(Αν)ίερη συμμαχία και ΣΥΡΙΖΑ

(Αν)ίερη συμμαχία και ΣΥΡΙΖΑ Βρατσάλης Κώστας

Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 27 Σεπτεμβρίου 2016 19:00 Graham Sutherland, Το χταπόδι, 1978-1979 Και τα λαϊκά στρώματα; Τα λαϊκά στρώματα είναι εξουθενωμένα και σε σημαντικό βαθμό απογοητευμένα από τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί περίμεναν πολλά περισσότερα. Δεν περίμεναν βέβαια η Ευρώπη της Αλληλεγγύης και των δημοκρατικών αξιών να εκβιάζει ωμά, ξεδιάντροπα, και ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγκάζεται να το καταπιεί. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα που οι αριστερές και φιλολαϊκές δυνάμεις της χώρας θα δοκιμαστούν για την ωριμότητά τους. Η άνεση του αντιπολιτευτικού λόγου χάριν της καθαρότητας της ψυχής δείχνει να έχει παρέλθει. Το παλαιό πολιτικό σύστημα ανασυντάσσεται, εκτιμώντας ότι, αν δεν ανατραπεί τώρα η κυβέρνηση, σε λίγο θα είναι πολύ αργά. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ επιδίδονται σ' ένα κυριολεκτικό ντοπάρισμα του εκλογικού σώματος εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλοντας το οτιδήποτε επιχειρεί, ασχέτως αν αυτά που καταγγέλλουν αποτελούν συγχρόνως και καταγγελία του αμαρτωλού παρελθόντος των κομμάτων τους. Για να παίξουν αυτό το παιχνίδι τοποθετήθηκαν ούτως ή άλλως, Κυριάκος και Φώφη, στις ηγεσίες των κομμάτων τους -ασχέτως αν οι ίδιοι θέλουν να υπερβούν αυτόν τον προσωρινό τους ρόλο. Ο ΣΕΒ θεωρεί κι αυτός ότι τώρα που και η Ντέλια Βελκουλέσκου παραδέχεται ότι τα μνημονιακά μέτρα ήταν εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων, δεν έχουν και πολλά πράγματα πια να περιμένουν από το ΔΝΤ. Τα κανάλια δίνουν την ύστατη μάχη της διατήρησης της παρανομίας τους. Η Εκκλησία θυμήθηκε το “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” επειδή φοβήθηκε, φαίνεται, μήπως τα ελληνόπουλα μάθουν από τους δασκάλους και τις δασκάλες τους ότι κάποιοι συμμαθητές τους είχαν μια (άλλη) πατρίδα που έχασαν, μια (άλλη) θρησκεία στα μέρη τους, αλλά, προς Θεού, όχι και μια (άλλη) οικογένεια εδώ, αφού αποδεκατίστηκε η δική τους. Ιερά Συμμαχία στην κυριολεξία.

Και τα λαϊκά στρώματα; Τα λαϊκά στρώματα είναι εξουθενωμένα και σε σημαντικό βαθμό απογοητευμένα από τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί περίμεναν πολλά περισσότερα. Δεν περίμεναν βέβαια η Ευρώπη της Αλληλεγγύης και των δημοκρατικών αξιών να εκβιάζει ωμά, ξεδιάντροπα, και ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγκάζεται να το καταπιεί. Οι οργανωτές του “Μένουμε Ευρώπη” -μην τους ξεχνάμε- τα εκβιάζουν ιδεολογικά, αφού η πολιτική τους έκφραση, ο ΣΥΡΙΖΑ, προτίμησε την τακτική υποχώρηση παρά αυτά να χορέψουν τον χορό του Ζαλόγγου. Η μη βελτίωση της οικονομικής τους κατάστασης σε συνδυασμό με την επίγνωση που έχουν του “τι σημαίνει Δεξιά”, τα κρατά για την ώρα αναποφάσιστα. Και η Αριστερά που δεν εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ; Η Αριστερά της δευτέρας παρουσίας, μαζί με τους αριστερούς του “όλα ή τίποτα”, κρατούν ίσες αποστάσεις από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και την Ιερά Συμμαχία. Ο “συσχετισμός των δυνάμεων” βρίσκεται στο μυαλό τους μόνο σαν απάντηση σε σταυρόλεξο για τον Μαρξισμό - Λενινισμό. Στην πραγματική ζωή τους είναι αδιάφορος. Η Ιερά Συμμαχία ενάντια στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παίρνει τη μορφή μιας Ανίερης Συμμαχίας πια. Όλοι, συμφωνούν σ’ ένα πράγμα: να φύγει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση.

Και η Εκκλησία τι λέει για την Αριστερά, που ο λαός ψήφισε για να κυβερνήσει; Για τον ΣΥΡΙΖΑ; “Αυθάδης και αδεξία” χαρακτηρίστηκε από την Ιερά Συμμαχία η Διακήρυξη της Επανάστασης του '21, “αντιστόρητες, συμπλεγματικές και προσβλητικές” χαρακτηρίζονται σήμερα από τον αρχιεπίσκοπο οι θέσεις του υπουργείου Παιδείας για το μάθημα των Θρησκευτικών. Αλήθεια; Μήπως και στο μάθημα της Ιστορίας τότε θα πρέπει να διδάσκεται μόνο η Ιστορία της Ελλάδας; Δεν νομίζω ότι η Εκκλησία αντιδρά σήμερα προβάλλοντας απλώς το αξίωμα “μη μας αγγίζετε”. Δεν νομίζω ότι περιορίζεται σε κάποιο δήθεν αίτημα να φύγει ο Φίλης. Πιέζεται να συνταχθεί με τους ιστορικούς “φίλους” της καθεστηκυίας τάξης. Οι πλέον σκοταδιστικές δυνάμεις εντός της Εκκλησίας, αυτές που επιμένουν το μάθημα των Θρησκευτικών να είναι κατήχηση, αυτές που δεν πήραν χαμπάρι ότι για εφτά χρόνια είχαμε χούντα (γιατί μελετούσαν θρησκευτικά κείμενα), αφήνοντας άλλους, “ανιστόρητους” φοιτητάκους να αγωνίζονται ενάντια στη Χούντα, αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις τη σπρώχνουν και τώρα να συνταχθεί με το παλιό πολιτικό σύστημα, με πρόσχημα να φύγουν οι “άπιστοι” του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση. Τι θα κάνει η κεφαλή της Εκκλησίας; Θα μείνει αταλάντευτη στην υποστήριξη των λαϊκών συμφερόντων αυτή τη δύσκολη περίοδο, όπως κάνει -και προς τιμή της- για τους αδύναμους και τους πρόσφυγες, ή θα γίνει όμηρος κύκλων που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι μη χάσουν κανένα χρυσόβουλο και πώς θα επαναφέρουν τη Χρυσοπηγή στο προσκήνιο; * Ο Κώστας Βρατσάλης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Περί πλούτου και «φιλίας» Σιώτος Γιάννης

Περί πλούτου και «φιλίας» Σιώτος Γιάννης | δημοσιεύτηκε στην Αυγή την 21.04.2016 Περί πλούτου και «φιλίας» Του Γιάννη Σιώτου Και όπως συμβαίνει σε αυτή τη ζωή: μπόρα ήταν και πέρασε. Οι αποκαλύψεις για τον φορολογικό παράδεισο του Παναμά εκτοπίστηκαν από τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και οι πλούσιοι αυτού του κόσμου μπορούν να ησυχάσουν και να συνεχίσουν ανενόχλητοι το "θεάρεστο" έργο τους: να αυγαταίνουν τον πλούτο τους, αδιαφορώντας για το αν το επιπλέον μηδενικό του λογαριασμού τους μπορεί να σημαίνει για κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια άλλους ανθρώπους ανεργία, πείνα, ανέχεια και εξαθλίωση. Και για να λέμε τη "μαύρη αλήθεια", δεν έχουν και πολλούς λόγους να ανησυχούν. Ο όγκος των χρημάτων που διακινείται μέσω των "παραδείσων" είναι τεράστιος. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, ξεπερνά τα 36 τρισ. Και αυτός ο τεράστιος όγκος συσσωρευμένου πλούτου από μόνος του δημιουργεί ένα αδιαπέραστο τείχος άμυνας. Με τόσα χρήματα μπορούν να αποκτήσουν -ή και να αγοράσουν- πολιτικούς συμμάχους, να εκβιάσουν, να προκαλέσουν προβλήματα ακόμη και στις πιο στέρεες δημοκρατίες αλλά και να δημιουργήσουν κόστος ευκαιρίας για όσους σκέπτονται να "βάλουν χέρι" σε αυτόν. Όμως γι' αυτόν τον πλούτο δεν ενδιαφέρονται μόνο οι κάτοχοί του, αλλά και εκείνοι που βγάζουν χρήματα από αυτόν. Σίγουρα, και εκεί τα συμφέροντα είναι τεράστια. Τραπεζικοί κολοσσοί, και όχι μόνο, κερδίζουν προσφέροντας τις υπηρεσίες του "οδηγού των κεφαλαίων" δισεκατομμύρια τον χρόνο. Στην πραγματικότητα, έχουν στήσει ένα τεράστιο δίκτυο παροχής υπηρεσιών και χρηματοπιστωτικών προϊόντων για να προσελκύσουν τον πλούτο από τον οποίο προέρχεται και που οφείλεται σε ένα σημαντικό ποσοστό από τα ποσά που μοιράζουν κάθε χρόνο ως μερίσματα στους μετόχους, ως αμοιβές των επικεφαλής και ως μπόνους που "τσεπώνουν" τα golden boys. Θα ήταν λοιπόν στην καλύτερη περίπτωση αφελές να πιστέψει κανείς ότι αυτός ο τεράστιος πλούτος, σε ένα πολιτικό περιβάλλον που κυριαρχείται από τον νεοφιλελεύθερο οικονομικό δαρβινισμό, μπορεί στ' αλήθεια να κινδυνέψει. Το μόνο που μπορεί να πάει στραβά είναι κάποιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών ή κάποια παροδική μπόρα, όπως αυτές του καλοκαιριού που περνάνε τόσο γρήγορα όσο εμφανίζονται. Το γεγονός, άλλωστε, ότι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ του πλανήτη άμεσα ή έμμεσα επωφελούνται από αυτόν το πλούτο και είναι από μόνο του ένα ισχυρό όπλο άμυνας. Και πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά σε έναν πλανήτη στον οποίο η οικονομική ισχύς έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη ιδεολογία και η οικονομική εξαθλίωση σε δίκαιη ανταμοιβή της τεμπελιάς;

Για να πούμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, οι φορολογικοί παράδεισοι είναι ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τα περισσότερα από αυτά τα οφέλη όπου συνεπάγεται η φύλαξη του πλούτου είναι άμεσα διαθέσιμα μόνο στις πιο προηγμένες αγορές κεφαλαίου στον κόσμο. Κι αυτό εξηγεί γιατί ο περισσότερος υπεράκτιος πλούτος καταλήγει να κατευθύνεται, μέσω των «νησιών θησαυρού», στους τελικούς παραδείσους - οικονομικά κέντρα του Πρώτου Κόσμου, όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, η Ζυρίχη, η Γενεύη, η Φρανκφούρτη και, σε μικρότερο βαθμό, η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και το Ντουμπάι. Αυτοί είναι οι απόλυτοι παράδεισοι (και όχι το αρχιπέλαγος των υπεράκτιων αγωγών ή των νησιών του θησαυρού) που αποτελούν τον τελικό προορισμό για το μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου υπεράκτιου ιδιωτικού πλούτου. Επιπλέον, οι αρχιτέκτονες και οι ελεγκτές της κυκλοφορίας του δικτύου που συνθέτουν την παγκόσμια βιομηχανία καταφυγίων ήταν και είναι οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες του κόσμου - γιγάντια επώνυμα ιδρύματα, όπως η HSBC, η UBS, η Credit Suisse, η Citigroup, η Bank of America, η RBS, η Barclays, τα Lloyds, η Standard Chartered, η JPMorgan Chase, η Wells Fargo, η Santander, η Credit Agricole, η ING, η Deutsche Bank, η BNP Paribas, η Morgan Stanley και η Goldman Sachs. Από τη δεκαετία του 1970, οι τράπεζες αυτές έχουν διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην προσέλκυση πλούσιων επενδυτών και ανώτερων στελεχών ως πελάτες, βοηθώντας τους να μετακινήσουν τον πλούτο τους και να τον επενδύσουν αφορολόγητα υπό την κάλυψη υπεράκτιων αμοιβαίων κεφαλαίων και εταιρειών, παρέχοντας υπηρεσίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου, αλλά και βοηθώντας τους να έχουν πρόσβαση σε αυτά τα πλούτη τους από μακριά. Οι top 50 βασικοί παίκτες της διεθνούς ιδιωτικής τραπεζικής βιομηχανίας αντιπροσωπεύουν σήμερα τουλάχιστον το ήμισυ του συνόλου του διασυνοριακού ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου (τουλάχιστον 12 με 14 τρισεκατομμύρια δολάρια, από τα 24 ώς 36 τρισ. δολάρια το 2015). Και οι κορυφαίες δώδεκα τράπεζες από μόνες τους αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ όλων αυτών των υπεράκτιων (off shore) ιδιωτικών τραπεζικών χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Η συγκέντρωση όλων αυτών των χρημάτων σε μια σχετικά μικρή χούφτα τραπεζών, hedge funds, ασφαλιστικών εταιρειών και των θυγατρικών τους διαχειριστών περιουσιακών στοιχείων είναι αδιαμφισβήτητη. Φυσικά, τα ιδρύματα αυτά θα σας πουν ότι αυτό απλώς αντανακλά την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών τους, αλλά η αλήθεια είναι ότι εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι οι πλούσιοι υπεράκτιοι επενδυτές αποστρέφονται το ρίσκο όταν πρόκειται για τη διαχείριση του υπεράκτιου πλούτου τους. Για να είναι προσεκτικοί, ως εκ τούτου, τείνουν να ευνοούν τα μεγαλύτερα, πιο καθιερωμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στα οποία συνήθως μπορούν -αλλά όχι πάντα- να υπολογίζουν για να διασφαλίζουν τον πλούτο τους ακόμη και από μεγάλες αποστάσεις. Με άλλα λόγια, βλέπουν προς τις τράπεζες που είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν.

