Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

η Ευρώπη στον τριπολικό κόσμο

Η Ευρώπη στον τριπολικό κόσμο Δημοσίευση: ΑΥΓΗ 30 Δεκεμβρίου 2018 Του Λευτέρη Στουκογιώργου - Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι ο παλιός τρόπος που διαβάζαμε τη γεωπολιτική δεν ισχύει. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα πλέον είναι τριπολικό, υπό την έννοια των σφαιρών επιρροής Του Λευτέρη Στουκογιώργου Μετά την εκλογή Τραμπ πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι ο παλιός τρόπος που διαβάζαμε τη γεωπολιτική δεν ισχύει. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα πλέον είναι τριπολικό, υπό την έννοια των σφαιρών επιρροής. ΟΙ ΗΠΑ του αυταρχικού Τράμπ, η Ρωσία του απολυταρχικού Πούτιν και η Κίνα του συγκεντρωτικού Προέδρου Σι Τζινπίνγκ. Σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, παρατηρούμε ότι η ηγεμονία των ΗΠΑ αμφισβητείται αλλά η κυριαρχία παραμένει αμερικανική, όπως κυρίαρχο νόμισμα παραμένει το δολάριο, παρότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας σταδιακής μετάβασης από την κυριαρχία του δολαρίου σε ένα πολυπολικό σύστημα νομισμάτων. Σε στρατηγικό επίπεδο, το αμερικανικό σχέδιο που έχει εξυφανθεί από το 2002, η «Κυριαρχία πλήρους φάσματος» (Full-spectrum dominance), αφορά την παγκόσμια επικράτηση σε όλα τα επίπεδα σύγκρουσης συμπεριλαμβανομένων της διαστημικής, ηλεκτρομαγνητικής, ενεργειακής, ψυχολογικής, βιοτεχνολογικής και του κυβερνοχώρου. Η γραμμή Τραμπ του America First και του προστατευτισμού δημιουργεί νέο επίπεδο συγκρούσεων. Πλέον, εκτός του νομισματικού έχουμε και εμπορικό πόλεμο, με κύρια στόχευση τα εμπορικά πλεονάσματα της Κίνας και Γερμανίας αλλά και μεταστροφή του κύριου εχθρού από τη Ρωσία στην Κίνα. Ανατροπή λοιπόν της στρατηγικής των δημοκρατικών της Wall Street.
Ο δρόμος του μεταξιού Η Κίνα, με την τεράστια οικονομική ανάπτυξη, κατάρτισε το «Aναπτυξιακό σχέδιο της επόμενης γενιάς τεχνητής νοημοσύνης» το 2017, «Next Generation Artificial Intelligence Development Plan», με στόχο να γίνει ηγέτιδα δύναμη μέχρι το 2030. Ο θαλάσσιος και οδικός δρόμος του μεταξιού, δεν είναι μόνο οικονομικός διάδρομος αλλά και στρατηγικός. Η σύγκρουσή της με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της στον Ν. Ειρηνικό και Ινδικό, η οικονομική και στρατιωτική συνεργασία της με τη Ρωσία, η επιρροή της στην Αφρική και η οικονομική διείσδυσή της στην Ευρώπη είναι μέρος της παγκόσμιας στρατηγικής της. Η Ρωσία, που επανέκαμψε στην παγκόσμια σκηνή την τελευταία δεκαετία, δεν έχει την οικονομική δύναμη των παραπάνω αλλά έχει κύριο λόγο στα νέα στρατηγικά όπλα και στην ενέργεια, ενώ ήταν πρωτοπόρα στην τεχνολογία των κβαντικών υπολογιστών που θα κυριαρχήσουν την επόμενη πενταετία. Δημιουργεί πλαίσιο «χωρών - μαξιλάρια» γύρω της και προσπαθεί να επικρατήσει στον χώρο της Κ. Ασίας και Μ. Ανατολής και να δημιουργήσει διαδρόμους επιρροής στην Ευρώπη. Ποιος θα προλάβει το τρένο; Σε κάθε περίπτωση, η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση θα είναι βασικός παράγοντας επανακαθορισμού του παγκόσμιου συσχετισμού δύναμης. Οι χώρες που θα «ανέβουν νωρίς στο τρένο» θα είναι αυτές που θα επωφεληθούν στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Όμως θα φέρει ταυτόχρονα έναν νέο κίνδυνο για τη δημοκρατία που ονομάζεται “Taylorisation of the brains” (Τευλορισμός των εγκεφάλων), με σοβαρές πολιτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Η ρομποτοποίηση του ανθρώπου και η μεγάλη απώλεια θέσεων εργασίας δεν είναι σενάριο από το μέλλον αλλά η πραγματικότητα της επόμενης δεκαετίας και η Αριστερά πρέπει να δώσει τη δική της πρόταση. Η τρέχουσα περίοδος θυμίζει έντονα την περίοδο του μεσοπολέμου σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά στην μεγάλη εικόνα, επανέρχεται η στρατηγική των σφαιρών επιρροής, όπως την περίοδο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κρίση του '08 δεν έλυσε τα προβλήματα, που πλέον συσσωρεύονται σε υψηλότερο επίπεδο και μια νέα παγκόσμια κρίση είναι πιθανή χωρίς να υπάρχουν τα εργαλεία αντιμετώπισής της.
