Μακρόν, Τσίπρας σπρώχνουν τον Σουλτς

Μακρόν, Τσίπρας σπρώχνουν τον Σουλτς δημοσιευθηκε στην Εφημεριδα των Συντακτών 04.02.2018, Ετικέτες: Μάρτιν Σουλτς, Γερμανία, Ευρωκοινοβούλιο, Σοσιαλδημοκράτες Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Μιλώντας στη διάσκεψη του κόμματός του πριν από λίγες μέρες ο επικεφαλής του SPD, Μάρτιν Σουλτς, είπε ότι «μια κυβέρνηση με συμμετοχή του SPD, πρέπει να είναι κυβέρνηση του SPD». Ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αυτή τη δήλωση γιατί η μετακίνησή του από τη θέση «γυρίζουμε στην αντιπολίτευση» στη θέση «πάμε σε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού» έχει διχάσει το κόμμα του. Πολλές περιφερειακές οργανώσεις, η Νεολαία και τα μεσαία στελέχη αντιμετωπίζουν με εχθρότητα αυτήν την προοπτική και ασκούν σκληρή κριτική στον Σουλτς και στους παράγοντες της κομματικής γραφειοκρατίας, οι οποίοι τον πιέζουν ασφυκτικά να ακολουθήσει τη γραμμή της συγκυβέρνησης γιατί η «αντιπολίτευση είναι ένα άχαρο πράγμα», όπως είχε ομολογήσει κορυφαίο στέλεχος του SPD. Ξανά εκλογές δεν θέλει το SPD, γιατί -όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό. Η επιρροή του μειώνεται. Εχει πέσει κάτω από το 20%. Νέα ήττα θα οδηγήσει το αρχαιότερο κόμμα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας σε βαθιά κρίση εσωστρέφειας. Το παράδειγμα των Γάλλων Σοσιαλιστών (έχουν εξαφανιστεί) είναι διδακτικό. Τι υπόσχεται σήμερα ο Σουλτς; Να μη γίνουν οι Σοσιαλδημοκράτες οι «φτωχοί συγγενείς» σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, ό,τι δηλαδή ήταν στο πρόσφατο παρελθόν. Συγκυβερνούσαν, αλλά τον τόνο στο εσωτερικό της χώρας και στην Ευρώπη τον έδιναν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε κι αυτοί απλώς… παρίσταντο και χαιρέτιζαν. Ενίοτε πλειοδοτούσαν για το καλό της Γερμανίας. Τώρα ο Μ. Σουλτς δεσμεύεται ότι ο ρόλος του SPD στην κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού δεν θα είναι διακοσμητικός. Επιστρατεύει προς ενίσχυση των επιχειρημάτων του τις συμβουλές του Γάλλου προέδρου και του Ελληνα πρωθυπουργού. Πράγματι, ο Μακρόν θέλει το SPD στην κυβέρνηση ώστε οι προτάσεις του για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση να βρουν υποστηρικτές στη Γερμανία. Μόνος του δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Το ίδιο επιθυμεί διακαώς και ο Τσίπρας. Η οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt» αναφέρει πως «ο Ελληνας πρωθυπουργός ελπίζει ότι με έναν Σοσιαλδημοκράτη υπουργό Οικονομικών θα μειωθούν οι πιέσεις για λιτότητα που ασκούσε μέχρι πρόσφατα ο Σόιμπλε. Επιπλέον, η ιδέα των Σοσιαλδημοκρατών για ευρω-ομόλογα πρέπει να ηχεί σαν μουσική στα αυτιά του Αλέξη Τσίπρα». Οντως, έτσι είναι. Ο Τσίπρας θέλει το SPD στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν αυτό που συμφέρει τους Μακρόν-Τσίπρα συμφέρει και το SPD. Αν επαναληφθεί το μοντέλο του προηγούμενου συνασπισμού, θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Αν όμως καταφέρει να επιβάλει τους όρους του, θα κερδίσει και στο επίπεδο των εντυπώσεων και στο επίπεδο της ουσίας. Μπορεί να το πετύχει; Δύσκολο. Δεν θα είναι το κόμμα-κορμός στην κυβέρνηση. Η Δεξιά είναι η πλειοψηφική δύναμη και δεν έχει λόγους να παραδώσει τα ηνία ούτε στη Γερμανία ούτε στην Ευρώπη. Ηδη έπεσαν οι πρώτες προειδοποιητικές βολές. Για την απειλή της «σοσιαλδημοκρατικοποίησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης» κάνει λόγο η οικονομική επιτροπή του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος με έγγραφό της, αποσπάσματα του οποίου προδημοσίευσε η «Die Welt». Το κείμενο υπογράφουν ο Βέρνερ Μπάλζεν, πρόεδρος της επιτροπής, και ο γενικός γραμματέας της, Βόλφγκανγκ Στάιγκερ, και απευθύνεται στους ηγέτες των Χριστιανοδημοκρατών. Οι συντάκτες προειδοποιούν ότι «η δημιουργία μιας “Ευρωπαϊκής Ενωσης μεταφοράς πόρων” θα έχει ως συνέπειες περισσότερο συγκεντρωτισμό, μεγαλύτερη γραφειοκρατία και μεταφορά πόρων. Δεν επιτρέπεται να συνεχιστεί η παραχώρηση της ευρωπαϊκής πολιτικής στους Σοσιαλδημοκράτες και να ακολουθoύν οι Χριστιανοδημοκράτες ένα SPD το οποίο αντιλαμβάνεται το “φιλοευρωπαϊκό” μόνο ως μεγαλύτερη κατανομή πόρων σε χώρες που περνάνε κρίση.

Με αυτόν τον τρόπο τα Χριστιανοδημοκρατικά Κόμματα εγκαταλείπουν ένα ουσιαστικό κομμάτι του πυρήνα της ταυτότητάς τους. Από ποιον, αν όχι από τα Χριστιανοδημοκρατικά Κόμματα, μπορεί να συνταχθεί επειγόντως η αναγκαία πολιτική αντιπρόταση σε αυτές που προτείνουν ο Γάλλος πρόεδρος, Μακρόν, και ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ;… Με τη συμφωνία των διερευνητικών συζητήσεων αθετούνται οι υποσχέσεις προς τους Γερμανούς πολίτες οι οποίες δόθηκαν προ της εισαγωγής του ευρώ». Το εν λόγω έγγραφο καταλήγει ως εξής: «Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Ο κ. Μακρόν και ο κ. Γιούνκερ έχουν καταστήσει σαφές με τις προτάσεις τους ότι θέλουν να συνεχίσουν προς την κατεύθυνση δημιουργίας μιας “Ευρωπαϊκής Ενωσης μεταφοράς πόρων”. Με την επιδιωκόμενη από τις διερευνητικές συζητήσεις νέα ευρωπαϊκή πολιτική η Χριστιανοδημοκρατική Ενωση εγκαταλείπει την ακολουθούμενη από τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πολιτική». Οπως καταλαβαίνει ο καθένας, άλλος συνέταξε το έγγραφο (Σόιμπλε), άλλοι το υπέγραψαν. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών και σημερινός πρόεδρος της γερμανικής Βουλής παραμένει ένα ισχυρό πολιτικά πρόσωπο. Δικό του δημιούργημα είναι το σύστημα που έχει επιβληθεί στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη. Πιστεύει ότι λειτουργεί σωστά και δεν χρειάζεται να γίνουν σημαντικές αλλαγές. Κάποια μερεμέτια ίσως. Αλλωστε, το σύστημα δουλεύει μια χαρά για τη Γερμανία. Την ευνοεί σκανδαλωδώς. Θα αντισταθεί σθεναρά, λοιπόν, ο Σόιμπλε σε κάθε πρωτοβουλία που θα το αμφισβητεί. Το SPD θα τολμήσει να συγκρουστεί; Αν κρίνουμε από το παρελθόν του και από την ποιότητα της ηγετικής ομάδας του, δεν πρέπει να είμαστε πολύ αισιόδοξοι.

Κατώτεροι των προσδοκιών στη συνάντηση για τα 25 χρόνια από την ενοποιηση Γερμανίας.

Κατώτεροι των προσδοκιών ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ

Το σκηνικό δημιουργούσε μεγάλες προσδοκίες για τις χθεσινές ομιλίες Μέρκελ και Ολάντ στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Μόνο και μόνο η σύγκριση με την προ είκοσι έξι ετών κοινή εμφάνιση Κολ - Μιτεράν στο ίδιο ακροατήριο δημιουργούσε την ελπίδα ότι θα υπάρχει κάποιο σημαντικό βήμα προς την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ένα περιεχόμενο που στοιχειωδώς να νομιμοποιεί το μεγαλοπρεπές τελετουργικό. Χθες ήταν ευκολότερο να ακούσουμε ευχολόγια για την πολεμική σύγκρουση στη Συρία, για την αντιμετώπιση της πρόκλησης του Προσφυγικού, για την εξεύρεση λύσης που θα κρατήσει τη Βρετανία εντός ΕΕ και για πολιτική λύση στην Ουκρανία, παρά να δοθεί απάντηση στο κύριο ερώτημα πού βαδίζει η ΕΕ και η Ευρωζώνη και αν το Βερολίνο επιμένει σε επιλογές που συνθλίβουν κοινωνικά και αποσταθεροποιούν πολιτικά τον Νότο και την ίδια τη Γαλλία. Πιο γενικόλογη και αόριστη η καγκελάριος και πιο σαφής ο πρόεδρος, που τόνισε ότι αν δεν υπάρξει φυγή προς τα εμπρός με την εμβάθυνση της ενοποίησης, δεν υπάρχει μόνον ο κίνδυνος στασιμότητας, αλλά η πιθανή αποσάθρωση των μέχρι τώρα κεκτημένων. Πολλά μας χωρίζουν από την εμφάνιση Κολ - Μιτεράν στο Ευρωκοινοβούλιο τον Νοέμβριο του 1989: τότε η Γαλλία ήταν ισότιμη της Γερμανίας και είχε λόγο στην επικείμενη ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών και τότε υπήρχε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα των «12» και όχι η ΕΕ των «28». Από τις χθεσινές ομιλίες Μέρκελ - Ολάντ δεν μάθαμε αν υπάρχει αναζήτηση συγκερασμού της θέσης Ολάντ για ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της θέσης Σόιμπλε για αποδυνάμωσή της με αφαίρεση της εποπτείας του δημοσιονομικού συμφώνου. Το μόνο καινούργιο είναι ότι ο Ολάντ συνέχισε τη στήριξη προς την Ελλάδα, που από τη δραματική Σύνοδο Κορυφής στις 12-13/7 λειτουργεί σαν βαρόμετρο της διαφοροποίησης της Γαλλίας απέναντι στη Γερμανία. Τελικά η είδηση της χθεσινής ημέρας ίσως δεν πρέπει να αναζητηθεί στα κείμενα της καγκελαρίου και του προέδρου, αλλά στο γεγονός της πραγματοποίησης μιας κοινής εμφάνισης που από μόνη της δηλώνει ότι, παρά τις διαφωνίες και τις αποκλίσεις, οι δύο πλευρές θεωρούν μη διαχειρίσιμη και αδιανόητη μια ανοιχτή γαλλογερμανική αντιπαράθεση. Ομως οι προϋποθέσεις για υπέρβαση των διαφωνιών Γαλλίας - Γερμανίας δεν θα είναι εύκολη, καθώς ο Ολάντ συνδέει την πολιτική του επιβίωση με τη χαλάρωση της λιτότητας, ενώ η Μέρκελ αντιμετωπίζει έντονη κριτική για χαλάρωση του ελέγχου της δημοσιονομικής προσαρμογής στον Νότο. kapopoulos@pegasus.gr ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ 8-10-2015