Εν ολίγοις, μια χούφτα από τις βασικές πλούσιες χώρες του ΟΟΣΑ, από τις οποίες προέρχονται οι περισσότερες από αυτές τις γιγαντιαίες τράπεζες -οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελβετία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία και το Βέλγιο-, είναι τελικά οι πραγματικοί παράδεισοι όταν πρόκειται για το πού καταλήγει η περισσότερη φυγή κεφαλαίων από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Θα ήταν τουλάχιστον τρελός εκείνος που θα έσφαζε την «κότα με το χρυσό αυγό» και γι' αυτό το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι: απέραντη σιωπή και διακριτικότητα, η οποία από καιρού εις καιρόν θα διακόπτεται από κάποια μεμονωμένα περιστατικά επίδειξης... ευαισθησίας. Γιατί όπως και να το κάνουμε, τους πολιτικούς σε αυτές τις πλούσιες χώρες το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να καταφέρουν να κρατούν «πολλά καρπούζια στη μασχάλη τους». Κοντολογίς, να χαϊδεύουν και να βοηθούν τους ισχυρούς, αλλά και να ρίχνουν στάχτη στα μάτια των πολλών, οι οποίοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν σε αυτή την απροκάλυπτη εύνοια προς τους πλούσιους. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Όταν έρθει η ώρα των αποφάσεων, οι ισχυροί του πλανήτη θα στηρίξουν -όπως πάντα- τον πλούτο. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για αμύθητο πλούτο. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, το παγκόσμιο απόθεμα του μη καταγεγραμμένου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού καθαρού ενεργητικού -συμπεριλαμβανομένων του συναλλάγματος, των τραπεζικών καταθέσεων, των μετοχών και των ομολόγων και άλλων εμπορεύσιμων χρεόγραφων- που επενδύεται σε ή μέσω υπεράκτιων παραδείσων, ήδη ανήλθε σε 21 με 32 τρισ. δολάρια μέχρι το τέλος του 2010, περίπου το 10% - 15% του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού πλούτου. Και συνεχώς αυγαταίνει. Από το 2004 μέχρι το 2015, ακριβώς εν μέσω της οικονομικής κρίσης, αυξήθηκε με ονομαστικό μέσο ετήσιο ρυθμό σχεδόν 16%. Μάλιστα, εκτιμάται ότι το 2015 το κεφάλαιο του υπεράκτιου ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού πλούτου άξιζε τουλάχιστον 24 τρισ. με 36 τρισ. δολάρια. Επιπλέον, η αξία του μη χρηματοπιστωτικού καθαρού διασυνοριακού πλούτου -ακίνητα, χρυσός και άλλα πολύτιμα μέταλλα, πολύτιμοι λίθοι, τέχνη, σπάνια βιβλία, αυτοκίνητα, θρησκευτικές εικόνες, φωτογραφίες, άλλα συλλεκτικά αντικείμενα, θαλαμηγοί, πλοία, υποβρύχια, ιδιωτικά τζετ, αγροκτήματα, ορυχεία, δάση και κοιτάσματα πετρελαίου-, που κατέχονται μέσω ανώνυμων εταιρειών σε (οικονομικά) καταφύγια, καταπιστεύματα, ιδρύματα και ιδιωτικά θησαυροφυλάκια, τώρα αξίζουν τουλάχιστον ακόμα 5 έως 10 τρισ. δολάρια.

Και όλος αυτός ο πλούτος ανήκει σε πολύ λίγους ανθρώπους και η διαχείρισή του είναι υπόθεση ενός εξίσου περιορισμένου αριθμού φορέων. Περισσότερο από το 85% - 90% ανήκει μόλις στο 0,014% του παγκόσμιου πληθυσμού. Και οι κορυφαίες 100.000 οικογένειες στον πλανήτη, καθεμιά από τις οποίες έχει μια καθαρή αξία τουλάχιστον 30 εκατ. δολαρίων, κατέχουν τουλάχιστον το ένα τρίτο από αυτό. Για όλους αυτούς τους λόγους οι πλούσιοι του πλανήτη δεν έχουν λόγο να ανησυχούν όταν έχουν τόσο ισχυρούς φίλους να νοιάζονται για το κομπόδεμά τους...

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ευρωζώνης αποτελεί πολιτική χρεοκοπία Γκούσταβ Χορν

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ευρωζώνης αποτελεί πολιτική χρεοκοπία Γκούσταβ Χορν | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 16.04.2016

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ευρωζώνης αποτελεί πολιτική χρεοκοπία Σαλβαδόρ Νταλί, Ο αλχημιστής, 1962 Του Γκούσταβ Χορν* Ήταν λάθος εξαρχής. Ξεκινώντας από τη λανθασμένη παραδοχή, ότι η κρίση της Ευρωζώνης θα μπορούσε να ξεπεραστεί μόνο με τη βοήθεια του δοκιμασμένου σε κρίσεις ΔΝΤ, η γερμανική κυβέρνηση ήταν εκείνη που επέμενε περισσότερο από όλους στην ένταξη του ΔΝΤ ως ισότιμου εταίρου στην τρόικα, η οποία θα αναλάμβανε τον σχεδιασμό και την παρακολούθηση του ελληνικού προγράμματος διάσωσης. Πίσω από αυτό πιθανώς να κρυβόταν το γεγονός ότι δεν εμπιστευόταν απολύτως τα άλλα δύο μέλη της τρόικας, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ότι θα προωθούσαν τις περικοπές δαπανών που θεωρούνται αναγκαίες από το Βερολίνο. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προφανώς δεν είχε σχηματίσει καθαρή εικόνα για τις συνέπειες των πράξεών της.

Σε δίλημμα Το λάθος που εξαρχής θα μπορούσε κάποιος εύκολα να εντοπίσει, ήταν πολιτικής φύσεως: Προσκαλώντας το ΔΝΤ ως ισότιμο εταίρο, η Ε.Ε. παραδέχτηκε de facto ότι θεωρούσε τον εαυτό της ανίκανο να δώσει λύση στην κρίση της Ευρωζώνης από μόνη της. Με τη στάση της έστειλε ένα μήνυμα πολιτικής χρεοκοπίας. Τέλος, παραχώρησε ξεκάθαρα το δικαίωμα της συναπόφασης για την επίλυση ενός εσωτερικού ευρωπαϊκού προβλήματος σε άλλα μέλη του ΔΝΤ, ιδίως στις ισχυρές ΗΠΑ ή σε αναδυόμενες χώρες όπως η Βραζιλία και η Ινδία. Αυτό αποδυνάμωσε το πολιτικό βάρος της Ευρώπης. Από την οπτική γωνία της γερμανικής κυβέρνησης, αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι οικονομικές της προβλέψεις δεν επαληθεύθηκαν. Το ΔΝΤ στην πράξη αποδείχθηκε ότι δεν ήταν το γεράκι στο οποίο είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους για την περικοπή δαπανών, αλλά περιστερά που προκάλεσε φρίκη στους υποστηρικτές της σκληρής γραμμής στη Γερμανία. Και εδώ βρίσκεται η καρδιά του προβλήματος: στην αντιφατική φύση του αποκαλούμενου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας. Ακόμα και σήμερα η γερμανική κυβέρνηση πιστεύει ότι τα θεμελιώδη προβλήματα οφείλονται στον υπερβολικό δανεισμό και στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Και αυτά μπορούν να ξεπεραστούν μόνο μέσα από σκληρές περικοπές των δαπανών σε συνδυασμό με διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην αγορά εργασίας. Θεωρούσε ότι θα είχε την ισχυρή υποστήριξη του ΔΝΤ σε αυτή την ανάλυση και αυτό εξαρχής ήταν λάθος, όσον αφορά τόσο στην ανάλυση καθεαυτή όσο και στην «πίστη στη συμμαχία» εκ μέρους του ΔΝΤ.

Όλα εδώ πληρώνονται Όποιες και αν είναι οι αρχικές αιτίες, το πρόβλημα της Ελλάδας, όπως και των υπόλοιπων χωρών της Ευρωζώνης, είναι η έλλειψη ζήτησης. Η ζήτηση είναι ανεπαρκής επειδή ο συνδυασμός των σκληρών περικοπών στις δαπάνες και των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας έχει μειώσει δραστικά τα εισοδήματα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, μέσω των μισθολογικών περικοπών και της υψηλής ανεργίας. Όσοι, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ανέμεναν ότι η βελτιωμένη ανταγωνιστικότητα θα πυροδοτούσε την ανάπτυξη, έπεσαν πάνω στο εμπόδιο της ανεπαρκούς ζήτησης. Αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, με την παραγωγικότητα της οικονομίας να ακολουθεί φθίνουσα πορεία, τα επίπεδα του χρέους δεν κατέστη δυνατό να μειωθούν, παρά την τεράστια χρηματοδότηση από τον ESM και το ΔΝΤ. Το ΔΝΤ αναγνώρισε αυτό το πρόβλημα εδώ και αρκετά χρόνια και έχει δηλώσει κατ' επανάληψη την προθυμία του να επιδιώξει ένα πρόγραμμα ηπιότερων περικοπών, το οποίο δεν θα είχε τόσο ισχυρές επιπτώσεις πάνω στη συνολική εγχώρια ζήτηση. Αλλά η γερμανική κυβέρνηση συγκεκριμένα -αφού έριξε το φταίξιμο για την οικονομική καταστροφή στις δήθεν δειλές προσπάθειες για περικοπές δαπανών- το απέρριψε. Το ΔΝΤ εδώ και χρόνια επισημαίνει τη λογική συνέπεια αυτής της αδιαλλαξίας: Αν δεν αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η Ελλάδα, τα επίπεδα του δημόσιου χρέους θα γίνουν δυσβάστακτα και η ελάφρυνση του χρέους αναπόφευκτη. Αυτή η εκτίμηση έχει μια σοβαρή συνέπεια: το ΔΝΤ δεν θα μπορεί θεσμικά πλέον να δίνει κονδύλια στην Ελλάδα και πρέπει να εγκαταλείψει την τρόικα.

Αυτό έχει φέρει τη γερμανική κυβέρνηση ενώπιον «τριπλού διλήμματος», το οποίο η ίδια δημιούργησε. Είτε θα ελαφρύνει το πρόγραμμα της περικοπής δαπανών είτε θα συμφωνήσει σε ελάφρυνση χρέους είτε απλώς θα αποδεχθεί την αποχώρηση του ΔΝΤ. Στο Βερολίνο δεν αρέσει καμία από τις τρεις επιλογές. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει τη δύναμη να εμποδίσει μόνο τις δύο από αυτές. Έτσι, θα χρειαστεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις συνομιλίες που διέρρευσαν, το ίδιο το ΔΝΤ ήδη σκέφτεται να οδηγήσει τα πράγματα στο φυσικό τους επακόλουθο. Το καλύτερο για την Ευρώπη και την Ελλάδα θα ήταν να υιοθετούνταν η πρώτη και η τρίτη επιλογή. Λογικό θα ήταν, από πολιτική άποψη, να αποχωρήσει το ΔΝΤ. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να συνεχίσει να παρέχει βοήθεια με τη μορφή τεχνικών συμβουλών. Εξίσου λογικό θα ήταν ένα πρόγραμμα ηπιότερων περικοπών, που θα βοηθούσε να αναζωογονηθεί η συνολική εγχώρια ζήτηση. Αλλά μια μεγάλη ελάφρυνση του χρέους θα ήταν προβληματική. Θα έπληττε υπερβολικά τους προϋπολογισμούς άλλων ευρωπαϊκών χωρών και θα αύξανε τα δικά τους επίπεδα χρέους. Θα ήταν ακόμη χειρότερα εάν η αβεβαιότητα για το δημόσιο χρέος ερχόταν ξανά στην επιφάνεια. Σε κάθε περίπτωση, η αναστολή του χρέους με τη μορφή μακρύτερων περιόδων αποπληρωμής και ακόμη χαμηλότερα επιτόκια θα ήταν βιώσιμη και χρήσιμη. Αλλά υπάρχει ένα γεγονός που δε μπορούμε να αγνοήσουμε: Η γερμανική κυβέρνηση θα χρειαστεί να μεταβάλει τη στάση της ως προς τα οικονομικά. Το σχέδιό της ήταν ανέκαθεν μη βιώσιμο - ευθύς εξαρχής. [Μετάφραση: Ζιζέλ Κανταλή, Τμ. Οικονομικής Πολιτικής Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ] * Ο Γκούσταβ Χορν (Gustav Horn) είναι επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Μακροοικονομικής Πολιτικής του Hans Böckler Stiftung της Γερμανίας. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Social Europe: https://www.socialeurope.eu/2016/04/44843/

Οι κανονες του Σόυμπλε

Οι κανόνες του Σόιμπλε

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 21.04.2016

Το πολύ το Κύριε Ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Και το μονότονο "κάντε τα μαθήματά σας" διά στόματος Γερμανών αξιωματούχων φαίνεται να ενοχλεί ακόμη και μέλη της ίδιας της γερμανικής κυβέρνησης. Εάν τουλάχιστον θεωρήσει κανείς ειλικρινή -επί της ουσίας κι όχι επί της διαδικασίας- τη χθεσινή δήλωση του υπουργού Οικονομίας και προέδρου των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ότι οι Ευρωπαίοι έχουν απαυδίσει με τη Γερμανία "που δίνει μαθήματα". Μόνο που η Γερμανία δεν περιορίζεται στο να δίνει μαθήματα στα άλλα κράτη - μέλη για το πώς πρέπει να τηρούνται οι κανόνες. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δίνει μαθήματα και στην Κομισιόν, τον επίσημο θεματοφύλακα των συνθηκών -κάνοντας έξαλλο τον πρόεδρό της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ-, ενώ σχεδόν... βλάσφημα για τα γερμανικά δεδομένα ξιφουλκεί ενάντια στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, ο οποίος θεσμικά διαθέτει απόλυτη ανεξαρτησία μετά από γερμανική επιμονή. Γιατί; Μια ερμηνεία είναι ότι δίνει τη μάχη όλων των μαχών για τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα -τουλάχιστον όπως τα αντιλαμβάνεται ο ίδιος- είτε αυτά ενισχύονται από την τήρηση των κανόνων είτε όχι. Εκτιμά ότι αυτά ενισχύονται από την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική σε κοινοτικό επίπεδο -λέγε με λιτότητα-, γι' αυτό επιμένει στην τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας από όλους και στον "κορσέ" για την υπό επιτήρηση Ελλάδα. Αντιθέτως, εκτιμά ότι δεν ενισχύονται από την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και προσπαθεί να παραβιάσει τον κανόνα που ο δικός του Ότμαρ 'Ισινγκερ έθεσε ως επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ το 2003, ότι βασική αποστολή της κεντρικής τράπεζας είναι να κρατά τον πληθωρισμό "οριακά κάτω από το 2%".

Αναλόγως, λοιπόν, χτίζει τις συμμαχίες του -και ως παλιά καραβάνα ξέρει να το κάνει-, αλλά όλο και πιο ξεκάθαρα στη λογική "μονά - ζυγά δικά μου": Προχωράει χέρι- χέρι με το ΔΝΤ για να διασφαλίσει τη συνεχή αύξηση πίεσης στην "απείθαρχη" Ελλάδα, αλλά γυρνάει την πλάτη στο Ταμείο, όταν αυτό πιέζει για απομείωση του ελληνικού χρέους. Στηρίζει, έστω απρόθυμα, την ΕΚΤ όταν δίνει τη μάχη για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης, αλλά της κηρύσσει τον πόλεμο όταν εκτιμά ότι τα βασικά εργαλεία της σταθεροποίησης -τα μηδενικά επιτόκια και η ποσοτική χαλάρωση- προκαλούν παράπλευρες απώλειες στους Γερμανούς αποταμιευτές. Επί της ουσίας ο Σόιμπλε θέλει να τηρούνται οι κανόνες μόνο όταν τον βολεύουν. Κι αυτό μπορεί να γίνει εξίσου επικίνδυνο για την Ευρώπη όσο και η παραβίαση των κανόνων.