Η μεγάλη χαμένη Η Ευρώπη θα συμπιεστεί μεταξύ των τριών υπερδυνάμεων. Είναι ήδη η μεγάλη χαμένη από το σπάσιμο της συμφωνίας ΗΠΑ - Ρωσίας των πυραύλων μέσου βεληνεκούς, εφόσον μένει εκτεθειμένη σε πιθανή σύγκρουση. Ο προστατευτισμός του Τραμπ ήταν ένα σοκ για τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη της παγκοσμιοποίησης και ειδικά για τον γερμανικό μερκαντιλισμό. Η ηγεμονία της Γερμανίας στηρίχτηκε στις εξαγωγές μέσω της παγκοσμιοποίησης, ζημιώνοντας όμως τις γειτονικές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (εκτός της Γαλλίας), μέσω του ντάμπινγκ τιμών και μισθών, αλλά και τις ανατολικές όπου είναι βαθιά η διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου. Η κρίση του '08 ήταν τελικά «μια ευκαιρία», αλλά μόνο για τη γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ και τις «ουρές» της! Ο Μπάνον και η μαύρη διεθνής Όμως ή άνοδος του Τραμπ ήταν ακόμα πιο ανησυχητική για τις προοδευτικές δυνάμεις εφόσον παρήγαγε την νέα Ακροδεξιά, την επονομαζόμενη Εναλλακτική Δεξιά (Alt.Right). Αυτή τη μορφή φασισμού που δεν είναι κρατικίστικη, όπως ο ναζισμός / φασισμός, αλλά βαθιά νεοφιλελεύθερη. Στηρίζεται στην ευρεία διάδοση fake news, την παραχάραξη της ιστορικής και επιστημονικής αλήθειας και έδωσε καρπούς εκτός των ΗΠΑ στη Βρετανία του Μπρέξιτ και στη Βραζιλία του Μπολσονάρου. Η προσπάθεια του επιτελείου του Στηβ Μπάνον για τη δημιουργία μαύρης διεθνούς έχει βρεί πρόσφορο έδαφος στην Ευρώπη του Σαλβίνι, του Όρμπαν, της Λεπέν της γερμανικής AfD, αλλά και στην Ελβετία. Η άνοδος της «Εναλλακτικής Δεξιάς» στην Ευρώπη οφείλεται στη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης που αύξησε τις ανισότητες και το έλλειμμα δημοκρατίας μέσα από πολιτικές αποπληθωρισμού και λιτότητας, και πολιτικές πλήρους απελευθέρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών. Η ξενοφοβία, ο φόβος για το διαφορετικό, ο εθνικισμός, η φαντασιακή αναζήτηση της χαμένης ταυτότητας και της εθνικής υπερηφάνειας σε ένα δήθεν λαμπρό παρελθόν και η επικίνδυνη μετατόπιση της ευρωπαϊκής Δεξιάς σε ακροδεξιές θέσεις εξηγούν την άνοδο του φαινομένου. Το ανάχωμα της Αριστεράς Η Ακροδεξιά όμως δεν κερδίζει εκεί όπου η Αριστερά είναι δυνατή, όπως εδώ στον Νότο του ΣΥΡΙΖΑ, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Η άνοδος των Σάντερς και Κόρμπιν δίνει ελπίδα για ένα μεγάλο προοδευτικό μέτωπο. Η Αριστερά, οι Πράσινοι και οι Σοσιαλδημοκράτες σε ρήξη με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο είναι ανάγκη να συνθέσουν τις αντιθέσεις τους μέσα από μια συμμαχία για την αλλαγή των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Tο Φόρουμ του Μπιλμπάο, η προοδευτική συμμαχία στο Ευρωκοινοβούλιο και οι αποφάσεις του συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Αριστεράς κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Στα θετικά καταγράφεται και η άνοδος των Πρασίνων στη Β. Ευρώπη, που οφείλεται στη σωστή θέση τους στο μεταναστευτικό και στα θέματα ποιότητας ζωής. Όσο για το ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο που προτείνουν διάφοροι Ευρωπαίοι, έχει μια βασική προϋπόθεση για να πετύχει: τη ρήξη με τον νεοφιλελευθερισμό, γιατί σε τελική ανάλυση αυτός είναι που θρέφει την Ακροδεξιά. Η νεοφιλελεύθερη, παγιωμένη θεσμικά, αρχιτεκτονική της Ευρώπης πρέπει να αλλάξει ριζοσπαστικά, ειδικά σε αυτή τη συγκυρία που σχεδιάζεται το μέλλον της. Στόχοι θα έπρεπε να είναι η ανάπτυξη μέσω της κυκλικής οικονομίας, η στήριξη της απασχόλησης και η κατάργηση του πρεκαριάτου, η κοινωνική συνοχή και όχι η εμμονή σε πολιτικές που οδηγούν σε αύξηση των ανισοτήτων και του δημοκρατικού ελλείμματος. Παράδειγμα, ο προϋπολογισμός της Ευρωζώνης που προτείνει ο γαλλογερμανικός άξονας, πέραν του ότι πρέπει να χρηματοδοτείται από εξωτερικές πηγές, όπως ο φόρος επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών και η φορολόγηση των πολυεθνικών, οφείλει να έχει ως στόχο την σύγκλιση και την κοινωνική συνοχή. Δημοκρατικά επαυξημένος κοινός προϋπολογισμός, ένας διαμοιρασμός των κινδύνων, κοινή φορολογική πολιτική, αλλαγή του νεοφιλελεύθερα δομημένου νομικού καθεστώτος, ένας δημοκρατικός έλεγχος της ΕΚΤ και της Κομισιόν μέσω του Ευρωκοινοβουλίου, θα ήταν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για ριζική επαναθεμελίωση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και τον μετασχηματισμό της Ευρώπης σε προοδευτική κατεύθυνση. Η μείωση των ανισοτήτων, η διεύρυνση της δημοκρατίας και η μείωση του εργάσιμου χρόνου, με ταυτόχρονη αύξηση των πραγματικών μισθών είναι οι βασικοί πυλώνες. Σε μια περίοδο που ο ιστορικός χρόνος συμπιέζεται και οι αλλαγές που έρχονται με την τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση θα είναι ταχύτατες, τα ζητήματα αποκτούν όλο και πιο παγκόσμιο χαρακτήρα. Τα προβλήματα είναι υπερεθνικά και απαιτούν υπερεθνικές λύσεις.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

Το Δημόσιο Σύστημα Υγείας και οι σημερινές ανάγκες της Ελληνικής Κοινωνίας.

