Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Οδική ασφάλεια μοτοσικλετιστών εργαζομένων σε «ντελίβερι» και ταχυμεταφορές

Γεωργοπούλου - Σαλτάρη Έφη Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 09 Σεπτεμβρίου 2016 19:00 Ο αριθμός των δικύκλων που χρησιμοποιούνται στον τομέα των ταχυμεταφορών και ειδικότερα στη διανομή φαγητού (κοινώς αποκαλούμενο ως «ντελίβερι») είναι πάρα πολύ μεγάλος. Δυστυχώς η πλειονότητα των εργαζομένων στον κλάδο αυτό εξαναγκάζονται να εργάζονται πλήρως ανασφάλιστοι. Συνεπώς, όταν συμβεί κάποιο ατύχημα σε εργαζόμενο εν ώρα εργασίας, το ατύχημα σπάνια θα αναγνωριστεί ως εργατικό. Με αφορμή άλλο ένα τραγικό δυστύχημα με θύμα εργαζόμενο σε «ντελίβερι» στη Ζάκυνθο, όπου ο άτυχος 19χρονος Μιχάλης Τζαβαλάς έχασε τη ζωή του, θα ήθελα να κάνω μια παρέμβαση στον δημόσιο λόγο. Στις 6 του περασμένου Ιουλίου κατέθεσα σχετική εισήγηση για το συγκεκριμένο θέμα στο προεδρείο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας της Βουλής, της οποίας είμαι μέλος. Με την εισήγηση αυτή περιγράφω εκτενώς το πρόβλημα των εργαζομένων σε «ντελίβερι» μαζί με κάποιες προτάσεις. Η έκθεση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Οδικής Ασφάλειας της Βουλής θα δημοσιοποιηθεί τον επόμενο μήνα.
Μερικά στοιχεία αναφορικά με το θέμα: Ο αριθμός των δικύκλων που χρησιμοποιούνται στον τομέα των ταχυμεταφορών και ειδικότερα στη διανομή φαγητού (κοινώς αποκαλούμενο ως «ντελίβερι») είναι πάρα πολύ μεγάλος. Δυστυχώς η πλειονότητα των εργαζομένων στον κλάδο αυτό εξαναγκάζονται να εργάζονται πλήρως
ανασφάλιστοι. Συνεπώς, όταν συμβεί κάποιο ατύχημα σε εργαζόμενο εν ώρα εργασίας, το ατύχημα σπάνια θα αναγνωριστεί ως εργατικό. Τα τελευταία χρόνια με την αύξηση του ηλεκτρονικού εμπορίου, των πωλήσεων πάσης φύσεως προϊόντων εξ αποστάσεως, χιλιάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν να χρησιμοποιούν μηχανοκίνητα δίκυκλα. Οι εργαζόμενοι αυτοί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν συνήθως δικό τους μέσο, αναγκάζονται να οδηγούν χωρίς να τους παρέχεται κράνος ή άλλα μέσα ατομικής προστασίας και ταυτόχρονα πιέζονται ώστε να παραδίδουν παραγγελίες σε χρόνους που τους οδηγούν να παρανομούν και να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους. Όταν το όχημα ανήκει στην επιχείρηση, η ευθύνη για τη νομιμότητα και την αρτιότητα του οχήματος βαραίνει την επιχείρηση. Το είδος της σχέσης, η οποία συνδέει την επιχείρηση με τον αναβάτη που το χρησιμοποιεί ορίζεται με σαφήνεια. Όταν μάλιστα φέρει τα διακριτικά της εταιρείας, τότε οι έλεγχοι μπορούν να γίνονται πιο εμπεριστατωμένα και προφανώς οι ευθύνες επιμερίζονται όπως αντιστοιχούν, δηλαδή τροχαίες παραβάσεις στον αναβάτη, παραλείψεις που αφορούν το όχημα ή προβλήματα ασφάλειας στον ιδιοκτήτη. Επειδή όμως επικρατεί ο αναβάτης - διανομέας να χρησιμοποιεί δικό του όχημα, δεν υπάρχουν και διακριτικά που να τον συνδέουν με τον εργοδότη, οπότε οι έλεγχοι δεν είναι εύκολοι. Σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να καταλογιστούν ευθύνες στον εργοδότη, ούτε για την κατάσταση του οχήματος ούτε και για παραβάσεις σχετιζόμενες με την εργατική νομοθεσία. Στη συντριπτική πλειοψηφία ισχύει αυτή η τελευταία περίπτωση. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα ίσχυε το αντίστροφο. Οι εργαζόμενοι δουλεύουν ανασφάλιστοι με τμήμα της αμοιβής τους να πρέπει να δαπανηθεί σε βενζίνες, συντήρηση του κ.λπ. Υπολογίζοντας φθορές, ασφάλιση, τεχνικούς ελέγχους, καταλαβαίνουμε ότι η καλή κατάσταση και η λειτουργία του οχήματος που τον βαραίνει εξ ολοκλήρου, είναι απευθείας εξαρτώμενη από οικονομικούς όρους. Το υψηλό κόστος σωστής συντήρησης οδηγεί πολύ συχνά στην αμέλεια και συνεπώς την ελλιπή τεχνική καταλληλότητα του οχήματος. Αντίστοιχα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ο εξοπλισμός ατομικής προστασίας είναι αποκλειστικά υπόθεση του ίδιου του εργαζόμενου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλοί καταστηματάρχες «επιλέγουν» το ανασφάλιστο «ντελίβερι» για να μην κόβουν αποδείξεις. Αποφεύγουν τα κλασικά κουτιά με την επωνυμία της επιχείρησης για να μην δίνουν «στόχο» και να αποφεύγουν τα πρόστιμα. Ένα άλλο εξαιρετικά επικίνδυνο στοιχείο είναι η πίεση για την παράδοση του προϊόντος που πολλές φορές είναι ασφυκτική. Αυτό μπορεί να οδηγεί σε παραβίαση του Κ.Ο.Κ. Δυστυχώς οι παραβιάσεις εδώ είναι κυριολεκτικά θανατηφόρες, δηλ. παραβίαση ερυθρού σηματοδότη, ανάποδα σε μονόδρομο κ.ά.
