Αν γυρίσουμε ανάποδα τον κατάλογο, είμαστε πρώτοι παντού

Τάσος Παππάς Η κυβέρνηση επιμένει ότι η πολιτική της και στο ενεργειακό και στον πληθωρισμό είναι η καλύτερη στην Ευρώπη. Τα στοιχεία τη διαψεύδουν με εμφατικό τρόπο, οι συγκρίσεις την αποστομώνουν, αυτή ωστόσο με τη συνδρομή των επικοινωνιακών ιμάντων της -ορισμένοι έχουν ξεσαλώσει και κάνουν ακόμη και τα στελέχη της παράταξης να κοκκινίζουν- παρουσιάζει μια ειδυλλιακή εικόνα. «Είμαστε οι καλύτεροι στην Ευρώπη», «είμαστε οι πιο αποτελεσματικοί», φωνάζουν οι υπουργοί και οι δημοσιολόγοι στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης και καλούν την αντιπολίτευση να συνετιστεί, να αναγνωρίσει τις επιτυχίες της κυβέρνησης, να μη λαϊκίζει για να παρασύρει τους αφελείς, να μη ζητάει πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν, να σταματήσει να τάζει λαγούς με πετραχήλια. Αυτή κάνει τη δουλειά της ελπίζοντας ότι οι πολίτες θα τσιμπήσουν το δόλωμα των επιδομάτων και δεν πρόκειται να μάθουν ούτε ότι είμαστε η πιο ακριβή χώρα στην τιμή του ρεύματος στη χονδρική ούτε ότι η κυβέρνησή μας είναι η πιο γενναιόδωρη με τις εταιρείες που θησαυρίζουν στην πλάτη των φορολογουμένων ούτε ότι βρισκόμαστε στον πάτο του καταλόγου στο θέμα του κατώτατου μισθού ούτε φυσικά ότι οι κυβερνήσεις άλλων χωρών παίρνουν μέτρα για να ανακουφίσουν τις ευάλωτες ομάδες και να περιορίσουν τα φαινόμενα αισχροκέρδειας, ενώ εδώ η ακρίβεια προελαύνει χωρίς αντιστάσεις, οι μηχανισμοί ελέγχου υπολειτουργούν, οι επιτήδειοι κερδοσκοπούν με τη βοήθεια κυβερνητικών παραγόντων που έχουν κάνει τις απευθείας αναθέσεις σύστημα. Ας δούμε όμως πώς πορεύτηκε η κυβέρνηση μιας άλλης χώρας την ίδια περίοδο. Παρά την κινδυνολογία των Ευρωπαίων κεντρικών τραπεζιτών περί πρόκλησης πληθωριστικών πιέσεων, παρά τις ισχυρές αντιρρήσεις των ντόπιων τραπεζιτών, ενέκρινε αύξηση των κατώτατου μισθού κατά 8%. Η αύξηση θα ισχύσει αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου και θα ωφελήσει περίπου 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενους και ειδικά γυναίκες, νέους, εργαζόμενους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και όσους απασχολούνται σε υπηρεσίες και στον αγροτικό τομέα. Από τα 755 ευρώ που ήταν στις αρχές του 2019 πριν αναλάβει η συγκεκριμένη κυβέρνηση ο κατώτατος μισθός έχει αυξηθεί πέντε φορές και η δέσμευση του πρωθυπουργού της χώρας είναι ότι θα φτάσει στο 60% του μέσου μισθού ώς τα τέλη της θητείας της κυβέρνησής του. Διεκδίκησε παρέα με την κυβέρνηση διπλανής χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και πέτυχε να αποκτήσει το δικαίωμα επιβολής ανώτατου ορίου στην τιμή του φυσικού αερίου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Η επιβολή του πλαφόν είχε αποτέλεσμα οι τιμές να υποχωρήσουν. Η ιστορία έχει και συνέχεια. Η κυβέρνηση εισήγαγε ανώτατο όριο και στα ενοίκια το οποίο συγκράτησε την αύξησή τους μόλις στο 2%. Τα μέτρα συνετέλεσαν στη συγκράτηση των πληθωριστικών πιέσεων και ανακούφισαν τους καταναλωτές. Αυτοί ελαφρύνθηκαν σημαντικά και από τη μείωση των έμμεσων φόρων, μεταξύ των οποίων και η κατάργηση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής, όπως ψωμί, αλεύρι, γάλα, τυρί, φρούτα, λαχανικά. Στην ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η γενναία επιδότηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πώς χρηματοδότησε αυτές τις δαπάνες; Με την επιβολή έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης σε τράπεζες, εταιρείες ενέργειας και πολυεκατομμυριούχους. Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που προσπαθεί να βοηθήσει τους αδύναμους και δεν διστάζει να βάλει το χέρι της στις τσέπες των ισχυρών για να τους πάρει λίγα απ’ αυτά που έχουν μαζέψει;

Σίγουρα δεν πρόκειται για δεξιά κυβέρνηση. Δεν κάνουν… ακρότητες οι συντηρητικές κυβερνήσεις. Υπηρετούν ευλαβικά τα συμφέροντα των δυνατών και καταγγέλλουν για λαϊκισμό όσους τις καλούν να αλλάξουν γραμμή. Ενίοτε μοιράζουν μερικά ψίχουλα στους «από κάτω» με τη μορφή των επιδομάτων για να τους πείσουν ότι νοιάζονται γι’ αυτούς. Σίγουρα δεν είναι κομμουνιστική κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν τέτοιες στην Ευρώπη. Νομίζω και πουθενά αλλού στον κόσμο, αν και κάποιοι θα διαφωνήσουν και θα δείξουν την Κούβα. Σίγουρα δεν είναι μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση σαν κι αυτές που γνωρίσαμε στο παρελθόν (Μπλερ, Σρέντερ και λοιποί συγγενείς) οι οποίες είχαν παραδοθεί στον αντίπαλο χωρίς να δώσουν μάχη. Εφάρμοσαν τον νεοφιλελευθερισμό με ενθουσιασμό και αποκαλούσαν γραφικούς και ξεπερασμένους εκείνους που τους θύμιζαν τις ιδρυτικές αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας. Εχουμε να κάνουμε με τη σημερινή κυβέρνηση της Ισπανίας. Είναι κυβέρνηση συνεργασίας με κόμμα-κορμό τους Σοσιαλιστές και βασική συνιστώσα τη ριζοσπαστική Αριστερά των Podemos. Θα έχει διάρκεια; Κανείς δεν το ξέρει. Με τα ανθρώπινα ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, όπως λέει συχνά ο Νόαμ Τσόμσκι. Απειλεί τον καπιταλισμό; Οχι. Δεν είναι μια επαναστατική κυβέρνηση. Απλώς προσπαθεί να τον εξανθρωπίσει όσο γίνεται. Μπορεί να υπάρξει ανάλογο εγχείρημα στην Ελλάδα; Θα εξαρτηθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και από τις διαθέσεις των κομμάτων που βρίσκονται στην περιοχή της Σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. ■ Αντλησα τα στοιχεία από το ρεπορτάζ του Μπάμπη Μιχάλη «Το ισπανικό “θαύμα”» («Η Εφημερίδα των Συντακτών» 16/2/2023).