Το Δημόσιο Σύστημα Υγείας και οι σημερινές ανάγκες της Ελληνικής Κοινωνίας. Την δεκαετία του 80 με τους Σκανδιναβους να προιστανται στον ΠΟΥ, το Αγγλικό ΕΣΥ να ωριμάζει και τα Ανατολικά τότε Σοσιαλιστικά Κράτη της Ευρώπης να προσέχουν την καθολική δωρεάν δημοσια υγεία στην Ελλάδα τα σχέδια του Παρασκευά Αυγερινού και του τότε ιατρικου κινηματος προσγειωθηκαν στον πραγματισμό της ανάπτυξης του νοσοκομειακού σκέλους του δικού μας ΕΣΥ. Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας υποτιμήθηκε, αφέθηκε στην στρεβλή ανάπτυξη των ασφαλιστικών ταμείων και την καινοτόμα και αναγκαια λογω γεωγραφικου ανάγλυφου τα πρώτα 87 Κέντρα Υγείας (αγροτικού τύπου) της δεύτερης τετραετίας ΠΑΣΟΚ που πρόσφεραν ουσιαστική αποκεντρωμένη φροντίδα, αυγάτεψαν σε 161 στο βάθος χρόνου και υπέστησαν λογής στρεβλώσεις συζητήσιμες. Η οικονομική κρίση των 10 τελευταίων ετών (2008-2018) διέλυσε το κοινωνικό κράτος, έδιωξε 17-25.000 γιατρούς στο εξωτερικό, περιόρισε τις δαπάνες για την υγεία, αύξησε δραματικά τις ιδιωτικές δαπάνες και τελικά αύξησε την θνητότητα και την νοσηρότητα του Ελληνικού πληθυσμού. The Lancet Volume 3, ISSUE 8, PE395-E406, AUGUST 01, 2018 «The burden of disease in Greece, health loss, risk factors, and health financing, 2000–16: an analysis of the Global Burden of Disease Study 2016» Τα δεδομένα των ψυχρών επιστημονικών μελετών απεικονίζουν την διαφθορά, την έλλειψη προσωπικού, την ταλαιπώρεια του κόσμου να βρουν εφημερεύοντα γιατρό ή ειδικό με αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας ηρθε να αποτελειώσει ο νόμος Γεωργιάδη με το κλείσιμο των ιατρείων ΙΚΑ που έστειλε τους περισσότερους λειτουργούς της υγείας στον ιδιωτικό τομέα. Ετσι από 5500 συν 1000 σε άλλα ταμεια έμειναν στο σύστημα μόνο 2000 εκ των οποιων οι 800 με δικαστικές προσφυγές.
Η διακυβέρνηση της πρώτης τετραετίας Σύριζα ανέδειξε ένα ιδεατό σχέδιο νόμου για την ΠΦΥ τον 4461/2017 με πολλα σωστα θεσμικά αλλά με λανθασμένους σχεδιασμούς και χαμηλά ποσοστά υλοποίησης εν μέσω κρίσης. Ενας προνομιακός χώρος της Αριστεράς η προσφορά κοινωνικού δωρεάν κράτους πρόνοιας κινδυνεύει να εξελιχθεί σε Βατερλω καθημερινότητας με μειωμένη συμμετοχή κακοπληρωμενων γιατρών, σε κακοσυντηρημένα κτιρια και δυσχερή απαρχαιομένο εξοπλισμό. Μια σειρά παραμέτρων για πρώτη φορά αντιμετωπίζονται με πρωτόλυρα ανιδιοτελή και χωρίς σπατάλες βήματα. Το ΕΚΑΒ εξοπλίζεται, νοσοκομεία χτίζονται, οι προμήθειες εξομαλυνονται, οι εργολάβοι σωστά εξομβελίζονται με την λύσσα των παλαιοκαθεστωτικών, οι ΜΕΘ αναδιοργανώνονται οι χειρουργικές λίστες χρησιμοποιούνται για αντιπολιτευτική δράση, οι επίορκοι τιμωρούνται, τα Τμήματα επειγόντων δεν λειτουργούν με δικό τους προσωπικό. Η φυσική αποκατάσταση, τα παραιατρικά χορηγούνται ελεγχόμενα, η δημόσια οδοντιατρική ο ελεγχόμενος τιμοκατάλογος φαρμάκων και Τα Κεντρα Υγείας αστικού τύπου σαν μετεξέλιξη των παλιών ΙΚΑ έχουν καθυστερημένα ενισχυθεί με σπασμωδικές μεμονωμένες ενέργειες.Το σύστημα παραπομπών σε μια χωρα ειδικών γιατρών είναι καταδικασμενο σε κοινωνική χλεύη. Ο ηλεκτρονικός φάκελλος ασθενούς που στην πειθαρχημένη Γερμανία με τόσα ηλεκτρονικά δικτυα πήρε 7 χρόνια ματαιοπονούμε να χρησιμοποιήσουμε επισκέψεις ανάγκης των 15 λεπτων για να καταγραφούν χωρις γραμματειακή υποστήριξη ιστορικά 30-45 λεπτών. Οι οικογενειακοί γιατροί φουσκώνουν σε ψεύτικα μεγέθη πέρα απο την πραγματική διάσταση της εμβελειά τους και τα ΤΟΜΥ καλύπτουν ένα 3-5 % των συνολικών αναγκών, δεν μπορούμε να μιλάμε για νέο ΕΣΥ γιατί η πραγματικότητα μας αυτοδιαψεύδει. Δεν είπαμε ψέματα σε οικονομία, εργατικά, θεσμούς, εξωτερική πολιτική, δημόσια έργα, δημόσιες και ευρωπαϊκές επενδύσεις γιατί να αυτουπονομευόμαστε στην υγεία, σε ένα πεδιο προνομιακό μας χώρο που οι πολιτικοί μας αντίπαλοι έχουν επιδείξει μόνο καταστροφή και σκάνδαλα;;.