Στα πλαίσιο της δραστηριότητάς μου στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής, κατέθεσα ορισμένες προτάσεις για τη βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης. Πρότεινα να γίνονται συχνότεροι έλεγχοι στις επιχειρήσεις ώστε να ξεκαθαρίζεται τελικά ποια είναι η σχέση εργασίας που έχει ο ταχυμεταφορέας με την επιχείρηση. Όταν διαθέτει το όχημά του για τους σκοπούς του εργοδότη, αλλάζει υποχρεωτικά και η σχέση εργασίας με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Εργάζεται και αμείβεται ως υπάλληλος, αλλά αναλαμβάνει τη διανομή ως υπεργολάβος - προμηθευτής παροχής υπηρεσιών. Ξεκαθαρίζοντας τη σχέση αυτή, ξεκαθαρίζει και το πεδίο των ευθυνών για την τροχαία κίνηση του εργαζόμενου, δηλαδή ποιος οφείλει να συντηρεί το όχημα και να διαθέτει τον εξοπλισμό προστασίας, ο οποίος είναι υποχρεωτικός (κράνος) από τον Κ.Ο.Κ., αλλά και από το είδος του οχήματος (δηλαδή γάντια, μπουφάν, παπούτσια, αδιάβροχα κ.λπ. κατάλληλα για μηχανοκίνητο δίκυκλο και όχι για άλλες δραστηριότητες). Η Ευρωπαϊκή Οδηγία (Regulation (EU) 2016/425 Of the European Parliament and of the Council of 9 March 2016 on personal protective equipment and repealing Council Directive 89/686/EEC) ορίζει με σαφήνεια τις προδιαγραφές του εξοπλισμού αυτού. Εξάλλου στα θέματα του εξοπλισμού προστασίας του εργαζόμενου, αυτός υποχρεωτικά θα πρέπει να είναι μόνο ατομικός, δηλαδή το κράνος να μην μπορεί να είναι κοινό ακόμη και αν δύο εργαζόμενοι φορούν το ίδιο μέγεθος. Το ίδιο να ισχύει για γάντια, παπούτσια κ.λπ. Σε κάθε περίπτωση οι μεταφορές θα πρέπει να γίνονται υποχρεωτικά με μηχανοκίνητα δίκυκλα εφοδιασμένα με κατάλληλα κιβώτια, σταθερά προσδεμένα στο όχημα και όχι αυτοσχέδιες πρόχειρες κατασκευές ή κρεμασμένα τσαντάκια στο τιμόνι. Σαφώς υπάρχει αναγκαιότητα ενός καθαρού και αυστηρού νομοθετικού πλαισίου. Ο έλεγχος όμως της εφαρμογής της νομοθεσίας δεν μπορεί να αφήνεται μόνο στις αρχές, οι οποίες όσο είναι υποστελεχωμένες θα φέρνουν πάντα αποσπασματικά αποτελέσματα. Το στοίχημα είναι να διαμορφωθεί στην κοινωνία μας, επιτέλους, μια κουλτούρα μηδενικής ανοχής απέναντι στην εκμετάλλευση των εργαζομένων και τις εμφανέστατες παρανομίες των επιχειρήσεων όταν αυτές υπάρχουν. Στο συγκεκριμένο θέμα μιλάμε πράγματι για ζήτημα ζωής και θανάτου. *Η Έφη Γεωργοπούλου - Σαλτάρη είναι βουλευτής Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

16 αλήθειες για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών

Κοινωνία ΜΜΕ 16 αλήθειες για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών Εντυπη εκδοση Νταρζάνου Αγγέλα Δημοσίευση:ΑΥΓΗ 25 Αυγούστου 2016 19:00 Οι παθογένειες του παρελθόντος, η υπονόμευση του ΕΣΡ, ο αριθμός των αδειών, το δημόσιο συμφέρον, η εγκυρότητατου διαγωνισμού, η δικαίωση από το ΣτΕ και τα Ευρωπαϊκά όργανα, η σύγκριση με τον «διαγωνισμό» για τηn Digea Στην τελική ευθεία για τη δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών την ερχόμενη Τρίτη 30 Αυγούστου η κυβέρνηση ξεκαθαρίζει σε 16 σημεία τη διαδικασία, την αναγκαιότητα, τις μέχρι σήμερα παθογένειες, αλλά και τα εχέγγυα εγκυρότητας του διαγωνισμού. Σήμερα αναμένεται να πραγματοποιηθεί η διαδικασία προσομοίωσης του διαγωνισμού στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης - Επικοινωνίας, αύριο συζητούνται οι (νέες) προσφυγές των τηλεοπτικών σταθμών στο ΣτΕ, ενώ τη Δευτέρα οι υποψήφιοι υποχρεούνται να καταθέσουν την εγγυητική επιστολή, ύψους 3 εκατ. ευρώ, ώστε να τους επιτραπεί η συμμετοχή στη δημοπρασία.
1. Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ δεν έκαναν ποτέ διαγωνισμό για τα κανάλια, αλλά έδωσαν 15 παρατάσεις «προσωρινά νόμιμης λειτουργίας». Το 1989 καταργήθηκε με νόμο το κρατικό μονοπώλιο τηλεόρασης. Ο πρώτος νόμος που προέβλεπε αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών με διαγωνισμό ψηφίστηκε το 1995. Η πρώτη παράταση δόθηκε το 1998. Το 2002 κατάργησαν τη διαγωνιστική διαδικασία και έδωσαν δεύτερη παράταση, όπως και το 2006 έδωσαν τρίτη παράταση στην προκήρυξη. Έως το 2015 οι «παρατάσεις νόμιμης λειτουργίας» είχαν φτάσει τις 15. 2. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βάζει τέλος σε 27 χρόνια ανομίας. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει ποτέ ολοκληρώσει διαγωνισμό για την αδειοδότηση των καναλιών. Η κυβέρνηση κατέθεσε σε δημόσια διαβούλευση το 2015 το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες, το οποίο υπερψηφίστηκε με πλειοψηφία πολύ ευρύτερη της κυβερνητικής στις βασικές του διατάξεις. Τρεις φορές, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο 2016, απέβη άκαρπη η προσπάθεια συγκρότησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), που προβλεπόταν να διενεργήσει τον διαγωνισμό, αφού δεν συναίνεσε η Ν.Δ. Η Βουλή ψήφισε τη μεταφορά της αρμοδιότητας διενέργειας του διαγωνισμού -μόνο για την πρώτη φορά- στον υπουργό Επικρατείας και αποφάσισε τη δημοπράτηση τεσσάρων αδειών. Τον Μάιο 2016 δημοσιεύτηκε η προκήρυξη του διαγωνισμού. Ο διαγωνισμός διασφαλίζει τη διαφάνεια, τους ίσους όρους για τους συμμετέχοντες, την οικονομική βιωσιμότητα των σχημάτων που θα αδειοδοτηθούν, τις θέσεις εργασίας, την υψηλή ποιότητα του εκπεμπόμενου προγράμματος, τη μεγιστοποίηση του τιμήματος για το Ελληνικό Δημόσιο, το ξεκάθαρο ιδιοκτησιακό καθεστώς και το πόθεν έσχες των κεφαλαίων που θα επενδυθούν. Ολοκληρώθηκε η διαδικασία κατάθεσης υποψηφιοτήτων και εμφανίστηκαν 11 υποψήφιοι. Ολοκληρώθηκε η προεπιλογή 9 υποψηφίων, οι οποίοι θα συμμετάσχουν στη δημοπρασία της 30ής Αυγούστου.
3. Οριστικά τέσσερις οι δημοπρατούμενες άδειες. Οι άδειες για κανάλια εθνικής εμβέλειας που δημοπρατούνται είναι οριστικά τέσσερις. Τόσες «σηκώνει» η αγορά, δεδομένου ότι η διαφημιστική δαπάνη στην Ελλάδα έχει καταρρεύσει κατά τα μνημονιακά χρόνια από τα 600 στα 180 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Σήμερα λειτουργούν τηλεοπτικοί σταθμοί ζημιογόνοι, που επιβίωναν χάρη στο τρίγωνο της διαπλοκής «κανάλια - τράπεζες - πολιτικοί», ανταλλάσσοντας την πολιτική στήριξη σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ με θαλασσοδάνεια. Καμία συζήτηση για επιπλέον άδειες με βάση τα σημερινά δεδομένα. 4. Στόχος της δημοπρασίας η μεγιστοποίηση του τιμήματος για το Ελληνικό Δημόσιο. Σε συνεργασία με επιστήμονες εξειδικευμένους στη θεωρία των δημοπρασιών, πραγματοποιήθηκε συνδυασμένη μελέτη του αριθμού των αδειών και του πιθανού αριθμού συμμετεχόντων και καταρτίστηκε η διαδικασία δημοπράτησης με στόχο τη μεγιστοποίηση του τιμήματος.
5. Πρώτα μιλά η Επιτροπή, μετά μιλούν οι υποψήφιοι. Η δημοπράτηση της κάθε μίας άδειας ξεχωριστά διεξάγεται σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση η πενταμελής Επιτροπή Διενέργειας του διαγωνισμού (απαρτίζεται από καθηγητές πανεπιστημίου, διδάκτορες και ανώτερα στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης), αρχίζοντας από την τιμή εκκίνησης των 3 εκατ. ευρώ, αυξάνει το τίμημα κατά 500.000 ευρώ. Οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα είτε να αποδεχθούν τη νέα τιμή είτε να παραμείνουν αδρανείς (αποσυρόμενοι από τη διεκδίκηση της συγκεκριμένης άδειας και διατηρώντας την ευχέρεια να διεκδικήσουν την επόμενη). Στη συνέχεια η επιτροπή αυξάνει το τίμημα κατά «βήματα» (κατά την κρίση της και με ανώτατο όριο τα 500.000 ευρώ) και η διαδικασία αποδοχής / αδράνειας επαναλαμβάνεται. Όταν έχουν αποχωρήσει οι υπόλοιποι συμμετέχοντες και έχουν απομείνει μόνο δύο, η δημοπράτηση της άδειας περνά στη δεύτερη φάση: οι δύο υποψήφιοι καλούνται να καταθέσουν την τελική τους προσφορά σε κλειστό φάκελο. Σε περίπτωση ισόποσων προσφορών, επαναλαμβάνεται η διαδικασία των κλειστών φακέλων. Η άδεια απονέμεται στον πλειοδότη.