Ανάγωγα Όταν είσαι πολιτικός του κυβερνώντος κόμματος και σε πιάνουν με τα δάχτυλα και των δυο χεριών στο μέλι τι κάνεις; Ζητάς συγγνώμη και παραιτείσαι; Όχι. Σκουπίζεσαι στα γρήγορα, δηλώνεις έκπληκτος, πετάς μια μήνυση σ’ αυτόν που σε έβγαλε στη σέντρα και πουλάς μούρη. Αυτό δα έλειπε, να επιτρέψει η παράταξη των ενάρετων στους άπλυτους να τη διασύρουν. Να μάθουν επιτέλους αυτοί οι αχρείοι ότι δεν πρέπει να τα βάζουν με τους ιδιοκτήτες της χώρας.

Μακρόν, Τσίπρας σπρώχνουν τον Σουλτς

Μακρόν, Τσίπρας σπρώχνουν τον Σουλτς δημοσιευθηκε στην Εφημεριδα των Συντακτών 04.02.2018, Ετικέτες: Μάρτιν Σουλτς, Γερμανία, Ευρωκοινοβούλιο, Σοσιαλδημοκράτες Συντάκτης: Τάσος Παππάς

Μιλώντας στη διάσκεψη του κόμματός του πριν από λίγες μέρες ο επικεφαλής του SPD, Μάρτιν Σουλτς, είπε ότι «μια κυβέρνηση με συμμετοχή του SPD, πρέπει να είναι κυβέρνηση του SPD». Ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αυτή τη δήλωση γιατί η μετακίνησή του από τη θέση «γυρίζουμε στην αντιπολίτευση» στη θέση «πάμε σε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού» έχει διχάσει το κόμμα του. Πολλές περιφερειακές οργανώσεις, η Νεολαία και τα μεσαία στελέχη αντιμετωπίζουν με εχθρότητα αυτήν την προοπτική και ασκούν σκληρή κριτική στον Σουλτς και στους παράγοντες της κομματικής γραφειοκρατίας, οι οποίοι τον πιέζουν ασφυκτικά να ακολουθήσει τη γραμμή της συγκυβέρνησης γιατί η «αντιπολίτευση είναι ένα άχαρο πράγμα», όπως είχε ομολογήσει κορυφαίο στέλεχος του SPD. Ξανά εκλογές δεν θέλει το SPD, γιατί -όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό. Η επιρροή του μειώνεται. Εχει πέσει κάτω από το 20%. Νέα ήττα θα οδηγήσει το αρχαιότερο κόμμα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας σε βαθιά κρίση εσωστρέφειας. Το παράδειγμα των Γάλλων Σοσιαλιστών (έχουν εξαφανιστεί) είναι διδακτικό. Τι υπόσχεται σήμερα ο Σουλτς; Να μη γίνουν οι Σοσιαλδημοκράτες οι «φτωχοί συγγενείς» σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, ό,τι δηλαδή ήταν στο πρόσφατο παρελθόν. Συγκυβερνούσαν, αλλά τον τόνο στο εσωτερικό της χώρας και στην Ευρώπη τον έδιναν η Μέρκελ και ο Σόιμπλε κι αυτοί απλώς… παρίσταντο και χαιρέτιζαν. Ενίοτε πλειοδοτούσαν για το καλό της Γερμανίας. Τώρα ο Μ. Σουλτς δεσμεύεται ότι ο ρόλος του SPD στην κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού δεν θα είναι διακοσμητικός. Επιστρατεύει προς ενίσχυση των επιχειρημάτων του τις συμβουλές του Γάλλου προέδρου και του Ελληνα πρωθυπουργού. Πράγματι, ο Μακρόν θέλει το SPD στην κυβέρνηση ώστε οι προτάσεις του για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση να βρουν υποστηρικτές στη Γερμανία. Μόνος του δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Το ίδιο επιθυμεί διακαώς και ο Τσίπρας. Η οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt» αναφέρει πως «ο Ελληνας πρωθυπουργός ελπίζει ότι με έναν Σοσιαλδημοκράτη υπουργό Οικονομικών θα μειωθούν οι πιέσεις για λιτότητα που ασκούσε μέχρι πρόσφατα ο Σόιμπλε. Επιπλέον, η ιδέα των Σοσιαλδημοκρατών για ευρω-ομόλογα πρέπει να ηχεί σαν μουσική στα αυτιά του Αλέξη Τσίπρα». Οντως, έτσι είναι. Ο Τσίπρας θέλει το SPD στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι αν αυτό που συμφέρει τους Μακρόν-Τσίπρα συμφέρει και το SPD. Αν επαναληφθεί το μοντέλο του προηγούμενου συνασπισμού, θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Αν όμως καταφέρει να επιβάλει τους όρους του, θα κερδίσει και στο επίπεδο των εντυπώσεων και στο επίπεδο της ουσίας. Μπορεί να το πετύχει; Δύσκολο. Δεν θα είναι το κόμμα-κορμός στην κυβέρνηση. Η Δεξιά είναι η πλειοψηφική δύναμη και δεν έχει λόγους να παραδώσει τα ηνία ούτε στη Γερμανία ούτε στην Ευρώπη. Ηδη έπεσαν οι πρώτες προειδοποιητικές βολές. Για την απειλή της «σοσιαλδημοκρατικοποίησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης» κάνει λόγο η οικονομική επιτροπή του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος με έγγραφό της, αποσπάσματα του οποίου προδημοσίευσε η «Die Welt». Το κείμενο υπογράφουν ο Βέρνερ Μπάλζεν, πρόεδρος της επιτροπής, και ο γενικός γραμματέας της, Βόλφγκανγκ Στάιγκερ, και απευθύνεται στους ηγέτες των Χριστιανοδημοκρατών. Οι συντάκτες προειδοποιούν ότι «η δημιουργία μιας “Ευρωπαϊκής Ενωσης μεταφοράς πόρων” θα έχει ως συνέπειες περισσότερο συγκεντρωτισμό, μεγαλύτερη γραφειοκρατία και μεταφορά πόρων. Δεν επιτρέπεται να συνεχιστεί η παραχώρηση της ευρωπαϊκής πολιτικής στους Σοσιαλδημοκράτες και να ακολουθoύν οι Χριστιανοδημοκράτες ένα SPD το οποίο αντιλαμβάνεται το “φιλοευρωπαϊκό” μόνο ως μεγαλύτερη κατανομή πόρων σε χώρες που περνάνε κρίση.