Η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη και η ανάγκη αντιμετώπισής της εντός της Ευρωζώνης

Η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη και η ανάγκη αντιμετώπισής της εντός της Ευρωζώνης Κατερινόπουλος Κωνσταντίνος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 02.08.2015

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ Ο τελευταίος μήνας της διαπραγμάτευσης για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της χώρας, και ιδίως η συμφωνία της 13ης Ιουλίου και το πεδίο στο οποίο αυτή καταρτίστηκε, ανέδειξε με σαφήνεια ότι οι απαιτήσεις των θεσμών δεν έχουν ούτε τεχνικό ούτε οικονομικό περιεχόμενο, αλλά πρωτίστως πολιτικό. Κυριαρχική θέση στη διαπραγμάτευση για την κάλυψη και στην ουσία ανακύκλωση των δανειακών αναγκών της χώρας και άρα και των χρεών της, μέσω της νέας δανειακής σύμβασης κατείχαν οι πολιτικές απαιτήσεις και θέσεις της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, όπως εκφράζεται στη δεδομένη πλειοψηφία στο γερμανικό Κοινοβούλιο, σε σύμπραξη με τις χώρες - δορυφόρους της Γερμανίας με κύριο κορμό τις προερχόμενες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, συνεπικουρούμενες από την Ολλανδία και τη Φινλανδία. Χώρες οι οποίες μεταξύ τους έχουν τις στενότερες οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, ενώ μοιράζονται και παρόμοιες δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές και υπό την έννοια αυτή συγκροτούν μια δυνάμει μερικότερη άριστη νομισματική ζώνη μέσα στην Ευρωζώνη.

Μια οικονομική περιοχή αποτελεί άριστη νομισματική ζώνη όταν η χρήση ενός κοινού νομίσματος δεν συνεπάγεται απώλεια ευημερίας. Κριτήριο γι' αυτό είναι η αντιμετώπιση των ασύμμετρων διαταραχών, καθώς τότε είναι που χρειάζεται το εργαλείο της συναλλαγματικής ισοτιμίας, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί στην κοινή κεντρική τράπεζα. Εφόσον η αντιμετώπιση αυτών των διαταραχών γίνεται μέσω της προσαρμογής στις τιμές και τους μισθούς, η αποκαλούμενη εσωτερική υποτίμηση, τότε υπάρχει απώλεια ευημερίας, κάτι που είναι το κύριο χαρακτηριστικό στην αντιμετώπιση της κρίσης στην Ευρωζώνη με τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, αλλά που στην ελληνική περίπτωση έχει μεγιστοποιηθεί και έχει λάβει πλέον παρατεταμένο χαρακτήρα, όπως δείχνει η νέα επώδυνη προσαρμογή που επιχειρείται με την υπό διαπραγμάτευση συμφωνία με τον ESM. Η ελληνική κρίση έχει γίνει το επίκεντρο στη συζήτηση για το μέλλον της Ευρωζώνης, καθώς το πρόβλημα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι το εντονότερο από όσα αντιμετωπίζουν μια σειρά από χώρες της Ευρωζώνης και όχι μόνο η Ισπανία και η Πορτογαλία αλλά και η Γαλλία με την Ιταλία. Είναι χαρακτηριστική η επιβεβαίωση από την ίδια την ΕΚΤ, που στην ανακοίνωσή της στις 29 Ιουλίου, αναφέρει ότι το ενιαίο νόμισμα απέτυχε να μειώσει τις διαφορές ευημερίας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης. Στη μελέτη μεταξύ των 12 αρχικών χωρών του ευρώ διαπιστώνεται ότι μόνο η Ιρλανδία βελτίωσε τη θέση της, ωστόσο η ΕΚΤ, ακολουθώντας τη μονεταριστική και γερμανική οπτική για τα πράγματα, κατηγορεί γι' αυτό τις κακές πολιτικές που εφάρμοσαν τα ίδια τα κράτη, που δεν βελτίωσαν τη θέση τους και όχι τη δική της πολιτική ούτε, πολύ περισσότερο, τις πολιτικές των χωρών που ξεκίνησαν από ευνοϊκότερη θέση και επιμένουν στη διατήρηση των διαφορών.

Παράλληλα αναζωπυρώθηκε σε όλη την Ευρώπη και ειδικά για την Ελλάδα η προοπτική επαναφοράς του εργαλείου της συναλλαγματικής ισοτιμίας, μέσω της υιοθέτησης εγχώριου νομίσματος και αντίστοιχης πολιτικής. Ωστόσο η εκ νέου εθνικοποίηση της νομισματικής πολιτικής δεν θα λύσει το πρόβλημα, όταν το κύριο ζήτημα είναι η υποβάθμιση της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο και τον ειδικό ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Πράγματι, η δημοσιονομική πολιτική της Γερμανίας συμπληρώνεται άριστα από τη μονεταριστική πολιτική της ΕΚΤ, η οποία και τώρα, υπό καθεστώς ποσοτικής χαλάρωσης, ευνοεί περισσότερο τη Γερμανία και τις πλεονασματικές χώρες. Η Γερμανία αρνείται να μειώσει το πλεόνασμα στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών της και κυρίως το εμπορικό της πλεόνασμα και μάλιστα το πλεόνασμα των εντός Ευρωζώνης συναλλαγών της, κρατώντας καθηλωμένους τους μισθούς στο εσωτερικό της.

Το αποτέλεσμα είναι τόσο σε αυτή όσο και στις λοιπές πλεονασματικές χώρες της Ευρωζώνης να αυξάνεται η προσφορά χρήματος και άρα τα επιτόκια δανεισμού από τις εμπορικές τράπεζες να είναι σχεδόν μηδενικά, ενώ στις ελλειμματικές χώρες, να μειώνεται η προσφορά χρήματος και τα επιτόκια δανεισμού των εμπορικών τραπεζών να αποκλίνουν σημαντικά από εκείνα στις πλεονασματικές χώρες. Σαφώς η κατάσταση αυτή δημιουργεί έλλειμμα ανταγωνιστικότητας στις ελλειμματικές χώρες, όπως η Ελλάδα, το οποίο οφείλεται στο μεγαλύτερο κόστος επένδυσης κεφαλαίου, που έχει ως αποτέλεσμα και τη μειωμένη παραγωγικότητα της εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, καθώς η τελευταία είναι μέγεθος συναρτημένο με τη διαρκή τεχνολογική καινοτομία και την εξαγωγή σχετικής υπεραξίας.

Όσο όμως το κόστος κεφαλαίου είναι απαγορευτικό για νέες επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας, στις ελλειμματικές χώρες, βρισκόμαστε σε ένα συνεχές σπιράλ απαξίωσης του κεφαλαίου και της εργασίας και ως λύση παρουσιάζεται η περαιτέρω υποτίμηση και στη συνέχεια η εξαγορά υποδομών, συσσωρευμένου κεφαλαίου και παραγωγικών συντελεστών από το κεφάλαιο εκείνο που έχει δωρεάν πρόσβαση στον χρηματοπιστωτικό τομέα στην Ευρωζώνη, πρακτικά το γερμανικό κεφάλαιο και το συνδεδεμένο με αυτό. Αυτή την ανισορροπία προσπάθησε, ανάμεσα στα άλλα, να αντιμετωπίσει και το τρέχον πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, που οδήγησε σε σημαντική μείωση των επιτοκίων δανεισμού όλων των χωρών, αν και η αρχική του αρχιτεκτονική νοθεύτηκε σε σημαντικό βαθμό από τη γερμανική παρέμβαση. Ανάλογα με το βάθος της κρίσης και της αναγκαίας προσαρμογής, η εξαγορά γίνεται μέσα από τις διαδικασίες της ελεύθερης αγοράς ή όπως στην Ελλάδα, που έχει μείνει μέχρι τώρα, κακώς, εκτός της ποσοτικής χαλάρωσης, εξαναγκαστικά μέσω και της σύστασης δομών ειδικών όπως του προβλεπόμενου νέου ταμείου. Η φενάκη του εγχώριου νομίσματος Η υπόθεση εργασίας ότι η υιοθέτηση εγχώριου νομίσματος και η δραστική του υποτίμηση θα αποκαταστήσει τη διαταραγμένη ισορροπία, είναι λάθος, διότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην έλλειψη εξωτερικής ανταγωνιστικότητας όσον αφορά την τιμή του τελικού παραγόμενου στην Ελλάδα προϊόντος ή υπηρεσίας, αλλά στο κόστος κεφαλαίου για νέες επενδύσεις στην αιχμή της τεχνολογικής καινοτομίας, το οποίο όχι μόνο δεν θα λυθεί, αλλά, αντίθετα, θα επιδεινωθεί. Το εγχώριο νόμισμα θα πρέπει να είναι ονομαστικά ακριβό για να έχει μια σταθερή, έστω και την αρχικά υποτιμημένη, ισοτιμία και άρα το δανειακό χρήμα να έχει υψηλό επιτόκιο για να αντιμετωπιστεί ο πληθωρισμός, διαφορετικά το εγχώριο χρήμα (η νομισματική βάση και τα δάνεια των εμπορικών τραπεζών) θα είναι πληθωριστικό. Και στις δύο περιπτώσεις οι αναγκαίες ποσότητες φθηνού κεφαλαίου για ανταγωνιστικές καινοτόμες επενδύσεις σταθερού κεφαλαίου θα είναι αδύνατες. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης που θα δημιουργηθεί θα είναι μια πολύ σκληρότερη από την εντός Ευρωζώνης επιβαλλόμενη λιτότητα, για την αναγκαία μείωση των υψηλών επιτοκίων που θα υιοθετηθούν αρχικά για την αντιστάθμιση των πληθωριστικών πιέσεων. Ο μηχανισμός αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιωδώς ακόμη κι αν η μετάβαση σε εγχώριο νόμισμα γίνει με δανεισμό συναλλαγματικών διαθεσίμων από την ίδια την Ευρωζώνη ή τρίτες χώρες ή ακόμη και εσωτερικό δανεισμό των κυκλοφορούντων χαρτονομισμάτων ιδιωτικής ιδιοκτησίας των κατόχων τους, καθώς η αποπληρωμή των δανείων αυτών θα δημιουργήσει την ίδια ανάγκη για σκληρή δημοσιονομική λιτότητα και τεράστια συγκράτηση δαπανών, ενώ το δημόσιο και το χρέος της Τράπεζας της Ελλάδας στην ΕΚΤ θα διογκωθεί σε όρους εγχώριου νομίσματος, καθιστώντας αδύνατη την πραγματική ανάκαμψη στο προβλεπτό μέλλον.