6. Δεσμευτικές οι προσφορές. Ένας υποψήφιος που θα προσφέρει «Χ» ποσό διεκδικώντας άδεια, στην οποία δεν θα ανακηρυχθεί πλειοδότης, δεν μπορεί να ανακηρυχθεί πλειοδότης άλλης άδειας με προσφορά μικρότερη από «Χ». Θα υποχρεωθεί να καταβάλει ως τίμημα την υψηλότερη προσφορά που κατέθεσε σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. 7. Καμία σύγκριση με τον διαγωνισμό - σκάνδαλο της Digea. Αντίθετα με τις πλήρεις προβλέψεις που έχουν ληφθεί σήμερα, στον διαγωνισμό για την παραχώρηση του φάσματος συχνοτήτων προβλεπόταν ότι, σε περίπτωση που εμφανιζόταν μόνον ένας υποψήφιος, αυτός θα ανακηρυσσόταν σε πλειοδότη με τίμημα την τιμή εκκίνησης. Έτσι -και αφού η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε ρίξει «μαύρο» στην ΕΡΤ- το φάσμα συχνοτήτων κατέληξε στην κοινοπραξία των καναλαρχών Digea έναντι μόλις 18,5 εκατ. ευρώ (μάλιστα με τμηματική καταβολή) για 15 χρόνια. Με άλλα λόγια, η Digea που διαχειρίζεται το φάσμα συχνοτήτων ανήκει στους πελάτες της (καναλάρχες).
8. Καμία δυνατότητα διαρροής πληροφοριών. Από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης - Επικοινωνίας (ΓΓΕΕ) έχουν ληφθεί όλες οι απαραίτητες προβλέψεις ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο διαρροής εμπιστευτικών πληροφοριών, κακόβουλης χρήσης του ηλεκτρονικού συστήματος υποβολής προσφορών ή τυχόν επικοινωνίας μεταξύ των συμμετεχόντων, με στόχο τον συντονισμό των προσφορών (δημιουργία καρτέλ) και τη νόθευση του ανταγωνισμού. Το έντυπο υλικό που θα επιβεβαιώνει τις προσφορές θα μεταφέρεται μεταξύ Επιτροπής (η οποία θα είναι εγκαταστημένη στη μεγάλη κεντρική αίθουσα) και υποψηφίων (τα πενταμελή επιτελεία των οποίων θα βρίσκονται σε ξεχωριστά δωμάτια και δεν θα επικοινωνούν μεταξύ τους) με καθορισμένους κλητήρες. Απαγορεύεται η χρήση οποιασδήποτε ενσύρματης ή ασύρματης συσκευής επικοινωνίας από τους εκπροσώπους των συμμετεχόντων. Σε περίπτωση που οποιοσδήποτε συμμετέχων συλληφθεί να επιχειρεί παραβίαση των όρων του διαγωνισμού, αποκλείεται και η εγγυητική επιστολή των 3 εκατ. ευρώ καταπίπτει υπέρ του Δημοσίου. (Οι υποψήφιοι υποχρεούνται να καταθέσουν την εγγυητική επιστολή μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα 29, ώστε να τους επιτραπεί η συμμετοχή στη δημοπρασία που αρχίζει την Τρίτη).
9. Απολύτως αξιόπιστο το ηλεκτρονικό σύστημα. Η «κατασκευή» του πληροφοριακού συστήματος της δημοπρασίας ανατέθηκε, μετά από προκήρυξη της ΓΓΕΕ, στην εταιρεία παραγωγής πληροφοριακών συστημάτων Singular Logic. Πρόκειται για την εταιρεία η οποία παράγει τα πληροφοριακά συστήματα βάσει των οποίων διενεργούνται όλες οι εκλογικές διαδικασίες στην Ελλάδα. Σημειωτέον ότι η Singular Logic δεν διενεργεί τον διαγωνισμό, όπως δεν διεξάγει και τις εκλογές. Παράγει τα πληροφοριακά συστήματα τα οποία στηρίζουν τις διαδικασίες. 10. Προσομοίωση της δημοπρασίας. Σήμερα, Πέμπτη 25 Αυγούστου, οι εκπρόσωποι των υποψηφίων έχουν κληθεί να συμμετάσχουν σε προσομοίωση της διαδικασίας στα γραφεία της ΓΓΕΕ, ώστε να «εκπαιδευτούν» πλήρως και να μην αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα κατά τη διεξαγωγή της δημοπρασίας.