Με αυτόν τον τρόπο τα Χριστιανοδημοκρατικά Κόμματα εγκαταλείπουν ένα ουσιαστικό κομμάτι του πυρήνα της ταυτότητάς τους. Από ποιον, αν όχι από τα Χριστιανοδημοκρατικά Κόμματα, μπορεί να συνταχθεί επειγόντως η αναγκαία πολιτική αντιπρόταση σε αυτές που προτείνουν ο Γάλλος πρόεδρος, Μακρόν, και ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ;… Με τη συμφωνία των διερευνητικών συζητήσεων αθετούνται οι υποσχέσεις προς τους Γερμανούς πολίτες οι οποίες δόθηκαν προ της εισαγωγής του ευρώ». Το εν λόγω έγγραφο καταλήγει ως εξής: «Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Ο κ. Μακρόν και ο κ. Γιούνκερ έχουν καταστήσει σαφές με τις προτάσεις τους ότι θέλουν να συνεχίσουν προς την κατεύθυνση δημιουργίας μιας “Ευρωπαϊκής Ενωσης μεταφοράς πόρων”. Με την επιδιωκόμενη από τις διερευνητικές συζητήσεις νέα ευρωπαϊκή πολιτική η Χριστιανοδημοκρατική Ενωση εγκαταλείπει την ακολουθούμενη από τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πολιτική». Οπως καταλαβαίνει ο καθένας, άλλος συνέταξε το έγγραφο (Σόιμπλε), άλλοι το υπέγραψαν. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών και σημερινός πρόεδρος της γερμανικής Βουλής παραμένει ένα ισχυρό πολιτικά πρόσωπο. Δικό του δημιούργημα είναι το σύστημα που έχει επιβληθεί στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη. Πιστεύει ότι λειτουργεί σωστά και δεν χρειάζεται να γίνουν σημαντικές αλλαγές. Κάποια μερεμέτια ίσως. Αλλωστε, το σύστημα δουλεύει μια χαρά για τη Γερμανία. Την ευνοεί σκανδαλωδώς. Θα αντισταθεί σθεναρά, λοιπόν, ο Σόιμπλε σε κάθε πρωτοβουλία που θα το αμφισβητεί. Το SPD θα τολμήσει να συγκρουστεί; Αν κρίνουμε από το παρελθόν του και από την ποιότητα της ηγετικής ομάδας του, δεν πρέπει να είμαστε πολύ αισιόδοξοι.

Όχι άλλο θεατές

Όχι άλλο θεατές Δημοσίευση: 08 Δεκεμβρίου 2017 στην ΑΥΓΗ "Αυτό που βιώνουμε καθημερινά ως μέλη του κόμματος, από τότε που βρεθήκαμε στην κυβέρνηση, είναι εκείνο του θεατή του θεάματος της πολιτικής και όχι του ενεργού πολίτη μέλους του κόμματος που συμμετέχει στη διαμόρφωσή της" Του Άλκη Ρήγου

«Χωρίς κόμμα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κυβέρνηση, ούτε εναλλακτικό κυβερνητικό πρόγραμμα εξόδου από την πολύπλευρη κρίση...» (Από την απόφαση του 2ου Συνεδρίου μας) Κι, όμως, αυτό που βιώνουμε καθημερινά ως μέλη του κόμματος, από τότε που βρεθήκαμε στην κυβέρνηση, είναι εκείνο του θεατή του θεάματος της πολιτικής και όχι του ενεργού πολίτη μέλους του κόμματος που συμμετέχει στη διαμόρφωσή της. Με τις αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου μας, φάνηκε ότι αυτή η παθογένεια συνειδητοποιήθηκε και αποφασίσαμε ότι πρέπει να ανατραπεί. Αυτό ήταν και το νόημα άλλωστε της αντίστοιχης ενότητας της Πολιτικής Απόφασης για «Κόμμα Ενεργών Πολιτών». Δυστυχώς, όχι μόνο τίποτε δεν έγινε προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά η υποκατάσταση του κόμματος από την κυβέρνηση και της κυβέρνησης από τον πρωθυπουργό για όλα τα θέματα, από τα πιο μικρά και καθημερινά μέχρι τα πιο σοβαρά και μεγάλα, συνεχίζεται και διευρύνεται. Τα συλλογικά όργανα του κόμματος και κυρίως το ανώτερο από αυτά, η Κ.Ε., υπολειτουργεί, ενώ οι αποφάσεις της σιωπηρά λησμονιούνται. Οι καταστατικές δεσμεύσεις για την τακτή της σύγκλησή της παραβιάζονται, ακόμη και προτάσεις και αποφάσεις οργανώσεων που απευθύνονται σ’ αυτή δεν φτάνουν καν στα μέλη της. Ο μόνος δίαυλος επικοινωνίας / ενημέρωσης απομένει η φιλότιμη προσπάθεια του γραφείου Τύπου να μας διανέμει τις κυβερνητικές αποφάσεις και οι προσκλήσεις για να παρευρεθούμε σε εκδηλώσεις που μιλά ο πρόεδρος. Σ’ αυτό το κλίμα κυβερνητισμού είναι σχεδόν φυσικό οι οργανώσεις να αντιλαμβάνονται την παρουσία τους, όχι ως το κόμμα στον χώρο τους και «αριστερή συνείδηση της κυβέρνησης», αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων, ως μηχανισμού προβολής κυβερνητικών στελεχών, σε εκδηλώσεις στην περιοχή τους, χωρίς λειτουργική συνέχεια στον ευρύτερο χώρο δράσης τους. Ενώ στο εσωτερικό τους αρχίζουν να εμφανίζονται φαινόμενα εξάντλησης της πολιτικής δράσης σε ιδιότυπες μορφές πελατειακών σχέσεων. Η απαρχή τέτοιου είδους φαινομένων εντείνεται και σε μερίδα των βουλευτών μας και κάποιων κυβερνητικών στελεχών, ενώ πολλαπλασιάζονται αδιαφανείς διαδικασίες επιλογής προσώπων, κάθε είδους συμβούλων και κυβερνητικών παρατρεχάμενων.

Οι επεξεργασίες του κόμματος σε μια σειρά τομείς του κυβερνητικού έργου υποκαθίστανται από μια θολή αντίληψη περί αποτελεσματικότητας, στην οποία κυριαρχεί με το αζημίωτο, ένα τμήμα της παραδοσιακής(;) γραφειοκρατίας των υπουργείων, ενώ η λειτουργική σχέση υπουργών με τα αντίστοιχα τμήματα του κόμματος και των βουλευτών, πολλές φορές είναι ανύπαρκτη. Νομοθετικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες εμφανίζονται στη Βουλή χωρίς καμιά προηγούμενη διαβούλευση με τους βουλευτές και το κόμμα. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ανθεί μια αυξανόμενη προσωποκεντρική παραγοντίστικη πρακτική, σε κοινοβουλευτικό και κυβερνητικό επίπεδο, που υποκαθιστά την έννοια της συλλογικής δράσης, αλλά και η ανυπαρξία σοβαρού αντιπολιτευτικού λόγου και μιας χαμηλότατου επιπέδου κοινοβουλευτικής αντιπαράθεση, στην οποία διολισθαίνουν και βουλευτές μας, με απολίτικες συμπεριφορές και εξάντληση του πολιτικού μας λόγου σε επικοινωνιακές εξυπνακίστικες ατάκες αντίστοιχου επιπέδου, ενώ οδηγούν δυστυχώς σε αντίστοιχου επιπέδου και κάποιες κυβερνητικές ανακοινώσεις. Φαινόμενο το οποίο εντείνει όχι μόνο την προπαγάνδα των αντιπάλων μας ότι τελικά «όλοι ίδιοι είναι», αλλά, ακόμη χειρότερα, την καλλιεργούμενη απαξίωση της πολιτικής ως ανοιχτής συλλογικής δράσης ενεργών πολιτών και όχι ως παίγνιο προσωπικού βολέματος επαγγελματιών της πολιτικής. Το γεγονός αυτό σε συνάρτηση με την από τις άλλες αριστερές δυνάμεις μηδενιστική κριτική, την εντεινόμενη αφερεγγυότητα των ανώτερων συνδικαλιστικών οργάνων, τον απολίτικο διαδικτυακό λόγο, τον διευρυνόμενο βρόμικο πόλεμο της πλειονότητας του Τύπου και της τηλεόρασης, θολώνει τελικά το αριστερό αποτύπωμα μιας σειράς σημαντικών κυβερνητικών πράξεων κοινωνικής ευαισθησίας και ταξικής μεροληψίας, εντείνει την απαξίωση κάθε συλλογικής δράσης, αφυδατώνει το αξιακό φορτίο της δημοκρατίας, επιτρέπει την εξάπλωση ρατσιστικών και φασιστικών εθνικιστικών προταγμάτων και τελικά απομακρύνει από την πολιτική όχι μόνο νέους συμπολίτες αλλά και ενεργούς μέχρι χθες συντρόφους μας. Από την άλλη, παρουσιάζεται μια τάση η οποία θεωρεί πως η όποια δημόσια κριτική υπεράσπισης και εμπλουτισμού των θέσεών μας απέναντι σε κυβερνητικές πράξεις που τις παρακάμπτουν ή τις αντιβαίνουν μπορεί να βλάψει την κυβέρνηση της Αριστεράς ή να δώσει επιχειρήματα στην αντιπολίτευση και γι’ αυτό σιωπούν και απέχουν. Ή, ακόμη χειρότερα, οδηγεί ορισμένους να εγκολπώνονται τις υπουργικές προτάσεις ή παραλείψεις ως προτάγματα δημοκρατίας και να υπερασπίζονται άκριτα κάθε κυβερνητική πράξη ακόμη κι αν βρίσκεται σε αντίθεση με τις επεξεργασίες μας.