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας χθες, σήμερα, αύριο

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας χθες, σήμερα, αύριο ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ στις στην Αυγή 15.01.2016 ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ Google +4 32 6 Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας χθες, σήμερα, αύριο Του Διονύσιου Λαμπαδάριου* Είμαστε οι λειτουργοί της, γιατροί - οδοντίατροι, ώριμοι στην επαγγελματική εμπειρία και ξεχωριστοί στην επαφή μας με τον ασθενή, τον υγιή, τον αδιακρίτως περιορισμών προσφεύγοντα συνάνθρωπο. Οι ουρές των αιτούντων κολακευτικές και οι εκφράσεις εμπιστοσύνης και ανιδιοτελούς αναγνώρισης του έργου μας καθημερινές. Ξέρουμε ότι σ' αυτόν τον αγώνα ζωής, εφοδιασμένοι με πολλών ετών εκπαίδευση και χρόνια τέχνη επικοινωνίας και μεταλαμπάδευσης των κανόνων υγιούς και ποιοτικής ζωής, έχουμε τελικά χαμένο τον αγώνα απέναντι στον Χάρο, τη νομοτελειακή φθίση των χρόνιων παθήσεων. Εκεί όμως, σταθεροί, άξιοι, στα χαρακώματα της βελτίωσης και της παρηγορίας, της απαντοχής και της ελπίδας.

Ξέρω, πιστέψτε με, σε όλους τους χώρους χιλιάδες άξιους μαχητές της ζωής στην Υγεία. Στοιχειώνουν μπροστά στα μάτια μου οι εικόνες αγαπημένων καρκινοπαθών που περνούσαν μετά χρόνια αγώνων από το γνωστό ιατρείο του ΙΚΑ, εκεί που πρωτοαντίκρισαν ίσως τη ζοφερότητα της διάγνωσης, να χαιρετήσουν τον γιατρό τους, τον σύμβουλο και φίλο, αντιλαμβανόμενοι το επερχόμενο τέλος. Πολλοί της τρίτης και τέταρτης ηλικίας, μαχητές της ζωής που έπαιρναν σε εκείνο το ανήμπορο σημείο της μελαγχολίας την αισιόδοξη προοπτική ενός ώριμου σκοπού ζωής που έκανε ζωντανούς λεβέντες με σχεδόν έναν αιώνα ιστορία στην πλάτη τους να αναφωνούν «Γιατρέ μου, με πλούτισε η γνωριμία σου». Οποία τιμή! Μια καλή κουβέντα, ένα πεσκέσι φιστίκια από την Αίγινα και μέλι από τη Σκύρο ή τους Φούρνους, αρνί από τη Μεγαλούπολη ή λεμόνια από το Άργος, πατσά από τη Σαλαμίνα ή καφέ από την Κομοτηνή. Ένα χαμόγελο! Ναι, αυτά τα καθημερινά χαμόγελα που τόσο ξέρει να μοιράζει η λαϊκή της γειτονιάς και το φαρμακείο της συνοικίας. Μάθαμε να εμπιστευόμαστε στα δύσκολα εκεί που πραγματικά αξίζει. Δοκιμασμένοι καθημερινά στην προκρούστεια κλίνη της επιβίωσης. Τα συστήματα περιστασιακής υγείας έφιαξαν πολυάνθρωπα υπολειτουργούντα και κακοπληρωμένα εργαλεία που τα είπαν ΕΣΥ, ΙΚΑ, ΕΟΠΥΥ, ΠΕΔΥ. Οι γιατροί έφυγαν στο εξωτερικό, δυσπνοούν στο νοσοκομείο, πιθανά να αλλοτρίωσαν τα νεανικά ιδανικά στον βωμό του χρήματος σε μια αλλοτριωμένη κοινωνία που έδινε αξία στο παροδικό, το διαφημιστικό, το ψευδεπίγραφο. Πάσχαμε και σε αποδοτικότητα, δεν φημιζόμαστε και για την ανθρωπιά αν δεν έπαιρνες τις μοναχές μονάδες, αλλά συνέκρινες τις συγκεντρωτικές αποδόσεις. Έτσι φτιάχτηκαν οι συντεχνίες από τα πρώτα χρόνια του ΕΣΥ. Με μέσο έμπαιναν στο ΙΚΑ, με εικονικές αξιολογήσεις στο ΕΣΥ. Το φασόν δούλευαν κάποιοι στο ΙΚΑ, την τεχνική πρόκληση αναγκών και ουρών για διευκολύνσεις στα νοσοκομεία. Βιλαέτια των ημετέρων οι κλινικές τού τότε ΙΚΑ, όργιο προμηθειών και κατασπατάλησης πόρων και τεχνιτών αναγκών τα νοσοκομεία. Τα υπουργεία ποτέ δεν έλυσαν αυτό τον γόρδιο δεσμό, διαπίστωναν μερικοί του 2ου ορόφου, υπονόμευαν τα «τρωκτικά και αρουραίοι» των υπολοίπων ορόφων των συμβούλων και των μεσαζόντων. Ένας τρελός χορός δισεκατομμυρίων, δυσβάστακτος για την ελληνική οικονομία με πρωτοστατούντες τους ασχολούμενους τα τελευταία χρόνια με τα λεγόμενα οικονομικά της Υγείας.

Ήρθαν οι μπουλντόζες των Μνημονίων και ισοπέδωσαν ανθρώπους, εργαζόμενους, ασθενείς, νοσοκομεία, κλινικές ΙΚΑ, ασφαλιστικά ταμεία, πόρους και συστήματα. Ελλείψεις φαρμάκων, γιατρών, νοσηλευτών, ΕΚΑΒ, ψυχικής υγείας, πρόληψης, εμβολίων, μια εικόνα γνωστής ερήμωσης και απαξίας. Η κοινωνία των πολιτών που πρυτάνευσαν μια νέα πολιτική ελπίδα έχει όραμα για ποιοτική και εξειδικευμένη υγεία, για πρόληψη στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) και αποτελεσματική αντιμετώπιση του επείγοντος και χρόνιου νοσηλευτικά περιστατικού. Ένα ανθρώπινο δυναμικό 60, υπολογίζω, δυναμικών και φωτισμένων νεοδιορισμένων ανθρώπων έχουν ήδη ανασκουμπωθεί στις πιο δύσκολες συνθήκες που έχουν βρεθεί στη σημερινή Ευρώπη από πλευράς υγείας. Στο υπουργείο, σε ταμεία, σε υγειονομικές περιφέρειες, σε οργανισμούς οργανώνουν, ψηλαφούν και σχεδιάζουν. Το πρώτο νομοσχέδιο του χώρου της Υγείας βρίσκεται στα σκαριά, ενώ αμφισβητούνται από την πολιτική συγκυρία οι προσλήψεις προσωπικού, η επάρκεια φαρμάκων, η εμπιστοσύνη στις πληρωμές. Βέβαια, ήταν τα τόσα φυγόκεντρα λάφυρα των λαμογιών που περιορίζονται ήδη, που αυτός ο γλίσχρος προϋπολογισμός του Νοεμβρίου του 2015 ακόμα δεν έχει δείξει την ποσοτική του επάρκεια. Εκτιμώ ότι άλλα 200-250 στελέχη από το πλούσιο δυναμικό της πολιτικής της ελπίδας, ώριμοι και δακτυλοδεικτούμενοι αγωνιστές της Υγείας, μπορούν να ριχτούν γρήγορα στη μάχη της καθημερινότητας, να συμβάλουν με τη μαχητικότητα και τη διορατικότητά τους στη μάχη της καθημερινότητας. Η διοίκηση πρέπει να διακρίνεται για την ανανέωση και τον διαρκή της επανέλεγχο. Να βρεθούν οι ελλείπουσες ειδικότητες στα ΠΕΔΥ με επαναπρόσληψη των απολυμένων σε μεταβατική διάταξη, να γεμίσουν τα αγροτικά ιατρεία και τα επαρχιακά νοσοκομεία, να διορθωθεί ό,τι δεν καλύπτουν οι προκηρύξεις επικουρικών, να λειτουργήσουν οι ΜΕΘ και το ΕΚΑΒ, να απολυθούν σταδιακά οι εργολάβοι υπηρεσιών καθαριότητας, φύλαξης και να προσληφθεί ασφαλισμένο προσωπικό με σταθερές σχέσεις εργασίας, οι διαγωνισμοί να γίνονται ευέλικτα με διαφάνεια, και οι γενικοί, και οι ειδικοί.

Να μην πλουτίζουν κάποιοι ημέτεροι από σπατάλες ενοικίων ή παροχών ενέργειας ή τηλεφωνίας. Να λειτουργεί αποτελεσματικό δίκτυο τεχνικής υποστήριξης χωρίς καταχρήσεις και οι παροχές Υγείας να ελέγχονται αυστηρά από δίκτυο όχι αργόσχολων αργόμισθων γιατρών ελεγκτών, για κάθε ευρώ, σε πραγματικά αναξιοπαθείς και πάσχοντες. Τα ωράρια να υφίστανται χωρίς παρεκκλίσεις, η ακύρωση ενός ραντεβού είναι ένα δυσαναπλήρωτο κενό ανυπέρβλητο για τον ταλαίπωρο ασφαλισμένο.

Κάθε αποτελεσματική θεραπεία πρέπει στο Δημόσιο να παρέχεται δωρεάν, αλλά μέχρι να βγουν τα ελληνικά πετρέλαια που θα χρηματοδοτήσουν τα υγιή ασφαλιστικά ταμεία, η συνύπαρξη με την υγιή και με ελεγχόμενους κανόνες ιδιωτική ιατρική κρίνεται κατ' εμέ απαραίτητη σαν ένα μεταβατικό στάδιο σαφώς καθοριζόμενο, με γνώμονα πάντα την εξυπηρέτηση του κακοπαθημένου πολίτη που υπέστη γενοκτονία από τις πολιτικές των ντόπιων συνεργατών των τοκογλύφων. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δηλαδή του συστήματος διοίκησης Λοβέρδου, Γεωργιάδη και Βορίδη, που πρέπει να καθαρίσει το συντομότερο. Το σύστημα Υγείας πρέπει να σταθεί επιτέλους στα πόδια του ορθό και στα δυο του ποδάρια: στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και στα νοσοκομεία. Να συμβάλουμε όλοι σε αυτό τον στόχο. *Ο δρ. Διονύσιος Λαμπαδάριος είναι χειρουργός, διευθυντής ΠΕΔΥ Νέου Κόσμου (dlabadarios@hol.gr)

οι ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΗ ΤΩΝ ΣΚΕΛΕΤΩΝ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΖΥΡΙΝΗ, ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΕΡΙΗΓΗΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΑΒΕΛΛΑ ΜΠΕΤΡΑΝ.

Μινώταυρος, Πιτυοκάμπτης, Σκίρρωνας και Προκρούστης.

Μινώταυρος, Πιτυοκάμπτης, Σκίρρωνας και Προκρούστης.

Ήταν απλοί μύθοι οι άθλοι του Θησέα ή η ιστορική απαρχή του χρυσού αιώνα της Αρχαίας Αθήνας; Η υποχώρηση στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό και τον γερμανικό δημοσιονομικό κορσέ του Ιούλη είναι πορεία στην ομίχλη ή κέρδος χρόνου και προοπτική ανάκαμψης για το σήμερα; Η βεβαρυμμένη καθημερινή μας ζωή , η εσωτερική λεγομένη πολιτική δεν αφήνει πολλά ερωτήματα δοκησισοφίας μόνο προβλήματα που ζητούν εναλλακτικές του συστήματος των 40 χρόνων συντηρητικής διακυβέρνησης λύσεων. Τα προβλήματα με τη μορφή μυθικών ανθρωπόμορφων τεράτων ζητούν να εξοντωθεί η δίκαιη και χειμαζόμενη κοινωνία των Ελλήνων. Εν αρχή η λιτότητα και οι επιπτώσεις της στο μέλλον των νέων, που να στηριχτούν να φτιάξουν οικογένεια να βρουν δουλιά με σταθερές συνθήκες εργασίας και ασφάλισης, να σκεφτούν ζητήματα υγείας και ασφάλισης γηρατειών όταν τα μνημόνια έχουν προκαλέσει 1,5 εκατ ανέργους και 2,6 εκατομ. πτωχοποιημένους; Είναι τελικά το πρόβλημα του χαμένου ονείρου, του ελλείποντος χαμόγελου και της υπογεννητικότητας στη Χώρα. Αν θέλουμε να ανακάμψουμε έπρεπε άμεσα να συμβάλουμε στη μείωση των τιμών ΔΕΗ, νερού και ειδών βασικής διατροφής. Να ελέγχουμε το 60% σήμερα ανασφάλιστης εργασίας να ισχυροποιήσουμε τους μηχανισμούς που βρίσκουν εκατοντάδες εταιρείες να δουλεύουν με ισχνούς μισθούς, με ανασφάλιστους εργαζόμενους, με ελαστικά ωράρια και απλήρωτη εργασία. Οι Μανωλάδες και τα σκλαβοπάζαρα, οι εταιρείες τηλεφωνητριών και καθαριστριών τα delivery και τα σουβλατζίδικα δεν είναι δουλιές που χτίζουν οικογένειες αλλά είναι οι μόνες υπάρχουσες!

Ο έλεγχος των αλυσίδων τροφίμων από ολιγοπώλια με συντεταγμένη σε τραστ πολιτική τιμών ιδίων προϊόντων και οι μεταφορές τους από τις χώρες παραγωγής και μεταποίησης ιδίως με φορτηγά εταιρειών συγκεκριμένης ιδεολογίας μόνο εξάρτηση πείνας μπορούν να προκαλέσουν σε μια προοδευτική κυβέρνηση που θέλει να υλοποιήσει τους στόχους της. Αν πάλι εκβιαζόμενη η αριστερή κυβέρνηση από τον ισχνό συσχετισμό δυνάμεων δεν ρισκάρει σε πιθανές ρήξεις υπερ των ασθενέστερων τάξεων έρχεται να απογυμνωθεί κινημάτων και εξουσιών. Όταν χτίζεις θέλεις σχέδιο ,μαστόρους και τα κατάλληλα υλικά. Πάμε στο φωτεινό μονοπάτι των ρυθμισμένων κόκκινων δανείων των στεγαστικών και καταναλωτικών. Κατ αρχάς αφορούν το 23% και το 25% εξ αυτών υπόκεινται στο νόμο Κατσέλη τα υπόλοιπα έχουν ένα μπούσουλα για το 92% ευνοϊκό αφήνοντας απ έξω μεγάλους ιδιοκτήτες, δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο και άλλες υποκατηγορίες. Εκκρεμούν τα επιχειρηματικά που είναι το χοντράγγαθο των τραπεζικών εκκρεμοτήτων. Βλέπετε ο δικομματισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ παλιά και νέα τζάκια τα προίκιζε τα στόλιζε στη καμπούρα τη δικιά μας. Οι υπεύθυνοι τραπεζίτες ακόμα δεν έχουν συλληφθεί και καταστεί υπεύθυνοι. Για να είναι η τελευταία κεφαλαιοποίηση η μόλις συντελεσθείσα πρέπει να καταλογιστούν ευθύνες για τις απώλειες των 240 δις από το 2008, μόνο 50 δις το 2013, πρέπει να αρθούν ασυλίες σε συνένοχους πολιτικούς που προκλητικά κουνούν το δάκτυλο καταγγελτικοί και ηδονιστές της διαπλοκής του παρελθόντος. Όλη η Ευρώπη έχει ρευστότητα και 6-7% νορμάλ ποσοστό κόκκινων μη εξυπηρετούμενων δανείων, εδώ επιδοτήσεις, χορηγίες κόκκινα δάνεια 40% (ο ορισμός της τραπεζικής αποτυχίας) και δεκάδες προκλητικές δηλώσεις Άδωνη- Βούλτεψης Βενιζέλου Σαμαρά Χαρδούβελη και Μητσοτάκη για τα λεφτά έξω επί Τσίπρα. Ναι το κλίμα των λιστών για έλεγχο των ληστών αλλά και με ποιο εξειδικευμένο προσωπικό όταν γενική γραμματεία εσόδων και ΣΔΟΕ πάσχουν από κεφαλής και πολυδαίδαλων ουρών. Κάποτε οι υπάλληλοι του κράτους πρέπει να κάνουν τη δουλιά τους χωρίς μεμψιμοιρίες και «ατυχήματα» Οι έλεγχοι κεφαλαίων κρατούν ακόμα από τον εκβιασμό του Γιουρογκρούπ του Ιούλη και η προσπάθεια για επενδυτική Αττική τράπεζα βρίθει τεχνικών εμποδίων. Η Ευρωπαϊκή βαθειά αντιδραστική τάση που εκπροσωπεί τραπεζικούς κολοσσούς τοξικού ρίσκου με τις τρύπες των 57τρις υπαγορεύει ακόμα τις δηλητηριώδεις προτάσεις της στην Ελληνική κοινωνία. Θέλουν εκτός από το τομάρι του Τσίπρα να ισοπεδώσουν και όλη την εργατική τάξη της Ευρώπης. Το κεφάλαιο σε αυτό το τόπο έδειξε ότι σαν κρατικοδίαιτο γίνεται ασύδοτο άσωτο και άχρηστο. Πρέπει να τους καταλογιστούν οι δανειακές και περιβαλλοντολογικές ευθύνες μέχρι τελευταίου ευρώ. Οι ενεργοί μικρομεσαίοι πρέπει να στηριχτούν το συντομότερο και με δίκαιο φορολογικό.