Η υιοθέτηση παράλληλου με το ευρώ εγχώριου νομίσματος ως μηχανισμού δημιουργίας εισοδήματος ή και ρευστότητας στο εσωτερικό της χώρας για ένα σχετικό βραχύ ή μεσοπρόθεσμό διάστημα και η απόσυρσή του μελλοντικά και αντικατάσταση με ευρώ είναι εξίσου αναποτελεσματική. Πέραν της λειτουργίας του νόμου του Gresham, ότι το κακό νόμισμα (εγχώριο) διώχνει το καλό (ευρώ) από τις συναλλαγές, διότι το τελευταίο αποθησαυρίζεται, το εγχώριο νόμισμα έχει την αξία που του δίνει η φερεγγυότητα του εκδότη, του ελληνικού κράτους και σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να αποτιμηθεί στην αγορά ως ισότιμο του ευρώ, αλλά θα υποτιμηθεί άμεσα και δραστικά και βέβαια δεν θα επιτελέσει τον σκοπό της έκδοσής του. Άλλωστε τα εισοδήματα για να είναι πραγματικά πρέπει να ανταποκρίνονται σε παραγόμενες αξίες και δεν δημιουργούνται με την αναγκαστική νομισματική κυκλοφορία, το μέγεθος της οποίας αντικατοπτρίζει τον παραγόμενο ή δυνάμενο να παραχθεί σε μια οικονομία πλούτο. Αντίθετα, λύση θα αποτελούσε η εντός της Ευρωζώνης αλλαγή των κανόνων του οικονομικού παιχνιδιού και η υιοθέτηση διαφορετικών πολιτικών, κάτι που πλέον έχει καταστεί αναγκαιότητα για όλους. Η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτήν θα διασφαλίσει την οικονομική ανάκαμψη και, υπό την προϋπόθεση μιας ουσιαστικής αναδιάρθρωσης του χρέους, την αύξηση των εισοδημάτων και την ανόρθωση του κοινωνικού κράτους.

Από "πολιτικός νάνος - οικονομικός γίγαντας" σε "πολιτικός και οικονομικός νταής"

Από "πολιτικός νάνος - οικονομικός γίγαντας" σε "πολιτικός και οικονομικός νταής" ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΥΓΗ ΣΤΙΣ 26.07.2015

Από "πολιτικός νάνος - οικονομικός γίγαντας" σε "πολιτικός και οικονομικός νταής" Ο Σόιμπλε έγραψε το 1994 εργασία στην οποία συνηγορούσε όχι μόνο κατά μίας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, αλλά και υπέρ μιας αυξανόμενα ομοσπονδιοποιημένης Ε.Ε., με πολιτική, καθώς και νομισματική ένωση και μια διασυνοριακή εκδοχή του γερμανικού Länderfinanzausgleich (αναδιανεμητική λογική), που μεταφέρει πόρους από τα πλουσιότερα στα φτωχότερα ομοσπονδιοποιημένα κρατίδια Του Ντέιβιντ Γκάου H Γερμανία ξηλώνει 70 χρόνια ευρωπαϊκής πολιτικής Όταν ήμουν ανταποκριτής στη Γερμανία, δύο δεκαετίες νωρίτερα, πριν από την ενοποίηση, όπως και έπειτα από αυτήν, οι συνεντεύξεις με τον Χέλμουτ Κολ, τον Χανς - Ντίτριχ Γκένσερ και άλλους μεγάλους πολιτικούς -όπως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που υποστήριζε να γίνουν οι δύο Γερμανίες μία- τελείωναν πάντα με το αξίωμα "Θέλουμε μια ευρωπαϊκή Γερμανία, όχι μία γερμανική Ευρώπη". Τότε αυτό ίσχυε, αλλά δεν ισχύει τώρα. Σχεδόν 25 χρόνια μετά τη νύχτα του Οκτωβρίου του 1990, όταν έγραφα για τον "Guardian" κείμενο με τίτλο "Ένας νέος κολοσσός γεννιέται στην Ευρώπη", η ελληνική κρίση ξεγύμνωσε τη μετάλλαξη της Γερμανίας από "πολιτικό νάνο, οικονομικό γίγαντα", σε "πολιτικό και οικονομικό νταή (bully)", που προκαλεί φόβο και απέχθεια στα θύματά της και άγχος στους φίλους της. Για τους γερμανόφιλους, όπως εγώ, η χώρα κέρδισε μεγάλο θαυμασμό για την, πολλές φορές άγρια, ακόμη και υπερβολική, ειλικρίνεια με την οποία διαχειρίστηκε το άθλιο παρελθόν της.

Υπήρχαν και πισωγυρίσματα: οι δολοφονικές εμπρηστικές επιθέσεις σε άσυλα ή σε σπίτια Τούρκων, η αποτρόπαιη από τον Κολ χρήση του όρου «τουρισμός συμπάθειας», σε μια απόπειρα να εξηγήσει την απουσία του από τέτοιες σκηνές - την περίεργη παρέλαση ομάδας από λούμπεν σκίνχεντ νεοναζί, που υπερπροβλήθηεκε από τα ξένα ΜΜΕ λες και η "καφέ πλημμύρα" είχε πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Το 2006, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, παρακολουθήσαμε και γιορτάσαμε μια Νέα Γερμανία: νεανική, χαλαρή, άνετη με τον εαυτό της (και τη σημαία της) και ανοιχτή στον κόσμο. Κατέστρεψε ό,τι κερδήθηκε τόσο δύσκολα

Η κρίση του 2008 και τα επακόλουθά της έχουν καταστρέψει μεγάλο μέρος αυτής της κληρονομιάς που κερδήθηκε τόσο δύσκολα. Η Γερμανία έγινε αυτάρεσκη και εφησύχασε στην οικονομική της ικανότητα, στο ρεκόρ εξαγωγών της, στο ισοσκελισμένο δημοσιονομικό ισοζύγιό της και, αν μη τι άλλο, στις μεταρρυθμίσεις της, κυρίως στις αλλαγές στην αγορά εργασίας που εισήγαγε ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, που οδήγησε σε πολλά χρόνια μείωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, ενώ αντίθετα κατέγραψε ρεκόρ εταιρικών κερδών και μισθών των στελεχών. Τώρα η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει αυτό το μοντέλο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ακόμη και στους παραδοσιακούς «εταίρους», τους Γάλλους, οι οποίοι γίνονται αντικείμενο χλευασμού από την άλλη πλευρά του Ρήνου. Η ανάκαμψη του γερμανικού χαρακτήρα στην Ευρώπη σίγουρα κάνει μια ανεπιθύμητη επιστροφή. Όπως έχει επιστρέψει και το υπερφίαλο επιχείρημα περί "άγκυρας σταθερότητας" που διαδοχικά χρησιμοποίησαν οι πρόεδροι της Βουλής, από τον Πολ μέχρι τον Γουέιντμαν. Περισσότερη ταπεινότητα, λιγότερη αλαζονεία «Ποιος ζήτησε από τη Γερμανία να κρίνει τους άλλους λαούς;» γράφει ο Χέριμπερτ Πραντλ στη φιλελεύθερη "Süddeutsche Zeitung", επικρίνοντας τον Σόιμπλε για την εμμονή του με το Grexit, κάνοντας έκκληση για την επιστροφή σε μια καλύτερη, πιο ευρωπαϊκή Γερμανία. Μήπως δεν αντιμετωπίζει κι η Γερμανία μεταρρυθμίσεις που καθυστερούν επί χρόνια, όπως στο συνταξιοδοτικό της σύστημα, ώστε να αντιμετωπίσει τα εκατομμύρια των "γκριζομάλληδων", τον υπερκυρίαρχο ρόλο των πολιτικών κομμάτων στην κρατική ραδιοτηλεόραση, ακόμα και τα ανοιχτά μαγαζιά τις Κυριακές, που τόσο υποκριτικά ζητάει από την Ελλάδα; Το να φοβίζεις και να τραμπουκίζεις τους Έλληνες ώστε να δεχθούν ένα αυτοαναιρούμενο και χωρίς νόημα πρόγραμμα περισσότερης λιτότητας προκειμένου να φροντίσουν τα συμφέροντα των δικών σου (μη μεταρρυθμισμένων) πιστωτικών ιδρυμάτων είναι χειρότερο κι από δυσάρεστο. Είναι εμπαθές. Πολύ λιγότερη αλαζονεία και πολύ περισσότερη ταπεινότητα είναι αυτά που χρειάζονται. Γερμανοί συνάδελφοι και φίλοι το γνωρίζουν φυσικά αυτό. Μερικοί μάλιστα φτάνουν ακόμη και σε σημείο να καταγγέλλουν τους δικούς τους: οι «άκαρδοι, αυταρχικοί και άσχημοι Γερμανοί επέστρεψαν», αναφέρει ο ηγέτης των Πρασίνων Ράινερ Μπουτικόφερ, δείχνοντας τον Σόιμπλε και εξαπολύοντας κύματα σκληρής κριτικής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επαναλάβουμε τις κραυγές περί «ναζί» που ακούγονται στην πλατεία Συντάγματος: είναι άλλωστε εντελώς αδικαιολόγητες. Εξίσου άστοχη είναι και η εμμονή που θέλει την οικονομική πολιτική να βασίζεται σε κανόνες που ευαγγελίζονται οι πάρα πολλοί δικηγόροι τής καγκελαρίας του Βερολίνου και του υπουργείου Οικονομικών και οι συντηρητικοί οικονομολόγοι. Ο Σόιμπλε αρνείται τώρα αυτά που έλεγε το 1994