Την ίδια ώρα, η καθημερινή κριτική προσπάθεια της «Αυγής» και του ρ/σ Στο Κόκκινο να ορθοποδήσουν μέσα από ένα ορθολογικό και σε βάθος χρόνου στρατηγικό σχέδιο αναδιάρθρωσης και αντιμετώπισης των οξυμένων προβλημάτων των εργαζομένων τους, παραπέμπεται παρά τις δεσμευτικές εξαγγελίες, στον αυτόματο πιλότο του συρσίματος στις κομματικές καλένδες. Τίποτε πιο λανθασμένο και επικίνδυνο από τέτοιες λογικές στον διαρκή πόλεμο θέσεων που διεξάγουμε για την εδραίωση ενός ανοιχτού αριστερού αποτυπώματος και μάλιστα σε μια περίοδο που όλα δείχνουν ότι υπερβαίνουμε θετικά το στοίχημα να βγάλουμε τη χώρα από την επιτροπεία, με την κοινωνία όρθια, στην πορεία μιας ανθρωποκεντρικής και οικολογικά ευαίσθητης ανάπτυξης. Έναν πόλεμο που, αν θέλουμε να οδηγήσει στην ηγεμονία του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, οφείλουμε να ξαναβρούμε τη χαμένη αγωνιστικότητα και κριτική μας ριζοσπαστικότητα μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Να κατανοήσουμε ότι μια αριστερή συλλογικότητα δεν μπορεί να αντέξει στον χρόνο αν η ιδεολογικοπολιτική της ταυτότητα δεν είναι θεμελιωμένη στην ιστορικότητα από την οποία προέρχεται και ταυτόχρονα συναποτελείται από ενεργούς και κριτικούς πολίτες ανοιχτούς στις αντιφάσεις του σήμερα, τοπικές και διεθνικές. Ότι μόνο αν σκεφτόμαστε το ανέφικτο, θα βρίσκουμε μέσα στη συλλογική δράση το μέτρο όσων πρέπει να αλλάξουμε, χωρίς να θεωρούμε κάποια θέματα ως δευτερεύοντα και μικρά απέναντι στον βασικό μας στόχο της πορείας για κοινωνικό μετασχηματισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Άλλωστε, μέσα από μικρές και μεγαλύτερες ρήξεις προχωρούν οι κοινωνίες, λαμβάνοντας προφανώς υπ’ όψιν τους συσχετισμούς κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, καθώς και τις παραδοσιακές κυρίαρχες αντιλήψεις, όχι για να υποταχθούμε σ’ αυτές, αλλά για να τις ανατρέψουμε μέσα από δημοκρατικό διάλογο και αγώνες στους κοινωνικούς και πολιτισμικούς αρμούς της κοινωνίας. Αυτά όμως απαιτούν, επί ποινή ακύρωσης της ύπαρξής μας, αριστερούς πολίτες και όχι άλλο απλούς θεατές!

Πολιτική αργία μήτηρ πάσης αριστερής κακίας Φοίβος Κλαυδιανός

Πολιτική αργία μήτηρ πάσης αριστερής κακίας Φοίβος Κλαυδιανός Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 20 Οκτωβρίου 2016 12:00 “Η επίμονη Αριστερά”. Αυτός ήταν ο τίτλος που επέλεξε η “Αυγή” προκειμένου να συμπυκνώσει το μήνυμα που εξέπεμψε το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ομιλίες, το θερμό χειροκρότημα (για συγκεκριμένες από αυτές) και όσοι ξεχώρισαν στην εκλογή μελών της Κεντρικής Επιτροπής απέδειξαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκαταλείπει τον πόλεμο της διακυβέρνησης και ταυτόχρονα είναι αποφασισμένος να μη μετατραπεί σε κόμμα της mainstream “άχρωμης και άοσμης” Κεντροαριστεράς. Ωστόσο, ορισμένοι είχαν βιαστεί να προεξοφλήσουν ότι το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα επικύρωνε το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την οριστική μετάλλαξή του σε “ρηχό” κόμμα εξουσίας χωρίς ιδεολογικές ρίζες.

Όπως έγραψε ο πρώην γραμματέας του κόμματος Τάσος Κορωνάκης, θα σήμαινε “την απόλυτη προσαρμογή σε ένα μοντέλο διαχειριστικού κόμματος, που το ενώνει η παραμονή στην εξουσία και όχι η ιδεολογία ή το πολιτικό σχέδιο”. “Τώρα φοράει τον μανδύα της κρατικής εξουσίας και βρίσκεται απέναντι σε αυτά που ιστορικά πρέσβευε. Και αυτά θα επιβεβαιωθούν από το συνέδριο. Η δεξιά σοσιαλδημοκρατία έχει πια το κόμμα της” διατυμπάνιζε ο Περικλής Κοροβέσης. Αξιόλογοι και οι δύο, δεν θα τους ζητήσει κανείς να διορθώσουν αυτά που προέβλεψαν λίγο πριν από το συνέδριο και δεν επαληθεύτηκαν. Η δική τους ιστορία, όμως, απαιτεί να αναλογιστούν αν η επιλογή της “θέσης” του «πετροβολητή» του ΣΥΡΙΖΑ είναι και πολιτικά γόνιμη. Στ' αλήθεια, πιστεύουν ότι προσφέρουν με αυτόν τον τρόπο τις καλύτερες υπηρεσίες σε έναν αριστερό χώρο εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έχουν οιονεί καθοδηγητικό ρόλο; Ποιο είναι το αποτύπωμα αυτού του χώρου στην πολιτική σήμερα;

