Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2019

Οταν η σιωπή ισοδυναμεί με ψέμα

30 Ιουλ. 2019 Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών. Τάσος Παππάς Όταν ελέγχεις τα μέσα ενημέρωσης μπορείς να αισθάνεσαι ασφαλής. Όχι όμως απολύτως. Δεν φτάνει να δαιμονοποιείς τους αντιπάλους σου, να κατασκευάζεις πληροφορίες που πλήττουν την ηθική υπόστασή τους και να διακινείς φήμες με στόχο τη δολοφονία χαρακτήρων, πρέπει να υποχρεώσεις τα φιλικά δίκτυα να εξωραΐζουν τις πολιτικές σου και το κυριότερο να θάβουν όσες ειδήσεις σε εκθέτουν και χαλάνε τη σούπα που θέλεις να σερβίρεις στους πελάτες σου. Την εποχή που τα μέσα ενημέρωσης ήταν λίγα και βρίσκονταν στα χέρια ανθρώπων με τους οποίους είχες στενές και αιμομικτικές σχέσεις δεν ήταν δύσκολο να δημιουργήσεις μια πλαστή εικόνα της πραγματικότητας. Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Όσο κι αν μπουκώσεις με παροχές τις διευθυντικές ελίτ των ΜΜΕ, όσες εξυπηρετήσεις κι αν κάνεις, όσες εκδουλεύσεις κι αν προσφέρεις, δεν γίνεται να ικανοποιήσεις τους πάντες. Κάποιοι θα δυσαρεστηθούν γιατί απέσπασαν λιγότερα απ’ αυτά που προσδοκούσαν, κάποιοι θα ενοχληθούν γιατί ευνοήθηκαν περισσότερο οι ανταγωνιστές τους, χώρια που θα υπάρξουν και κείνοι που θα απορρίψουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και θα αρνηθούν προτάσεις για εξαγορά. Πρέπει να ομολογήσω πως η σημερινή διοίκηση της Ανώνυμης Εταιρείας που αποκαλείται κυβέρνηση καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες προκειμένου να βολέψει κόσμο και κοσμάκη. Σε άλλους υπόσχεται κρατικές θέσεις, σε άλλους διευκολύνσεις για τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και σε ορισμένους τάζει γρήγορη εξαφάνιση των εκκρεμοτήτων που έχουν με τη Δικαιοσύνη. Μέχρι τώρα έχει καταφέρει να επιβάλει ένα καθεστώς σιωπής γύρω από αστοχίες, γκάφες και προδήλως αντιθεσμικές πρακτικές υπουργών, υφυπουργών και στελεχών του κομματικού μηχανισμού. Η γαργάρα πηγαίνει σύννεφο. Γαργάρα έκαναν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τις θετικές δηλώσεις κορυφαίων υπουργών για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γαργάρα έκαναν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τη λογοκρισία που υπέστη η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέι για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γαργάρα κάνουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τις επιθέσεις που δέχεται η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός από οργανώσεις «Μακεδονομάχων» και ιστοσελίδων στη Βόρεια Ελλάδα λόγω της αναδίπλωσης της Ν.Δ. στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Γαργάρα έκαναν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τις εξωφρενικές δηλώσεις της υφυπουργού Δόμνας Μιχαηλίδου για τους «ψυχικώς νοσούντες» αριστερούς. Γαργάρα κάνουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τις αποκαλύψεις της «Εφ.Συν.» για τον βίο και την πολιτεία του νέου γενικού γραμματέα Τουρισμού Κωνσταντίνου Λούλη. Γαργάρα κάνουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τα κρούσματα βίας στον χώρο των φυλακών και τα περιστατικά παραβατικότητας στους δρόμους. Γαργάρα έκαναν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης την αναγόρευση του δεσπότη Ανθιμου σε επίτιμο διδάκτορα του ΑΠΘ. Γαργάρα κάνουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης τις αντιδράσεις κομμάτων, συνδικάτων και συλλογικοτήτων για την υποβάθμιση των ΣΔΟΕ, ΣΕΠΕ, για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, για την κομματικοποίηση του κράτους. Όλα αυτά δεν συνιστούν είδηση γιατί απλώς δεν έχουν συμβεί. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι τωρινοί κατηγορούσαν τους χθεσινούς ότι εφάρμοζαν το μοντέλο της Βόρειας Κορέας. Επειδή στην κυβέρνηση και γενικότερα στη Δεξιά υπάρχουν πρόσωπα που κάποτε ορκίζονταν στον λενινισμό, φαντάζομαι ότι δεν έχουν ξεχάσει αυτό που έλεγε ο ηγέτης των μπολσεβίκων, ότι τα γεγονότα είναι πεισματάρικα. Ανάγωγα Ούτε μήνα δεν έχει κλείσει η κυβέρνηση Α.Ε. κι όμως ένας υπουργός έχει διακριθεί στο άθλημα της παπαρολογίας. Πρόκειται για τον υπουργό Εργασίας Βρούτση, ο οποίος με τη βοήθεια γνωστών για τις επιδόσεις τους στην αρλουμπολογία μέσων ενημέρωσης ανακοινώνει Δευτέρα - Τετάρτη - Παρασκευή ατασθαλίες της προηγούμενης ηγεσίας και Τρίτη - Πέμπτη - Σάββατο μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Μέχρι τώρα πάντως μπόλικο λάδι, αλλά από τηγανίτα τίποτα. Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019

