας επαναλαμβάνεται. Όταν έχουν αποχωρήσει οι υπόλοιποι συμμετέχοντες και έχουν απομείνει μόνο δύο, η δημοπράτηση της άδειας περνά στη δεύτερη φάση: οι δύο υποψήφιοι καλούνται να καταθέσουν την τελική τους προσφορά σε κλειστό φάκελο. Σε περίπτωση ισόποσων προσφορών, επαναλαμβάνεται η διαδικασία των κλειστών φακέλων. Η άδεια απονέμεται στον πλειοδότη.

6. Δεσμευτικές οι προσφορές. Ένας υποψήφιος που θα προσφέρει «Χ» ποσό διεκδικώντας άδεια, στην οποία δεν θα ανακηρυχθεί πλειοδότης, δεν μπορεί να ανακηρυχθεί πλειοδότης άλλης άδειας με προσφορά μικρότερη από «Χ». Θα υποχρεωθεί να καταβάλει ως τίμημα την υψηλότερη προσφορά που κατέθεσε σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. 7. Καμία σύγκριση με τον διαγωνισμό - σκάνδαλο της Digea. Αντίθετα με τις πλήρεις προβλέψεις που έχουν ληφθεί σήμερα, στον διαγωνισμό για την παραχώρηση του φάσματος συχνοτήτων προβλεπόταν ότι, σε περίπτωση που εμφανιζόταν μόνον ένας υποψήφιος, αυτός θα ανακηρυσσόταν σε πλειοδότη με τίμημα την τιμή εκκίνησης. Έτσι -και αφού η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε ρίξει «μαύρο» στην ΕΡΤ- το φάσμα συχνοτήτων κατέληξε στην κοινοπραξία των καναλαρχών Digea έναντι μόλις 18,5 εκατ. ευρώ (μάλιστα με τμηματική καταβολή) για 15 χρόνια. Με άλλα λόγια, η Digea που διαχειρίζεται το φάσμα συχνοτήτων ανήκει στους πελάτες της (καναλάρχες).

8. Καμία δυνατότητα διαρροής πληροφοριών. Από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης - Επικοινωνίας (ΓΓΕΕ) έχουν ληφθεί όλες οι απαραίτητες προβλέψεις ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο διαρροής εμπιστευτικών πληροφοριών, κακόβουλης χρήσης του ηλεκτρονικού συστήματος υποβολής προσφορών ή τυχόν επικοινωνίας μεταξύ των συμμετεχόντων, με στόχο τον συντονισμό των προσφορών (δημιουργία καρτέλ) και τη νόθευση του ανταγωνισμού. Το έντυπο υλικό που θα επιβεβαιώνει τις προσφορές θα μεταφέρεται μεταξύ Επιτροπής (η οποία θα είναι εγκαταστημένη στη μεγάλη κεντρική αίθουσα) και υποψηφίων (τα πενταμελή επιτελεία των οποίων θα βρίσκονται σε ξεχωριστά δωμάτια και δεν θα επικοινωνούν μεταξύ τους) με καθορισμένους κλητήρες. Απαγορεύεται η χρήση οποιασδήποτε ενσύρματης ή ασύρματης συσκευής επικοινωνίας από τους εκπροσώπους των συμμετεχόντων. Σε περίπτωση που οποιοσδήποτε συμμετέχων συλληφθεί να επιχειρεί παραβίαση των όρων του διαγωνισμού, αποκλείεται και η εγγυητική επιστολή των 3 εκατ. ευρώ καταπίπτει υπέρ του Δημοσίου. (Οι υποψήφιοι υποχρεούνται να καταθέσουν την εγγυητική επιστολή μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα 29, ώστε να τους επιτραπεί η συμμετοχή στη δημοπρασία που αρχίζει την Τρίτη).