Σωστά θα υπστηριχθούν από τις οφειλές του κράτους πρωτίστως οι αγρότες και ο πολύπαθος χώρος της υγείας ας διοικηθεί πρώτα για να ελεγχθούν οι δαπάνες και να στοχεύσουμε σε χρήσιμο ανθρώπινο δυναμικό παλιό και νέο. Η αντίληψη ότι μέσω του μη συστήματος θα ολοκληρώσουμε εμείς την καταστροφή των Λυκουρέντζου-Λομβέρδου-Γεωργιάδη-Βορίδη κάποτε πρέπει να φωτιστεί σαν η πιο εγκληματική πτυχή της γενοκτονίας του Ελληνικού λαού στα χρόνια της ύφεσης. Κάποιοι σύμβουλοι και παράγοντες τείνω να συμπεράνω ότι ‘λύνουν» και το ασφαλιστικό συνεχίζοντας την καταστροφή των δημοσίων δομών. Για δε τις ιδιωτικές μεσαίες και μεγάλες έχασαν και το όριο κάποιας επιστημοσύνης και χρηστικότητας που κάποτε προσέφεραν. Η κόψη του μνημονιακού ξυραφιού επεκτείνεται στον αφελληνισμό της ναυτιλίας, το χτύπημα του τουρισμού, το ξεκοκάλισμα της δημόσιας περιουσίας, τον προστατευτισμό του Σαμαρά στους εθνικούς εργολάβους και τις ΣΔΙΤ που επέκτεινε χειραγωγικά. Τα αεροδρόμια στο μαξιλάρι του Σόυμπλε και η κινέζικη ηγεμονία στο λιμάνι μόνο την αδυναμία μας σαν κυβέρνηση προοιωνίζουν. Τα δε μέτωπα της φοροδιαφυγής και της απονομής δικαιοσύνης ιδίως στις 35 μεγάλες εκκρεμοδικίες κοινωνικού ενδιαφέροντος θα καθορίσουν και το κλίμα των οψέποτε νέας εκλογικής αναμέτρησης. Για να επανέλθουν οι νέοι επιστήμονες στη πατρίδα, για να αξιοποιηθούν δημιουργικά οι όποιοι εναπομείναντες φτωχοδιαβολοι της προσφυγιάς σε στοχευμένες εγκαταλελειμμένες ορεινές και νησιώτικες περιοχές με γραπτές υποχρεώσεις και καθήκοντα, για να αξιοποιηθούν ενεργειακές πολιτικές με ανανεώσιμες μορφές ενέργειας φιλικές για το φαινόμενο του θερμοκηπίου η Χώρα μπορεί να κεφαλαιοποιήσει αξίες και να μετοχοποιήσει ανθρωπιά νομιμότητα και πολιτισμό και πάλι στο τρίστρατο της παρακμής που πρυτανεύει σήμερα σαν αποικία χρέους. Είδατε πόσα τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας;;;……. 30-11-2015 Δρ Λαμπαδάριος Διονύσης.

Οι στρατηγοί των Βρυξελλών και οι δεκανείς της Αθήνας

 

 

Οι στρατηγοί των Βρυξελλών και οι δεκανείς της Αθήνας

• Χρήστου Δημήτρης

10.08.2014

 

Οι ΗΠΑ κατάφεραν να παρασύρουν, χωρίς μεγάλη δυσκολία ομολογώ, σύσσωμη την Ε.Ε στον οικονομικό πόλεμο που κήρυξαν στη Ρωσία. Παράλληλα, μέσω της απολύτως εξαρτημένης κυβέρνησης του Κιέβου προσπαθούν να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο με τη Μόσχα. Ποιος μπορεί να μαντέψει τη συνέχεια; Μπορούν οι ΗΠΑ; Όπως τη μάντεψαν στο Ιράκ, στη Λιβύη και τη Συρία; Μπορεί η Γερμανία, που έχει ιστορικό προηγούμενο με τον οικονομικό πόλεμο που κήρυξε ο Μπίσμαρκ στους Ρώσους το 1887 και κατέληξε σε φιάσκο; Οι Αμερικανοί υποστήριζαν ότι με το εμπάργκο και την απομόνωση της Ρωσίας θα ενισχυθεί η... δημοκρατική ρωσική αντιπολίτευση. Μπίνγκο! Η δημοτικότητα του Βλαντίμιρ Πούτιν αγγίζει πλέον το 90% ενώ οι αρνητικές γνώμες είναι μόλις 3%!

• "Όποιος ξεκινάει έναν πόλεμο, έστω και οικονομικό - πρέπει να έχει τις απαντήσεις σε δύο ερωτήσεις: Ποιος είναι ο στόχος και ποια είναι η έξοδος;"

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ όμως μόνο στον οικονομικό πόλεμο. Είναι αδύνατον κανείς να προσδιορίσει με ακρίβεια τις οικονομικές απώλειες που θα υποστούν -κυρίως- οι Ευρωπαίοι. Γνωρίζουν πολύ καλά, τουλάχιστον οι μεγάλες δυνάμεις, ότι οι Αμερικανοί σχεδιάζουν ένα επικίνδυνο γεωστρατηγικό παιχνίδι στην Ευρασία, το οποίο μάλιστα έχει περιγράψει με εντυπωσιακή ακρίβεια ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στο περίφημο βιβλίο του "Η Μεγάλη Σκακιέρα" (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, 1998). Ένα παιχνίδι όπου όλα τα πολιτικά κέρδη θα τα έχουν οι ΗΠΑ, με την Ε.Ε. και στην περίπτωση της Ουκρανίας να πληρώνει όλη την πιθανή ζημιά. Η Ουάσιγκτον ποτέ δεν παραιτήθηκε του δικαιώματος να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού στους οποίους όλοι οφείλουν να υποτάσσονται.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ η Ευρώπη, όταν πέρασε στο ενιαίο νόμισμα και θέλησε να ξεφύγει από την ασφυκτική κηδεμονία των ΗΠΑ δημιουργώντας τον δικό της ευρωστρατό, στις πρώτες μπουνιές πέταξε λευκή πετσέτα. Από εκεί και πέρα η ενοποιημένη Γερμανία αύξησε τις φιλοδοξίες της και κατέστρωσε τα δικά της σχέδια για την οικονομική και πολιτική ηγεμονία της Ένωσης. Οι τωρινές αμερικανικές παρεμβάσεις έχουν διπλό στόχο. Να βγάλουν τη Ρωσία από τον ευρωπαϊκό χώρο και να φρενάρουν την οικονομική ανάπτυξη της Ε.Ε. και κυρίως της Γερμανίας, τα οικονομικά υπερκέρδη της οποίας πολλαπλασιάζονται ανησυχητικά. Μιας Γερμανίας που, όπως αποδείχτηκε, δεν είχε το ειδικό βάρος και την απαιτούμενη πολιτική και οικονομική ομοφωνία των εγχώριων ελίτ για να αντιδράσει.

ΠΑΡ' ΟΤΙ ακόμα δεν υπάρχει κανένα τεκμηριωμένο στοιχείο για την ευθύνη της ρωσικής ηγεσίας στην κατάρριψη του μπόινγκ, οι Αμερικανοί με τον τσαμπουκά τους επέβαλαν σε όλους να περάσουν σε φάση σκληρού οικονομικού πολέμου με τον Πούτιν. Η επιδείνωση των κυρώσεων αρχίζει να μοιάζει με αληθινό εμπορικό πόλεμο έγραψε στον Economist o Jacob Augstein και συμπλήρωσε. "Δεν θα υπάρξουν νεκροί και τραυματίες. Μόνο χρεοκοπίες και ζημίες. Αλλά κι ο εμπορικός πόλεμος πόλεμος είναι. Κι όποιος ξεκινάει έναν πόλεμο πρέπει να έχει τις απαντήσεις σε δύο ερωτήσεις: Ποιος είναι ο στόχος και ποια είναι η έξοδος; Μόνο που οι αρχιστράτηγοι των Βρυξελλών απαντήσεις δεν έχουν".

ΜΗΠΩΣ έχουν οι... δεκανείς που έχουν αναλάβει τη διεκπεραίωση των εντολών της τρόικας στην Αθήνα; Σιγά μην τους ενδιαφέρουν οι απαντήσεις. Για ό,τι χρειαστεί θα ρωτήσουν το Βερολίνο. Εδώ και περισσότερο από έναν μήνα έκανε μπαμ πως οι κυρώσεις τις οποίες συνυπογράφει αβλεπί η ελληνική κυβέρνηση, θα έχουν βαρύ κόστος στις ελληνικές εξαγωγές, κυρίως των αγροτικών προϊόντων. Όμως ο πρωθυπουργός και ο συνέταιρός του υπουργός Εξωτερικών ακόμα προσπαθούν να στριμώξουν τον Τσίπρα στο θέμα της Αργεντινής! Όταν λοιπόν οι αγρότες και οι Έλληνες εξαγωγείς αισθάνθηκαν τη φωτιά των κυρώσεων, εκείνος που ανέλαβε ρόλο διαπραγματευτή μέσω της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα ήταν ο γραμματέας διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του ΥΠΕΞ Παναγιώτης Μίχαλος! Αυτό έλειπε, να τολμήσει να κάνει τηλεφώνημα στον Λαβρόφ ο Βενιζέλος ή στον Πούτιν ο Σαμαράς.

ΚΙ ΕΝΩ στη δική μας χώρα, η οποία βρίσκεται στην πλέον σκληρή φάση της οικονομικής της κρίσης και δεν έχει το παραμικρό περιθώριο απωλειών στο ήδη περιορισμένο εξαγωγικό της εμπόριο, το μόνο που απασχολεί το δίδυμο της συμφοράς είναι να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία. Πλην όμως, άλλες πληττόμενες χώρες, όπως η Λιθουανία, η Πολωνία και πρόσφατα η Φινλανδία, έθεσαν θέμα στις Βρυξέλλες. Μάλιστα, ο Φινλανδός πρωθυπουργός Αλεξάντερ Στουπ έκανε ένα βήμα παραπέρα, υποβάλλοντας αίτημα στην Κομισιόν για αποζημιώσεις στις χώρες που υφίστανται ζημιές από το εμπάργκο. Τι να τις κάνουμε εμείς τις αποζημιώσεις με τόσο μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα; Είναι ικανοί να το πουν.

ΠΟΙΟΣ και πώς θα βρει νέες αγορές για τις ελληνικές εξαγωγές, αν ο οικονομικός πόλεμος κλιμακωθεί, όπως όλα δείχνουν; Ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης, που μας ζήτησε και τα ρέστα επειδή -λέει- άφησε εκατομμύρια αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα για να φτιάξει τώρα (!) το σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης, ή ο Βενιζέλος το υπουργείο του οποίου έχει αναλάβει και την εξωτερική οικονομική πολιτική χωρίς την παραμικρή οργανωτική δυνατότητα να την ασκήσει; Οι επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας τι άλλο θέλουν για κατανοήσουν πως θα εξαφανιστούν από τον οικονομικό χάρτη αφού τα σχέδια των κατακτητών δεν προβλέπουν ελληνικής ιδιοκτησίας παραγωγικές επιχειρήσεις; Τι κερδίζουν παρακολουθώντας τους παλιούς και νέους νταβατζήδες να ληστεύουν τη χώρα διατάσσοντας τον μπάτλερ Σαμαρά να εκτελεί τις εντολές τους και να ψηφίζει νομοσχέδια που έχουν συνταχθεί στα γραφεία τους; Το ακροτελεύτιο άρθρο του ελληνικού Συντάγματος είναι σαφές.

dchristou52@gmail.com
το αρθρο έχει δημοσιευθεί στην Αυγή 10-8-2014

Σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων οι ρυθμίσεις για τις τράπεζες

• Παναγόπουλος Θάνος

31.03.2014 

 

Σκάνδαλο πρώτου μεγέθους αποτελούν οι διατάξεις για τις τράπεζες στο πολυνομοσχέδιο που συζητείται στη Βουλή. Πέραν των "εξυπηρετήσεων" σε αγορές (απελευθερώσεις σε φάρμακα, ψωμί, γάλα, περίπτερα, βιβλίο κ.λπ.) και εργοδότες (συμπίεση μισθών στα 580 ευρώ μεικτά και άμεσες μειώσεις εισφορών κατά 17%), επιχειρείται να μεταβιβαστεί το ελληνικό τραπεζικό σύστημα σε διαπλοκή και διεθνείς κερδοσκόπους.