11. Έχουν ήδη απορριφθεί όλες οι ενστάσεις και οι προσφυγές που εκδικάστηκαν. Η Δικαιοσύνη (ΣτΕ) απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα που κατέθεσαν έξι κανάλια (Alpha, Star, Epsilon, Antenna, ΣΚΑΪ, Mega). Μάλιστα, έκρινε ότι υπάρχουν επιτακτικοί λόγοι δημοσίου συμφέροντος να ολοκληρωθεί άμεσα ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες, καθώς και ότι τα κανάλια δεν υφίστανται βλάβη από τον διαγωνισμό, τονίζοντας την αυθαίρετη και χωρίς άδεια λειτουργία πολλών τηλεοπτικών σταθμών στην Ελλάδα από το 1989. 12. Κομισιόν: Δεν ανακατευόμαστε με τις άδειες. Αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με επανειλημμένες τοποθετήσεις του επιτρόπου Έτινγκερ, ξεκαθάρισε ότι θεωρεί την αδειοδότηση ζήτημα εθνικής πολιτικής το οποίο ρυθμίζει αποκλειστικά η κυβέρνηση, αφού δεν είναι εναρμονισμένο σε κοινοτικό επίπεδο. 13. Η κυβέρνηση δεν ρίχνει «μαύρο» σε κανένα κανάλι. Ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά που έριξε «μαύρο» στην ΕΡΤ. Με τη διαδικασία αδειοδότησης δεν πέφτει «μαύρο» σε κανένα νόμιμο κανάλι, καθώς τα κανάλια που εκπέμπουν σήμερα λειτουργούν χωρίς άδεια. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ., σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, αρνήθηκε να παρατείνει την ανομία με κάποια τροπολογία «παράτασης νομίμου λειτουργίας» που θα κατέθετε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 2015, όπως συνήθιζαν οι προκάτοχοί της. Άρα η σημερινή κυβέρνηση ανοίγει κανάλια που είχαν άδεια (ΕΡΤ) και δεν κλείνει κανένα, αφού τα ιδιωτικά κανάλια λειτουργούν πειρατικά. 14. «Κροκοδείλια» τα δάκρυα για τους εργαζόμενους. Σήμερα τα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας απασχολούν 2.600 εργαζομένους (εκ των οποίων οι 540 στο Mega) σε συνθήκες διαρκών μειώσεων προσωπικού και απολύσεων, ατομικών συμβάσεων, απανωτών περικοπών και διαρκών καθυστερήσεων καταβολής των αμοιβών, καταστρατήγησης των ωραρίων εργασίας, αντικατάστασης των μισθολογίων με κατ’ επίφαση ελεύθερους επαγγελματίες (μπλοκάκια) κ.ο.κ.
Δεδομένου ότι πρόκειται για ξεκάθαρα μη βιώσιμες επιχειρήσεις, οι οποίες επιβίωναν με τα θαλασσοδάνεια που τους εξασφάλιζε το «τρίγωνο της διαπλοκής», οι εργασιακές συνθήκες στα κανάλια γίνονται ολοένα και αθλιότερες. Ο διαγωνισμός αδειοδότησης ορίζει ότι κάθε κανάλι που θα λάβει άδεια υποχρεούται να απασχολεί τουλάχιστον 400 εργαζομένους. Άρα διασφαλίζονται τουλάχιστον 1.600 θέσεις εργασίας σε υγιείς πλέον επιχειρήσεις. Είναι απολύτως εύλογο να αναμένει κανείς ότι δεν θα περιοριστούν στον μίνιμουμ αριθμό εργαζομένων, προσεγγίζοντας τελικά τον σημερινό τους αριθμό.
15. Πώς θα γίνει η μετάβαση στο νέο τοπίο. Μετά την ανάδειξη των κατόχων των τεσσάρων αδειών, θα ακολουθήσει επανέλεγχος των πόθεν έσχες και χρόνος για έκδοση αποφάσεων επί τυχόν προσφυγών με μορφή ασφαλιστικών μέτρων. Η πρώτη από τις τρεις ισόποσες δόσεις του τιμήματος θα καταβληθεί εντός 15 ημερών από την ανακήρυξη (οι άλλες δύο εντός 12 και 24 μηνών). Οι άδειες χορηγούνται εντός 90 ημερών από την ανακήρυξη. Από τη στιγμή που θα υπάρξουν νόμιμα αδειοδοτημένα ιδιωτικά κανάλια, η Digea είναι εκ του νόμου υποχρεωμένη να μεταφέρει το σήμα αυτών και κανενός άλλου. 16. Τα επόμενα βήματα. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού για τις τέσσερις άδειες ιδιωτικών καναλιών εθνικής εμβέλειας, θα ακολουθήσει με ταχύτατο ρυθμό ανάλογη διαδικασία για την αδειοδότηση και των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Πώς επιμερίζεται η υπερχρέωση της χώρας σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ;

Πώς επιμερίζεται η υπερχρέωση της χώρας σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ; 22.08.2016, 17:00 | Ετικέτες: ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, χρέος, δημόσιο χρέος Συντάκτης: Μανόλης Γ. Δρεττάκης* Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας της υπόθεσης του πρώην επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, ερίζουν ως προς το ποιος ευθύνεται για τη διόγκωση του δημόσιου ελλείμματος του 2009, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι τους 9 πρώτους μήνες του 2009 στην κυβέρνηση ήταν η Ν.Δ. και τους 3 τελευταίους το ΠΑΣΟΚ και με τις αποφάσεις τους μήνες αυτούς συνέβαλαν στην αύξησή του. Είναι, επίσης, γεγονός ότι στο έλλειμμα αυτό προστέθηκαν ελλείμματα τα οποία δεν έμπαιναν στο δημόσιο έλλειμμα τα προηγούμενα έτη. Για το ποιος είναι υπεύθυνος για τη διόγκωση του ελλείμματος θα αποφασίσει (ξανά) η Δικαιοσύνη. Οι σημερινές, όμως, ηγεσίες τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ θέλουν να ξεχάσουν ότι τα κόμματά τους είχαν εναλλάξ κυβερνήσει τη χώρα την 35ετία 1974-2009 και, κατά συνέπεια, είναι αποκλειστικά υπόλογα στον ελληνικό λαό για την υπερχρέωσή της, δηλαδή την εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο δυσθεώρητο ύψος των 301 δισ. ευρώ το 2009.