9. Απολύτως αξιόπιστο το ηλεκτρονικό σύστημα. Η «κατασκευή» του πληροφοριακού συστήματος της δημοπρασίας ανατέθηκε, μετά από προκήρυξη της ΓΓΕΕ, στην εταιρεία παραγωγής πληροφοριακών συστημάτων Singular Logic. Πρόκειται για την εταιρεία η οποία παράγει τα πληροφοριακά συστήματα βάσει των οποίων διενεργούνται όλες οι εκλογικές διαδικασίες στην Ελλάδα. Σημειωτέον ότι η Singular Logic δεν διενεργεί τον διαγωνισμό, όπως δεν διεξάγει και τις εκλογές. Παράγει τα πληροφοριακά συστήματα τα οποία στηρίζουν τις διαδικασίες. 10. Προσομοίωση της δημοπρασίας. Σήμερα, Πέμπτη 25 Αυγούστου, οι εκπρόσωποι των υποψηφίων έχουν κληθεί να συμμετάσχουν σε προσομοίωση της διαδικασίας στα γραφεία της ΓΓΕΕ, ώστε να «εκπαιδευτούν» πλήρως και να μην αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα κατά τη διεξαγωγή της δημοπρασίας.

11. Έχουν ήδη απορριφθεί όλες οι ενστάσεις και οι προσφυγές που εκδικάστηκαν. Η Δικαιοσύνη (ΣτΕ) απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα που κατέθεσαν έξι κανάλια (Alpha, Star, Epsilon, Antenna, ΣΚΑΪ, Mega). Μάλιστα, έκρινε ότι υπάρχουν επιτακτικοί λόγοι δημοσίου συμφέροντος να ολοκληρωθεί άμεσα ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες, καθώς και ότι τα κανάλια δεν υφίστανται βλάβη από τον διαγωνισμό, τονίζοντας την αυθαίρετη και χωρίς άδεια λειτουργία πολλών τηλεοπτικών σταθμών στην Ελλάδα από το 1989. 12. Κομισιόν: Δεν ανακατευόμαστε με τις άδειες. Αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με επανειλημμένες τοποθετήσεις του επιτρόπου Έτινγκερ, ξεκαθάρισε ότι θεωρεί την αδειοδότηση ζήτημα εθνικής πολιτικής το οποίο ρυθμίζει αποκλειστικά η κυβέρνηση, αφού δεν είναι εναρμονισμένο σε κοινοτικό επίπεδο. 13. Η κυβέρνηση δεν ρίχνει «μαύρο» σε κανένα κανάλι. Ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά που έριξε «μαύρο» στην ΕΡΤ. Με τη διαδικασία αδειοδότησης δεν πέφτει «μαύρο» σε κανένα νόμιμο κανάλι, καθώς τα κανάλια που εκπέμπουν σήμερα λειτουργούν χωρίς άδεια. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ., σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, αρνήθηκε να παρατείνει την ανομία με κάποια τροπολογία «παράτασης νομίμου λειτουργίας» που θα κατέθετε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 2015, όπως συνήθιζαν οι προκάτοχοί της. Άρα η σημερινή κυβέρνηση ανοίγει κανάλια που είχαν άδεια (ΕΡΤ) και δεν κλείνει κανένα, αφού τα ιδιωτικά κανάλια λειτουργούν πειρατικά. 14. «Κροκοδείλια» τα δάκρυα για τους εργαζόμενους. Σήμερα τα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας απασχολούν 2.600 εργαζομένους (εκ των οποίων οι 540 στο Mega) σε συνθήκες διαρκών μειώσεων προσωπικού και απολύσεων, ατομικών συμβάσεων, απανωτών περικοπών και διαρκών καθυστερήσεων καταβολής των αμοιβών, καταστρατήγησης των ωραρίων εργασίας, αντικατάστασης των μισθολογίων με κατ’ επίφαση ελεύθερους επαγγελματίες (μπλοκάκια) κ.ο.κ.

Δεδομένου ότι πρόκειται για ξεκάθαρα μη βιώσιμες επιχειρήσεις, οι οποίες επιβίωναν με τα θαλασσοδάνεια που τους εξασφάλιζε το «τρίγωνο της διαπλοκής», οι εργασιακές συνθήκες στα κανάλια γίνονται ολοένα και αθλιότερες. Ο διαγωνισμός αδειοδότησης ορίζει ότι κάθε κανάλι που θα λάβει άδεια υποχρεούται να απασχολεί τουλάχιστον 400 εργαζομένους. Άρα διασφαλίζονται τουλάχιστον 1.600 θέσεις εργασίας σε υγιείς πλέον επιχειρήσεις. Είναι απολύτως εύλογο να αναμένει κανείς ότι δεν θα περιοριστούν στον μίνιμουμ αριθμό εργαζομένων, προσεγγίζοντας τελικά τον σημερινό τους αριθμό.