Το γεγονός ότι είναι ο Σόιμπλε αυτός που μηχανορραφεί και υπολογίζει με ποιον τρόπο θα καταφέρει να εκδιώξει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και ενοχλητικό για όσους από εμάς παρακολουθήσαμε για πολλά χρόνια την πολιτική του σταδιοδρομία. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που, μαζί με τον Κουρτ Λάμερς, έγραψε το 1994 εργασία στην οποία συνηγορούσε όχι μόνο κατά μίας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, αλλά και υπέρ μιας αυξανόμενα ομοσπονδιοποιημένης Ε.Ε., με πολιτική καθώς και νομισματική ένωση και μια διασυνοριακή εκδοχή του γερμανικού Länderfinanzausgleich (αναδιανεμητική λογική), που μεταφέρει πόρους από τα πλουσιότερα στα φτωχότερα ομοσπονδιοποιημένα κρατίδια (αυτά τα υποτιθέμενα ευρωομόλογα που αρνείται να συζητήσει καν η Άνγκελα Μέρκελ). Τα παθιασμένα αισθήματα για μια φιλοευρωπαϊκή Γερμανία αυτού του επί 43 χρόνια μέλους του γερμανικού Κοινοβουλίου είναι αυτό που έχω συγκρατήσει στη μνήμη μου από τις συνεντεύξεις μαζί του σε αυτό το πλαίσιο προτάσεων του 1994. Αυτές τις μέρες, κι εγώ, και πολλοί άλλοι εκπατρισμένοι που κατοικούμε στη Γερμανία, πληρώσαμε λίγο έως πολύ πρόθυμα την εισφορά αλληλεγγύης για να βοηθηθεί η χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης της κατεστραμμένης οικονομίας και κοινωνίας της Ανατολικής Γερμανίας. Εξακολουθεί να πληρώνεται (σε ποσοστό 5,5%) ύστερα από δύο δεκαετίες από αναμφίβολα ανήσυχους φορολογούμενους, οι οποίοι συγκέντρωσαν πάνω από 200 δισ. ευρώ για το υπουργείο Οικονομικών. Σήμερα, ένας «καλός» Γερμανός, ο Κλέμενς Φουέστ, επικεφαλής του ZEW, του γερμανικού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Οικονομικών Ερευνών, πρότεινε να αυξηθεί αυτή η εισφορά στο 8% για τα επόμενα χρόνια, ώστε να συλλεχθούν 22 δισ. ευρώ για τον ελληνικό λαό, υποστηρίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα αποδεικνυόταν λιγότερο δαπανηρό από τη χρεοκοπία ή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και ίσο με το ποσό που η Γερμανία θα πλήρωνε ούτως ή άλλως με το τρίτο πρόγραμμα. Θα επρόκειτο τότε για μια «Αναδιανεμητική Ένωση», όπως τόνισε. Όπως αυτή που κάποτε σχεδίασε ο Σόιμπλε κι έκτοτε έχει επαναληφθεί και από άλλους.

Αυτό θα ήταν ένα πραγματικά καλό παράδειγμα μιας αλληλέγγυας και ευρωπαϊκής Γερμανίας. Αντίθετα, είναι τελικά οι Έλληνες μέσα στην οικονομική τους δυστυχία που υποχρεώνονται να πληρώσουν εισφορά αλληλεγγύης. Πρόκειται για θλιβερή αντανάκλαση του πώς η Γερμανία οπισθοδρομεί από το 2008 και μετά και μοιάζει να είναι ακριβώς το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Βλακωδώς, η πολιτική της τάξη, συμπεριλαμβανόμενων των ασυγχώρητων Σοσιαλδημοκρατών ηγετών, ξηλώνει εφτά δεκαετίες εξωτερικής πολιτικής και, ακόμα χειρότερα, ξηλώνει ό,τι είχε χτιστεί ως διεθνής εικόνα της χώρας. * Ο συγγραφέας ήταν ανταποκριτής στη Γερμανία για τον "Guardian" (1989-1995) Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη

Στα ίχνη της Τρόικας - ολόκληρο το video (υπότιτλοι)

O ρόλος της τρόικας την εποχή των μνημονίων υπήρξε τρομοκρατικός και καταστροφικός. Το ΔΝΤ ήθελε αρχικά κουρεμα χρεών αλλά άλλαξε τον κανονισμό του για να μας φορτώσει χρέη. Γαλλία και Γερμανία ήθελαν να σώσουν τις τράπεζές τους που μας δάνειζαν επ ωφελεία υστερόβουλα νωρίτερα. Ηξεραν εξ αρχής οτι φτωχοποιούν την χώρα. Ο Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι σταμάτησε το μνημόνιο τη ροή χρήματος ,κατέστρεψε την οικονομία.Η υγεία καταβαραθρώθηκε στο 6% του ΑΕΠ. Ο Βήχας λέει ότι ότι καλό υπήρχε στο σύστημα υγείας καταστράφηκε ,τα θύματα υγείας αυξήθηκαν δραματικά. Εχουν ιδεολογία που λέει όποιος εχει χρήμα ζει και όποιος δεν έχει πεθαίνει. Ο Λάτσης βούτηξε χαριστικά το Ελληνικό για να πουλήσει μεσιτεία σε άλλους. Είναι άλλωστε και αυτός μπλεγμένος στη λίστα των φοροφυγάδων (Λαγκαρντ). Η τρόικα και στη Πορτογαλία έκανε την ίδια λανθασμένη συνταγή. Καταστρέφει ανθρώπινες ζωές με φτώχια,ανεργία και λεηλατεί τις δημόσιες περιουσίες. Καταλήξαμε σε πλήρες σχέδιο διακυβέρνησης ξεπερνώντας τις εκλεγμένες αλλά εξαρτημένες κυβερνήσεις, στην δικτατορία φαινομενικά του Τόμσεν;; Τα ευρωπαικά ιδεώδη είναι ζητούμενα στο πάγκο του χασάπη! κατά το Ευρωκοινοβούλιο.

Άρθρο από τη Sueddeutsche Zeitung: Η κρίση χρέους της Ελλάδος αποσπά απλώς την προσοχή

Άρθρο από τη Sueddeutsche Zeitung: Η κρίση χρέους της Ελλάδος αποσπά απλώς την προσοχή 03.02.2015 Του Jeffrey Sachs* Η εκδίωξη της Ελλάδος από το ευρώ θα ήταν μοιραίο λάθος. Ακόμα και η συζήτηση περί αυτού οδηγεί σε φυγή κεφαλαίων και βαθαίνει την κρίση Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα του ελληνικού χρέους επανήλθε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής. Το αριστερό κόμμα ζητάει νέα διαπραγμάτευση αυτού του χρέους. Ορισμένοι συντηρητικοί πολιτικοί της Ευρώπης θα μπορούσαν τώρα να παρασυρθούν από την άποψη "Τόσο το καλύτερο. Αν δεν θέλετε την εξυπηρέτηση του χρέους, φύγετε, εγκαταλείψτε το ευρώ". Όσο και αν ακούγεται δελεαστική, η άποψη αυτή θα ήταν ένα βασικό και επικίνδυνο λάθος. Στην πραγματικότητα, η κρίση χρέους απλώς αποσπά την προσοχή. Η ελληνική οικονομία αποτελεί μόνο το 2% της Ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε κανείς να σπρώξει την Ελλάδα προς την έξοδο ή να την πετάξει έξω από την Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει, αντιθέτως, ότι η κρίση μπορεί να επιλυθεί και μάλιστα με τους όρους της Ελλάδος. Το πρόβλημα μιας νομισματικής ένωσης βρίσκεται στο ότι οι αμφιβολίες θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον οικονομικό χώρο, αν όχι συνολικά το κοινό νόμισμα. Το ευρώ είναι ήδη μολυσμένο από την αμφιβολία: Θα παραμείνει η Ελλάδα (στην Ευρωζώνη); Αν φύγει θα ακολουθήσει η Πορτογαλία; Και αν φύγουν αυτές οι χώρες γιατί όχι και η Ισπανία, η Ιταλία ή άλλες; Τέτοιες σοβαρές αμφιβολίες οδηγούν σε φυγή κεφαλαίων και βαθαίνουν την κρίση. Η κρίσιμη κατάσταση της Ελλάδος έχει οδηγήσει ήδη σε εκροές από τις ελληνικές τράπεζες. Η εξ αυτής προκληθείσα έλλειψη ρευστότητας προκάλεσε βαθιά οικονομική κρίση, η οποία τροφοδοτεί νέες αμφιβολίες για την επιβίωση της Ελλάδος εντός της Ευρωζώνης. Και τότε επικράτησε η λογική. Ο Μάριο Ντράγκι, ο οποίος αντικατέστησε τον Τρισέ, και η ΕΚΤ συμπεριφέρθηκαν ξαφνικά ως κεντρική τράπεζα και ανέλαβαν τον ρόλο του δανειοδότη ως κορυφαία αρμόδια αρχή. Η καγκελάριος Μέρκελ αντελήφθη ότι η διατήρηση της Ευρωζώνης είναι πολύ σημαντικότερη από την δυσκολία μιας νέας επιχείρησης διάσωσης. Ξαφνικά, όμως, η Ελλάδα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της επικαιρότητας και οι συντηρητικοί στο Βερολίνο, το Ελσίνκι και το Άμστερνταμ ή αλλού μιλάνε πάλι για "Grexit". H νέα κυβέρνηση ζητάει ένα γενναίο κούρεμα του χρέους. Η νέα εκδοχή της κρίσης δεν ξαφνιάζει σε καμία περίπτωση. Τα διάφορα πακέτα βοήθειας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μπαλώματα, τα οποία βοήθησαν την Ελλάδα για μερικούς μήνες. Η ανεργία στη χώρα παρέμεινε στο 25%. Οι Γερμανοί οφείλουν να μάθουν από τη δική τους ιστορία Ο καθένας ο οποίος μπορεί να κάνει υπολογισμούς (μερικές φορές μοιάζει ότι λίγοι πολιτικοί της Ευρώπης το κάνουν), γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος, το οποίο ανέρχεται στο 170% του ΑΕΠ της, χωρίς να παραγάγει έναν τέτοιο βαθμό δυστυχίας, η οποία να βρίσκεται πέραν των ανεκτών ορίων των δημοκρατικών κοινωνιών. Ο θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ανωμαλία, πληροφορεί για την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, όσο και αν αυτή είναι δυσάρεστη για την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο John Maynard Keynes απάντησε σε ερώτημα που έθεσε ο ίδιος μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο "Δεν πιστεύω ότι οποιοιδήποτε από αυτούς του φόρους υποτέλειας (που επεβλήθησαν στη Γερμανία) μπορούν να πληρωθούν επί μακρόν, στην καλύτερη περίπτωση για μερικά μόνο χρόνια. Αντιβαίνουν στην ανθρώπινη φύση και το πνεύμα των καιρών". Φυσικά και είχε δίκιο, αλλά αφού επήλθε η καταστροφή. Ορισμένοι Γερμανοί επιμένουν σήμερα ότι οι οφειλές είναι οφειλές και οι Έλληνες πρέπει να πληρώσουν. Θα όφειλαν να γνωρίζουν από την ίδια τους την ιστορία καλύτερα. Θα όφειλαν να θυμηθούν τη βοήθεια την οποία έλαβαν με το σχέδιο Μάρσαλ και τη διάσκεψη του Λονδίνου του 1953. "Άξιζαν" οι Γερμανοί την βοήθεια του 1953; Θα ήταν το λάθος ερώτημα. Η νέα δημοκρατία της Γερμανίας χρειαζόταν τη βοήθεια, η χώρα έπρεπε να κάνει μια νέα αρχή. Η διαγραφή του χρέους έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην ανοικοδόμηση. Σήμερα δεν υπάρχει πλέον πόλεμος στην Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι πλούσια, ευημερούσα και δημοκρατική. Γαλλικές και γερμανικές τράπεζες όμως έδωσαν στην Ελλάδα προ δεκαετίας πάρα πολλά δάνεια. Η Goldman Sachs βοήθησε να αποκρυβεί η ραγδαία αύξηση του ελληνικού χρέους. Οι ιδιώτες πιστωτές έπρεπε να υποστούν ήδη ένα γενναίο κούρεμα. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι οι οφειλές των πιστωτών του Δημοσίου, οφειλές οι οποίες είναι μεγάλες για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά πολύ μικρές για τα ευρωπαϊκά.