Πώς, όμως, επιμερίζονται οι ευθύνες στα δύο κόμματα γι’ αυτό το δημόσιο χρέος; Στο άρθρο αυτό γίνεται προσπάθεια να δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι: ■ Οπως δείξαμε σε ένα άρθρο μας στην «Ελευθεροτυπία» της 30.12.2010, είναι μύθος ότι η χούντα δεν άφησε δημόσιο χρέος. Το χρέος αυτό το 1966 ανερχόταν σε 32 δισ. δρχ. και το 1974 εκτινάχτηκε στα 112. ■ Στοιχεία για το δημόσιο χρέος σε ευρώ σε τρέχουσες τιμές υπάρχουν μόνον από το 1995 και μετά. Τα έτη 1974-1994 υπάρχουν στοιχεία μόνο σε δραχμές σε τρέχουσες τιμές. ■ Για να γίνουν συγκρίσεις τα στοιχεία σε τρέχουσες τιμές πρέπει να μετατραπούν σε σταθερές τιμές. Δημόσιο χρέος σε εκατ. € σε σταθερές τιμές του 2009 τα έτη 1974, 1981, 1989, 1993, 2004 και 2009
Προκειμένου να καταλήξουμε σε συγκρίσιμα στοιχεία μετατρέψαμε τα ποσά του δημόσιου χρέους των ετών 1974, 1981, 1989 και 1993 σε δισ. δρχ. από τρέχουσες τιμές σε σταθερές τιμές του 2009 χρησιμοποιώντας τον εθνικό δείκτη τιμών καταναλωτή και στη συνέχεια σε εκατ. ευρώ χρησιμοποιώντας την ισοτιμία 340,75 δρχ.=1 ευρώ. Μετατρέψαμε επίσης τα ποσά του δημόσιου χρέους των ετών 2004 και 2009 σε εκατ. ευρώ από τρέχουσες τιμές σε σταθερές τιμές του 2009 χρησιμοποιώντας τον ίδιο δείκτη (τα 6 έτη είναι έτη αλλαγής «φρουράς» Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας). Τα στοιχεία του δημόσιου χρέους σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2009 για τα 6 έτη δίνονται στην 1η στήλη του πρώτου μέρους του πίνακα, στη 2η στήλη του μέρους αυτού δίνονται οι αυξήσεις του δημόσιου χρέους την περίοδο που μεσολαβεί από το ένα έτος στο άλλο. Στην 1η στήλη του δεύτερου μέρους του πίνακα δίνονται τα συνολικά ποσά του δημόσιου χρέους σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές για τα οποία την ευθύνη έχουν τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα: η Ν.Δ. τις περιόδους 1974-81, 1989-93 και 2004-2009 (1η γραμμή) και το ΠΑΣΟΚ τις περιόδους 1981-1989 και 1993-2004 (2η γραμμή). Στην 3η γραμμή δίνεται η συνολική αύξηση του δημόσιου χρέους την 35ετία 1974-2009. Στη 2η στήλη του μέρους αυτού δίνεται η ποσοστιαία συμμετοχή του κάθε κόμματος στη συνολική αύξηση του δημόσιου χρέους. Από τη 2η στήλη του δεύτερου μέρους του πίνακα φαίνεται ότι η Ν.Δ. έχει ελαφρά μεγαλύτερο ποσοστό (κατά 3%) ευθύνης από το ΠΑΣΟΚ για την αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 286.330 εκατ. ευρώ την 35ετία 1974-2009. Η διαφορά αυτή είναι μεγαλύτερη όταν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η μεν Ν.Δ. κυβέρνησε τη χώρα επί 16 έτη, το δε ΠΑΣΟΚ επί 19. Η μέση, επομένως, ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους για την οποία την ευθύνη φέρει η Ν.Δ. είναι 9.223 εκατ. ευρώ, ενώ εκείνη για την οποία είναι υπεύθυνο το ΠΑΣΟΚ 7.303 εκατ. ευρώ (και τα δύο ποσά σε σταθερές τιμές του 2009).