15. Πώς θα γίνει η μετάβαση στο νέο τοπίο. Μετά την ανάδειξη των κατόχων των τεσσάρων αδειών, θα ακολουθήσει επανέλεγχος των πόθεν έσχες και χρόνος για έκδοση αποφάσεων επί τυχόν προσφυγών με μορφή ασφαλιστικών μέτρων. Η πρώτη από τις τρεις ισόποσες δόσεις του τιμήματος θα καταβληθεί εντός 15 ημερών από την ανακήρυξη (οι άλλες δύο εντός 12 και 24 μηνών). Οι άδειες χορηγούνται εντός 90 ημερών από την ανακήρυξη. Από τη στιγμή που θα υπάρξουν νόμιμα αδειοδοτημένα ιδιωτικά κανάλια, η Digea είναι εκ του νόμου υποχρεωμένη να μεταφέρει το σήμα αυτών και κανενός άλλου. 16. Τα επόμενα βήματα. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού για τις τέσσερις άδειες ιδιωτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας, θα ακολουθήσει με ταχύτατο ρυθμό ανάλογη διαδικασία για την αδειοδότηση και των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών.

Περί πλούτου και «φιλίας» Σιώτος Γιάννης

Περί πλούτου και «φιλίας» Σιώτος Γιάννης | δημοσιεύτηκε στην Αυγή την 21.04.2016 Περί πλούτου και «φιλίας» Του Γιάννη Σιώτου Και όπως συμβαίνει σε αυτή τη ζωή: μπόρα ήταν και πέρασε. Οι αποκαλύψεις για τον φορολογικό παράδεισο του Παναμά εκτοπίστηκαν από τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και οι πλούσιοι αυτού του κόσμου μπορούν να ησυχάσουν και να συνεχίσουν ανενόχλητοι το "θεάρεστο" έργο τους: να αυγαταίνουν τον πλούτο τους, αδιαφορώντας για το αν το επιπλέον μηδενικό του λογαριασμού τους μπορεί να σημαίνει για κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους ανθρώπους ανεργία, πείνα, ανέχεια και εξαθλίωση. Και για να λέμε τη "μαύρη αλήθεια", δεν έχουν και πολλούς λόγους να ανησυχούν. Ο όγκος των χρημάτων που διακινείται μέσω των "παραδείσων" είναι τεράστιος. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ξεπερνά τα 36 τρισ. Και αυτός ο τεράστιος όγκος συσσωρευμένου πλούτου από μόνος του δημιουργεί ένα αδιαπέραστο τείχος άμυνας. Με τόσα χρήματα μπορούν να αποκτήσουν -ή και να αγοράσουν- πολιτικούς συμμάχους, να εκβιάσουν, να προκαλέσουν προβλήματα ακόμη και στις πιο στέρεες δημοκρατίες αλλά και να δημιουργήσουν κόστος ευκαιρίας για όσους σκέπτονται να "βάλουν χέρι" σε αυτόν. Όμως γι' αυτόν τον πλούτο δεν ενδιαφέρονται μόνο οι κάτοχοί του, αλλά και εκείνοι που βγάζουν χρήματα από αυτόν. Σίγουρα, και εκεί τα συμφέροντα είναι τεράστια. Τραπεζικοί κολοσσοί, και όχι μόνο, κερδίζουν προσφέροντας τις υπηρεσίες του "οδηγού των κεφαλαίων" δισεκατομμύρια τον χρόνο. Στην πραγματικότητα, έχουν στήσει ένα τεράστιο δίκτυο παροχής υπηρεσιών και χρηματοπιστωτικών προϊόντων για να προσελκύσουν τον πλούτο από τον οποίο προέρχεται και που οφείλεται σε ένα σημαντικό ποσοστό από τα ποσά που μοιράζουν κάθε χρόνο ως μερίσματα στους μετόχους, ως αμοιβές των επικεφαλής και ως μπόνους που "τσεπώνουν" τα golden boys. Θα ήταν λοιπόν στην καλύτερη περίπτωση αφελές να πιστέψει κανείς ότι αυτός ο τεράστιος πλούτος, σε ένα πολιτικό περιβάλλον που κυριαρχείται από τον νεοφιλελεύθερο οικονομικό δαρβινισμό, μπορεί στ' αλήθεια να κινδυνέψει. Το μόνο που μπορεί να πάει στραβά είναι κάποιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών ή κάποια παροδική μπόρα, όπως αυτές του καλοκαιριού που περνάνε τόσο γρήγορα όσο εμφανίζονται. Το γεγονός, άλλωστε, ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ του πλανήτη άμεσα ή έμμεσα επωφελούνται από αυτόν το πλούτο και είναι από μόνο του ένα ισχυρό όπλο άμυνας. Και πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά σε έναν πλανήτη στον οποίο η οικονομική ισχύς έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη ιδεολογία και η οικονομική εξαθλίωση σε δίκαιη ανταμοιβή της τεμπελιάς;