• Ανοίγουν δρόμο για είσοδο διεθνών κερδοσκόπων στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αντί πινακίου φακής

Οικονομικοί παρατηρητές σχολίαζαν ότι το πολυνομοσχέδιο αποτελεί ιδανικό "αντιπερισπασμό", καθώς, εστιάζοντας η κοινή γνώμη σε πολλά επίμαχα σημαντικά κεφάλαια που θίγουν άμεσα εργαζόμενο και καταναλωτή, αγνοεί ένα κολοσσιαίο τραπεζικό "colpo grosso".
Παρ' ότι οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι υπόκεινται επί επί χρόνια σε αιματηρές θυσίες, έχουν ενισχύσει τις τράπεζες με κεφάλαια που υπερβαίνουν κατά 100% και πλέον το ελληνικό ΑΕΠ, καθώς από το 2008 ανέρχονται σε 205 δισ. ευρώ, η κυβέρνηση επιχειρεί να τις παραχωρήσει στους ιδιώτες αντί πινακίου φακής. Και όχι σε οποιουσδήποτε, αφού εγκαταλήφθηκε η ιδέα να δοθούν με ιδιωτικοποίηση αποκλειστικά σε τράπεζες και προβλέφθηκε να μεταβιβαστούν ακόμη και σε "hedge funds"!
Αν συμβεί αυτό, κερδοσκόποι θα αποκτήσουν τον έλεγχο ελληνικών τραπεζών. Δανειολήπτες και οι περιουσίες τους θα είναι στο έλεος αδίστακτων golden boys του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό γενικότερα για την ελληνική οικονομία. Παραδίδοντας δηλαδή τις τράπεζες στα χέρια ξένων και εγχώριων κερδοσκόπων, παραδίδουν και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων που είναι χρεωμένοι στις τράπεζες, στους λεγόμενους "ραντιέρηδες" και "αρπακτικά".
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ιθύνων νους του σχεδίου εισόδου των διεθνών κερδοσκόπων στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα θεωρείται ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα Ματίας Μορς. Ο συγκεκριμένος φέρεται να πίεσε προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση επιδίδοντας "τελεσίγραφο" στην ελληνική κυβέρνηση την Δευτέρα 17 Μαρτίου συνεπικουρούμενος από στέλεχος του Μαξίμου και συνδετικό κρίκο κυβέρνησης και τρόικας.
Όπως επίσης φέρεται να επείγεται να κλείσει σχετικές συμφωνίες το συντομότερο, καθώς επίκειται η αντικατάστασή του από τον Ιρλανδό Ντέκλαν Κοστέλο (διευθυντής στον κλάδο Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) την 1η Μαΐου.
Η παρέμβαση της Κομισιόν γίνεται εντονότερη καθώς αναμένεται το επόμενο 48ωρο στην Αθήνα ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής Ανταγωνισμού της Ε.Ε. Γκερτ Κούπμαν προκειμένου να συζητήσει με κυβέρνηση, Τράπεζα της Ελλάδος, Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και διοικήσεις των τραπεζών τα πλάνα κεφαλαιακής ενίσχυσης και αναδιάρθρωσης των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων.
Εκτός του οικονομικού σκέλους, οι συντάκτες του νομοσχεδίου πραγματοποιούν και πολιτική παρέμβαση επιχειρώντας να φέρουν την επόμενη κυβέρνηση προ τετελεσμένων γεγονότων. Χαρακτηριστική είναι η σπουδή του ν/σ να αμνηστεύσει προκαταβολικά τα μέλη του ΤΧΣ για όσα συνυπογράψουν: "... Οι αποφάσεις του Γενικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής, εφόσον λαμβάνονται σύμφωνα με τον παρόντα νόμο, θεωρούνται σύμφωνες με το σκοπό του Ταμείου και το δημόσιο συμφέρον, επωφελείς και συμφέρουσες για το Ταμείο και το Ελληνικό Δημόσιο και υπηρετούσες τη χρηστή διαχείριση της περιουσίας του Ταμείου, όσον αφορά την αστική ευθύνη των μελών του Γενικού Συμβουλίου, της Εκτελεστικής Επιτροπής καθώς και του προσωπικού του Ταμείου, έναντι τρίτων και έναντι του Ελληνικού Δημοσίου...".

"Κάτω του κόστους"

Σκανδαλώδης είναι η πρόβλεψη για δυνατότητα τιμής διάθεσης στον ιδιωτικό τομέα χαμηλότερη, της τιμής προηγούμενων καλύψεων μετοχών από το Ταμείο ή της τρέχουσας χρηματιστηριακής τιμής. Αυτό εκτιμάται ότι αποτελεί φωτογραφική διάταξη για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Eurobank σε τιμή πολύ χαμηλότερη της προηγούμενης.
Σημειώνεται ότι, με έγγραφο που έχει αποστείλει, η ενδιαφερόμενη καναδική Fairfax Financial Holdings προτίθεται να συμμετάσχει στην αύξηση κεφαλαίου της Eurobank με ποσό έως 1,5 δισ. ευρώ σε τιμή 0,30 ευρώ ανά μετοχή. Υπενθυμίζεται ότι το μέχρι τούδε κόστος της Eurobank ανέρχεται στα 11,1 δισ. ευρώ: ανακεφαλαιοποίηση 5,85 δισ. ευρώ συν ανακεφαλαιοποίηση Νέου Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου 0,5 δισ. ευρώ συν "Funding gap" για εξυγίανση Τ.Τ. ύψους 4,1 δισ. ευρώ (μη ισοσκελισμένο ενεργητικό μεταβιβιβαζόμενης τράπεζας με άθροισμα παθητικού και ιδίων κεφαλαίων ή καθαρής θέσης που συνεπάγεται κάλυψη επισφαλειών με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ώστε να μην επηρεαστεί ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας) συν ανακεφαλαιοποίηση νέας Proton 0,65 δισ. ευρ).
Είναι λοιπόν προφανές, όταν μάλιστα προχθές η μετοχή της Eurobank σημείωσε μεταξύ των χαρτιών μεσαίας κεφαλαιοποίησης τη μεγαλύτερη άνοδο (3,40%) κλείνοντας στα 0,486 ευρώ, ότι η πώληση κάτω από τα δύο τρίτα της τρέχουσας τιμής συνιστά σκάνδαλο.
Υπενθυμίζεται ότι το κόστος ανακεφαλαιοποίησης της Alpha είναι 4,02 δισ. ευρώ και της Πειραιώς 7 δισ. ευρώ με επιπλέον κόστος για το funding gap της Αγροτικής (7,4 δισ.) και των κυπριακών καταστημάτων (1,6 δισ. ευρώ) αλλά και της Εθνικής 8,7 δισ. ευρώ.
Ακόμη, όπως επισημαίνει η υπεύθυνη Χρηματοπιστωτικού Τομέα του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Κερασίνα Ραφτοπούλου, προκύπτουν εύλογα ερωτήματα όπως "γιατί αυτός ο περιορισμός για την πενταετία και όχι όταν οι τιμές διάθεσης είναι συμφέρουσες;" από την πρόβλεψη ότι "...με απόφαση του Ταμείου καθορίζεται ο τρόπος και η διαδικασία διάθεσης του συνόλου ή μέρους των μετοχών πιστωτικού ιδρύματος που κατέχει το Ταμείο, λαμβάνοντας υπόψη τα οριζόμενα στις παρ. 3 και 4 το αργότερο εντός πενταετίας από τη συμμετοχή του στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του πιστωτικού ιδρύματος".
Προσθέτει ακόμη σε μελέτη της ότι επισπεύδονται οι διαδικασίες για τις προθεσμίες των Γενικών Συνελεύσεων για τις ΑΜΚ αφού συντέμνονται στο 1/3 αυτών που προβλέπονται από τον Ν. 2190/20.
Επιπλέον η Κερασίνα Ραφτοπούλου σημειώνει ότι παρατηρείται μια βιασύνη να προλάβουν τις ημερομηνίες, ίσως των εκλογών.
Αναφορικά με την πρόβλεψη ότι «οι εν λόγω περιορισμοί στα δικαιώματα ψήφου του Ταμείου θα ισχύουν υπό την προϋπόθεση ότι η ιδιωτική συμμετοχή στην πρώτη μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που θα λάβει χώρα μετά τη δημοσίευση του παρόντος είναι τουλάχιστον ίση με το 50%" θέτει το ερώτημα: Αν το ΤΧΣ καταβάλει το 50 % στην Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου θα έχει περιορισμούς στα δικαιώματα ψήφου, ανεξάρτητα αν στο συνολικό μετοχικό κεφάλαιο η συμμετοχή του είναι μεγαλύτερη από το 50%;

 

Γ. Προβόπουλος: "Θα κορυφωθούν τα κόκκινα δάνεια στο τέλος του 2014"

Επικοινωνιακή φιέστα με κόστος 725 εκατ. ευρώ, η "επιστροφή στις αγορές"

600 εκατ. στις πλάτες του λαού για το πυροτέχνημα της "εξόδου στις αγορές"!

ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 30-3-2014

Οι 12 ύφαλοι που "τσάκισαν" το κυβερνητικό καράβι.

"Κομμάτια και θρύψαλα" έγινε το "success story" της κυβέρνησης Σαμαρά. Η υπόθεση "ΕΡΤ", που προκάλεσε κατακραυγή στο πανελλήνιο και δυσφήμισε τη χώρα διεθνώς, ήλθε ως επιστέγασμα των απανωτών "fail stories" που γνωρίζει τα τελευταία 24ωρα η κυβέρνηση, ειδικά πάνω σε θέματα της ελληνικής οικονομίας. Το κλίμα στις αγορές είναι το χειρότερο δυνατό και η αξιοπιστία της οικονομικής πολιτικής που ασκείται βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο της.
Μόνο την τελευταία εβδομάδα καταγράφηκε διψήφιος αριθμός εξελίξεων που καταδεικνύουν την παταγώδη αποτυχία της ασκούμενης πολιτικής. Μάλιστα, η χειρότερη ενδοκυβερνητική κρίση που ξέσπασε στον ένα χρόνο συγκυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜ.ΑΡ., μετά τα όσα ακολούθησαν το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ, αποδίδεται και αυτή, τόσο από πολιτικούς παρατηρητές όσο και οικονομικούς αναλυτές, είτε εντός είτε εκτός Ελλάδος, στις αποτυχίες της οικονομικής πολιτικής. Του λόγου το ασφαλές πιστοποιούν, μεταξύ πολλών άλλων, από την αναφορά της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, η οποία έγραψε πως "...η αποτυχία στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ βάζει υπό πίεση την Ελλάδα και έτσι, για λόγους λιτότητας, κλείνει η κρατική ραδιοτηλεόραση..." και πως "...οι στόχοι των εσόδων για τις αποκρατικοποιήσεις αποδείχθηκαν όμως εξαρχής πολύ υψηλοί...", μέχρι το άρθρο της ιταλικής Reppublica ότι η απόφαση Σαμαρά για την ΕΡΤ ερμηνεύεται ως "...ενός είδους επίδειξη δύναμης του πρωθυπουργού, ο οποίος, μετά την αποτυχία στο μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων, με την απόσυρση της Gazprom για τη ΔΕΠΑ, χρειάζεται να επανεπιβεβαιώσει την αποφασιστικότητά τους ως προσωπικότητα με σιδηρά γροθιά..".

Στο ίδιο μήκος κινήθηκαν ακόμη οι New York Times («Η Ελλάδα κλείνει το κρατικό κανάλι για να δείξει αποφασιστικότητα»), όπως επίσης και η συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών ΜΜΕ.
Στα απανωτά "fail stories"μόνο των τελευταίων 8 ημερών θα πρέπει να καταγραφούν:
1. Ναυάγιο πώλησης ΔΕΠΑ. Το ντόμινο των αρνητικών εξελίξεων στην οικονομία και κυρίως το κλίμα στις αγορές ξεκίνησε ουσιαστικά με το "στραπάτσο" της κυβέρνησης αναφορικά με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ. Το ναυάγιο της πώλησης της επιχείρησης στους Ρώσους επιδείνωσε καίρια το επενδυτικό κλίμα, εμποδίζοντας και τις προοπτικές ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, καθώς οι κυβερνητικοί έσπευσαν να καλλιεργήσουν προσδοκίες για το εν λόγω εγχείρημα, λογαριάζοντας, προφανώς, "χωρίς τον ξενοδόχο".
2. Όμηρος της ΒΡ ο ΔΕΣΦΑ. Καίριος και καθοριστικός θα είναι ο ρόλος της ΒΡ στο θέμα του ΔΕΣΦΑ. Μπορεί από πλευράς Αζέρων να συντηρείται το θέμα, όμως εκτιμάται ότι η Socar με ανακοινώσεις ή δηλώσεις του ισχυρού άνδρα της, Ρόβναγκ Αμπντουλάγεφ, απλώς παρατείνει τις εξελίξεις περιμένοντας ποια θα είναι η θέση της ΒΡ για τον χάρτη των αγωγών. Το τοπίο δεν πρόκειται να καθαρίσει πριν το τέλος Ιουνίου με αρχή Ιουλίου.
3. Φόβοι για ΟΠΑΠ. Η πολυδιαφημισμένη ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ προκαλεί πονοκέφαλο στην κυβέρνηση, καθώς προέκυψε, σύμφωνα με πληροφορίες, πρόβλημα ανάμεσα στον νέο βασικό μέτοχο, την εταιρεία Emma Delta, και το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) προτού ακόμη ολοκληρωθεί η υπογραφή της συμφωνίας. Η Εmma Delta, ως μελλοντικός αγοραστής του 33%, φαίνεται να έχει αντιρρήσεις για την σύμβαση των λαχείων.
4. Μέτρα αντί ιδιωτικοποιήσεων. Το φιάσκο με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και οι εκκρεμότητες με ΔΕΣΦΑ και ΟΠΑΠ τινάζουν στον αέρα ολόκληρο το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων. Σημειώνεται ότι μόνο από αυτά τα εγχειρήματα το Δημόσιο περίμενε τα 1,9 με 2 δισ. ευρώ από τα 2,6 δισ. ευρώ που προβλέπει για εφέτος το πρόγραμμα. Αυτή η εξέλιξη κρύβει τον κίνδυνο λήψης νέων πρόσθετων μέτρων για εφέτος προκειμένου να εξασφαλισθούν τα ισόποσα κεφάλαια που θα κλείσουν τις δημοσιονομικές μαύρες τρύπες.
   
Χθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση των τροϊκανών Μπομπ Τράα (ΔΝΤ), Ματίας Μορς (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και Κλάους Μαζούχ (ΕΚΤ) με τους επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ και, σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάσθηκε η επιτάχυνση άλλων διαγωνισμών, όπως της ΕΥΔΑΠ και της «Αερολιμήν Αθηνών», σε κάθε περίπτωση πάντως είναι αδύνατον να επιτευχθούν οι στόχοι. Αλλά και από το εξωτερικό τα νέα αποδομούν το success story, με ενδεικτικότερη την έκθεση της Nomura, η οποία αναφέρει ότι μειώνεται και άλλο ο στόχος για τις ιδιωτικοποιήσεις.
5. Επαναφορά των σεναρίων Grexit. Μόλις την προηγούμενη Δευτέρα, ο αρθρογράφος των Financial Times Βόλφγκανγκ Μίνχαου επανέφερε τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, σημειώνοντας ότι "...χωρίς προοπτική ανακούφισης από το χρέος, η Ελλάδα έχει κίνητρο να φύγει από το ευρώ, όταν πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να ευνοηθεί από την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος και τη στάση πληρωμών...". Στο άρθρο του, ο Β. Μίνχαου υποστήριζε ότι η πολιτική της τρόικας ουσιαστικά εξωθεί την Ελλάδα στο «καταραμένο» Grexit και καλεί τους Ευρωπαίους (κατά βάση το Βερολίνο) να αποδεχθούν περαιτέρω κούρεμα του ελληνικού χρέους.
6. Ναυάγιο μείωσης ΦΠΑ. Μόνον η "πιλοτική" μείωση για ένα εξάμηνο του συντελεστή Φόρου Προστιθέμενης Αξίας στην εστίαση από το 23% στο 13% τέθηκε στις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους επικεφαλής ελεγκτές της τρόικας στην πρώτη τους συνάντηση με το οικονομικό επιτελείο στη νέα τους παρουσία στην Αθήνα. Οι επικεφαλής ελεγκτές αρνήθηκαν να συζητήσουν τυχόν οριστική μείωση και στις επόμενες συναντήσεις τους με το οικονομικό επιτελείο, χωρίς να έχουν δώσει το ok ούτε καν για την "πιλοτική" (προσωρινή) μείωση.
7. Ύφεση. "Fail story" αποδεικνύονται και η καλπάζουσα ύφεση, αλλά και η έλλειψη αξιοπιστίας της στατιστικής υπηρεσίας της χώρας, καθώς η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι η ύφεση το πρώτο τρίμηνο δεν ήταν 5,3%, όπως είχαν υπολογίσει αρχικά, αλλά 5,6%. Αυτό το νέο "λαθάκι" της υπηρεσίας, που με τις μετρήσεις της προ τριετίας και τα "φουσκωμένα" ελλείμματα έφερε στην Ελλάδα το ΔΝΤ και τα Μνημόνια, είναι της τάξης μόλις των... 500 με 600 εκατομμυρίων ευρώ.
8. Εκτός αγορών και τα επόμενα χρόνια. "Οι αγορές μπορεί να παραμείνουν κλειστές για την Ελλάδα, για ένα ή και δύο χρόνια ακόμη", ανέφερε την Πέμπτη ο Alessandro Tentori, στρατηγικός αναλυτής της ING, σχολιάζοντας ότι "...κανείς δεν αγοράζει Ελλάδα για θεμελιώδεις λόγους... οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων ενδεχομένως να συνεχίσουν να αυξάνονται. Δεν αποκλείεται να σημειωθεί άνοδος έως και 15% στη 10ετία...".