Τεχνικά η λύση δεν είναι δύσκολη "Αξίζει" η Ελλάδα μια διαγραφή χρέους; Οι Έλληνες πολιτικοί δεν συμπεριφέρθηκαν σωστά, όπως και οι γερμανικές , γαλλικές και αμερικανικές τράπεζες. Έλληνες πλούσιοι ανήκουν επίσης στην κατηγορία αυτή, αφού απέκρυψαν από την εφορία τον πλούτο τους στο εξωτερικό. Αλλά, όπως και το 1953, δεν τίθεται το ερώτημα αν η Ελλάδα αξίζει κάτι, αλλά εάν χρειάζεται τη διαγραφή χρέους και αν η Γερμανία και άλλες χώρες μπορούν να την παράσχουν. Σε αυτό το σημείο οι γνώμες είναι ομόφωνες: Η Ευρωζώνη θα βρεθεί είτε μπροστά σε μια εποικοδομητική διαγραφή χρέους είτε μπροστά σε μια πολιτική έκρηξη με συνέπειες οι οποίες θα ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορα της Ελλάδος. Τεχνικά η λύση δεν είναι δύσκολη. Τα χρέη της Ελλάδος πρέπει να αναδιαρθρωθούν ως μακροπρόθεσμα δάνεια με ένα σταθερό, χαμηλό επιτόκιο, λ.χ. 0,5% για τα επόμενα πέντε χρόνια και μετά 1,0%. Από μόνο του αυτό δεν μπορεί να επιλύσει τα προβλήματα της Ελλάδος. Η ουσιαστική λύση απαιτεί τη σκληρή δουλειά των νέων Ελλήνων, οι οποίοι θα πρέπει να δημιουργήσουν νέες επιχειρήσεις και να βρουν αγορές για εξαγωγές. Για την Ευρώπη αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παροτρύνει την ανάκαμψη με επενδύσεις, λ.χ. με έξυπνες υποδομές για τον 21ο αιώνα, μαζί με την αξιοποίηση του ήλιου και της αιολικής ενέργειας, ώστε να καλύψει ένα μέρος των αναγκών της Ευρώπης με φιλική προς το περιβάλλον ενέργεια. Το πρώτο βήμα όμως πρέπει να είναι να σταματήσει τη δυστυχία. * Ο Jeffrey Sachs είναι διευθυντής του Earth Institute του πανεπιστημίου Columbia της Νέα Υόρκης

First we take Athens

29/08/14  ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

First we take Athens

 

1941---------------2014.

   

Του Τάσου Τσακίρογλου

First we take Athens, then we take Paris. Σ’ αυτό το δόγμα φαίνεται να συνίσταται η στρατηγική της οικονομικής κατάληψης της Ευρώπης από τις γερμανικές οικονομικές ελίτ, αφού, μετά την άλωση Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας, σειρά παίρνουν τώρα Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία.

Με ξεκάθαρο πολιτικό στόχο μια γερμανική Ευρώπη, γίνεται ορατό πλέον ότι το όργανο για την κυριαρχία είναι η «δημοσιονομική προσαρμογή», για την επιβολή της οποίας επιστρατεύονται όλα τα μέσα: νουθεσίες, απειλές, εκβιασμοί έως και πραξικοπήματα, όπως αυτά που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Ιταλία για την τοποθέτηση στην εξουσία ανθρώπων των τραπεζών, όπως ο Μόντι και ο Παπαδήμος. Σήμερα στη Γαλλία παραμένει μεν ο πρωθυπουργός, αλλά αποκεφαλίζονται όλοι οι υπουργοί που διαφωνούν με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του Φρ. Ολάντ και τολμούν να βγάλουν γλώσσα στο Βερολίνο, ψελλίζοντας έστω ορισμένα αυτονόητα για την καταστροφική λιτότητα. Στη θέση του «αυθάδους» Μονμπούρ τοποθετήθηκε ένας ζάπλουτος πρώην τραπεζίτης, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος, ως ένδειξη αστικής ανωτερότητας και σε απόλυτο πνεύμα Μαρίας Αντουανέτας, είχε δηλώσει στο παρελθόν: «Τα χρήματα δεν πρέπει να σε προσδιορίζουν. Είναι ένα εργαλείο ελευθερίας, τίποτ’ άλλο» (!).

Η απάντηση βέβαια στις γαλλικές επικρίσεις περί γερμανικής επιβολής ήρθε άμεσα από την πραγματική πρωτεύουσα της Ευρώπης. «Μέχρι τώρα η κυβερνητική πολιτική [στη Γαλλία] χαρακτηριζόταν από δισταγμούς και εσωτερικές διαμάχες. [...] Η τοποθέτηση του Μακρόν εκπέμπει το μήνυμα πως επιτέλους ο Φρ. Ολάντ έχει πάρει σοβαρά την υπόθεση των μεταρρυθμίσεων», έγραψε η Rheinische Post.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Είναι σημαντικό ότι ο Γάλλος πρωθυπουργός δεσμεύτηκε να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις. [...] Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο».

Περισσότερο σαφής, αν και ελάχιστα πειστικός, ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής λιτότητας, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος χαρακτήρισε τον αποκεφαλισμό της κυβέρνησης από τον Ολάντ «εσωτερικές διαμάχες στη Γαλλία», από τις οποίες, όπως είπε, «αντλήθηκαν τα σωστά συμπεράσματα». Και ο νοών νοείτω. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών (τσιτάροντας Σαμαρά) δεν δίστασε μάλιστα να χαρακτηρίσει «success story» τις περιπτώσεις Ελλάδας, Ισπανίας, Ιρλανδίας και Πορτογαλίας.

Σε επίπεδο Βρυξελλών δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιος είναι το αφεντικό και για το ποια πολιτική θα συνεχιστεί. Στη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τοποθετήθηκε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο πρώην πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, μιας χώρας φορολογικού παραδείσου, η οποία αρνείται να τεθεί σε έλεγχο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Για τη θέση δε του προέδρου του Γιούρογκρουπ προορίζεται ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών, Λουίς ντε Γκίντος, πρώην άνθρωπος της μοιραίας Lehman Brothers (όπως ο Μόντι και ο Παπαδήμος), ζηλωτής της λιτότητας και έμπιστος των μεγάλων επιχειρήσεων.

«Η μετωπική επίθεση των σημαντικότερων εγκεφάλων κατά της γερμανικής πολιτικής καταδεικνύει όχι μόνο πόσο διευρύνθηκε το χάσμα μεταξύ πολιτικής και οικονομίας –κυρίως όσον αφορά θέματα όπως η “ευρωκρίση”–, αλλά καθιστά επίσης σαφές πόσο δύσκολο είναι για τη Γερμανία να επιβάλει τις ορθόδοξες οικονομικοπολιτικές της απόψεις στην Ευρώπη», έγραψε ο δημοσιογράφος Χόλγκερ Σέπιτς στη «Welt am Sonntag», σχολιάζοντας τα πυρά που δέχτηκε η Α. Μέρκελ από τους νομπελίστες οικονομολόγους στο Λιντάου.

Φυσικά, οι προειδοποιήσεις για ύφεση και στασιμότητα στην Ε.Ε δεν συγκινούν τις κυρίαρχες ελίτ, οι οποίες κινούνται στη βάση του πλέον βραχυπρόθεσμου συμφέροντος και στη λογική τού «ό,τι αρπάξουμε σήμερα». Αυτό το είδος αρπακτικού καπιταλισμού (predatory capitalism) μπορεί να κάνει ακόμα πιο πλούσιο το 1%, αλλά ταυτόχρονα λεηλατεί τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων και, κυρίως, θέτει σε κίνδυνο τη βιόσφαιρα, φέρνοντας ακόμα πιο κοντά τα σενάρια καταστροφής. Το «ξεχασμένο», ελέω κρίσης, αυτό θέμα φέρνει στην επικαιρότητα το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Αυτό αλλάζει τα πάντα: ο καπιταλισμός εναντίον του κλίματος», στο οποίο καλεί για μια ριζοσπαστική μαζική δράση των πολιτών, προκειμένου να σταματήσουν την κατρακύλα.

Ορισμένες φορές, όταν πρόκειται να γράψουμε για την κρίση, έχουμε μια αίσθηση ματαιότητας, καθώς κυριαρχεί η πεποίθηση ότι «όλα έχουν πλέον ειπωθεί» και όλοι έχουν κουραστεί, όπως και εμείς που τα γράφουμε. Ωστόσο, το φθινόπωρο προμηνύεται σκληρό στις «κατειλημμένες» χώρες. Στην Ελλάδα η φορολεηλασία και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου μπαίνει σε νέα τροχιά, στην Ιταλία προβλέπονται στον προϋπολογισμό νέες περικοπές 20 δισεκατομμυρίων, ενώ στη Γαλλία η ανεργία ξεπερνά το 10% και η λιτότητα σαρώνει. Και όχι μόνο. Τα στοιχεία του δεύτερου τριμήνου δείχνουν την ευρωπαϊκή οικονομία σε ύφεση, ενώ και στη Γερμανία το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 0,4%.