Με βάση τα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και του ΠΟΥ οι δείκτες νοσηρότητας είναι απειλητικοί και επιδεινούμενοι και η καθημερινότητα μας αναδεικνύει μεγάλο ποσοστό απογοήτευσης και όχι βέβαια ποσοστό ανικανοποίητων ιατρικών αναγκών 10%. Σε μια Χώρα με υπογεννητικότητα, αλκοόλ , παχυσαρκία, μη άθληση και τόσο κάπνισμα και τροχαία δυστυχήματα και σεξισμό είναι φυσική συνέπεια η κατάθλιψη να εξελιχθει σε εθνική νόσο. Αυτά στην Χώρα του Αλεξη Ζορμπά! Στη Χωρα του Ηλιου του Ηλιάτορα των ποιητών. Εχουμε δει σε βάθος πολιτικού χρόνου 4 αποτυχημένα νομοσχέδια Πρωτοβαθμίου, επανηλλημένη έλλειψη επικοινωνίας επιτελείων της Αριστοτέλους με τους μάχιμους γιατρούς και νοσηλευτές, γιγαντιαίες μεταρρυθμίσεις αποασυλοποιήσεων, κέντρων Ψυχικών Νόσων ,καμπάνιες ΚΕΕΛΠΝΟ μέτρων της τρόικας σαφώς υπερ των κλινικαρχών και μεγάλου ποσοστού γραφειοκρατικής αγκύλωσης σε μεσαίο επιπεδο διοικητικών και ελεγκτικών μηχανισμών, κερδοφορων επενδύσεων του ιδιωτικου τομέα γιατι άφησε χώρο δράσης ο δημοσιος , αγώνες που κατέληξαν πουκάμισα αδειανά.
Τώρα με τέτοια κυβέρνηση ανάταξης απο την οικονομική κρίση επιβάλλεται η διόρθωση πορείας, η επικοινωνία και το διαρκές σύστημα επανατροφοδότησης δεδομένων και λήψης διορθωτικών αποφάσεων. Οι προεκλογικοί χρόνοι ου μενετοί. Δρ Λαμπαδάριος Διονύσης Διευθυντής ΕΣΥ- Χειρουργός Επιστ. Υπεύθυνος ΚΥ Ν.Κόσμου 21-12-2018.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Ενας Πρωθυπουργός στο ΙΚΑ

Ενας Πρωθυπουργός στο ΙΚΑ.
Ηταν 17-11-1997 πρωινή βάρδια και στο πολυδύναμο ιατρικο μας κεντρο, τότε λεγόταν ΙΚΑ δημιουργήθηκε αναταραχή. Η πρωινή ξανθιά εντυπωσιακή μας νοσηλεύτρια ονοματι Ειρήνη ψιλοανακρίνει κατι κουστουμαρισμένους που διωχνουν τα παρκαρισμένα αμάξια απ εξω. Το μεγαρο Μαξιμου είναι κοντά , ο «καλός λογιστής» όπως προβαλόταν απο τα ΜΜΕ τότε ήθελε βαπτισμα στο λαϊκό προφιλ του και οι ασφαλιτες του, την ενημερώνουν 8 παρά, οτι θα υπαρξει σημερα επικειμενη αιφνιδιαστική επισκεψη του Πρωθυπουργού!!! Φοράμε άσπρη μπλουζα να ξεχωριζουμε, σε 2-3 καθυστερημενους πέφτει το σχετικο τηλεφώνημα να σπεύσουν στη θεση τους......Τότε είχαμε πανω απο 110 γιατρους στην πρωινή βαρδια 50 συν και οικογενειακούς στις γειτονιές 24 ένα γύρω. Ο πρωθυπουργός έρχεται σε μιάμιση ώρα εκειδα στις 10πμ προσπερνα το πρώτο χειρουργικό της εισόδου και δειλα κοντοστέκεται με την κουστωδια του 15-20 άτομα στο δεύτερο χειρουργικό και πρώτο του διαδρόμου στο ισόγειο. ----Περάστε κε Πρωθυπουργέ , χειρουργικο ιατρείο αχρείαστοι ναμαστε, πετάω με ένα πλατύ χαμόγελο για να σπάσω τον πάγο..... Με Τσουκατο και Πασχαλιδη εισέρχεται στα στένα....της Σαλαμινος και επιτίθεμαι, δεν ειχα σκοπό να τον προσβάλω αλλα ούτε και να τον κανακέψω. Στη σιγή του απαντώ... ----Κε Πρωθυπουργέ καλως ορίσατε, το πιο μεγάλο πρόβλημα της Χώρας.... παύση για να δώσω βάρος. Εχω βρεθεί σε απόσταση χειραψιας και κοιτάω τότε χαμηλά τον «συνομιλητή μου» δεν φαινεται διατεθειμενος για κουβέντα.... -----..... «Ειναι τα τροχαία» ειπα να δώσω και ένα λυρικό τόνο. «Εχω βαρεθεί να βλέπω μάνες με τα παιδιά στο μενταγιόν τους» Η παγωμάρα δειχνει ή οτι δεν κατάλαβε ή ότι δεν έχει διαθεση για συζήτηση. Δεν το βάζω εύκολα κατω, επιβεβαιώνομαι στις προσωπικές διαπιστωσεις μου να μην του εκφράσω ποτέ την εμπιστοσύνη μου δια της ψήφου..... -----«Είναι 3000 θυματα το χρόνο με κοινωνικοοικονομικές τεράστιες συνεπειες» επιμένω και τότε μιλησε... -----«Εσεις τι προτείνετε , τι θα κάνατε;;» με ρωτάει, για να παίξουμε το για μια μέρα ....πρωθυπουργός. ------«Εγω είμαι γιατρός βλεπω τις συνεπειες των τροχαίων, έχω δει 10 απο το πρωι και θα δω άλλους 20 μεχρι να μεσημεριασει» και για να δειξω ότι δεν βάζω γλωσσα μέσα μου, «ας βάλουμε μια μπάρα στην εθνικη οδό να σκοτώνεται ο καθενας μονος του, να αποφευγουμε τις μετωπικές...» «Σας κανω δουλιά GP Αγγλίας και μου προσφέρετε μισθό σκλάβου» τον αποτελειώνω.
Ο Πρωθυπουργός βουβός, πολλα χρόνια αργότερα έμαθα ότι μια αντιστοιχη πρόταση τουχε κάνει η PEUGEOT για μπάρα που να είχε και την ζωγραφιά της..... ----«Δεν είναι και όλα ροδινα κε Λαμπαδάριε» πετάγεται απο την κουστωδια ο συγχωρεμένος Μενδρινός τοπικός παραγων και τότε διοικητικός διευθυντής μας Η αμηχανια του είχε μιλησει δια της σιωπής της, ήταν βουβός σε κρίσιμα θέματα και τον βούτηξαν απο τις μασχάλες οι προαναφερόμενοι επώνυμοι συνοδοι του. Προς τιμήν του χωρις κάμερες συνέχισε στο γεμάτο τοτε διαδρομο να του επιτίθενται οι γιαγιάδες ζητώντας καλύτερη σύνταξη.