Για να πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, οι φορολογικοί παράδεισοι είναι ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τα περισσότερα από αυτά τα οφέλη όπου συνεπάγεται η φύλαξη του πλούτου είναι άμεσα διαθέσιμα μόνο στις πιο προηγμένες αγορές κεφαλαίου στον κόσμο. Κι αυτό εξηγεί γιατί ο περισσότερος υπεράκτιος πλούτος καταλήγει να κατευθύνεται, μέσω των «νησιών θησαυρού», στους τελικούς παραδείσους - οικονομικά κέντρα του Πρώτου Κόσμου, όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, η Ζυρίχη, η Γενεύη, η Φρανκφούρτη και, σε μικρότερο βαθμό, η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και το Ντουμπάι. Αυτοί είναι οι απόλυτοι παράδεισοι (και όχι το αρχιπέλαγος των υπεράκτιων αγωγών ή των νησιών του θησαυρού) που αποτελούν τον τελικό προορισμό για το μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου υπεράκτιου ιδιωτικού πλούτου. Επιπλέον, οι αρχιτέκτονες και οι ελεγκτές της κυκλοφορίας του δικτύου που συνθέτουν την παγκόσμια βιομηχανία καταφυγίων ήταν και είναι οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες του κόσμου - γιγάντια επώνυμα ιδρύματα, όπως η HSBC, η UBS, η Credit Suisse, η Citigroup, η Bank of America, η RBS, η Barclays, τα Lloyds, η Standard Chartered, η JPMorgan Chase, η Wells Fargo, η Santander, η Credit Agricole, η ING, η Deutsche Bank, η BNP Paribas, η Morgan Stanley και η Goldman Sachs. Από τη δεκαετία του 1970, οι τράπεζες αυτές έχουν διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην προσέλκυση πλούσιων επενδυτών και ανώτερων στελεχών ως πελάτες, βοηθώντας τους να μετακινήσουν τον πλούτο τους και να τον επενδύσουν αφορολόγητα υπό την κάλυψη υπεράκτιων αμοιβαίων κεφαλαίων και εταιρειών, παρέχοντας υπηρεσίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου, αλλά και βοηθώντας τους να έχουν πρόσβαση σε αυτά τα πλούτη τους από μακριά. Οι top 50 βασικοί παίκτες της διεθνούς ιδιωτικής τραπεζικής βιομηχανίας αντιπροσωπεύουν σήμερα τουλάχιστον το ήμισυ του συνόλου του διασυνοριακού ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου (τουλάχιστον 12 με 14 τρισεκατομμύρια δολάρια, από τα 24 ώς 36 τρισ. δολάρια το 2015). Και οι κορυφαίες δώδεκα τράπεζες από μόνες τους αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ όλων αυτών των υπεράκτιων (off shore) ιδιωτικών τραπεζικών χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Η συγκέντρωση όλων αυτών των χρημάτων σε μια σχετικά μικρή χούφτα τραπεζών, hedge funds, ασφαλιστικών εταιρειών και των θυγατρικών τους διαχειριστών περιουσιακών στοιχείων είναι αδιαμφισβήτητη. Φυσικά, τα ιδρύματα αυτά θα σας πουν ότι αυτό απλώς αντανακλά την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι πλούσιοι υπεράκτιοι επενδυτές αποστρέφονται το ρίσκο όταν πρόκειται για τη διαχείριση του υπεράκτιου πλούτου τους. Για να είναι προσεκτικοί, ως εκ τούτου, τείνουν να ευνοούν τα μεγαλύτερα, πιο καθιερωμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στα οποία συνήθως μπορούν -αλλά όχι πάντα- να υπολογίζουν για να διασφαλίζουν τον πλούτο τους ακόμη και από μεγάλες αποστάσεις. Με άλλα λόγια, βλέπουν προς τις τράπεζες που είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν.