Θα μπορούσε να δεχτεί κάποιος αυτή την επιθετική στάση -τον μονομέτωπο αγώνα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ- για όσα σχετίζονται με το Μνημόνιο. Αλλά τι κάνει αυτός ο χώρος όταν η κυβέρνηση δίνει μάχες για πολύ βασικά πράγματα εναντίον του συντηρητισμού, όπως η απλή αναλογική ή ο διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Ακόμη κι αν αυτά θεωρούνται λίγα και δειλά βήματα σε σχέση με όσα πρέπει να γίνουν, γιατί δεν πιέζουν την κυβέρνηση για περισσότερα; Γιατί δεν ορθώνουν ένα κίνημα που θα απαιτεί περισσότερο ταξικές ιεραρχήσεις, γιατί δεν «τρίβουν στη μούρη» της κυβέρνησης προγραμματικές αιχμές που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο παράλληλο πρόγραμμα, γιατί δεν υπενθυμίζουν τις μεταρρυθμίσεις με αξιακό πρόσημο που ζητούσε χρόνια η Αριστερά και τώρα, που έχει τη νομοθετική εξουσία, τις καθυστερεί;

Αυτά τα ερωτήματα δεν χρίζουν γρήγορων απαντήσεων, ειδικά από όσους έχουν περιορίσει την πολιτική τους δράση τον τελευταίο χρόνο στο να βγάζουν τη χολή τους στα σόσιαλ μίντια. Από άλλους, όμως, υπάρχουν απαιτήσεις. Ο ρόλος της κινηματικής Αριστεράς δεν είναι να ποντάρει στην αποτυχία της Αριστεράς που επέλεξε να κυβερνά. Στο τέλος ο λογαριασμός θα είναι κοινός... όσο κι αν πετροβολούν. Ας θυμηθούν το '89.

Κατώτεροι των προσδοκιών στη συνάντηση για τα 25 χρόνια από την ενοποιηση Γερμανίας.

Κατώτεροι των προσδοκιών ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ

Το σκηνικό δημιουργούσε μεγάλες προσδοκίες για τις χθεσινές ομιλίες Μέρκελ και Ολάντ στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Μόνο και μόνο η σύγκριση με την προ είκοσι έξι ετών κοινή εμφάνιση Κολ - Μιτεράν στο ίδιο ακροατήριο δημιουργούσε την ελπίδα ότι θα υπάρχει κάποιο σημαντικό βήμα προς την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ένα περιεχόμενο που στοιχειωδώς να νομιμοποιεί το μεγαλοπρεπές τελετουργικό. Χθες ήταν ευκολότερο να ακούσουμε ευχολόγια για την πολεμική σύγκρουση στη Συρία, για την αντιμετώπιση της πρόκλησης του Προσφυγικού, για την εξεύρεση λύσης που θα κρατήσει τη Βρετανία εντός ΕΕ και για πολιτική λύση στην Ουκρανία, παρά να δοθεί απάντηση στο κύριο ερώτημα πού βαδίζει η ΕΕ και η Ευρωζώνη και αν το Βερολίνο επιμένει σε επιλογές που συνθλίβουν κοινωνικά και αποσταθεροποιούν πολιτικά τον Νότο και την ίδια τη Γαλλία. Πιο γενικόλογη και αόριστη η καγκελάριος και πιο σαφής ο πρόεδρος, που τόνισε ότι αν δεν υπάρξει φυγή προς τα εμπρός με την εμβάθυνση της ενοποίησης, δεν υπάρχει μόνον ο κίνδυνος στασιμότητας, αλλά η πιθανή αποσάθρωση των μέχρι τώρα κεκτημένων. Πολλά μας χωρίζουν από την εμφάνιση Κολ - Μιτεράν στο Ευρωκοινοβούλιο τον Νοέμβριο του 1989: τότε η Γαλλία ήταν ισότιμη της Γερμανίας και είχε λόγο στην επικείμενη ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών και τότε υπήρχε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα των «12» και όχι η ΕΕ των «28». Από τις χθεσινές ομιλίες Μέρκελ - Ολάντ δεν μάθαμε αν υπάρχει αναζήτηση συγκερασμού της θέσης Ολάντ για ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της θέσης Σόιμπλε για αποδυνάμωσή της με αφαίρεση της εποπτείας του δημοσιονομικού συμφώνου. Το μόνο καινούργιο είναι ότι ο Ολάντ συνέχισε τη στήριξη προς την Ελλάδα, που από τη δραματική Σύνοδο Κορυφής στις 12-13/7 λειτουργεί σαν βαρόμετρο της διαφοροποίησης της Γαλλίας απέναντι στη Γερμανία. Τελικά η είδηση της χθεσινής ημέρας ίσως δεν πρέπει να αναζητηθεί στα κείμενα της καγκελαρίου και του προέδρου, αλλά στο γεγονός της πραγματοποίησης μιας κοινής εμφάνισης που από μόνη της δηλώνει ότι, παρά τις διαφωνίες και τις αποκλίσεις, οι δύο πλευρές θεωρούν μη διαχειρίσιμη και αδιανόητη μια ανοιχτή γαλλογερμανική αντιπαράθεση. Ομως οι προϋποθέσεις για υπέρβαση των διαφωνιών Γαλλίας - Γερμανίας δεν θα είναι εύκολη, καθώς ο Ολάντ συνδέει την πολιτική του επιβίωση με τη χαλάρωση της λιτότητας, ενώ η Μέρκελ αντιμετωπίζει έντονη κριτική για χαλάρωση του ελέγχου της δημοσιονομικής προσαρμογής στον Νότο. kapopoulos@pegasus.gr ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ 8-10-2015

Μια Διεθνής για το... Δ' Ράιχ!

Μεγάλα πράγματα θα γίνουν την Τετάρτη, 22 Μαΐου, στη γερμανική πόλη της Λει­ψίας. Στις 23 Μαΐου το Σο­σιαλδη­μοκρατικό Κόμμα της Γερμα­νίας (SPD) κλείνει τα 150 χρόνια από την ίδρυσή του το 1863. Για να γιορτάσουν λοιπόν τα γενέθλιά τους οι Γερμα­νοί σοσιαλδημοκράτες, αποφάσισαν να κάνουν δώρο στον εαυτό τους μια... κηδεία και μια γέννα! Την παραμονή των γενεθλίων τους θα ενταφιάσουν ουσιαστικά τη Σοσιαλι­στική Διεθνή μέσω της ίδρυσης μιας άλλης Διεθνούς των δεξιότερων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που βρίσκονται υπό την άμεση πολιτική επιρροή τους. «Προοδευτική Συμμαχία» θα την ονομάσουν.
Απέτυχαν να ελέγξουν τη Σοσιαλιστική Διεθνή οι Γερμανοί και γι' αυτό αποφάσισαν να τη διαλύσουν. Στο Παρίσι γεννήθηκε η Σοσιαλιστική Διεθνής, το 1889, στα εκατοντάχρονα της Γαλλικής Επανάστασης. Ονομαζόταν όμως Εργατική Διεθνής. Το 1951, στη Φρανκφούρτη της τότε Δυτικής Γερμανίας μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστική Διεθνή. Σε γερμανικό έδαφος της έμελλε και να πεθάνει.
Ολοι οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες -ή σχεδόν όλοι, αυτό θα το δούμε την Τετάρτη- θα υποταχθούν βεβαίως στη θέληση των Γερμανών. Η δεξιά καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ στοιχίζει όλους τους δεξιούς Ευρωπαίους πίσω από το Βερολίνο, ώρα για τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες να κάνουν το ίδιο με τους κεντροαριστερούς των χωρών της ΕΕ! Δεν μπορεί το Ράιχ να μην έχει πρόσβαση, να μην έχει συγκροτημένο πόλο στον προοδευτικότερο πυλώνα του συστήματος. Αλλωστε τα σοσιαλιστικά κόμματα της Γηραιάς Ηπείρου έχουν από μόνα τους αποδειχθεί πολύ πιο γερμανόφρονα και υποτακτικά προς το Βερολίνο από τα συντηρητικά. Πού και πού εμφανίζεται και κάποιο δεξιό κόμμα που κυβερνά να αντιστέκεται κάπως στους Γερμανούς. Κεντροαριστερό, όμως, κανένα! Φταίνε μόνο οι Γερμανοί;