Είναι φανερό ότι το πλοίο της Ε.Ε οδηγείται στα βράχια, έχοντας στο τιμόνι ένα μανιακό καπετάνιο και επιβάτες που παρακολουθούν τη μοιραία πορεία σαν υπνωτισμένοι. Μπορεί κάτι να μας αφυπνίσει;

t.tsakiroglou@efsyn.gr

Spiegel: Φορολογική απάτη γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών σε βάρος της Ελλάδας

Spiegel: Φορολογική απάτη γερμανικών

αυτοκινητοβιομηχανιών σε βάρος της Ελλάδας

 

Παιχνίδια φοροδιαφυγής έχουν στήσει σε βάρος των Ελλήνων φορολογουμένων γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Όπως ανακάλυψαν οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ, οι οποίοι διενεργούν αυτές τις μέρες ελέγχους σε δύο αυτοκινητοβιομηχανίες, το Ελληνικό Δημόσιο ζημιώνεται με δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ. Ειδικότερα, το γερμανικό περιοδικό Spiegel ασχολείται με την υπόθεση φοροδιαφυγής των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών, καθώς σε άρθρο του αναφέρει ότι οι ελληνικές φοροελεγκτικές αρχές διενεργούν έρευνα για φορολογική απάτη σε βάρος των Mercedes - Benz, BMW και Opel. Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό, αφορμή για την έρευνα του ΣΔΟΕ ήταν οι εξαιρετικά χαμηλές τιμές μεταβίβασης με τις οποίες έδιναν οι γερμανικές επιχειρήσεις τα οχήματα στις αντιπροσωπείες τους

στην Ελλάδα.

Οι παραβάσεις εντοπίστηκαν στο πλαίσιο των ελέγχων που γίνονται αυτή την εποχή στο σύνολο των αυτοκινητοβιομηχανιών που δραστηριοποιούνται στη χώρα και, σύμφωνα με πληροφορίες, οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ εντόπισαν ότι δύο γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες έχουν ανακαλύψει εδώ και καιρό τον τρόπο να φοροδιαφεύγουν συστηματικά.

Οι υποθέσεις αφορούν φοροδιαφυγή η οποία ξεπερνά τα 100.000.000 ευρώ, καθώς εντοπίστηκε ότι οι δύο εταιρείες, κατ’ εξακολούθηση έχουν υποβάλει στα ελληνικά τελωνεία υποτιμολογημένα τιμολόγια, ώστε να πληρώσουν μειωμένο φόρο ταξινόμησης κατά τον εκτελωνισμό των αυτοκινήτων (όσο

πιο χαμηλές είναι οι τιμές τόσο πιο χαμηλά κινούνται και τα έσοδα του Δημοσίου από τον ΦΠΑ και τον φόρο πολυτελείας που επιβάλλεται στην εργοστασιακή αξία των αυτοκινήτων).

Όπως αναφέρουν πηγές του ΣΔΟΕ, η κομπίνα έχει στηθεί εξαρχής από τη Γερμανία, καθώς η μητρική εταιρεία αναγράφει στα τιμολόγια πλασματική εργοστασιακή αξία, πολύ χαμηλότερη από την πραγματική, μειώνοντας έτσι σημαντικά το φορολογητέο ποσό. Δηλαδή, υποτιμολογείται η  εργοστασιακή αξία, με αποτέλεσμα κατά τον εκτελωνισμό του οχήματος οι συνολικοί φόροι που θα έπρεπε να καταβληθούν να είναι μειωμένοι. Καθώς οι δύο αυτοκινητοβιομηχανίες ακολουθούν συχνά όπως φαίνεται αυτήν την πρακτική (η οποία δευτερευόντως λειτουργεί και ως άτυπη τακτική «ντάμπινγκ»), τα κρατικά ταμεία, υπολογίζεται να έχουν χάσει ακόμη και πάνω από 100.000.000 ευρώ.

 

Η συγκεκριμένη κομπίνα ανακαλύφθηκε μετά από ελέγχους που έκανε το ΣΔΟΕ σε όλες τις αυτοκινητοβιομηχανίες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, στο πλαίσιο των ελέγχων για τις ενδοομιλικές συναλλαγές,  συγκρίνοντας τις τιμές στην Ελλάδα με τις αντίστοιχες τιμές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και, σύμφωνα με πηγές του ΣΔΟΕ, οι συγκεκριμένες έρευνες αναμένεται να ολοκληρωθούν μέσα στις επόμενες ημέρες και ο φάκελος της υπόθεσης να παραδοθεί στον οικονομικό εισαγγελέα.

Θ.Π.        

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στα Οικονομικά της Αυγής 21-12-2013 σελ 12

"Ξέπλυμα" εταιρειών για να μην πληρώσουν οι Γερμανοί;

• Πουλακίδας Κώστας

22.12.2013                                   

                           

Ένας μηχανισμός μέσα από παρένθετες εταιρείες νομιμοποιήθηκε με τη συμφωνία Βενιζέλου του 2010, με στόχο:
α) Να μην αλλάξει η γερμανική ιδιοκτησία των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά.
β) Οι Γερμανοί να μην πληρώσουν τίποτα (αντισταθμιστικά, πρόστιμα, κατάπτωση εγγυητικών, τόκους υπερημερίας κ.ά.) και
γ) Να πληρωθούν σχεδόν για το σύνολο του έργου χωρίς να παραδώσουν τα υποβρύχια.
Αυτή την εικόνα του "colpo grosso", όπως το χαρακτήρισε, την περίγραψε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή κατά την συζήτηση της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, την οποία απέρριψαν όχι μόνο οι συγκυβερνώντες Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΔΗΜ.ΑΡ. μετά του Ανδρέα Λοβέρδου, με το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να υπάρξει πόλωση...
"Έρχονται και παίρνουν τη δουλειά, δίνουνε μίζες μέσα από την ύποπτη διαδρομή των αντισταθμιστικών ωφελημάτων (τη γνωστή ιστορία Τσοχατζόπουλου), δεν ολοκληρώνουν το έργο τους, και όχι μόνο δεν πληρώνουν για την καθυστέρηση, όχι μόνο δεν εκπίπτουν οι εγγυητικές τους, αλλά φτιάχνουν μια παρένθετη ενδιάμεση εταιρεία, με έναν αχυράνθρωπο από τον Λίβανο, αναβαθμίζουν την εργολαβία και παίρνουν 1 δισ. σε καιρό κρίσης, γλιτώνουν και τα 260 εκατ. που υπολείπονταν από τα αντισταθμιστικά ωφελήματα, γλιτώνουν και τον έλεγχο του ΣΔΟΕ για τα παλιά αμαρτωλά αντισταθμιστικά ωφελήματα με τροπολογία του Ε. Βενιζέλου, ταΐζουν και την παρένθετη εταιρεία με τη συνέχιση των πληρωμών, βαράνε και μια ωραία διάλυση των Ναυπηγείων, αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους, δεν βάζουν ούτε βίδα στα υποβρύχια, που τα αφήνουν και σαπίζουν, και έρχονται από πάνω και καταγγέλλουν και το ελληνικό δημόσιο, διεκδικώντας αποζημίωση 1 δισ. ευρώ", τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Παράλληλα, από τα στοιχεία που αποκάλυψε η "Αυγή", φαίνεται ότι ο επενδυτής Ισκαντάρ Σάφα είναι "αχυράνθρωπος" των Γερμανών της Thyssenkrupp, ενώ ο Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίζεται να πιέζει τον Δημήτρη Αβραμόπουλο να ξεπληρώσει τους ιδιοκτήτες των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, παρά το ότι αυτοί είναι ασυνεπείς!
Η Thyssenkrupp ήταν ιδιοκτήτρια των Ναυπηγείων μέσω της Hern. Όπως είπε στη Βουλή ο Αλ. Τσίπρας, φαίνεται ότι δημιούργησε την Hern2 στην οποία μεταβίβασε τις μετοχές της Hern. Στη συνέχεια, η Privinvest του Σάφα αγόρασε την Hern2.

Ναυπηγεία: Στον Σάφα και όχι στην Abu Dhabi Mar

Η πλευρά Βενιζέλου ισχυρίζεται ότι τα Ναυπηγεία ανήκουν στην Abu Dhabi Mar, στην οποία συμμετέχουν κατά 51% η βασιλική οικογένεια του εμιράτου και 49% ο Σάφα. Όμως, από το μετοχολόγιο των Ναυπηγείων προκύπτει ότι ανήκουν στην PRIVINVEST (την "προσωπική" εταιρεία του Σάφα) και όχι στην ABU DHABI MAR. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ισχυρίσθηκε ότι είναι συνδεδεμένες εταιρείες και παρουσίασε "νομικές γνώμες" από καθηγητές και δικηγόρους. Όμως ο νομικός σύμβουλος του υπουργού είναι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και ο τότε υπουργός Άμυνας φρόντισε να μην ζητήσει τη γνωμοδότησή του...
Είναι προφανές ότι άλλο είναι να ανήκεις στη βασιλική οικογένεια του Αμπού Ντάμπι και άλλο στην επιχειρηματική οικογένεια του Σάφα. Ότι τα Ναυπηγεία ανήκουν στην τελευταία προκύπτει και από την αγωγή των εργαζομένων των Ναυπηγείων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας (5 Ιανουαρίου 2011), όπου ξεκαθαρίζεται ότι τα Ναυπηγεία μεταβιβάσθηκαν στην HERN, η οποία αγοράσθηκε από την PRIVINVEST. Αυτό αποδεικνύεται και από το γράφημα μέσα την προσφυγή του Σάφα κατά του ελληνικού δημοσίου, που δημοσίευσε η "Αυγή".

Βενιζέλος σε Αβραμόπουλο: Πληρώστε!

Εντύπωση προκάλεσε ακόμη η σπουδή του Ε. Βενιζέλου να πληρωθούν οι ιδιοκτήτες των Ναυπηγείων ακόμη και ένα μήνα πριν τις εκλογές του 2012. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με επιστολή του (που δημοσίευσε η "Αυγή") στον τότε υπουργό Άμυνας, Δημήτρη Αβραμόπουλο υποστηρίζει ότι αν δεν πληρωθεί ο Σάφα τίθεται σε κίνδυνο τα συμφέροντα του Δημοσίου - τα οποία, προφανώς, δεν τίθενται σε κίνδυνο όταν δεν παραδίδονται τα υποβρύχια.
Τις διαδρομές μέσα από τις διάφορες εταιρείες, αλλά και την ενδεχόμενη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, καλείται τώρα να ελέγξει η εισαγγελέας κατά της διαφθοράς, Ελένη Ράικου, στην οποία η Ζωή Κωνσταντοπούλου παρέδωσε τα πρακτικά της συζήτησης στη Βουλή, προκειμένου να αναλάβει η δικαιοσύνη αυτό που αρνήθηκε η Βουλή.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΛΑΚΙΔΑΣ

Κατάσχεση της περιουσίας της χώρας ακόμη και χωρίς δικαστική απόφαση

• Παναγόπουλος Θάνος

• εχει δημοσιευτεί Αυγή 20.10.2013

                                

Πρωτοφανή πράξη υποτέλειας στους δανειστές της χώρας, η οποία ευτελίζει ακόμη και συνταγματικές διατάξεις, συνιστούν οι γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου και τα Πιστοποιητικό Συμμόρφωσης επί της δανειακής σύμβασης με τα οποία δεσμεύτηκε στους πιστωτές της το 2012 η κυβέρνηση Παπαδήμου. Οι ευθύνες βαρύνουν ασφαλώς την κυβέρνηση Παπαδήμου, επί της οποίας έλαβε σάρκα και οστά η δανειακή σύμβαση μαζί με το PSI κατά πρώτο λόγο, αλλά βαρύνουν και την κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία συνέχισε να εκχωρεί "γην και ύδωρ" στους πιστωτές της χώρας, μη σεβόμενη ούτε καν τα αυτονόητα δικαιώματα που διατηρεί μια ανεξάρτητη χώρα.