9. Πρωτογενές έλλειμμα. Παρά το πάγωμα των πληρωμών... τη μη επιστροφή φόρων σε πολίτες και επιχειρήσεις... τη λειτουργία του κράτους με υποεκτέλεση των δαπανών... το ψαλίδισμα των δημοσίων επενδύσεων... ο προϋπολογισμός συνεχίζει να εμφανίζει στο πεντάμηνο πρωτογενές έλλειμμα 984 εκατ. ευρώ, ενώ η κυβέρνηση έχει δημοσιοποιήσει τις προθέσεις της για εμφάνιση πρωτογενούς πλεονάσματος στο τέλος του έτους, με αρκετές κατηγορίες εσόδων να εμφανίζουν αποκλίσεις.
10. Ταμειακό έλλειμμα. Αποκαρδιωτικά ήταν και τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για τα δημόσια οικονομικά, καθώς έκανε λόγο για ταμειακό έλλειμμα της κυβέρνησης στο διάστημα Ιανουαρίου - Μαΐου ύψους 7,3 δισ. ευρώ.
11. Αρνητικές οι αγορές. Η υποχώρηση του γενικού δείκτη στα επίπεδα των 900 μονάδων, το κεφαλαιακό έλλειμμα μετά τις αυξήσεις κεφαλαίου Εθνικής και Eurobank με δείκτη core tier 1 στο 8,7% και στο 7,8% αντίστοιχα, κάτω από το όριο του 9%, και η δυσκολία με την οποία βρέθηκαν στην πρώτη τα χρήματα για την αύξηση κεφαλαίου, καταμαρτυρούν δυσμενές κλίμα και στην κεφαλαιαγορά.

12. Αναδυόμενη αγορά. Η Morgan Stanley Capital International υποβάθμισε το ελληνικό Χρηματιστήριο κατατάσσοντάς το στις "αναδυόμενες" αγορές. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αλλάζει η φυσιογνωμία των διεθνών χαρτοφυλακίων που "παρακολουθούν" την ελληνική αγορά και τα funds του μεσομακροπρόθεσμου ορίζοντα θα παραχωρήσουν τη θέση τους σε κερδοσκόπους της "αρπαχτής" και των αγοραπωλησιών με εξαιρετικά βραχύβιο ορίζοντα (ενίοτε και και με τα λεγόμενα "intraday transactions", ήτοι των αγοραπωλησιών εντός της ίδιας συνεδρίασης), τα γνωστά "hedge funds".

Θάνος Παναγόπουλος
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην Αυγή 18-6-2013

O εκπαιδευτικός Γκουλιώνης Στέφανος κινδυνεύει να απολυθεί για «απρεπή συμπεριφορά εκτός υπηρεσίας»!

O εκπαιδευτικός Γκουλιώνης Στέφανος κινδυνεύει να απολυθεί για «απρεπή συμπεριφορά εκτός υπηρεσίας»!

 

O    εκπαιδευτικός Γκουλιώνης Στέφανος, δάσκαλος του 1^ου Ειδικού Δημοτικού Σχολείου για παιδιά με αυτισμό παραπέμπεται άμεσα στο πειθαρχικό με την κατηγορία   «της ανάρμοστης για δημόσιο υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας». Μια σοβαρή πειθαρχική κατηγορία με βάσει το άρθρο 107 παρ. ε του ν. 4057/2012 που επισύρει και τις ποινές της προσωρινής ή οριστικής παύσης.

Αιτία ή πρόφαση για την παραπομπή του Γκουλιώνη Στέφανου είναι η πρωτόδικη καταδίκη του από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας με την ψεύτικη κατηγορία της αντίστασης κατά της αρχής μετά την παντελώς άδικη και αναίτια σύλληψη κατά την παρέλαση την 25^η Μαρτίου του 2012 στην Λάρισα. Η υπόθεση αυτή σύντομα (24/10/2013) θα κριθεί και πάλι στο Εφετείο Λάρισας και είναι βέβαιο ότι όποια ψευδής κατηγορία και ποινή θα καταπέσουν.

Όμως και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η ποινική υπόθεση δεν έχει τελεσιδικήσει,  είναι προφανές ότι με καμία έννοια και με κανένα τρόπο δεν τεκμαίρεται «απρεπή συμπεριφορά». Ακόμη, διαχωρίζοντας την ποινική από την πειθαρχική δίωξη ο νέος πειθαρχικός κώδικας μπορεί να επιβάλει οποιαδήποτε ποινή ακόμη και αν δεν έχει τελεσιδικήσει η ποινική υπόθεση, που είναι ή υποτίθεται ότι είναι η αιτία παραπομπής του Δημόσιου Υπάλληλου και στην προκειμένη περίπτωση του εκπαιδευτικού Γκουλιώνη Στέφανου. Όμως, καμιά ποινική υπόθεση δεν μπορεί να παράγει αποτέλεσμα αν δεν έχει τελεσιδικήσει.  Η δε πειθαρχική κατηγορία της «ανάρμοστης συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας» δεν ορίζει ποια είναι ακριβώς αυτή η συμπεριφορά, η οποία δεν ταιριάζει με την εικόνα του Δημοσίου Υπάλληλου. Μ’ αυτή  την γενική και αόριστη κατηγορία «τσουβαλιάζονται» υπάλληλοι που μπορεί να έχουν μια αντιδικεία με έναν ιδιώτη, υπάλληλοι με πολιτική δράση, συνδικαλιστές, επιδειξίες κτλ.

 

Δημιουργείται  δηλαδή μια μεγάλη κατηγορία προς απόλυση υπαλλήλων. Ο Γκουλιώνης Στέφανος είναι άριστος εκπαιδευτικός με μεταπτυχιακές σπουδές και πάνω απ’ όλα με ήθος, αξιοπρέπεια και κοινωνική καταξίωση. Ωστόσο, αυτός ο εκπαιδευτικός μπορεί να είναι ένα από τα θύματα του νέου Πειθαρχικού Κώδικα και από τους πρώτους, μετά την μεταπολίτευση, υπάλληλος που κινδυνεύει να απολυθεί για τα συνδικαλιστικά, κοινωνικά και πολιτικά του ενδιαφέροντα και μάλιστα με την «ρετσινιά» του επίορκου.

Πρέπει να μην χάσει την δουλειά του ο  εκπαιδευτικός  Γκουλιώνης  Στέφανος, γιατί αντίκειται σε κάθε έννοια δικαίου.  

Παράδεισος και κόλαση στις αγορές της παγκοσμιοποίησης

 

 

 

Παράδεισος και κόλαση στις αγορές της παγκοσμιοποίησης

 

Ημερομηνία δημοσίευσηςστην ΑΥΓΗ: 31/03/2013

Του Βασίλη Μουλόπουλου
Η Κύπρος, λένε, πληρώνει την οικονομία - καζίνο πάνω στην οποία είχε βασιστεί. Ότι είχε μετατραπεί σε πλυντήριο βρόμικου χρήματος - Ρώσων ολιγαρχών, Ελλήνων φοροφυγάδων και μιζαδόρων Αράβων εμπόρων όπλων...
Τι μου λέτε...; Υπάρχει το χρήμα του χρήματος; Υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ νόμιμης και παράνομης οικονομίας; Υπάρχει η προτεσταντική ηθική και η λεβαντίνικη ανηθικότητα;
Ή μήπως τα τελευταία ένδοξα χρόνια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού αναπτύχθηκε μια χρηματοπιστωτική οικονομία τύποις νόμιμη και ουσιαστικά χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς, χωρίς σύνορα;
Μια οικονομία του αρπαχτικού καπιταλισμού. Η οικονομία του νομιμοποιημένου εγκλήματος αποτελούσε πάντα έναν αποφασιστικό παράγοντα στην ανάπτυξη του καπιταλισμού.
Σας θυμίζω την πειρατεία πάνω στην οποία βασίστηκε η πρωτογενής συσσώρευση στην Αγγλία και το δουλεμπόριο που γέμισε τα χρηματοκιβώτια των αξιοσέβαστων εμπόρων της Δύσης και ανέπτυξε τη γεωργική παραγωγή στη Βόρεια Αμερική. Τις μαζικές σφαγές και λεηλασίες των κονκισταδόρων στη Νότια Αμερική.
Τον πόλεμο του οπίου και της εταιρείας των Δυτικών Ινδιών. Αυτά για να μην ξεχνάμε.
Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, μόνο που δεν το λέμε. Το έχουμε βαφτίσει δημοκρατία, ελευθερία της αγοράς. Και του βάζουμε φερετζέ με περίεργους οικονομικούς όρους.
Θα μου πείτε ότι αυτά που λέω είναι αριστερίστικες ιδεολογικές εμμονές. Ίσως... Αλλά ας δούμε αν στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα και στοιχεία. Η παγκοσμιοποίηση εδραιώθηκε στη βάση τριών παραγόντων:
Την πλήρη απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων, τα οποία βρίσκονται εκτός κάθε ελέγχου, εθνικού και διεθνούς. Την αποϋλοποίηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και την ιλιγγιώδη εξάπλωσή τους λόγω των νέων τεχνολογιών. Και την εξειδίκευση ορισμένων περιοχών του πλανήτη στη διαχείριση των χρηματοπιστωτικών προϊόντων της οικονομίας του εγκλήματος. Εννοώ τους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους.

Οι σύγχρονοι πειρατές δεν κρύβουν τη λεία τους σε θαμμένα σεντούκια, αλλά στα θησαυροφυλάκια των νησιών των θησαυρών του σύγχρονου καπιταλισμού. Είναι περίπου 50 στο νούμερο, οι οποίοι, αντιγράφω από το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, "προάγουν τη φοροδιαφυγή, τη φοροκλοπή και την φυγή των κεφαλαίων".
Αλλά η κολοσσιαία φοροδιαφυγή δεν είναι η μόνη ούτε η χειρότερη δραστηριότητά τους.
Το παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν ανέρχεται σε τέσσερις χιλιάδες δισ. δολάρια. Το Παγκόσμιο Εγκληματικό Προϊόν σε 1.000 δισ. δολάρια.
Αυτό πού προέρχονται; Από παντού! Ναρκωτικά, απαγωγές, τζόγος, εμπόριο γυναικών, εμπόριο παράνομων εργατικών χεριών, εμπόριο προσφύγων (υπάρχουν ακόμη δουλέμποροι), εμπόριο ανθρώπινων οργάνων, εμπόριο αρχαιοτήτων και άλλες ευαγείς δραστηριότητες.
Αυτά τα λεφτά πρέπει φυσικά να ανακυκλωθούν. Να ξεπλυθούν. Και αυτό γίνεται στους φορολογικούς παραδείσους, όπου η προέλευση και η φύση των καταθέσεων είναι απόρρητη. Υπολογίζεται ότι η ανακύκλωση του βρόμικου χρήματος ανέρχεται σε 600 δισ. δολάρια τον χρόνο, ενώ ο τζίρος των φορολογικών παραδείσων είναι 1.800 δισ. δολάρια.
600 δισ. δολάρια τον χρόνο επί 10 χρόνια μάς κάνουν 6.000 δισ. δολάρια. Ένα νούμερο ιλιγγιώδες, που κάνει να τρέχουν τα σάλια στους διεθνείς επενδυτές και τραπεζίτες.
Από την άλλη μεριά, οι διεθνείς εγκληματίες έχουν την ανάγκη διεθνών επενδυτών για να ξεπλύνουν τα με τόσο κόπο βγαλμένα λεφτουδάκια τους.
Όπερ ο γάμος, λόγω συμφέροντος, συνετελέσθη. 600 δισ. δολάρια τον χρόνο (μείον τα φακελάκια για τους μεσάζοντες, δικηγόρους, τραπεζίτες, διεθνείς επενδυτές και λοιπούς) επενδύονται, όχι βέβαια σε λογαριασμούς ταμιευτηρίου, αλλά σε προϊόντα υψηλού ρίσκου και υψηλής απόδοσης, στους φορολογικούς παραδείσους.

Lloyd C. Blankfein, 57, Chairman and Chief Executive Officer

Οι off shore στα νησιά των θησαυρών είναι 680.000 και τα επίσημα υποκαταστήματα των τραπεζών 10.000. Κι εμείς στην Ελλάδα και την Ευρώπη ψηφίζουμε νόμους για τον έλεγχο του μαύρου χρήματος. Ποιος θα τους εφαρμόσει και πού; Στην Ευρώπη;
Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η ειδικότητα των μεγάλων δικηγορικών γραφείων του Σίτι είναι η δημιουργία off shore εγγυημένα, ερμητικά κλειστών.
Και δύο με τρία μεγάλα (και αξιοσέβαστα) δικηγορικά γραφεία στην Αθήνα με θέα τη Βασιλίσσης Σοφίας είναι στενά συνδεδεμένα με αυτά του Σίτι.
Το βρετανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ελέγχει πλήρως 10 φορολογικούς παραδείσους (θυμηθείτε το σκάνδαλο των ομολόγων), δύο εκ των οποίων στη Μάγχη, στις νήσους Jersey και Man, στις οποίες δεν ισχύει, όχι το ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά ούτε το βρετανικό.
Και υπάρχει και το Βατικανό, μέσα στο οποίο δραστηριοποιείται η πιο απόκρυφη τράπεζα του κόσμου: Το Ινστιτούτο για Θρησκευτικά Έργα, το IOR.
Δεν δίνονται αποδείξεις, δεν υπάρχουν επιταγές και οι συναλλαγές φέρουν απόρρητους κωδικούς. Οι επενδύσεις και οι ισολογισμοί είναι γνωστοί μόνο στον Πάπα και το συμβούλιο των καρδιναλίων.
Σημειώνω ότι μέλος ex oficcio του Δ.Σ. είναι ο καρδινάλιος των νήσων Κέιμαν!