Αρχισε ο στραγγαλισμός της Σοσιαλιστικής Διεθνούς από τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους. Πρώτα πρώτα στον οικονομικό τομέα. Το SPD μείωσε μόνο του την ετήσια εισφορά του στη Διεθνή κατά... 95%!!! Από 100.000 στερλίνες που έδινε -η έδρα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι στο Λονδίνο- αποφάσισε να δίνει μόνο ένα... πεντοχίλιαρο! Ελεημοσύνη, δηλαδή! «Θα είμαστε μόνο παρατηρητές στη Διεθνή», ανακοίνωσε. Ζορί­στηκαν οι Γάλλοι σοσιαλιστές που έχουν στη Διεθνή τη Σεγκολέν Ρουα­γιάλ σε θέση αντιπροέδρου, αλλά μείωσαν κι αυτοί τα λεφτά που δίνουν. Από τα εκατό χιλιάρικα στα σαράντα πέντε.
Οργανο των Αμερικανών θεωρούν οι Γερμανοί τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργο Παπανδρέου. Δηκτικό σχετικό σχόλιο της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» - μάλλον δηλητηριώδες: «Κανένας Γερμανός σοσιαλδημοκράτης που δεν έχει αυτοκτονικές τάσεις δεν επιθυμεί να βγει φωτογραφία στο πλάι του Γιώργου Παπανδρέου» έγραψε.

Τελευταία απόπειρα των Γερμανών να αποκτήσουν τον έλεγχο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έγινε πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Προσπάθησαν να προωθήσουν την ηγέτιδα των Σουη­δών σοσιαλδημοκρατών Μόνα Σαλίν στη θέση του γενικού γραμματέα. Ο Χιλιανός Λουίς Αγιάλα που βρίσκεται στη θέση αυτή εδώ και ένα τέταρτο του... αιώνα, από το 1989, τη συνέτριψε και εξελέγη για έξι χρόνια ακόμη!
Λύσσαξαν οι Γερμανοί! «Πίσσα στα κόκαλα του Βίλι Μπραντ!» θα σκέφτονταν, χωρίς να μπορούν να το πουν. Δεκαέξι χρόνια πρόεδρος της Διεθνούς (1976-1992), ο Μπραντ ήταν αυτός που ενέταξε στους κόλπους της τα τριτοκοσμικά κόμματα που τώρα κυριαρχούν. «Θα τη διαλύσουμε» αποφάσισε το SPD. Αμ' έπος, άμ' έργον.
Γιώργος Δελεστίκ

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στο Εθνος 19-5-2013

Τα καθαρά ποτήρια

Τα καθαρά ποτήρια

                              ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

    Το σπίτι μου είναι φιλόξενο και δέχεται συχνά επισκέπτες και φίλους.¨ Όποτε προκύπτουν, αυτές οι επισκέψεις συνοδεύονται από ένα μικρό τσιμπούσι. Ανάλογα με τα κέφια μου  η μαγειρική περιορίζεται σε απλό  μεζεδάκι ή διπλασιάζει τα πιάτα .Τα ποτά συνοδεύουν πάντα το γεύμα. Μετά ,όταν  οι επισκέπτες μου αναχωρούν  μαζεύω τα πιάτα και τα ποτήρια μου. Πλένω μόνη μου τα άπλυτα μου. Δεν έχω και ούτε θέλησα ποτέ να αποκτήσω πλυντήριο πιάτων .Μου Αρέσει να περιποιηθώ ,η ίδια, τα βρώμικα ποτήρια και πιάτα μου. Είμαι μια κλασσική νοικοκυρά. Μετά από  χρόνια εφαρμόζω μία συγκεκριμένη τεχνική. Όσα  και να μαζεύονται παίρνουν  την  σειρά τους. Τα πρώτα αντικείμενα που βάζω  στο νιπτήρα είναι τα ποτήρια. Τα τοποθετώ  με την σειρά τους ,μακριά από τα πιάτα ή τα μαχαιροπίρουνα. Τα προσέχω ,να μην σπάσουν και τα βάζω μακριά από τα λάδια ή τα άλλα υπολείμματα φαγητού. Σαφώς και δεν υπάρχουν ποτά λαδερά αλλά τα χέρια ανθρώπων που τα αγγίζουν  μπορεί να είναι πολύ λερωμένα. Είμαι ,λίγο ιδιότροπη ,και πολύ απαιτητική ,σε ότι αφορά στην ομορφιά και την  καθαριότητά  των ποτηριών μου,  Πρώτα  γίνεται ένα γενικό ,με ζεστό νερό και υγρό πιάτων ,πλύσιμο και τα αφήνω λίγο να στεγνώσουν.  Σε λίγα λεπτά ,τα ελέγχω και  ,άσχετα αν φαίνονται καθαρά ,τα περνάω και δεύτερο χέρι. Μου αρέσει ιδιαίτερα να λάμπουν. Έτσι έχω καταφέρει να μην έχω απώλειες, τα τελευταία 30 χρόνια ,ούτε ένα ποτήρι. Είμαι περήφανη που  η ποιότητα τους δε με έχει προδώσει. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι καθαρά μόνο όταν  ΄΄τραγουδάνε΄΄ κάτω από τα χέρια μου και είναι πεντακάθαρα.. 

   Η χώρα μας διανύει μία πολύ δύσκολη εβδομάδα. Όλοι έχουμε επίγνωση  των εξελίξεων και ζούμε με την αγωνία, την ανασφάλεια  και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Λουκέτα έχουνε μπει παντού και α ανεργία ξεπερνάει το 18%.Οι τιμές στα πάντα πήραν την ανιούσα και οι μισθοί μας συρρικνώνονται. Τώρα  είναι φανερές οι επιπτώσεις των λαθών  και εκ του πονηρού οικονομικών επιλογών των μπλε και πράσινων κυβερνήσεων. Οι εκπρόσωποι της τρόικας έρχονται με άγριες διαθέσεις. Η κυβέρνηση της συμμαχίας εκτελεί χρέη σκλάβου και δείχνει καθημερινά την αναποτελεσματικότητα της και την ανικανότητα της να αντιμετωπίσει την κρίση. Τώρα που κρίνεται το μέλλον τη πατρίδας μας οι πρασινοφρουροί δηλώνουν έτοιμοι να κάνουνε μία καινούργια αρχή. Ο κύριος Παπανδρέου παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι και άσχετα από τις αλαζονικές δηλώσεις του κυρίου Βενιζέλου ,περί ενότητας, είναι φανερή η διαμάχη και ο αγώνας πολλών ταχυτήτων των υποψηφίων. Ποιός θα πρωτοπάρει την νύφη;

    Κύριοι θέλετε καθαρό ΠΑΣΟΚ; Να πλύνετε μόνοι σας τα άπλυτα σας ποτήρια ! Δύο χέρια ,να τα περάσετε ,με έλεγχο της διαφάνειας και της καθαριότητάς τους. Χωρίς λάδια και αποφάγια πάνω τους. Με η χωρίς καινούργια ηγεσία , πρέπει να πλυθούν πολύ καλά τα ποτήρια που μαζεύτηκαν μετά από τα τόσα γεύματα ΄΄ εργασίας΄΄ .Μόνο τα πολύ καθαρά ποτήρια ,ξέρεται αυτά που θα προκύψουνε μετά από ένα και δύο χέρια πλυσίματος , πρέπει να πάρουνε  το διαβατήριο για τις θέσεις στο καινούργιο πράσινο σχήμα.