Εν ολίγοις, μια χούφτα από τις βασικές πλούσιες χώρες του ΟΟΣΑ, από τις οποίες προέρχονται οι περισσότερες από αυτές τις γιγαντιαίες τράπεζες -οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελβετία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία και το Βέλγιο-, είναι τελικά οι πραγματικοί παράδεισοι όταν πρόκειται για το πού καταλήγει η περισσότερη φυγή κεφαλαίων από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Θα ήταν τουλάχιστον τρελός εκείνος που θα έσφαζε την «κότα με το χρυσό αυγό» και γι' αυτό το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι: απέραντη σιωπή και διακριτικότητα, η οποία από καιρού εις καιρόν θα διακόπτεται από κάποια μεμονωμένα περιστατικά επίδειξης... ευαισθησίας. Γιατί όπως και να το κάνουμε, τους πολιτικούς σε αυτές τις πλούσιες χώρες το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να καταφέρουν να κρατούν «πολλά καρπούζια στη μασχάλη τους». Κοντολογίς, να χαϊδεύουν και να βοηθούν τους ισχυρούς, αλλά και να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των πολλών, οι οποίοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν σε αυτή την απροκάλυπτη εύνοια προς τους πλούσιους. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων, οι ισχυροί του πλανήτη θα στηρίξουν -όπως πάντα- τον πλούτο. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για αμύθητο πλούτο. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, το παγκόσμιο απόθεμα του μη καταγεγραμμένου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού καθαρού ενεργητικού -συμπεριλαμβανομένων του συναλλάγματος, των τραπεζικών καταθέσεων, των μετοχών και των ομολόγων και άλλων εμπορεύσιμων χρεόγραφων- που επενδύεται σε ή μέσω υπεράκτιων παραδείσων, ήδη ανήλθε σε 21 με 32 τρισ. δολάρια μέχρι το τέλος του 2010, περίπου το 10% - 15% του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού πλούτου. Και συνεχώς αυγαταίνει. Από το 2004 μέχρι το 2015, ακριβώς εν μέσω της οικονομικής κρίσης, αυξήθηκε με ονομαστικό μέσο ετήσιο ρυθμό σχεδόν 16%. Μάλιστα, εκτιμάται ότι το 2015 το κεφάλαιο του υπεράκτιου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου άξιζε τουλάχιστον 24 τρισ. με 36 τρισ. δολάρια. Επιπλέον, η αξία του μη χρηματοπιστωτικού καθαρού διασυνοριακού πλούτου -ακίνητα, χρυσός και άλλα πολύτιμα μέταλλα, πολύτιμοι λίθοι, τέχνη, σπάνια βιβλία, αυτοκίνητα, θρησκευτικές εικόνες, φωτογραφίες, άλλα συλλεκτικά αντικείμενα, θαλαμηγοί, πλοία, υποβρύχια, ιδιωτικά τζετ, αγροκτήματα, ορυχεία, δάση και κοιτάσματα πετρελαίου-, που κατέχονται μέσω ανώνυμων εταιρειών σε (οικονομικά) καταφύγια, καταπιστεύματα, ιδρύματα και ιδιωτικά θησαυροφυλάκια, τώρα αξίζουν τουλάχιστον ακόμα 5 έως 10 τρισ. δολάρια.

Και όλος αυτός ο πλούτος ανήκει σε πολύ λίγους ανθρώπους και η διαχείρισή του είναι υπόθεση ενός εξίσου περιορισμένου αριθμού φορέων. Περισσότερο από το 85% - 90% ανήκει μόλις στο 0,014% του παγκόσμιου πληθυσμού. Και οι κορυφαίες 100.000 οικογένειες στον πλανήτη, καθεμιά από τις οποίες έχει μια καθαρή αξία τουλάχιστον 30 εκατ. δολαρίων, κατέχουν τουλάχιστον το ένα τρίτο από αυτό. Για όλους αυτούς τους λόγους οι πλούσιοι του πλανήτη δεν έχουν λόγο να ανησυχούν όταν έχουν τόσο ισχυρούς φίλους να νοιάζονται για το κομπόδεμά τους...