«Μη θυμάσαι τη ΝουΔου»

Επενδύσεις ο ανεκπλήρωτος πόθος πολλών Ελληνικών κυβερνήσεων.

Αν ανατρέξει κανείς στις προγραμματικές δηλώσεις των κυβερνήσεων, τις υπουργικές εξαγγελίες και τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι ο όρος «επενδύσεις» μονοπωλεί την αναπτυξιακή ατζέντα είτε ως στόχος είτε ως φαντασίωση. Συνοδεύεται συνήθως από το ουσιαστικό «προσέλκυση», αφού είναι ιστορικά διαπιστωμένη η δυστοκία να εκπληρωθεί στο σύνολό της αυτή η οικονομική «μεγάλη ιδέα». Το ερώτημα είναι «τι πταίει;». Η ανικανότητα της πολιτικής τάξης, ο μεταπρατικός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας, ο μονοπωλιακός κρατικός καπιταλισμός ή, εντέλει, οι ίδιες οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας μας; Ωστόσο, αν έχουν δοθεί από τους ειδικούς διαφορετικές ή συνθετικές απαντήσεις, το επόμενο ερώτημα -λενινιστικής έμπνευσης- είναι «τι να κάνουμε;». ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΜΠΙΛΗ Αν παραδεχτούμε ότι τα προβλήματα τα λύνει η ίδια η ζωή, τότε σίγουρα αυτό συνέβη με τον πιο επώδυνο τρόπο την εποχή των μνημονίων. Η επιβολή σκληρών δημοσιονομικών πολιτικών λιτότητας έγινε στο όνομα της σταθεροποίησης της οικονομίας, που θα ενίσχυε αναπτυξιακές πολιτικές και θα δημιουργούσε το απαιτούμενο ευνοϊκό περιβάλλον για επενδύσεις. Αντ’ αυτού, είχαμε μεγάλη ύφεση με υψηλά πλεονάσματα, ασφυκτικό φορολογικό πλαίσιο και επενδυτικές προτάσεις αποικιοκρατικού χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την τυπική έξοδο από τα μνημόνια, κάτι έχει αρχίσει να κινείται. Για να μην είμαστε άδικοι, και τα προηγούμενα χρόνια υπήρξαν δειλές προσπάθειες για αλλαγή του κλίματος, που είτε τελεσφόρησαν χωρίς να εξαντλήσουν τις προοπτικές τους είτε παραπέμφθηκαν στις καλένδες ενός καλύτερου μέλλοντος. Η συζήτηση για τις επενδύσεις αναζωπυρώθηκε επ’ αφορμή της αλλαγής κυβέρνησης στην Ελλάδα μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Η εκ διαμέτρου αντίθετη αντίληψη του νέου πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, και των υπουργών που ανέλαβαν τα αναπτυξιακά χαρτοφυλάκια κατά την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Μπορεί οι μεγάλες προσδοκίες που δημιουργούνται στις αγορές από τους ίδιους τους κυβερνώντες να σφυρηλατεί ένα ευνοϊκό περιβάλλον για τους θεράποντες της νέας πολιτικής, όμως ταυτόχρονα αυξάνει το ρίσκο για ματαίωση των μεγαλόπνοων σχεδίων. Η νέα κυβέρνηση, πάντως, δείχνει να έχει έρθει προετοιμασμένη για τις προτεραιότητές της με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όπως φαίνεται από την υπόθεση της επένδυσης στο Ελληνικό. Το ζητούμενο είναι να υπάρξουν ορθολογικές επιλογές που θα συμβαδίζουν με τις ευρωπαϊκές πολιτικές, τις ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας, ενώ θα αναδεικνύουν την υπεραξία της γεωπολιτικής θέσης της χώρας μας. Για να συμβεί αυτό χρειάζονται λύσεις σε χρόνιες παθογένειες όπως η πολυνομία, η γραφειοκρατία και η φορολογική σταθερότητα, αλλά και ο σεβασμός στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στα δικαιώματα των εργαζομένων και στην προστασία του αστικού και φυσικού περιβάλλοντος. Συνθήκες, δηλαδή, για μια δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη σύμφωνη με τα διεθνή πρότυπα που θα δημιουργεί ασφάλεια στους επίδοξους υγιείς επενδυτές και θα αποτρέπει τους καιροσκόπους, κάτι που η χώρα μας το έχει βιώσει με μεγάλες συνέπειες στη σύγχρονη ιστορία της. Και όσοι ανησυχούσαν μήπως γίνουμε σαν την Κούβα του Κάστρο οφείλουν να επαγρυπνούν για να μην αναβιώσουμε την Κούβα του Μπατίστα. Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας τo Σάββατο 20/07/2019