Αργησα πολύ να καταλάβω ότι εκτός από καλός επαγγελματίας και δραστήριος Πολιτης αυτής της Χώρας που ξερω να εκτιμώ και να αξιολογώ τα προβλήματα είμαι μόνος μου ένας «χρήσιμος ηλιθιος» απέναντι στην κάθε εποχής εξουσία. Εκτοτε κανεις Πρωθυπουργός (21 χρονια) δεν ξαναπάτησε ποδάρι σε σοβαρή υποδομή της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγειας. Το μεγάλο θύμα του Εθνικου Συστήματος Υγείας ,το κουτσο ποδάρι του ΕΣΥ. Αν δουμε τα στοιχεία της Εθν. Στατιστικής Υπηρεσίας είχαμε 24,5% ανω των 65 ετων στην απογραφή του 2011 και το 2014 κατεβήκαμε στο 20,5% του συνολικού πληθυσμού άνω των 65, και οι ηλικιωμενοι είναι σκληρό αλλα δεν μεταναστεύουν έτσι. Υφιστανται τις συνέπειες των οικονομικών μνημονιων στο επίπεδο του εποικοδομήματος, της δημοσιας υγείας, οι φτωχοι πεθαίνουν αβοήθητοι. Φτάσαμε στο ιδιο ακριβως επίπεδο με Ιταλια, Γερμανια και Ηνωμενο Βασιλειο, χάνοντας τα πλεονεκτήματα στην μακροβιότητα που μας προσέφερε η μεσογειακή διαιτα. Τα ιδια συμπεράσματα λένε τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και εμεις ποιουμε την νήσσαν! Ετσι για να θυμόμαστε τα Πολυτεχνεία τι σημαίνουν. 17-11-2018 Δρ Διονυσιος Λαμπαδάριος.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

O αιώνας του Λενιν

Ο αιώνας του Λένιν Posted on 28/01/2018, By Serge Halimi and Βασίλης Παπακριβόπουλος (μετάφραση) Ο Serge Halimi ειναι διευθυντής της Μonde Diplomatique.
Έχοντας μόλις κλείσει ένας αιώνας από την Οκτωβριανή Επανάσταση, ένα ερώτημα εξακολουθεί να πλανάται: η αποτυχία του σοβιετικού μοντέλου άραγε απαξιώνει και τον διεθνισμό που συνόδευε τα πρώτα του βήματα; ΕΣΣΔ: Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Αρχικά, αυτή η ονομασία δεν παρέπεμπε σε μια εδαφική επικράτεια, αλλά σε μια ιδέα: την παγκόσμια επανάσταση. Τα σύνορά της θα ήταν εκείνα που είχαν προκύψει από τον ξεσηκωμό στην Ρωσία και, στη συνέχεια, θα διαμορφώνονταν ανάλογα με τις επαναστάσεις που αναμενόταν να ξεσπάσουν αλλού. Στο άνω αριστερό άκρο μιας κατακόκκινης σημαίας, ένα σφυροδρέπανο συμβόλιζε το νέο κράτος, του οποίου ο πρώτος εθνικός ύμνος ήταν… η Διεθνής. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο ιδρυτής της Σοβιετικής Ένωσης ήταν διεθνιστής. Ο Λένιν έζησε στην εξορία μεγάλο μέρος της ζωής του ως επαγγελματίας επαναστάτης (σε Μόναχο, Λονδίνο, Γενεύη, Παρίσι, Κρακοβία, Ζυρίχη, Ελσίνκι…). Και συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις μεγάλες συζητήσεις του εργατικού κινήματος. Τον Απρίλιο του 1917, όταν επέστρεφε σιδηροδρομικώς στη Ρωσία, όπου η επανάσταση είχε ξεσπάσει και ο τσάρος είχε παραιτηθεί, όσο το τραίνο που τον μετέφερε διέσχιζε τη γερμανική επικράτεια τη στιγμή όπου ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν στο αποκορύφωμά του, οι σύντροφοί του τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, τον ύμνο της Γαλλικής Επανάστασης. Στα κείμενα του Λένιν, οι αναφορές σε αυτήν είναι από πολλές απόψεις πολύ συχνότερες απ’ ό,τι στην ιστορία της τσαρικής Ρωσίας. Η εμμονή του ήταν να φανεί αντάξιος των Ιακωβίνων, «του καλύτερου παραδείγματος δημοκρατικής επανάστασης και αντίστασης στον συνασπισμό των μοναρχιών» (1), και η επανάσταση να διαρκέσει περισσότερο από την Παρισινή Κομμούνα. Ο εθνικισμός δεν είχε την παραμικρή θέση. Εξάλλου, θα το υπενθύμιζε αργότερα ο ίδιος ο μπολσεβίκος ηγέτης: ήδη από το 1914, αντίθετα από όλους σχεδόν τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές και συνδικαλιστές, που αφέθηκαν να στρατολογηθούν στην «ιερή εθνική ενότητα» απέναντι στον εξωτερικό εχθρό, το κόμμα του «δεν φοβήθηκε να επιδιώξει την ήττα της τσαρικής Ρωσίας και να στιγματίσει τον πόλεμο ανάμεσα σε δύο ιμπεριαλιστικά αρπακτικά». Μόλις ανέλαβαν την εξουσία λοιπόν, οι μπολσεβίκοι «πρότειναν την ειρήνη σε όλους τους λαούς και επιχείρησαν όλα όσα ήταν ανθρωπίνως εφικτά προκειμένου να επισπεύσουν την επανάσταση στη Γερμανία και στις υπόλοιπες χώρες» (2). Ξανά ο διεθνισμός.