Τα τροχαία: Ζήτημα ζωής και θανάτου

Τα τροχαία: Ζήτημα ζωής και θανάτου Λαμπαδάριος Διονύσιος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 12.05.2016 Του Διονύση Λαμπαδάριου* Υπάρχει ένα βαθύ ανοργάνωτο κράτος που καμιά κυβέρνηση ώς τα τώρα δεν κατάφερε να δώσει αποτελέσματα. Το ζήτημα ζωής ή θανάτου των τροχαίων ατυχημάτων. Πιστεύω η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με ένα ευρύ πλέγμα διυπουργικών παρεμβάσεων θα μπορούσε να σημειώσει αξιόλογα αποτελέσματα. Παραθέτω μερικές σκέψεις και παρακαλώ συμπληρώστε: 1. Με νόμο υπέρτερο των ΣΔΙΤ συμβάσεων νομοθετείται ότι σε δρόμο κεντρικό χωρίς διάζωμα, Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης, πάρκινγκ ή άλλες τεχνικές ατέλειες, καταργούνται τα διόδια και εκπίπτει ο εργολήπτης των δικαιωμάτων του λόγω θανατηφόρων ατυχημάτων. 2. Υποχρεωτικός έλεγχος των κυκλωμάτων που πωλούν ανταλλακτικά, έλεγχος προδιαγραφών πιστότητας των ΚΤΕΟ, νέες εξετάσεις των οδηγών άνω των 65 ετών και έλεγχος των επιτροπών ιατρών ΚΕΠΑ που δίνουν πιστοποιητικά αναπηρίας. 3. Κατά προτεραιότητα να γίνονται οι δίκες τροχαίων (όπως και οι δίκες χρεών προς το Δημόσιο). Εξυγίανση του ασφαλιστικού κλάδου στον οποίον επικρατεί ασυδοσία, χρησιμοποιώντας τη βραδυπορούσα Δικαιοσύνη ως διαμαρτυρημένο απλήρωτο γραμμάτιο!

4. Οι δαπάνες για Υγεία, Παιδεία και Δικαιοσύνη να μείνουν εκτός των μνημονιακών δεσμεύσεων. Το οφείλουμε και σε εμάς αλλά και στους 25 εκατ.. Ευρωπαίους κ.λπ. τουρίστες που μας επισκέπτονται ετησίως. 5. Συστηματικός αστυνομικός έλεγχος σε ηχορρυπαντές μηχανόβιους, σε εργαστήρια "φκιαγμένων" μηχανών, εισαγωγείς βελτιωτικών κ.λπ. 6. Συστηματική κυκλοφοριακή αγωγή στα σχολεία, ιδίως στο γυμνάσιο, από όλους όσοι εμπλέκονται: Τροχαία, εκπαιδευτές οδηγών, εξειδικευμένοι διδάσκοντες, γιατροί. 7. Κίνητρα στους άνω των 75 ετών, που οδηγούν ακόμα, για προνομιακή απόσυρση του αυτοκινήτου τους και επαναφορά των ομαδικών εκδρομών της Εργατικής Εστίας. 8. Δίπλωμα οδήγησης από αξιόπιστο θεσμό που θα είναι το υπουργείο και διαδικασίες ελέγχου και στους αλλοδαπούς οδηγούς φορτηγών που χρησιμοποιούν τις εθνικές οδούς. 9. Να αξιοποιηθεί άμεσα και ταχέως ο σιδηρόδρομος για μεταφορές επιβατών και εμπορευμάτων, όπως δεν έγινε ποτέ ώς τα τώρα. 10. Οι ενοικιάσεις μηχανών και αυτοκινήτων στο οδικό δίκτυο των νησιών να γίνονται με τις αυστηρότερες προδιαγραφές και φυσικά το αλκοτέστ να είναι εκ των ων ουκ άνευ. Νά πώς βελτιώνουμε την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας όταν αφορά τα τροχαία ατυχήματα στις εθνικές οδούς και όχι μόνο. Ραντάρ διαχρονικό στα τροχαία, «ανεργία στο ΚΑΤ»! * Ο δρ. Διονύσιος Λαμπαδάριος είναι χειρουργός ΠΕΔΥ Νέου Κόσμου.