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

Ο καθημερινός μας ήλιος έκανε τον κύκλο του

Ο πατέρας είναι οι ρίζες μας, είναι ο πρώτος μας βηματοδότης, είναι το πιθανό πρότυπο θετικά ή αρνητικά στον απογαλακτισμό και την ενηλικίωση. Υπήρξε για μένα η έμπνευση για το κυνήγι της αλήθειας και της έντιμης ζωής. Της ασυμβίβαστης με τα συμφέροντα των ολίγων και της σύμπραξης με τους αγώνες της τάξης των εργαζομένων. Δούλεψε τον χαρακτήρα του μέσα στην ορφάνια, και σμίλεψε τον αγώνα επιβίωσης του μέσα από τα ταραγμένα χρόνια τα προπολεμικά ,της πείνας της κατοχής και τα μετέπειτα εμφυλιοπολεμικά χρόνια που ο εργάτης αν δεν ήταν δικός τους ήταν εχθρός.
Την στοιχειώδη εκπαίδευση δεν την τελείωσε λόγω συνθηκών το 1942 βρέθηκε στην κατοχική Αθήνα Απρίλη του 1943 μόνος και φτωχός , το Αβέρωφ έγινε στο ναυτικό το περήφανο σημαιοφόρο σπίτι του και τα 11000 βαριά και ανθυγιεινά ένσημα το δικό του παράσημο στον αγώνα της ζωής.
Σαν συνταξιούχος και πολίτης της Αίγινας τιμήθηκε δυο τριετίες με την ψήφο των συνταξιούχων στο σύλλογό τους για διεκδικητικό και πολιτιστικό πλαίσιο. Σαν Ελληνας Οδυσσέας ταξίδεψε πολύ για να γνωρίσει τόπους και ανθρώπους. Είδε παιδιά και εγγόνια είδε πολλά και είχε άποψη για όλα. Από χτες έφυγε από κοντά μας για το μακρινό ταξίδι και ήδη μας λείπει πολύ, είχε μυαλό ξουράφι έως τα 93 γεμάτα. Η εξόδιος ακολουθία στο Βύρωνα 10-4-2019 στις 2 μμ.