Εχετε αποτύχει κε πρωθυπουργέ

Έχετε αποτύχει κε πρωθυπουργέ

Αν πρόκειται να μπει η χώρα σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας εν είδη φυλακής για 30 χρόνια, για να επωφεληθούν οι διεθνείς τοκογλύφοι φίλοι σας έχετε αποτύχει κε Παπανδρέου στο ρόλο του αυτόκλητου σωτήρα για τη χώρα μας. Το σημαντικότερο που έχετε να προσφέρετε στον τόπο για να αποδείξετε ότι δεν είστε υπάλληλος αυτών που δυσφημούν και εκμεταλλεύονται την χώρα είναι να επαναδιατυπώσετε άμεσα την λαϊκή εντολή . Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα αλλά το λαϊκό αίσθημα αυτή τη στιγμή βιώνει μια οικονομική ολιγαρχία με πλήθος εκμαυλισμών και υποκρισιών. Οι χρεωκοπημένοι ηγέτες του δικομματισμού Κ. Μητσοτάκης, Α. Παπανδρέου, Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής και Γ. Παπανδρέου χρεοκόπησαν και δυσφήμησαν τη χώρα σε μεγέθη δυσθεώρητα και με την ανοχή μας, εξέθρεψαν μια παρασιτική ολιγαρχία κάτι παραπάνω από 30 οικογένειες που λήστεψαν την Ελλάδα και καλείστε εσείς να διαχειριστείτε απέναντι σε μια πολλαπλά συνεισφέρουσα Ευρωπαϊκή Ένωση το φόρτωμα της χώρας σε ενυπόθηκα δάνεια προς ΕΚΤ που δεν δανείζει κράτη αλλά ήδη σε ένα χρόνο κατέχει 48 δις ελληνικά ομόλογα από πλάγιους τρόπους αγοράς.

Η παγκόσμια συγκυρία μας βρίσκει σε διεθνή ενεργειακή, χρηματιστηριακή και διατροφική κρίση μια νέα σημαντική ιστορικά κρίση του καπιταλισμού που άρχισε το 2008, έχει ρίζες 20ετίας μη απάντησης υπαρκτών προβλημάτων που απλές εκφάνσεις της είναι η σκληρή λιτότητα στους λαούς της Ευρώπης, οι εμφύλιες διαμάχες αλλαγών φρουράς στον Αραβικό κόσμο και ο τεχνολογικός παραλογισμός στυλ Φουκουσίμα που το κέρδος μιας ενεργειακής εταιρείας πυρηνικού ολέθρου κάνει την μεγάλη Ιαπωνία να χάνει εδάφη, πλούτη και ανθρώπινο δυναμικό και απαντοχές. Παλιά ξέραμε ότι οι αγορές επιβραβεύουν τον καλό καπιταλιστή τώρα οι κανόνες έχουν αλλάξει σιωπηλά και τα βάρη της μεγάλης τραπεζικής φούσκας καλούνται να τα πληρώσουν οι λαϊκές εργατικές δυνάμεις, ένα πλατύ κοινωνικό μέτωπο, που περιλαμβάνει και τη λεγόμενη μεσαία τάξη.

Οι υπάρχοντες κανόνες της Βασιλείας 3 επιτάσσουν το 7% του κύκλου εργασιών μιας τράπεζας να υπάρχουν στα ταμεία ως ρευστότητα. Με στοιχεία του 2010 οι ελληνικές τράπεζες παρουσιάζονται με επισφαλή δάνεια σε αποτυχημένους απατεώνες επιχειρηματίες 600 δις όταν παρουσιάζουν ρευστότητα 75 δις. Η συμμετοχή των τραπεζών σε ομόλογα του ελληνικού κρατικού χρέους είναι 55,7 δις και ο κίνδυνος επισφάλειας από ένα κούρεμα-αναδιάρθρωση χρέους ονομαζόμενο- της τάξεως του 30% είναι 15,12 με κύριο βάρος σε Εθνική Πειραιώς και Eurobank. Χρόνια τώρα οι τράπεζες με πολιτική κάλυψη πριμοδοτούν με δάνεια αγύριστα επισφαλείς έλληνες μεγαλοαπατεώνες ευσεβή μέλη και μη του ΣΕΒ σε ένα κρατικοδίαιτο πανηγύρι πολύ πέρα από τις 195 επισήμως πτωχευμένες εταιρείες τις ενταγμένες στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα. Κάποτε πρέπει να αναφέρονται και ονόματα αυτών των απατεώνων που πήραν τα λεφτά και φέσωσαν όλο το σύστημα στο απυρόβλητο στο εξωτερικό, λάδωσαν συνειδήσεις και υπονόμευσαν αναπτυξιακά προγράμματα. Μετά από 18 μήνες διακυβέρνηση κε Παπανδρέου θα έπρεπε αν μη τι άλλο αν είχατε διαφορετικές προθέσεις για την ανόρθωση της χώρας να είχατε δημοσιοποιήσει τους 200 πιο καλά φορολογούμενους της χώρας να ξέρουμε σε αυτές τις δύσκολες εποχές ποιοι είναι οι πατριώτες και καλοπληρωτές και σε τι ποσοστό. Έτσι θα φαινόταν για παράδειγμα γιατί είστε ανίκανος να φέρετε σε μια σειρά το λαθρεμπόριο πετρελαίου, τη νοθεία στα καύσιμα και το παρακράτος γύρω από τα βενζινάδικα που ευαισθητοποιούνται σε κάθε Λιβυκή κρίση θαρρείς και εκεί στη Καβάλας και τον Ασπρόπυργο κτυπάει παλμός city of London.


Τα κοινωνικά φαινόμενα της βίας στα γήπεδα και του χουλιγκανισμού εντός και εκτός των γηπέδων δείχνουν την κοινωνική κατάπτωση και την αδυναμία σας να στηρίξετε στην άλλοτε χώρα της ευγενούς άμιλλας και του ολυμπιακού πνεύματος κανόνες παιγνιδιού. Στη καταστροφική αστυνομική παρέμβασή σας στη Κερατέα επί 108 ημέρες με δυνάμεις ΜΑΤ δείχνει ότι έχετε ανειλημμένες εξαρτήσεις από την οκταετία Σημίτη με παρωχημένες μεθόδους διευθέτησης σκουπιδιών ενώ όλη η Ευρώπη που βλέπει σε βάθος δεκαετιών το πρόβλημα χρησιμοποιεί ακόμα και εντός οικιστικών σχηματισμών την πυρόλυση σκουπιδιών για παραγωγή ενέργειας πχ Κοπεγχάγη, Βιέννη, Μόναχο, Κύπρος.