Παρά το διαβόητο PSI, δηλαδή το «κούρεμα» των ομολόγων του Δημοσίου που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι τράπεζες (εξαιτίας του οποίου βρίσκονται σε δεινή κατάσταση σήμερα), οι μονοκομματικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. την περίοδο 2009-2012 και η συγκυβέρνησή τους την περίοδο 2012-2014, αντί να μειώσουν, αύξησαν το δημόσιο χρέος από 301.062 το 2009 σε 319.718 εκατ. ευρώ το 2014. Πότε επιτέλους η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ –αντί να ερίζουν για το τι έγινε το 2009– θα δώσουν λόγο στον λαό για την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους την 35ετία 1974-2009 και, λόγω του χρέους αυτού, την υποταγή της χώρας στους δανειστές της μέσω των μνημονίων την 5ετία 2010-2014 με αποτέλεσμα την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που προκάλεσε η εφαρμογή των μέτρων που περιλαμβάνονται σ’ αυτά; * Πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Οι «ανησυχούντες» πλούσιοι

Οι «ανησυχούντες» πλούσιοι Σιώτος Γιάννης Δημοσίευση στην ΑΥΓΗ: 11 Αυγούστου 2016 19:00 Είτε καλυμμένα είτε απροκάλυπτα, οι πολιτικές ηγεσίες του πλανήτη, όσο κι αν καταβάλλουν προσπάθειες να ενδυθούν τον μανδύα του αμέτοχου, του ουδέτερου και του αμερόληπτου, στην πραγματικότητα είναι όχι απλώς μέρος του προβλήματος της φοροδιαφυγής, αλλά και αυτές που το δημιουργούν και το διαιωνίζουν. Με τις πολιτικές που εφαρμόζουν προσφέρουν όχι μόνο ανοχή στην ασυδοσία, αλλά -όχι σπάνια- την ενισχύουν. Δεν είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον της φορολογίας. Οι αποκαλύψεις για τα «Panama Papers» -και όχι μόνο- είναι η πιο χειροπιαστή απόδειξη ότι σήμερα η τεχνογνωσία αποφυγής της φορολογίας έχει μετατραπεί σε μία πανάκριβη υπηρεσία στην οποία έχουν πρόσβαση μόνο οι πλούσιοι και ισχυροί. Ακόμα χειρότερο είναι ότι πολλοί από αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν τη συγκεκριμένη τεχνογνωσία: διαθέτουν και ένα άλλο προσόν, πολύ πιο προσοδοφόρο και αποδοτικό. Τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν για ίδιο όφελος αγαθά και υπηρεσίες του Δημοσίου είτε χωρίς να καταβάλλουν αντίτιμο είτε σε τιμές τόσο χαμηλές, ώστε να τους εξασφαλίζουν τα... προσχήματα. Και σε αυτό το «προσόν» που τις περισσότερες φορές παράγει πλούτο έχουν πρόσβαση ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων και των εταιρειών που χρησιμοποιούν την «ανωνυμία» που προσφέρουν οι φορολογικοί παράδεισοι, αλλά και τις υπηρεσίες που διαθέτει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα προκειμένου να αυγατίσουν, αλλά και να ασφαλίσουν τα κέρδη τους. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για μια διαδικασία ανατροφοδοτούμενη -κάτι σαν «αεροπλανάκι- το οποίο παράγει πλούτο είτε άμεσα είτε έμμεσα από τον κόπο και τη συνεισφορά όλων εκείνων που δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν την τεχνογνωσία της νομότυπης φοροαπαλλαγής, αλλά και την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τα δημόσια αγαθά.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, πρόκειται για μια αέναη διαδικασία, που βασίζεται στην ανισότητα με δύο πρακτικές: η μία με το να μεταθέτουν ένα σημαντικό ή και όλο το βάρος που τους αναλογεί στους «αποκλεισμένους» και η δεύτερη με το να εκμεταλλεύονται δημόσια αγαθά τα οποία αποκτήθηκαν από τα χρήματα που πλήρωσαν όλοι οι άλλοι, οι οποίοι ουσιαστικά επωμίστηκαν και τη συνεισφορά των πλουσίων. Και το κυριότερο από όλα είναι ότι όλα αυτά τα πετυχαίνουν χωρίς να διακινδυνεύουν τη σταδιοδρομία τους ή την ελευθερία τους. Και κάπου εκεί μπαίνει και η πολιτική. Είτε καλυμμένα είτε απροκάλυπτα, οι πολιτικές ηγεσίες του πλανήτη, όσο κι αν καταβάλλουν προσπάθειες να ενδυθούν τον μανδύα του αμέτοχου, του ουδέτερου και του αμερόληπτου, στην πραγματικότητα είναι όχι απλώς μέρος του προβλήματος, αλλά και αυτές που το δημιουργούν και το διαιωνίζουν. Με τις πολιτικές που εφαρμόζουν προσφέρουν όχι μόνο ανοχή στην ασυδοσία, αλλά -όχι σπάνια- την ενισχύουν. Για του λόγου το αληθές, δεν έχει κανείς παρά να μελετήσει το φορολογικό καθεστώς που ισχύει σε ορισμένες χώρες - μέλη των G20 για να διαπιστώσει ότι την ίδια ώρα που οι ηγέτες τους στον δημόσιο λόγο τους εξαπολύουν μύδρους εναντίον της νόμιμης φοροαποφυγής, προσφέρουν γη και ύδωρ προκειμένου να προσελκύσουν τα κεφάλαια εκείνων που κατηγορούν. Υπάρχουν και φορές μάλιστα που παρεμβαίνουν -μέσω της διπλωματικής οδού- προκειμένου να «πέσουν στα μαλακά» κάποιες μεγάλες εταιρείες τους που βρέθηκαν να ακολουθούν σε άλλες αγορές «αθέμιτες πρακτικές». Μερικά μέλη της Ε.Ε., με τα προνόμια που προσφέρουν διακριτικά στους μεγάλους ομίλους, καταλήγουν να βάζουν σε ανταγωνισμό το σύνολο των κρατών, όπως απέδειξαν οι αποκαλύψεις των «Luxleaks». Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Οι τράπεζες είναι ο κύριος μεσάζων που χρησιμοποιείται από ιδιώτες και επιχειρήσεις για την απόκρυψη εσόδων ή περιουσίας. Δεν συνιστά έκπληξη το ότι πίσω από πολλές κομπίνες των «Panama Papers», βρίσκονται μεγάλες τράπεζες που διαχειρίζονται υπεράκτιες εταιρείες για λογαριασμό των πελατών τους, πολλές φορές με ενδιάμεσους τις θυγατρικές τους. Ωστόσο, οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες εδώ και δεκάδες χρόνια να αναφέρουν πρακτικές ή κινήσεις χρημάτων, που θα μπορούσαν να σχετίζονται με ξέπλυμα εισοδημάτων προερχομένων από εγκληματική δραστηριότητα μικρής ή μεγάλης έκτασης. Όμως οι κανόνες αυτοί γίνονται ελάχιστα σεβαστοί. Και η υποχρέωση αυτή από τον νόμο προσκρούει στην επιθυμία τους να προσελκύσουν και να κρατήσουν τους πιο μεγάλους πελάτες.