Ένα υπέρτατο παράδοξο, που θα επέφερε μακροπρόθεσμες συνέπειες: ένα κόμμα ταγμένο στη δικτατορία του προλεταριάτου επωφελείται από την ξαφνική κατάρρευση της δυναστείας των Ρομανόφ και την απουσία άλλων σοβαρών διεκδικητών της εξουσίας (3) για να γίνει κύριος του κρατικού μηχανισμού μιας χώρας στην οποία η εργατική τάξη αποτελούσε μόλις και μετά βίας το 3% πληθυσμού. Όμως, κατά βάθος, ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά στην αρχή της επανάστασης, δεδομένου ότι η σωτηρία και η βοήθεια οφείλουν να προέλθουν από το εξωτερικό, όταν η επαναστατική σκυτάλη περάσει σε περισσότερο προηγμένες χώρες, με ισχυρότερα προλεταριάτα που διαθέτουν υψηλότερη πολιτική μόρφωση. Ίσως είναι απλά ζήτημα εβδομάδων ή μηνών: στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, η οργή εντείνεται και όλο και περισσότερες στρατιωτικές μονάδες στασιάζουν. Τον Οκτώβριο του 2017, ο Λένιν ανυπομονεί. Ο ρωσικός ξεσηκωμός δεν μπορεί να περιμένει άλλο, ενόσω εκδηλώνονται «τα αναμφισβήτητα συμπτώματα μιας μεγάλης καμπής, πρόδρομοι της επανάστασης σε παγκόσμιο επίπεδο». Εναπόκειται λοιπόν στους μπολσεβίκους να κάνουν την αρχή, περιμένοντας τους άλλους λαούς που θα πάρουν τη σκυτάλη. Στο Βερολίνο, στο Μόναχο και στη Βουδαπέστη, η ελπίδα συντρίβεται. Και όταν η νέα εξουσία προτείνει «σε όλους τους εμπόλεμους λαούς την άμεση ειρήνη, δίχως προσαρτήσεις εδαφών και πολεμικές αποζημιώσεις», η αυτοκρατορική Γερμανία συνεχίζει τις εχθροπραξίες, βέβαιη ότι οι Ρώσοι στρατιώτες δεν άντεχαν άλλο να σφαγιάζονται. Προκειμένου να σωθεί, το νεοσύστατο κράτος υπέγραψε τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, παραχωρώντας ένα μέρος της επικράτειάς του. Αντάλλαξε έδαφος με χρόνο, ελπίζοντας πάντα ότι θα ξεσπούσε επανάσταση στην Ευρώπη… Ωστόσο, εκείνη που κινητοποιήθηκε ήταν η αντεπανάσταση. Αντί για την «ειρήνη των εργαζόμενων ενάντια σε όλους τους καπιταλιστές» που ζητούσε ο Λένιν, δέκα εκστρατευτικά σώματα (από Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Σερβία, Φινλανδία, Ρουμανία, Τουρκία, Ελλάδα και Ιαπωνία) έσπευσαν να βοηθήσουν τις στρατιές των «Λευκών» που μάχονταν για την παλινόρθωση του παλαιού καθεστώτος.
Το 1921, η επαναστατική Ρωσία βγαίνει νικήτρια αλλά κατεστραμμένη από τον νέο πόλεμο. Και θα απομονωθεί απόλυτα από τις μεγάλες δυνάμεις, ακόμη πιο εχθρικές απέναντί της από τη στιγμή που δεν έκρυψε ποτέ την πρόθεσή της να τις ανατρέψει. Μετά τον Οκτώβρη, το κεφάλαιο έχασε την εξουσία του στην πιο αχανή περιοχή της Γης. Και σαν να μην έφθανε αυτός ο σεισμός, ο κομμουνιστής –αγροίκος, απειλητικός, κοσμοπολίτης, εβραίος, «με το μαχαίρι στα δόντια» (4)– δεν αποτελούσε μονάχα μια εθνική ρωσική ιδιαιτερότητα, που στην ανάγκη θα μπορούσε να απομονωθεί γεωγραφικά. Αποτελούσε εξίσου και τον εσωτερικό εχθρό, τον πειθαρχημένο φαντάρο μιας Διεθνούς με πρωτεύουσα τη Μόσχα, την επίμονη απειλή της κοινωνικής επανάστασης. Εδώ και τώρα και παντού. Όμως, εκτός από απειλή, αποτελούσε και μια επίμονη ελπίδα, παρ’ όλες τις λίμνες αίματος που θα σημαδέψουν τη διαδρομή της. Το 1934, η φιλόσοφος και εργατική ακτιβίστρια Σιμόν Βέιλ (5) κατήγγειλε «την προσβολή που αποτελεί για τη μνήμη του Μαρξ η λατρεία που τρέφουν γι’ αυτόν οι καταπιεστές της σύγχρονης Ρωσίας». Ωστόσο, τρία χρόνια αργότερα, στο αποκορύφωμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων τουφεκίστηκε το 70% της ηγεσίας των μπολσεβίκων (6), έγραφε τα εξής: «Ο μύθος της σοβιετικής Ρωσίας είναι ανατρεπτικός στον βαθμό που μπορεί να δώσει στον κομμουνιστή χειρώνακτα που απέλυσε ο αρχιεργάτης την αίσθηση ότι, παρ’ όλα αυτά, πίσω από αυτόν, υπάρχει ο Κόκκινος Στρατός και το Μαγκνιτογκόρσκ (7), επιτρέποντάς του έτσι να διατηρήσει την υπερηφάνειά του. Ο μύθος της ιστορικά αναπόφευκτης επανάστασης διαδραματίζει τον ίδιο ρόλο, αν και με πιο αφηρημένο τρόπο: όταν είσαι εξαθλιωμένος και μόνος, δεν είναι λίγο να έχεις την Ιστορία στο πλευρό σου» (8). Και το γεγονός παραμένει: παρά τις αποτυχίες, ακόμα και στις πλέον στρεβλωμένες μορφές του, το κοινωνικό σύστημα που κυβέρνησε το ένα τρίτο του πλανήτη, το σημαντικότερο πολιτικό κίνημα του 20ού αιώνα, κατέληξε να σημαίνει σχεδόν παντού την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, την ανάπτυξη της εκπαίδευσης, τη δωρεάν υγεία, μια πρώτη χειραφέτηση των γυναικών, καθώς και τη διπλωματική, στρατιωτική, οικονομική και τεχνική υποστήριξη στους περισσότερους από τους αντιαποικιακούς