Δεν είναι γνωστό για το αν και από ποια κράτη ζητήθηκαν πληροφορίες υπόπτων συναλλαγών από το Βατικανό, αλλά σίγουρα δεν έχει δοθεί ποτέ καμιά πληροφορία. Αυτός και αν είναι παράδεισος.
Γι' αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι, ούτε ο Θεός επιτρέπει την επί της Γης κάθαρση.
Αν οι κυβερνήσεις είχαν σκοπό να εξαφανίσουν αυτόν τον οχετό, θα μπορούσαν να το κάνουν σε 24 ώρες, χωρίς περίπλοκους νόμους και χωρίς ατελείωτες διεθνείς διασκέψεις.
Ένας μόνο νόμος, με δύο μόνα άρθρα:

1. Καταργείται το τραπεζικό απόρρητο.
2. Καταργείται η ασυλία των off shore.
Αλλά δεν μπορούν να το κάνουν. Γιατί η εγκληματικότητα είναι οργανικό μέρος της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς.
Γιατί μότο αυτού του συστήματος είναι: move your money and fuck the system. Όλα τα άλλα είναι υποκρισίες. Όπως έλεγε και ένας από τους μοντέρνους πειρατές σε μια ημερίδα επενδυτών στο Σίτι πριν από τρία χρόνια: αν θέλετε ηθική, πηγαίνετε στον αρχιεπίσκοπο και όχι σε μένα.

ΟΙ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η απληστία της μειονότητας

Υπεύθυνος: Επιμέλεια: ΒΙΚΗ ΤΣΙΩΡΟΥ

«Ο κόσμος πάσχει από μια συλλογική αμνησία σχετικά με τις αιτίες που τον οδήγησαν στη σημερινή ύφεση, δηλαδή την απληστία μιας μειονότητας, την απελευθέρωση του εμπορίου και των κεφαλαίων και τη συνεχή αποσταθεροποίηση.

»Σύμφωνα με το δίκτυο Tax Justice Network, περιουσίες 21.000 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το 2011, είχαν βρει καταφύγιο σε φορολογικούς παραδείσους. Ποσό επτά φορές μεγαλύτερο από τα ελλείμματα όλων των χωρών του κόσμου!». Τα παραπάνω στοιχεία δίνει η Αυστραλή Sharan Burrow, γενική γραμματέας της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, που διαθέτει 175 εκατομμύρια μέλη σε 153 χώρες.
Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν» είναι σαφής: «Ακόμη και το ΔΝΤ επιτέλους κατάλαβε πως η εφαρμογή της λιτότητας έχει αρνητικά αποτελέσματα. Χωρίς σχέδιο ανάπτυξης οδηγεί στην ύφεση. Το σενάριο αυτό έχει καταστρέψει την Ευρώπη. Οι περικοπές στην κοινωνική πρόνοια και στις συντάξεις εξοργίζουν και ταπεινώνουν τους ήδη απελπισμένους εργαζομένους. Μια μειονότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα, που έχει διασωθεί από τα κράτη και τους φορολογουμένους, κατάφερε να επιβάλει την άποψή της.
»Πριν από πέντε χρόνια όλοι οι ηγέτες ορκίζονταν πως "δεν θα ξανασυμβεί αυτό", υποσχόμενοι πως θα αλλάξουν γραμμή. Σήμερα μιλούν ακόμη για χρηματοπιστωτικές μεταρρυθμίσεις, εξυγίανση τραπεζών και έλεγχο κάθε φορολογικού παραδείσου!
»Πέρα από κάποια φορολογία στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, η κερδοσκοπική δραστηριότητα ζει και βασιλεύει. Βλέπουμε να διαφαίνεται μια οικονομία που ενισχύεται από τις μειώσεις των μισθών και τείνουμε σε μια οικονομία τύπου καζίνο, η οποία δημιουργεί μια έκρηξη ανισοτήτων στο εσωτερικό κάθε χώρας».

  
Δημοκρατία τραπεζών
«Ο κόσμος αυτό λέει. Σε μια δημοσκόπηση τον περασμένο Ιούνιο, σε 13 χώρες, το 67% των ερωτηθέντων υποστηρίζει πως οι τράπεζες και οι χρηματοπιστωτικοί φορείς επηρεάζουν καθοριστικά τις κυβερνήσεις τους. Επίσης, το 67% θεωρεί πως οι πολίτες δεν έχουν καμία επιρροή στις οικονομικές αποφάσεις.
»Το δημοκρατικό σύμφωνο έχει εξανεμιστεί. Οι τράπεζες νίκησαν επειδή έπεισαν πως δεν χρειάζονται παρά μόνο κάποιες καλλωπιστικές αλλαγές, εκτός και αν υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει το σύστημα. Οι πολυεθνικές κέρδισαν γιατί μπορούν να απειλούν τις κυβερνήσεις με τη μεταφορά των δραστηριοτήτων τους σε άλλες χώρες αν δεν μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων. Το 71% εκτιμά πως δεν υπάρχει ασφάλεια στο επάγγελμά τους, το 89% πως το επίπεδο ζωής τους έχει υποβαθμιστεί και τα δύο τρίτα θεωρούν πως τα παιδιά τους θα ζήσουν χειρότερα από εκείνους».
Τι να κάνουν οι κυβερνήσεις, ώστε οι λαοί τους να πιστέψουν στο μέλλον;
«Αντί να σύρονται σιδηροδέσμιοι από τις πολυεθνικές και τα χρηματοπιστωτικά κυκλώματα, τα κράτη έχουν ηθική υποχρέωση να βρουν εναλλακτικές. Χωρίς επενδύσεις στην εργασία, χωρίς ισότιμο καταμερισμό του πλούτου, κάθε ανάπτυξη είναι ανέφικτη».

  
Εύθραυστα συνδικάτα
«Τα συνδικάτα γίνονται όλο και πιο εύθραυστα: οι εργαζόμενοι χρειάζονται σταθερές δομές για να υποστηρίξουν τα δικαιώματά τους, που απειλούνται κάθε μέρα και περισσότερο. Ομως η σημερινή κρίση καταστρέφει εξίσου και την πίστη στη δημοκρατία, της οποίας τα συνδικάτα είναι μία συνιστώσα.
»Η ανταγωνιστικότητα δεν επιβάλλεται από την παραγωγικότητα, το ταλέντο, την έμπνευση, αλλά όλο και περισσότερο από μια πολιτική μείωσης μισθών. Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα έγινε μια δικαιολογία για τη μείωση των μισθών, τον περιορισμό των συνδικαλιστικών ελευθεριών, την υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας.
»Σήμερα ορισμένες θέσεις εργασίας στην Κεντρική Ευρώπη αμείβονται χαμηλότερα από ό,τι στην Κίνα. Η Ευρώπη πρέπει να ξαναβρεί ένα όραμα για το λαό της, όχι για τις αγορές».

EXEI ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 12-2-2013
  

ΦΟΡΟΛΕΗΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΟΑΣΥΛΙΑ: Η ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ

 

Γαργάρα με ταβανόπροκες έκαναν όλα τα ΜΜΕ το συγκλονιστικό δημοσίευμα στο περιοδικό UNFOLLOW για τους ντόπιους μεγαλοκαπιταλιστές για το βάρβαρο ταξικό φορολογικό σύστημα που δίνει την δυνατότητα στους πλουτοκράτες να παρουσιάζονται «φτωχαδάκια», «νόμιμα και ηθικά». Παραθέτουμε όλο το δημοσίευμα του περιοδικού –και μπράβο του που τόλμισε να πει τα πράγματα με το όνομα του το οποίο μας εξηγεί πώς λειτουργεί το σύστημα, αναφερόμενο, εκτός των άλλων σε τέσσερις εμβληματικές περιπτώσεις, πασίγνωστους επιχειρηματίες που έχουν συχνά απασχολήσει τη δημόσια συζήτηση, Έναν μεγιστάνα, τον Σωκράτη Κόκκαλη, ο οποίος δηλώνει ατομικό εισόδημα όσα η γραμματέας του. Έναν τραπεζίτη, τον Ανδρέα Βγενόπουλο, που δηλώνει ατομικό εισόδημα όσα ένας πρωτοδιοριζόμενος ταμίας στην τράπεζα του. Έναν εφοπλιστή και καναλάρχη, τον Γιάννη Αλαφούζο, που δηλώνει ατομικό εισόδημα όσα βγάζει ένας ανερχόμενος δημοσιογράφος στο κανάλι του. Κι έναν βιομήχανο, τον Νίκο Μάνεση, για τον οποίο κινητοποιήθηκε ολόκληρη κυβέρνηση προκειμένου να σπάσουν τα ΜΑΤ μια απεργία, μόνο και μόνο για να βάλει λίγο αργότερα ο ίδιος λουκέτο στην επιχείρηση του.

ΚΑΙ ΦΟΡΟΑΣΥΛΙΑ: Η ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ
ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΛΕΗΛΑΤΗΣΕΙ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ, ΔΙΧΩΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΑΛΩΒΗΤΑ Ή ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ, ΤΩΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ.

Του ειδικού συνεργάτη Κώστα Γυφτοδήμου

Με βάση τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2013, την περίοδο 2004-2013 το σύνολο των άμεσων φόρων ανήλθε στα 196,9 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα νομικά πρόσωπα, δηλαδή οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι τράπεζες και τα μονοπώλια, πλήρωσαν μόλις 35,6 δισ. ευρώ, δηλαδή ποσοστό 18%. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό της φορολογικής «δικαιοσύνης» είναι ότι, από το 2004 σε σύγκριση με το 2013, το ποσοστό συμμετοχής των «εχόντων και κατεχόντων» συνολικά στα φορολογικά έσοδα έχει μειωθεί από το 11,9% στο 3,3%.

Ποιοι είναι οι νόμοι όμως που επιτρέπουν σε μερικούς χιλιάδες «συμπατριώτες» μας να μην πληρώνουν φόρους; Ποια είναι τα νόμιμα «παραθυράκια» για να γεμίζουν τα «σεντούκια» τους με χρήμα και να καταβάλλουν ψίχουλα στα κρατικά ταμεία; Θα επιχειρήσουμε μια πρώτη και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καταγραφή του μεγάλου σκανδάλου της φοροασυλίας και της νόμιμης «φοροδιαφυγής» που απολαμβάνουν μερικές χιλιάδες «πατριώτες» στην «υγειά» των εκατομμυρίων Ελλήνων που το 2013 θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη βαρβαρότητα ενός νέου ταξικού φορολογικού νομοσχεδίου.

ΦΟΡΟΑΣΥΛΙΑ ΜΕ ΤΗ «ΒΟΥΛΑ» ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ!

Στην πατρίδα μας υπάρχει λοιπόν μια κατηγορία… συμπολιτών μας που με βάση άρθρο του Συντάγματος απολαμβάνουν καθεστώς φοροασυλίας. Ποιοι είναι αυτοί; Οι εφοπλιστές! Ναι! Υπάρχει άρθρο του Συντάγματος που ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα από το 1967 και προβλέπει ότι οι εφοπλιστές απαλλάσσονται από την καταβολή φόρων στα κρατικά ταμεία.
Στην Ελλάδα, όπου κάθε κυβέρνηση φέρνει κι ένα φορολογικό νομοσχέδιο, φορτώνοντας νέα βάρη στις πλάτες του λαού, υπάρχει το «άρθρο 107» του Συντάγματος που στην πρώτη του παράγραφο προβλέπει:
«Προστασία κεφαλαίων εξωτερικού και ειδική οικονομική νομοθεσία. 1. Η πριν από την 21η Απριλίου 1967 νομοθεσία με αυξημένη τυπική ισχύ για την προστασία κεφαλαίων εξωτερικού διατηρεί την αυξημένη τυπική ισχύ που είχε και εφαρμόζεται και στα κεφάλαια που θα εισάγονται στο εξής. Την ίδια ισχύ έχουν και οι διατάξεις των Κεφαλαίων Α” έως και Δ” του τμήματος Α” του νόμου 27/75 «περί φορολογίας πλοίων, επιβολής εισφοράς προς ανάπτυξιν της εμπορικής ναυτιλίας, εγκαταστάσεως αλλοδαπών ναυτιλιακών επιχειρήσεων και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων»».

Ο «ιερός νόμος» 27/75, λοιπόν, που έχει συνταγματική κατοχύρωση, στα 30 άρθρα του προβλέπει 60 φοροαπαλλαγές για το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Μερικές μόνο από αυτές το απαλλάσσουν:
Από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος για τα κέρδη που προκύπτουν από την εκμετάλλευση πλοίων.
Από κάθε φορολογία ή υπεραξία αν πουλήσουν ένα πλοίο, είτε από την είσπραξη ασφαλιστικής αποζημίωσης.
Από το φόρο εισοδήματος τα ποσά των καθαρών κερδών ή μερισμάτων κάθε ημεδαπής ή αλλοδαπής εταιρείας που διαθέτουν, που εκτός από την εκμετάλλευση πλοίων έχει και άλλες εκμεταλλεύσεις.
Από το φόρο πλοία α” κατηγορίας, ναυπηγούμενα στην Ελλάδα.
Από το φόρο πλοία α” κατηγορίας που υφίστανται επισκευές και οι δαπάνες γι» αυτές καλύπτονται με εισαγωγή συναλλάγματος.
Από το φόρο φορτηγά πλοία εφόσον έχουν ηλικία μικρότερη των 30 ετών.
Από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κρατήσεις υπέρ του Δημοσίου ή κάποιου τρίτου το εισόδημα που αποκτάται από γραφεία ή υποκαταστήματα αλλοδαπω% ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα.
Από κάθε φόρο, τέλος, εισφορά ή κράτηση το εισόδημα που δημιουργείται από την εκμετάλλευση πλοίου στο εξωτερικό.
Από κάθε τέλος τα έγγραφα που συντάσσονται για την εφαρμογή του Ν. 27 191: δηλαδή για την ένταξη τους στο νόμο που τους προσφέρει τις φοροαπαλλαγές!
Από το φόρο κύκλου εργασιών τα τουριστικά επαγγελματικά πλοία ή πλοιάριο.
Από τα τέλη κυκλοφορίας και από το εφάπαξ πρόσθετο ειδικό τέλος τα τουριστικά πλοία και πλοιάρια επαγγελματικής ή ιδιωτικής χρήσης.

Από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά το εισόδημα που αποκτάται από εταιρείες χαρτοφυλακίου που κατέχουν αποκλειστικά μετοχές εταιρειών πλοιοκτητριών που βρίσκονται υπό ελληνική σημαία.
Από το ΦΠΑ για τις παραδόσεις και εισαγωγές πλοίων ή άλλων πλωτών μέσων για εμπορική ή άλλη εκμετάλλευση.
Της καταβολής φόρου κληρονομιών επί πλοίων, μετοχών ή μεριδίων ημεδαπών ή αλλοδαπών εταιρειών πλοιοκτητριών πλοίων, καλύπτουσαι εφεξής άπαντα τα άνω των 1.500 κόρων ολικής χωρητικότητος πλοία.