• Ανάλογη αποικιοκρατική σύμβαση με πιστοποιητικό συμμόρφωσης είχε υπογράψει η Γερμανία με τη Ναμίμπια πριν από 165 χρόνια!

KING Friederich Wilhelm IV

 

Από τα έγγραφα που έχει στην διάθεσή της η "Αυγή" και τα οποία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Μητρόπουλος ζήτησε να προσκομίσει αύριο η κυβέρνηση στη Βουλή, τεκμαίρεται μια αποικιοκρατικού τύπου δέσμευση κυρίαρχης χώρας, με:
1. Τη δέσμευση για υπαγωγή της σύμβασης στο αγγλικό δίκαιο, που απαγορεύει αλλαγές της σύμβασης από την Ελλάδα ("Ο ορισμός του Αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για τη Σύμβαση τροποποίησης αποτελεί έγκυρη επιλογή εφαρμοστέου δικαίου που δεσμεύει το Δικαιούχο Κράτος Μέλος (σ.σ.: την Ελλάδα) και την Τράπεζα της Ελλάδος σύμφωνα με το Ελληνικό δίκαιο".
2. Την υπαγωγή στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου (χώρα η οποία σημειωτέον είναι και δανειστής της Ελλάδας!).
3. Τη μη εξαίρεση κανενός περιουσιακού στοιχείου της χώρας από πιθανή κατάσχεση.
4. Την γνωμοδότηση ότι μπορεί να γίνει κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της χώρας ακόμη και πριν από την έκδοση δικαστικής απόφασης ("Ούτε το Δικαιούχο Κράτος Μέλος ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης -πριν ή μετά την έκδοση δικαστικής απόφασης- ή εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση Τροποποίησης").
5. Το ότι δεν απαιτείται να επικυρωθεί η σύμβαση από το ελληνικό Κοινοβούλιο!

6. Το ότι (όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη γνωμοδότηση): "...Η εκτέλεση της Σύμβασης δεν είναι αντίθετη με ελληνικές διατάξεις αναγκαστικού δικαίου...". Με την εν λόγω γνωμοδότηση παρακάμπτεται μια από τις κυριότερες δικλίδες διασφάλισης των ελληνικών συμφερόντων, όπως είναι το αναγκαστικό δίκαιο (δηλαδή οι κανόνες υποχρεωτικής εφαρμογής).
7. Το ότι είναι τόσο παρωχημένα αποικιοκρατική η σύμβαση ώστε δύο σημεία της, όπως τα αποδέχονται τα Πιστοποιητικά Συμμόρφωσης είναι σχεδόν αυτούσια "μετάφραση" ανάλογης σύμβασης μεταξύ της Γερμανίας και της Ναμίμπια πριν... 165 χρόνια!
Παράλληλα, προκύπτει μείζον θέμα και εκ του ότι όλες αυτές οι γνωμοδοτήσεις έρχονται από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, του οποίου η αποστολή συνίσταται ιδίως στην υποστήριξη της διοίκησης για τον χειρισμό νομικών υποθέσεων και την εκπροσώπησή της ενώπιον των δικαστηρίων και ειδικότερα από το ότι το ΝΣΚ υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Δημοσίου, όπως άλλωστε προκύπτει και από το ίδιο το Σύνταγμα.
Το θέμα έφερε εκ νέου στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ, με την ευκαιρία της προσκόμισης των σχετικών γνωμοδοτήσεων του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους την οποία ζήτησε με σχετική ερώτηση που κατέθεσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Μητρόπουλος. Έτσι, η κυβέρνηση καλείται να προσκομίσει την ερχόμενη Δευτέρα στη Βουλή τις εν λόγω γνωμοδοτήσεις του ΝΣΚ, τις οποίες απαίτησαν οι δανειστές και η τρικομματική κυβέρνηση (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜ.ΑΡ.) συμφώνησε να χορηγήσει με βάση το Ν. 4111/13.

Στις δύο γνωμοδοτήσεις (Legal opinions) και το Πιστοποιητικό Συμμόρφωσης (Certificate of Compliance), τα οποία τόσο ως προς το ύφος όσο και ως προς το περιεχόμενο παραπέμπουν σε αποικιοκρατικές εξαρτήσεις (η υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο και στην αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, ότι κανένα από τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας μας δεν εξαιρείται «λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο της δικαιοδοσίας - κατάσχεσης πριν ή μετά την έκδοση δικαστικής απόφασης ή εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα» κ.λπ.) έχουν μπει εξαρχής στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ανάμεσα στα άλλα "σαμποτάρουν" τις προσπάθειες των κυβερνήσεων στο μέλλον και ειδικά όσον αφορά στην προβολή των κυρίαρχων δικαιωμάτων της Ελλάδας, όπως επεσήμανε ο Αλέξης Μητρόπουλος, του οποίου η επίκαιρη ερώτηση έρχεται για τρίτη φορά στη Βουλή, αφού στις δύο προηγούμενες (26 Σεπτεμβρίου και 10 Οκτωβρίου) η κυβέρνηση απέφυγε να παραστεί στη Βουλή!
Υπενθυμίζεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ζητήσει με επίσημο έγγραφό του στις 22 Ιανουαρίου 2013 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον υπουργό Οικονομικών και τον Πρόεδρο του ΝΣΚ να μην επιτρέψουν τη χορήγηση των πιο πάνω γνωμοδοτήσεων.

Ομηρία στην Γερμανία, 1944 ( δεύτερο μέρος)

 

Το πρώτο μέρος θα το βρείτε εδώ.

-        Λεπτομέρειες που δεν έχω γράψει. Στο Helfingen θυμάμαι ότι ένας συνάδελφος, ο Στέλιος έπαθε μόλυνση από το δόντι του και δυστυχώς πέθανε. Έμεινε άταφος 4 ημέρες στο χιόνι, μέχρι που πήραμε άδεια να τον θάψουμε. Επίσης όταν πολλοί πήγαιναν να ζητιανέψουν στα χωριά, όταν έπεφτε  αρκετό ξύλο.

-        Βέβαια μπορώ να πω ότι συναντήσαμε και καλούς ανθρώπους. Συγκεκριμένα στο OMΠΕΡΖΕΣΙΓΚΕΝ είχαμε 2 σκοπούς που μας πήγαιναν για εργασία. Ο ένας ήταν Γερμανός, σοβαρός, αυστηρός ο σε άλλος Αυστριακός ήταν πολύ καλός και μας υποστήριζε κάθε στιγμή. Επίσης συναντήσαμε και έναν Ταγματάρχη της Αεροπορίας ο οποίος μόλις μας βρήκε στη δουλειά ένα πρωινό, μας πλησίασε με άπταιστα Ελληνικά. Είχε κάνει 12 χρόνια στην Ελλάδα, στου ΑΣΠΙΩΤΗ ΕΛΚΑ. Μας έστειλε ένα φορτηγό ρουχισμό και μας γλύτωσε από το κρύο. Αυτά έγιναν το Φλεβάρη του 1945.

 

 

-        Επανέρχομαι πάλι στο Χέλφιγκεν, μας είχαν και κοιμόμαστε δίπλα στα αεροπλάνα τους τα κτήνη, για να μην κτυπούν οι σύμμαχοι. Το κακό δεν άργησε να  γίνει. Κυριακή πρωί πυροβολισμοί συμμάχων για να πετύχουν το στόχο τους  Ένας συνάδελφος βρέθηκε εκτεθειμένος και έχασε το χέρι του από ένα βλήμα.

-        Επίσης θέλω να αναφέρω για το νερό. Ούτε σταγόνα, πίναμε, πλενόμαστε ,με το χιόνι. Τρείς ,μήνες είχα, να δούμε νερό.

-         Νίκος Σκαλτσάς Κείμενα και Σκίτσα.

Δυο Γερμανοι τόσο διαφορετικοί

Του Τάσου Παππά

Ο κ. Σόιμπλε, στη συνέντευξή του στο «Βήμα» (21-7-2013) στον συνάδελφο Α. Αθανασόπουλο, απαντώντας στην ερώτηση «γιατί πολλοί οικονομολόγοι, διεθνείς οργανισμοί, αλλά και το ΔΝΤ αμφισβητούν τις αυστηρές πολιτικές λιτότητας;», είπε: «Η κοινή μας πολιτική δεν έχει την αφετηρία της σε κάποια αυστηρή συνταγή λιτότητας, ούτε σε κάποιο άλλο δογματικό σχήμα». Τόσα ψέματα σε λίγες λέξεις! Η κοινή μας πολιτική, λέει ο κ. Σόιμπλε. Μα, για ποια κοινή πολιτική μιλάει, όταν είναι γνωστό ότι αυτή η πολιτική επιβλήθηκε με απειλές και εκβιασμούς από το Βερολίνο στις χειμαζόμενες χώρες του Νότου και όχι μόνο; Απειλές για έξοδο από το ευρώ, εκβιασμοί πως αν δεν συνεχίσουν οι κυβερνήσεις να προωθούν τις διαρθρωτικές αλλαγές (πόσο αθώα φράση), τότε δόσεις γιοκ.

Αν η συνταγή που εφαρμόζεται δεν είναι συνταγή λιτότητας, όπως ισχυρίζεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, τότε μάλλον δεν αντιλαμβανόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο το περιεχόμενο των όρων που χρησιμοποιούμε. Είναι αυτό δογματικό σχήμα; Οχι, αποφαίνεται ο κ. Σόιμπλε. Απλώς πούρος νεοφιλελευθερισμός είναι, αλλά δεν το λέει.

Παρακάτω μας διαβεβαιώνει ότι «τα μέτρα στοχεύουν στην οικονομική ενίσχυση των πληγεισών χωρών». Εδώ κι αν έχουμε αντιστροφή της πραγματικότητας. Για ποια ενίσχυση κάνει λόγο; Ολα τα μεγέθη στις χώρες του Νότου έχουν ξεφύγει: η ανεργία έχει πιάσει ταβάνι σε Ελλάδα, Ισπανία, καλπάζει ακάθεκτη σε Πορτογαλία και Ιταλία, εκτινάσσεται πλέον και στη Γαλλία. Η ύφεση δεν λέει να υποχωρήσει. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι «συνωστίζονται» κάτω από το όριο της φτώχειας. Τα συστήματα πρόνοιας αποψιλώνονται. Οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες.