αγώνες και στα ανεξάρτητα κράτη που προέκυψαν από αυτούς. Χωρίς να ξεχνάμε και «το πρωτοφανές εγχείρημα της πολιτικής ανέλιξης των λαϊκών τάξεων», το οποίο προώθησε «εργάτες και αγρότες στις βαθμίδες της εξουσίας που μέχρι τότε προορίζονταν αποκλειστικά για τους εκπροσώπους της αστικής τάξης» (9). Γιατί, εκείνη την εποχή, μεταξύ στρατευμένων κομμουνιστών, οι διεθνιστικοί δεσμοί εντέλει υπερέβαιναν γλώσσες, θρησκείες, εθνότητες και σύνορα όσο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σήμερα. Την ίδια ακριβώς ελπίδα που χαλύβδωνε το ηθικό εκείνου του χειρώνακτα εργάτη που ανέφερε η Σιμόν Βέιλ, όταν σκεφτόταν το Μαγκνιτογκόρσκ στη ριζοσπαστική και κοσμική Γαλλία της δεκαετίας του 1930, την συναντούσαμε και στην προτεσταντική Γερμανία, στην κομφουκιανή Κίνα και στη μουσουλμανική Ινδονησία, στους εργάτες γης που μάζευαν καπνό στην Κούβα, όπως και σε εκείνους που κούρευαν τα πρόβατα στην Αυστραλία (10). Ποιο πολιτικό κίνημα μπορεί να υποστηρίξει κάτι ανάλογο σήμερα; Στο διήγημά του «Ο Στρατιώτης Τσαπάγιεφ στο Σαντιάγκο της Χιλής», ο Λουίς Σεπούλβεδα εξιστορεί μία από τις δράσεις αλληλεγγύης προς τον λαό του Βιετνάμ, τον Δεκέμβριο του 1965, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Αμερικανούς. Στην πορεία, ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι ο συγγραφέας ήταν πολιτικός γραμματέας του τοπικού πυρήνα Μορίς Τορέζ (11) του Κομμουνιστικού Κόμματος Χιλής, ότι ο σύντροφός του ηγούνταν του πυρήνα Νγκυγιέν Βαν Τρόι (12), ότι μεταξύ τους συζητούσαν για τη «Διαρκή Επανάσταση» (του Τρότσκι) και για το «Κράτος και Επανάσταση» (του Λένιν), ότι θυμούνταν πως «στη Δούμα της Αγίας Πετρούπολης μπολσεβίκοι και μενσεβίκοι συζητούσαν επί 72 ώρες προτού καλέσουν τις μάζες να ξεσηκωθούν», ότι φλέρταραν τις κοπέλες προτείνοντάς τους να διαβάσουν το «Πώς δενότανε το ατσάλι» του Νικολάι Οστρόφσκι και προσκαλώντας τις να δουν μαζί σοβιετικές ταινίες… Και μετά τη Μόσχα το Νταβός; Η χρεοκοπία του σοβιετικού μοντέλου επιτάχυνε τον θρίαμβο ενός άλλου οικουμενισμού, προς την αντίθετη όμως κατεύθυνση, εκείνη των εύπορων τάξεων. Η ανατροπή υπήρξε τόσο ραγδαία ώστε, ήδη από το 2000, ο ιστορικός Πέρρυ Άντερσον σημείωνε σε ένα αξιοπρόσεκτο άρθρο του: «Για πρώτη φορά από την εποχή της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης δεν υπάρχει πλέον ουσιαστική εναντίωση –δηλαδή μια διαφορετική κοσμοαντίληψη– μέσα στο σύμπαν του δυτικού τρόπου σκέψης. Και, σε παγκόσμιο επίπεδο, σχεδόν καμία, εάν εξαιρέσουμε τα θρησκευτικά δόγματα, που αποτελούν αναποτελεσματικούς αρχαϊσμούς (…). Ο νεοφιλελευθερισμός, ως σύνολο αρχών, κυριαρχεί χωρίς αντίπαλο στην υφήλιο» (13).
Όπως παρατηρεί ο Μπράνκο Μιλάνοβιτς, οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, η εντυπωσιακή και σκανδαλώδης συνέπεια αυτής της εξέλιξης είναι ότι, από το 1988, η αύξηση του παγκόσμιου πλούτου πυροδοτεί την αύξηση των ανισοτήτων, ενώ μετά το 1914 συνέβαινε το αντίστροφο. Και στον κοινωνικό βολονταρισμό εκείνης της εποχής δεν βλέπει καμία σύμπτωση: «Οι πιέσεις που ασκούσε η Ρωσική Επανάσταση και το σοσιαλιστικό και το συνδικαλιστικό κίνημα, ενισχυμένες από την απογοήτευση των λαϊκών τάξεων προς τις εύπορες τάξεις, τις οποίες θεωρούσαν υπεύθυνες για το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενέτειναν το φαινόμενο της αναδιανομής» (14). Η φορολόγηση ανάλογα με την κλίμακα του εισοδήματος, ο Εργατικός Κώδικας, το οκτάωρο, η κοινωνική ασφάλιση, η επιφυλακτικότητα στην παραχώρηση των ηνίων του κρατικού μηχανισμού στους πλούσιους, όλα αυτά δεν είναι ξένα με τον μύθο της Οκτωβριανής Επανάστασης για τους μεν, με τον φόβο της επανάστασης για τους δε. Και μόλις αυτός ο φόβος εξορκίστηκε, οι αρνητικές συνέπειες της αποκαλούμενης «ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης» πολλαπλασιάστηκαν: κοινωνική παλινόρθωση των εύπορων τάξεων, «δικαίωμα επέμβασης» των δυτικών χωρών στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών, δυσφήμιση κάθε επαναστατικού σχεδίου –κομμουνιστικού, αναρχικού, αυτοδιαχειριστικού. Τον Αύγουστο του 1991, μερικές μόλις εβδομάδες πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ένας Γάλλος νομικός –κεντροαριστερός και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας– πρόσθετε μια δόση μελαγχολίας στους πανηγυρισμούς για το «τέλος της Ιστορίας». Έγραφε τότε ο Ζαν-Ντενί Μπρεντέν: «Μήπως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι στη χώρα