Με βάση αυτούς τους νόμους και τις φοροαπαλλαγές δημιουργήθηκε το περιβόητο ελληνικό «εφοπλιστικό θαύμα». Μόνο την τελευταία 10ετία τα κέρδη των εφοπλιστών με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις υπολογίζονται στα 200 δισ. δολάρια. Κέρδη που προέρχονται από το καθεστώς φορολογικής ασυλίας αλλά και τη σκληρή εκμετάλλευση των ναυτεργατών μέσα στα καράβια, οι οποίοι σε αντίθεση με τα αφεντικά τους πληρώνουν φόρους και με το παραπάνω.
Αυτό το καθεστώς επιτρέπει στους «πατριώτες» εφοπλιστές μέσα στο 2012 να δαπανήσουν πάνω από 2 δια δολάρια για την απόκτηση μεταχειρισμένων πλοίων, αγοράζοντας από τη δευτερογενή αγορά 111 ποντοπόρα πλοία, σπάζοντας παγκόσμιο ρεκόρ στην αγορά αυτού του είδους. Το ίδιο καθεστώς τούς επιτρέπει μέχρι το τέλος του 2012 να δώσουν για παραγγελίες νέων πλοίων πάνω από 6 δια δολάρια…

ΠΑΡΤΙ ΦΟΡΟΑΠΑΛΛΑΓΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΩΝΥΜΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Δεν είναι όμως μόνο οι εφοπλιστές που απολαμβάνουν ειδικό φορολογικό καθεστώς. Πλήρη απαλλαγή από την υποχρέωση να πληρώνουν φόρο εισοδήματος έχουν επίσης:
Οι ελληνικές τεχνικές εταιρείες το κέρδος των οποίων προέρχεται από εργασίες στο εξωτερικό.
Οι ξένες τεχνικές επιχειρήσεις που έχουν κέρδη στη χώρα.
Οι εταιρείες που βγάζουν κέρδη από την πώληση μετοχών ή άλλων παραγώγων προϊόντων του χρηματιστηριακού τζόγου και είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Απαλλαγή από την πληρωμή Φόρου Εισοδήματος έχουν ακόμα όλες οι ΜΚΟ και μια σειρά από «ιδρύματα» που διατηρούν μεγάλες οικογένειες εφοπλιστών και επιχειρηματιών προκειμένου να προσφέρουν… φιλανθρωπικό έργο!
Επιπλέον και την ίδια ώρα που ένας εργαζόμενος φορολογείται βάσει του νέου φορολογικού νομοσχεδίου με 22% για τα πρώτα 25.000 ευρώ του ετήσιου εισοδήματος του και με 32% για το εισόδημα από 25.000 μέχρι 42.000, τα κέρδη των Ανώνυμων Εταιριών και των υπόλοιπων τμημάτων του κεφαλαίου φορολογού-νται με μόλις 20%!

Την ίδια ώρα που από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους οι κυβερνώντες καταργούν το αφορολόγητο όριο για τα παιδιά, διατηρούν αλώβητες τις φορολογικές ρυθμίσεις που έχουν θεσπίσει όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις για να έχουν επιπλέον εκπτώσεις στους φόρους που πληρώνουν τα αφεντικά! .

Ετσι από τα ακαθάριστα έσοδα των μεγάλων επιχειρηματιών μπορούν να αφαιρεθούν και να μην υπολογιστούν στη φορολόγηση ποσά που προορίζονται για:
- Δωρεές στο Δημόσιο, σε ΟΤΑ, σε ΝΠΔΔ, σε αθλητικά σωματεία, στην εκκλησία, σε ΜΚΟ κ.ά
- Δαπάνες που οι επιχειρηματίες εμφανίζουν ως δαπάνες της εταιρείας και «έξοδα κίνησης» ενώ επί της ουσίας καλύπτουν προσωπικά τους έξοδα
- Ασφάλιστρα για την ομαδική ασφάλιση ζωής των εργαζομένων τους, που σε κάποιες περιπτώσεις καταλήγουν στα ταμεία θυγατρικών τους ασφαλιστικών εταιρειών
- Δαπάνες για ταξίδια στελεχών της επιχείρησης στο εξωτερικό καθώς και δαπάνες για την «επιμόρφωση» του προσωπικού τους.

Τα προνόμια βέβαια δεν σταματούν εδώ- μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι μπορούν να εξασφαλίσουν βάση του νέου επενδυτικού νόμου φορολογικές απαλλαγές μέχρι και 100% στο όνομα της προσέλκυσης επενδύσεων, κάνοντας μάλιστα «μπίζνες» τις περισσότερες φορές με επιδοτήσεις που προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά και τις κοινοτικές επιδοτήσεις των ΕΣΠΑ.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΣΤΙΣ 100 OFFSHORE ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΦΟΡΟ
Ένα διαρκές φορολογικό σκάνδαλο βρίσκεται και πίσω από την ίδρυση και τη φορολόγηση των περιβόητων offshore εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Σύμφωνα με στοιχεία που τηρούνται στο υπουργείο Οικονομικών, οι λεγόμενες «offshore» ή «αλλοδαπές» ή «υπεράκτιες» ή «εξωχώριες» εταιρείες που βρίσκονται στη χώρα ανέρχονται στις 21.065, και ενώ από αυτές οι 16.580 είναι ενεργές εταιρείες, φορολογούνται μόλις 965!
Τα παραπάνω συγκλονιστικά και προκλητικά στοιχεία επιβεβαίωσε με έγγραφο που παρουσίασε ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης τον προηγούμενο Νοέμβριο. Βάσει του συγκεκριμένου εγγράφου την τελευταία δεκαετία χιλιάδες «υπεράκτιες» εταιρείες δεν έκαναν φορολογικές δηλώσεις, όπως είναι υποχρεωμένες, προκειμένου να προσδιοριστεί ο ειδικός φόρος που πρέπει να πληρώσουν επί των ακινήτων που διαθέτουν.

Σύμφωνα με το έγγραφο του υπουργείου Οικονομικών, τα στοιχεία που προκύπτουν για τις offshore εταιρείες σε ό,τι αφορά τις δηλώσεις Ειδικού Φόρου επί των Ακινήτων, είναι τα παρακάτω:
- Το 2003 είχαν υποβληθεί 383 δηλώσεις και ο φόρος ανήλθε σε 4.830.905,09 ευρώ
- Το 2004 οι δηλώσεις ήταν 411 και ο φόρος 3.645.775,66 ευρώ
- Το 2005 οι δηλώσεις ήταν 352 και ο φόρος 3.005.765,38 ευρώ
- Το 2006 οι δηλώσεις ήταν 311 και ο φόρος 3.117.108,81 ευρώ
- Το 2007 οι δηλώσεις ήταν 275 και ο φόρος 2.820.464,92 ευρώ
- Το 2008 οι δηλώσεις ήταν 239 και ο φόρος 3.390.785,72 ευρώ
- Το 2009 οι δηλώσεις ήταν 201 και ο φόρος 3.472.938,54 ευρώ
- Το 2010 οι δηλώσεις ήταν 1.177 και ο φόρος 3.410.530,20 ευρώ.
- Το 2011 οι δηλώσεις ήταν 998 και ο φόρος 877.651 ευρώ
- Το 2012 οι δηλώσεις ήταν 965 και ο φόρος 345.201,02 ευρώ.

Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι:

α) Από τις offshore εταιρείες που λειτουργούν στη χώρα, δηλώσεις για τον προσδιορισμό του ειδικού φόρου επί των ακινήτων που διαθέτουν, καταθέτουν στην καλύτερη περίπτωση μόλις οι 7 από τις 100 και στη χειρότερη περίπτωση μόλις η μία από τις 100!

β) Ο φόρος που καταβάλλουν στα κρατικά ταμεία αυτές που τελικά υποβάλλουν δηλώσεις, μειώθηκε από 4,8 εκατ. το 2003 σε μόλις 345.000 ευρώ το 2012! Και αυτό παρότι τροποποιήθηκε ο νόμος 3091/2002 που αφορά τη φορολογία τους και επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες από το νόμο 3842/2010. Έτσι το 2012 καθεμία από τις υπεράκτιες εταιρείες που κατέθεσε δήλωση πλήρωσε φόρο μόλις 357 ευρώ!

Αυτή την περίοδο εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 4.000 ακίνητα που ανήκουν σε offshore εταιρείες και τα οποία βρίσκονται κυρίως στα βόρεια προάστια της Αττικής, στη Μύκονο, τη Σαντορίνη, τη Ρόδο, και πρόκειται για κατοικίες που ανήκουν σε πολλούς γνωστούς επιχειρηματίες, ανθρώπους από τον καλλιτεχνικό χώρο και πολλούς άλλους «ευυπόληπτους» συμπολίτες μας. Σε υπεράκτιες εταιρείες ανήκουν επίσης θαλάσσια σκάφη, θαλαμηγοί και πολυτελή αυτοκίνητα.

Το κόλπο τηςoffshore έχουν ανακαλύψει και μεγαλογιατροί προκειμένου να καταθέτουν εκεί τα «φακελάκια» των ασθενών τους ή τα χρήματα που λαμβάνουν υπό τη μορφή «δώρου» από τις φαρμακοβιομηχανίες. Ανθρωπος του ΣΔΟΕ μας αποκάλυψε ότι διαπιστώθηκαν καταθέσεις σε λογαριασμούς γιατρών που διέθετανoffshore από 500.000 μέχρι 1,5 εκατ. ευρώ μόνο μέσα σε μια μέρα!

Την ίδια ώρα βέβαια η τρικομματική κυβέρνηση συνεχίζει να κοροϊδεύει τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ο κ. Μαυραγάνης στο έγγραφο που έδωσε με τα στοιχεία ισχυρίζεται προκλητικά ότι: «Με το Ν.3091/2002 επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες, με ειδικότερες προϋποθέσεις του νόμου. Σκοπός της θέσπισης του ειδικού φόρου επί των ακινήτων, ήταν η δημιουργία αντικινήτρων και η πάταξη της φοροαποφυγής που παρατηρείται στα ακίνητα που ανήκουν σε εξωχώριες εταιρείες». Όπως διαπιστώσατε άλλη μια επιχείρηση πάταξης της φοροαποφυγής των κυβερνώντων έπιασε τόπο!

Μετά τα παραπάνω δεν είναι καθόλου τυχαίο που έχουν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια δικηγορικά γραφεία σε όλη τη χώρα που διαφημίζουν τα προνόμια για την ίδρυση εταιρειών.
Δικηγορικό γραφείο που αναλαμβάνει την ίδρυση offshore εταιρειών μας ενημέρωσε ότι: «Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που διαθέτουν οι offshore εταιρείες είναι η χαμηλή, ως και μηδαμινή, φορολογία»… Επίσης μέγιστα πλεονεκτήματα της ίδρυσης μιας «υπεράκτιας» εταιρείας είναι η «ανωνυμία», η «τήρηση του απορρήτου», η «προστασία του ιδιώτη και της περιουσίας του»…
Ακριβώς αυτά τα προνόμια έχουν εκμεταλλευτεί μια σειρά από κεφαλαιοκράτες της χώρας προκειμένου να καταβάλλουν ελάχιστο ή και καθόλου φόρο για την τεράστια ακίνητη περιουσία τους. Στη βάση αυτών των «προνομίων» μια σειρά από «offshore» έχουν μετατραπεί στα μεγαλύτερα «πλυντήρια» για το ξέπλυμα «μαύρου χρήματος». Θυμίζουμε ότι πίσω από τα μεγάλα σκάνδαλα της Siemens, της Μονής Βατοπεδίου, όπως και με τις «μίζες» από εξοπλιστικά προγράμματα, κρύβονταν offshore εταιρείες.

ΤΡΙΓΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ, ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΛΠΟ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ!

Διεθνώς ονομάζεται «TRANSFER PRICING». Στη χώρα μας έχει τον τίτλο «τριγωνικές πωλήσεις» ή «τριγωνικές συναλλαγές». Το κόλπο στήνεται μέσω offshore ή εταιρειών που δημιουργούν μεγάλες πολυεθνικές σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τι σημαίνει τριγωνικές πωλήσεις; Το εμπόρευμα παράγεται στην Κίνα με πολύ χαμηλό κόστος, στη συνέχεια μεταπωλείται σε μια εταιρεία που έχει έδρα σε κάποια χώρα με χαμηλή φορολογία, ακολούθως το αγοράζει η επόμενη εταιρεία που έχει έδρα σε κάποια άλλη χώρα με λίγο ψηλότερη φορολογία από την Ελλάδα και στη συνέχεια έρχεται στη χώρα μας για λογαριασμό της εταιρείας που το έχει παραγγείλει… Όλοι οι μεσάζοντες είναι παραμάγαζα της μητρικής εταιρείας.

Οι εταιρείες ακολουθούν ουσιαστικά τη μέθοδο ανατιμολόγησης με βάση το τριγωνικό σύστημα πώλησης από εταιρεία σε εταιρεία. Τα εμπορεύματα έρχονται μεν κατευθείαν στην Ελλάδα, αλλά τα τιμολόγια έχουν κάνει το γύρο του πλανήτη. Τελικός στόχος, η εικονική αύξηση του κόστους των εμπορευμάτων που εισάγει η πολυεθνική με έδρα την Ελλάδα.

Με αυτό τον τρόπο οι μεγάλες εταιρείες στην Ελλάδα έχουν αγοράσει ένα εμπόρευμα από τρίτη χώρα στην τιμή των 5 ευρώ, αλλά μέσω του συγκεκριμένου συστήματος το τιμολογούν στην Ελλάδα 90 ευρώ, έτσι όταν το πουλάνε 100 ευρώ, φορολογούνται μόνο για τα 10 ευρώ του κέρδους και όχι για 95 που θα φορολογούνταν αν είχαν κάνει απευθείας την εισαγωγή! Όλα τα παραπάνω γίνονται με απόλυτα νόμιμο τρόπο αφού αποτελούν τμήμα εμπορικών συναλλαγών που προστατεύονται από το «διεθνές εμπορικό δίκαιο» αλλά και τους νόμους της ΕΕ περί ελεύθερης διακίνησης εμπορευμάτων.

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Καθεστώς απόλυτης φορολογικής ασυλίας με βάση το νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα έχουν τα επόμενα χρόνια και οι τραπεζίτες. Συγκεκριμένα βάσει του νέου νομοσχεδίου καθιερώνεται για τις τράπεζες ο λεγόμενος «αναβαλλόμενος φόρος» για περίοδο 30 ετών.

Συγκεκριμένα, η ρύθμιση προβλέπει ότι οι τράπεζες που συμμετείχαν στο κούρεμα των κρατικών ομολόγων έχουν τη δυνατότητα να συμψηφίσουν τη ζημία που «υπέστησαν» σε 30 ισόποσες ετήσιες δόσεις συμψηφίζοντας τη με το φόρο εισοδήματος. Μάλιστα προβλέπει ότι σε περίπτωση που δεν έχουν κέρδη, τότε έχουν το δικαίωμα να μην καταβάλλουν φόρο στο κράτος! Ουσιαστικά επιτρέπει στις τράπεζες τις χρονιές που δεν θα εμφανίσουν κέρδη και επομένως δεν θα μπορούν να αποσβέσουν τη ζημία με φόρο εισοδήματος να μετατρέπουν την απόσβεση σε απαίτηση αναβαλλόμενου φόρου, ο οποίος θα συμψηφίζεται στη συνέχεια. Πρόκειται για μια ρύθμιση που θα οδηγήσει σε φορολογικές απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ για τα κρατικά ταμεία.

Γίνεται φανερό ότι, αν στις προθέσεις των κυβερνώντων ήταν να φορολογήσουν τον πραγματικό πλούτο και να καταπολεμήσουν το πλήθος των φορολογικών προνομίων και τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούν τα μονοπώλια για να φοροδιαφεύγουν, δεν θα χρειαζόταν η σφαγή των λαϊκών οικογενειών! Αυτό όμως δεν πέρασε ούτε κατά διάνοια από το μυαλό των κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη γιατί αν το έπρατταν θα πήγαιναν κόντρα στα ίδια τους τα αφεντικά, στο σύστημα που με την πολιτική τους υπηρετούν.

ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ UNFOLLOW No 13 σελ 60