Κι ας έχουν δώσει τα πάντα οι υποταγμένες κυβερνήσεις: και κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, και διευκολύνσεις στους επιχειρηματίες να απολύουν ελεύθερα τους εργαζόμενους, και γενικευμένη μερική απασχόληση, και ωράρια κατά πως βολεύει τους βιομηχάνους, και ιδιωτικοποιήσεις. Εχουν κάνει «οι κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας» –έτσι αυτοαποκαλούνται– ό,τι περνάει από το χέρι τους για να δημιουργήσουν κοινωνίες του 1/3. Το μοντέλο της διάσωσης, πάντως, δεν «τσουλάει». Ο κ. Σόιμπλε όμως επιμένει: «Δεν είμαστε δογματικοί».

 

Την ίδια στιγμή, ένας άλλος Γερμανός (διαφορετικής κλάσης και κύρους αυτός), ο φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, υποστηρίζει στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (20-7-2013) και στον Τ. Τσακίρογλου κάτι, το οποίο προφανώς θα ενοχλήσει τον κ. Σόιμπλε και τους γκουρού του νεοφιλελευθερισμού: «Η Γερμανία και τα άλλα λεγόμενα κράτη-μέλη θα έπρεπε, έναντι του μακροπρόθεσμου ιδίου συμφέροντός τους, να δεχθούν βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα αναδιανεμητικά αποτελέσματα εις βάρος τους… Το κλειδί δεν είναι η διά πιστώσεων χρηματοδοτούμενη μετακύλιση των προβλημάτων στις πλάτες των χωρών που μαστίζονται από την κρίση».

Και οι δύο για την Ευρώπη μιλούν. Τις απόψεις τους, πάντως, τις χωρίζει χάος. Ο ένας (Σόιμπλε) έχει στο μυαλό του μια Ευρώπη με τη Γερμανία στη θέση της κυρίαρχης δύναμης και τις υπόλοιπες χώρες σε δορυφορικούς ρόλους, και ο άλλος (Χάμπερμας) οραματίζεται μια Ευρώπη πολιτικά ενωμένη, που δεν θα έχει απεμπολήσει την έννοια της αλληλεγγύης. Αν πρέπει να διαλέξουμε τον Γερμανό μας, προτιμούμε αναντίρρητα τον δεύτερο.

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην Εφημεριδα των Συντακτών  22-7-2013

Κατασκευάζοντας ένα «αποτυχημένο κράτος»

 

 

Κατασκευάζοντας ένα «αποτυχημένο κράτος»

• Κιμπουρόπουλος Γιάννης

14.07.2013                                   

                               

Παρ' ότι κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί με βεβαιότητα ότι οι δανειστές είχαν εξ αρχής ένα σαφές σχέδιο για την Ελλάδα, τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μια αναβάθμιση του πειράματός τους. Το οποίο οδηγούν ώς τις ακραίες του συνέπειες. Εν ολίγοις, στην Ελλάδα επιχειρείται να τεκμηριωθεί πλήρως ο ορισμός του αποτυχημένου κράτους. Ο ορισμός αμφισβητείται από πολιτικούς επιστήμονες, που υποστηρίζουν ότι η χρήση του όρου γίνεται προπαγανδιστικά, για να δικαιολογηθούν ωμές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ιδιαίτερα σε παραλυμένα κράτη της Αφρικής. Ωστόσο, στην Ελλάδα φαίνεται ότι μεθοδεύεται με εξαιρετικό κυνισμό το πρώτο πείραμα κατασκευής «αποτυχημένου κράτους» στην Ευρώπη.

• Υπάρχει, λοιπόν, πλήθος ενδείξεων ότι το ελληνικό πείραμα περνά σε ένα Plan B, που καταλήγει στην κατασκευή ενός πλήρως αποτυχημένου κράτους εντός της Ε.Ε. Για τη διαχείρισή του δεν αρκούν οι ήδη δρομολογημένοι για όλα τα μέλη της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης μηχανισμοί εκχώρησης κυριαρχίας. Αλλά προετοιμάζεται ένας μηχανισμός πλήρους κατάληψης του κράτους από εκπροσώπους των δανειστών

Στον ορισμό του «αποτυχημένου κράτους» (failed state) προβάλλονται κατά κανόνα τέσσερα χαρακτηριστικά: η αδυναμία πλήρους ελέγχου της επικράτειας από τις κρατικές αρχές, η αδυναμία της νόμιμης εξουσίας να λαμβάνει αποφάσεις, η αδυναμία να παρέχει στοιχειώδεις υπηρεσίες στους πολίτες και η δυσκολία να λειτουργήσει το κράτος ως κυρίαρχο μέλος της διεθνούς κοινότητας.

Η εφαρμογή του Μνημονίου -κι είναι ένα ερώτημα αν σ' αυτήν την εφαρμογή πρέπει να περιλάβει κανείς και τις απολύτως προβλέψιμες παταγώδεις αποτυχίες του, ιδιαίτερα τις δημοσιονομικές- έχει επιφέρει ορατά αποτελέσματα και στα τέσσερα κριτήρια αποτυχίας. Οι «μεταρρυθμίσεις» σε όλο το φάσμα της κρατικής διοίκησης έχουν απορρυθμίσει σχεδόν όλες τις υπηρεσίες που παρέχουν στους πολίτες τα στοιχειώδη: υγεία, πρόνοια, ασφάλιση, κοινωνική προστασία, παιδεία παρουσιάζουν εικόνα προϊούσας διάλυσης, η οποία, αν και είναι άμεσο αποτέλεσμα των δραστικών περικοπών στις δαπάνες, ταυτόχρονα παρουσιάζεται από την τρόικα ως ένδειξη «ανικανότητας» της εγχώριας πολιτικής ελίτ.
Δεν έχει δοθεί αφορμή να κριθεί κατά πόσο ο στρατός είναι σε θέση να υπερασπίσει την εδαφική επικράτεια από ενδεχόμενη απειλή. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι οι αμυντικές βιομηχανίες προηγούνται στη λίστα των λουκέτων αποκαλύπτει προθέσεις παροπλισμού της ελάχιστης αποτρεπτικής ισχύος της χώρας. Συν τοις άλλοις, οι αποκρατικοποιήσεις και τα αμφιλεγόμενα επενδυτικά project τύπου «χρυσός Χαλκιδικής», πώληση ΔΕΗ με τις λιγνιτικές της μονάδες, πώληση των λιμανιών κ.λπ. εξαιρούν εκ των πραγμάτων από τον κρατικό έλεγχο τμήματα της εδαφικής επικράτειας, στα οποία δημιουργούνται ιδιωτικά κράτη εν κράτει, εν ονόματι των επενδύσεων.


Όσον αφορά την αδυναμία της νόμιμης εξουσίας να παίρνει αποφάσεις, οι δανειστές και η τρόικα έχουν επιβάλει τη μοναδική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα συνθήκη οι αποφάσεις να προκαθορίζονται μέχρι τις τελευταίες λεπτομέρειές τους στις Βρυξέλλες. Ακόμη κι όταν ο διακοσμητικός, επικυρωτικός ρόλος του Κοινοβουλίου ενέχει κινδύνους μικροδιαρροών, αυτό παρακάμπτεται με αντισυνταγματικά πραξικοπήματα. Τέλος, η αποδυναμωμένη διεθνής υπόσταση της χώρας καταδεικνύεται από το γεγονός ότι αντιμετωπίζεται ανοικτά ως κράτος περιορισμένης κυριαρχίας στην πιο σημαντική διεθνή εταιρική του σχέση, τη θέση του στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη.
Σ' αυτά τα χαρακτηριστικά κρατικής αποτυχίας οφείλει, φυσικά, να προσθέσει κανείς ότι η υποτιθέμενη νόμιμη εξουσία έχει με χαρακτηριστική εθελοδουλία παραιτηθεί από κάθε φιλοδοξία άσκησης της ελάχιστης κυριαρχίας και αποδεικνύεται εντυπωσιακά ανίκανη να την ασκήσει ακόμη κι εκεί που της επιτρέπουν οι «πάτρωνές» της.
Αυτή η κατάσταση δεν προκύπτει αυθορμήτως. Η τρόικα και οι δανειστές, πρωτίστως η γερμανική ηγεσία στην οποία έχει προσκολληθεί η κυβέρνηση, δίνουν συχνά την εντύπωση ότι επιδιώκουν να διευρυνθούν τα πεδία αποτυχίας. Χωρίς να υπερεκτιμά κανείς τη στρατηγική τους ευστοχία, μπορεί να διακρίνει ότι ορισμένα κραυγαλέα «λάθη» και αποτυχίες, ακόμη και σε σχέση με τους δικούς τους «μεταρρυθμιστικούς» στόχους, είναι μεθοδευμένα. Είναι χαρακτηριστική η επιμονή τους σε αποδεδειγμένα υφεσιακά μέτρα, παρ' ότι έχουν ομολογήσει δημόσια το «λάθος» του διαβόητου δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή. Κι ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η «επένδυσή» τους σε πολιτικές που διευρύνουν τους θυλάκους ανθρωπιστικής κρίσης και καταστροφής.
Υπάρχει, λοιπόν, πλήθος ενδείξεων ότι το ελληνικό πείραμα περνά σε ένα Plan B, που καταλήγει στην κατασκευή ενός πλήρως αποτυχημένου κράτους εντός της Ε.Ε. Για τη διαχείρισή του δεν αρκούν οι ήδη δρομολογημένοι για όλα τα μέλη της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης μηχανισμοί εκχώρησης κυριαρχίας. Αλλά προετοιμάζεται ένας μηχανισμός πλήρους κατάληψης του κράτους από εκπροσώπους των δανειστών. Η πιο χαρακτηριστική ομολογία αυτού του στόχου περιλαμβάνεται στην έκθεση του γερμανικού ινστιτούτου IfW (Ινστιτούτου για την Παγκόσμια Ανάπτυξη, Κίελο) που δημοσιοποιήθηκε προ ημερών. Σ' αυτήν, οι Γερμανοί τεχνοκράτες, μιλώντας για «διακριτό κίνδυνο κατάρρευσης των μεταρρυθμίσεων», προτείνουν τη δημιουργία μιας ευρείας task force που θα αναλάβει άμεσα, χωρίς τη διαμεσολάβηση του εγχώριου δυναμικού, τουλάχιστον επτά ζωτικές λειτουργίες του κράτους: δημόσια διοίκηση, αγορά εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, μεταφορές, ενέργεια, λιανεμπόριο και διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας. Το μόνο που δεν έχει διατυπωθεί ανοικτά, μέχρι στιγμής, είναι η στρατιωτική επέμβαση, η ανάληψη της διοίκησης του στρατού και των κατασταλτικών μηχανισμών του προτεκτοράτου από μια ένοπλη τρόικα...

ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΑΥΓΗ 14-7-2013