μας ο σοσιαλισμός δεν θα ήταν τίποτε περισσότερο από ένα είδος αστικού ριζοσπαστισμού (15) εάν δεν είχε υπάρξει ο κομμουνισμός που τον επιτηρούσε, που τον ακολουθούσε κατά πόδας, πάντα έτοιμος να πάρει τη θέση του, που τον εμπόδιζε να εκτραπεί υπερβολικά γρήγορα ή σε υπερβολικό βαθμό; (…) Μήπως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι χρωστάμε πολλά σε όλους αυτούς τους ξεροκέφαλους, τους αιρετικούς, τους ακούραστους απεργούς, τους καταληψίες των εργοστασίων και των δρόμων μας που έσπερναν την αταξία, τους πεισματάρηδες που δεν έπαυαν να ζητούν μεταρρυθμίσεις ενώ ονειρεύονταν την επανάσταση, σε αυτούς τους μαρξιστές, κόντρα στο ρεύμα της Ιστορίας, που δεν άφηναν τον καπιταλισμό να εφησυχάσει;» (16) Το «τέλος του κομμουνισμού» δημιούργησε την εντύπωση ότι έδωσε οριστική λύση στη μεγάλη διαμάχη που αντιπαρέθεσε τις δύο κυριότερες τάσεις της διεθνούς Αριστεράς μετά τη Ρωσική Επανάσταση: η ήττα του ενός των πρωταγωνιστών της σήμανε τη νίκη του άλλου, δηλαδή την επικράτηση της σοσιαλδημοκρατίας επί της ζωηρότερης μικρής αδελφής της. Ωστόσο, αυτός ο θρίαμβος υπήρξε σύντομος. Η εκατοστή επέτειος από την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων στην πραγματικότητα συμπίπτει με ένα κύμα ηττών του μεταρρυθμιστικού ρεύματος. Η δυναστεία Κλίντον σαρώθηκε, ο Τόνι Μπλερ, ο Φελίπε Γκονζάλες και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ το έχουν ρίξει στις μπίζνες, ενώ ο Φρανσουά Ολάντ εξαερώθηκε… Ταυτόχρονα, ένα είδος ανυπομονησίας, ριζοσπαστικότητας ξαναγεννιέται στις περισσότερες από αυτές τις χώρες, αλλά και αλλού. Λίγο πριν από τον εορτασμό της διακοσιοστής επετείου της Γαλλικής Επανάστασης, ο οποίος θύμιζε περισσότερο εξορκισμό της, ο («μεταρρυθμιστής» σοσιαλιστής) Μισέλ Ροκάρ δήλωνε ότι «η Επανάσταση είναι κάτι επικίνδυνο και δεν είναι κακό να αποφεύγεται» (17). Τριάντα χρόνια πέρασαν από τότε, η παγκοσμιοποίηση επιβλήθηκε, τα φαντάσματα επέστρεψαν και η μούμια της επανάστασης σαλεύει ακόμα. Λένιν, 24 Ιουνίου 1917, Αναφέρεται από τον Victor Serge, «Lénine, 1917» (1924). Λένιν, «Αριστερισμός, παιδική ασθένεια του κομμουνισμού» (1920). Βλ. ως προς αυτό το σημείο Mosche Lewin, «Le siècle sovietique», Fayard-Le Monde diplomatique, Παρίσι, 2003, και Eric Hobsbawm, «Μarx and History», «New Left Review» I/143, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1984. Χαρακτηριστικά είναι τα γεμάτα προκαταλήψεις αποσπάσματα από ρεπορτάζ του διάσημου δημοσιογράφου Αλμπέρ Λοντρ (το όνομά του φέρει μεγάλο διεθνές βραβείο δημοσιογραφίας), στο άρθρο «Albert Londres au pays des Soviets», «Le Monde diplomatique», Οκτώβριος 2017. (Σ.τ.Μ.) Πρόκειται για τη Γαλλοεβραία φιλόσοφο Simone Weil (1909-1943), της οποίας το επώνυμο προφέρεται όμοια με το –ελαφρώς διαφορετικής ορθογραφίας– επώνυμο της γνωστής πολιτικού Simone Veil (1927-1917). Βλ. την επιστολή-διαθήκη του Νικολάι Μπουχάριν, «Le Monde diplomatique», Οκτώβριος 2017, σελ. 16. (Σ.τ.Μ) Μια μεγάλη πόλη με γιγάντιο συγκρότημα ορυχείων και χαλυβουργείων, που δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, με βάση τα σοβιετικά πενταετή πλάνα. Διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στην πολεμική προσπάθεια για τη συντριβή του ναζισμού. Simone Weil, «Méditations sur l’obéissance et la liberté» στο «Œuvres complètes», τόμος ΙΙ, «Ecrits historiques et politiques», Gallimard, Παρίσι 1991. Julian Mischi, «Le communisme désarmé. Le PCF et les classes populaires depuis les années 1970», Agone, Μασσαλία, 2014. Βλ. Έρικ Χομπσμπάουμ, «Η Εποχή των άκρων», Θεμέλιο, 1999. (Σ.τ.Μ.) Ιστορικός ηγέτης του ΚΚ Γαλλίας την περίοδο του Μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. (Σ.τ.Μ.) Νοτιοβιετναμέζος κομμουνιστής. Το 1964 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Perry Anderson, «Renewals», New Left Review, Ν° 1, Λονδίνο, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2000. «Le Monde», 21 Ιουλίου 2016. (Σ.τ.Μ.) Τον 19ο και 20ο αιώνα, ο Ριζοσπαστισμός ήταν ένα αστικό προοδευτικό πολιτικό ρεύμα που αγωνιζόταν για την εξάλειψη του ρόλου της Εκκλησίας και της αριστοκρατίας στην πολιτική ζωή και για την προώθηση ορισμένων ήπιων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Jean-Dénis Bredin, «Est-il permis?» «Le Monde», 31 Αυγούστου 1991. Αναφέρεται από τον Έρικ Χομπσμπάουμ, «Aux armes, historiens. Deux siècles d’histoire de la Révolution française», La Découverte, Παρίσι, 2007.