Και όσον αφορά τις μικρότερες χώρες, και γι' αυτές ισχύουν τα ίδια και χειρότερα, ενίοτε μάλιστα χωρίς να τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Το σκάνδαλο με τις μεγάλες βραζιλιάνικες κατασκευαστικές είναι ένα αρκετά καλό παράδειγμα για το πώς λειτουργούν οι παρεοκρατικές σχέσεις μεταξύ εταιρειών πλουσίων και κυβερνήσεων. Οι αδιαφανείς διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων σε όλη την γκάμα της οικονομικής δραστηριότητας ενός σύγχρονου κράτους είναι το πιο τρανό παράδειγμα των ευθυνών των ηγεσιών. Και όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, το μεγαλύτερο ποσοστό των κερδών που προκύπτουν αγοράζει την ανωνυμία που προσφέρουν οι «νησίδες της ανωνυμίας», ενώ και ένα μερίδιο σε όλη αυτή τη φάμπρικα έχουν και κάποιοι από αυτούς που ρυθμίζουν τα γρανάζια του κρατικού μηχανισμού. Στη Βραζιλία, το τεράστιο σκάνδαλο διαφθοράς που αφορά την ημικρατική εταιρεία πετρελαίου Petrobras και κορυφαίες κατασκευαστικές εταιρείες της χώρας, που υπερτιμολόγησαν την Petrobras σε συμβάσεις προμηθειών και κατασκευών στο επίπεδο των 3 δισ. δολαρίων, έχει περάσει το κατώφλι και πολιτικών. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, τα έσοδα από τα παράνομα κέρδη τους βρήκαν τον δρόμο -και- για τις τσέπες τουλάχιστον 200 πολιτικών από 18 κόμματα, συμπεριλαμβανομένου 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων για υποτιθέμενη χρηματοδότηση της πολιτικής εκστρατείας του Michel Temer, του πρώην αντιπροέδρου και τώρα προσωρινού προέδρου, ο οποίος αντικατέστησε την Ντίλμα Ρούσεφ. Και όλα αυτά τη στιγμή που οι Βραζιλιάνοι διαμαρτύρονται για τη μη καταβολή των μισθών και που το χρέος θα πληρώσουν οι ίδιοι. Και φυσικά, ας μη γελιόμαστε. Όλα αυτά δεν είναι βραζιλιάνικο... προνόμιο. Συμβαίνουν παντού, καθώς πλέον έχει γίνει μέρος της τρέχουσας πολιτικής πρακτικής. Κάποιοι να θησαυρίζουν χρησιμοποιώντας το χρήμα των πολλών, να κρύβουν τα κέρδη τους και στη συνέχεια να καλούν τους άλλους, τους πολλούς, να πληρώσουν... Και το χειρότερο απ' όλα είναι να χαρακτηρίζουν όσους αντιδρούν ως «αντεθνικώς δρώντες». Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η ελληνική Ιστορία βρίθει ανάλογων παραδειγμάτων, στα οποία αναδεικνύονται όχι μόνο οι παρεοκρατικές σχέσεις μεταξύ κυβερνητών και πλουσίων και μεγάλων εταιρειών, αλλά οι πρακτικές αφορισμού που εφαρμόστηκαν εναντίον εκείνων που τόλμησαν να τις καταγγείλουν. Είτε θέλουμε να το ομολογήσουμε είτε όχι, οι συμπεριφορές αυτές συνέθεταν την οικονομική και την πολιτική πραγματικότητα αυτού του τόπου από την ύπαρξή του ως ελεύθερο κράτος. Επίπλαστη ηθική. Μαϊμού εθνικοφροσύνη που τη χρησιμοποίησαν με τον ίδιο τρόπο και με τον ίδιο σκοπό που είχαν οι γυρολόγοι διασκεδαστές τις χορεύτριες αρκούδες στις εμποροπανηγύρεις. Ιδιοτελής, αλλά και ευπροσάρμοστη εθνική ευαισθησία. Το τρίπτυχο που έχτιζε περιουσίες με τον ιδρώτα των πολλών. Και αυτή τη συνταγή μπορούσες -και δυστυχώς μπορείς- να τη συναντήσεις σε όλες τις κλίμακες της οικονομικής ζωής του τόπου. Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι οι κυβερνήτες έχουν επιλέξει. Η επιλογή τους είναι υπέρ της συγκέντρωσης του πλούτου, αντί αυτής του δημόσιου τομέα ή της προστασίας του περιβάλλοντος. Και φυσικά, στην επιλογή τους αυτή βρίσκουν ισχυρούς συμμάχους ανάμεσα σε αυτούς που «ανησυχούν» από οιονδήποτε αμφισβητεί αυτή την επιλογή.