Η δικαιοσύνη παραμένει δυσλειτουργική και χρονοβόρα, η υγεία η παιδεία και οι συγκοινωνίες πλήττονται ανεπανόρθωτα, εξοντώνοντας αδυνάτους. Οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί παραμένουν ανεπαρκείς με κώλυμα μέχρι και στο taxisnet για ένα ποσό 3,5 εκατ ευρώ που απαιτεί ένα κεντρικό Ηλεκτρονικό Κέντρο. Η έλλειψη 4 σαρωτών φορτηγών για εμπορεύματα στα σημεία εισόδου της χώρας Ηγουμενίτσα, Πάτρα Πειραιά και Φέρες προκαλεί την ανεξέλεγκτη εισαγωγή εμπορευμάτων, άφθονη τελωνειακή απάτη με απόκρυψη εισαγωγών ακόμα και παράνομη μεταφορά ανθρώπων «λαθραία και ως κοινό μυστικό».


Τα σύνορά μας παραμένουν αφύλακτα από την λαθραία μετανάστευση ενώ υπάρχουν σύγχρονοι μέθοδοι ηλεκτρονικής σάρωσης συνόρων με ηλεκτρονικά μάτια-δάπεδα ενώ αυτή η κυβέρνηση σπαταλά επικοινωνιακό μάταιο χρόνο για αποτυχημένους και δαπανηρούς τοίχους στα χερσαία σύνορα με την Τουρκία.

Όλες οι προσπάθειες και τα πολλά ταξίδια των υπουργών σας, των εξωφρενικά πολλών και με ατέλειωτους πολυέξοδους συμβούλους αναλώνονται σε αποτυχημένες προσπάθειες φερεγγυότητας από το εξωτερικό, χωρίς να προσπαθείτε διόλου πέρα από λόγια στα καυτά εσωτερικά προβλήματα. Λυπάμαι κε πρωθυπουργέ αλλά η κυβέρνησή σας δείχνει να είναι η προσωποποίηση συντεχνιακών ολιγαρχικών λόμπυ που διόλου δεν συνταιριάζουν με τα προβλήματα της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Πάρτε για παράδειγμα τις 4000 εξωχώριες εταιρείες που κρύβουν ακόμα και πολιτικούς απατεώνες σαν ιδιοκτήτες νομικά υποτίθεται αδιαφανείς. Η δράση αυτών των εταιρειών η φοροδιαφυγή που υποτίθεται καταδιώκετε. Πακτωλός τα κλεμμένα από το δημόσιο βίο μας που να η χρυσή σας ευκαιρία να θιγούν στην πηγή. Έπρεπε σε μια μέρα δια νόμου να είχαν καταργηθεί και να δημευθεί η δραστηριότητα ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΟΥΣΊΑ όλων στο εσωτερικό, κτίρια, εταιρείες ακόμα και τα μισά κανάλια, όλες οι βίλες Εκάλης και Μυκόνου που φαίνονται να ελέγχονται από τα Κέυμαν νήσοι! Έτσι θα αποκαλύπτοντο οι κρυμμένοι δικαιούχοι θα διεκδικούσαν τις ιδιοκτησίες τους και θα τους κοστολογείτο η ενός εκάστου φορολογική υποχρέωση. Ειδάλλως όλοι εμείς οι υπόλοιποι θεωρούμαστε ανισότιμα μέλη αυτού του είδους της δημοκρατίας. Οι εξωχώριες εταιρείες είναι ο ορισμός της φοροδιαφυγής του μεγάλου κεφαλαίου και σε μια χρεωκοπημένη χώρα ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ.

Οι υπουργοί «ανάπτυξης» της κυβέρνησης από το φιλελευθερισμό που έχετε επιβάλλει στο όνομα του ψευδεπίγραφου σοσιαλισμού που επικαλείσθε δεν επεμβαίνουν σε κανένα καρτέλ πολυεθνικών που κάνουν την χώρα μας ξέφραγο αμπέλι ακρίβειας ακόμα και σε προνομιακούς χώρους όπως ο τουρισμός που θα παρήγαγαν εθνικό προϊόν. Κρουαζιερόπλοια, μεγάλα ξενοδοχεία, ακτοπλοΐα, διυλιστήρια, ψευτοδιόδια, κινέζικα σουβενίρ, απορρυπαντικά, γάλατα, έλαια, γλυκίσματα και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Σήμερα επιχειρήσεις κλείνουν και μια χώρα κοντανασαίνει τα λοίσθια οικονομικά όλοι οι λεφτάδες έχουν εξοριστεί στα Λονδίνα και τους ζητείται συνεταιριλίκια 25-45% στα δικά τους κεφάλαια. Φυσικά και έχουμε ΣΥΝΕΧΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ, θαρρείς και κάποιοι ντόπιοι κουμανταδόροι της εκάστοτε εξουσία θέλουν τους πετυχημένους και ισχυρούς μακρά της χώρας, να περνά πιο εύκολα η προσταγή τους στους εναπομείναντες κωπηλάτες. Μια επιχειρηματική φορολόγηση 15% θα έδινε φτερά σε πολλές υγιείς επιχειρήσεις που το 2010 με το φόβο εκτάκτων εισφορών, προειδοποιημένοι από τις εξαγγελίες σας, αποκρύβουν έσοδα και εμφανίζονται ζημιογόνες.

Το 2010 από τραπεζικά στοιχεία 60.000 Έλληνες κατέχουν 740 δις ευρώ (300 δις κινητή περιουσία και 440 δις σε ακίνητα) που εν πολλοίς βρίσκεται αφορολόγητη. Αυτοί που έκλεψαν το δημόσιο χρήμα συνήθως δεν θέλουν να το μοιράζονται με το κοινό μας σπίτι, ας πούμε ότι εξέλειπε το αίσθημα αλληλεγγύης. Οι παραστρατημένοι που θεοποίησαν το χρήμα είναι και εδώ δίπλα μας και γιαυτούς είχατε πει λεφτά υπάρχουνε, δηλώνοντας με την πρακτική σας προστάτης τους. Μετά πλασάρεστε στο εξωτερικό σαν εξυγιαντής της κοινωνίας μας και το μόνο που καταφέρατε ήταν να βυθίσετε την χώρα στην ύφεση κουρεύοντας πενιχρές συντάξεις και μισθούς, αυτά που κατηγορούσατε. Γιαυτό και πιο αγανακτισμένοι είναι οι ΠΑΣΟΚοι οι δικοί σας προεκλογικά που πίστεψαν την υποκρισία σας. Μετά κάθεστε και μετράτε ελλείμματα εσείς ο αρχιτροφοδότης αυτών λόμπυ συμφερόντων. Η πολιτική σας με το Μνημόνιο, αφού την προκαλέσατε, βύθισε τη χώρα σε αδιέξοδο δρόμο χρεοκοπίας από το δυσβάσταχτο χρέος που δεν βγαίνει χωρίς έσοδα και παραγωγή, το κατάλαβε καθένας που σκέφτεται νοικοκυρεμένα. Πορευόμαστε στο δρόμο της εξαθλίωσης, των 326.000 ανέργων του ΟΑΕΔ και άλλων 1.000.000 αδήλωτων κυρίως νέων. Τα ασφαλιστικά ταμεία με τις ευέλικτες μορφές εργασίας και την αδήλωτη απασχόληση έμειναν από ρευστό. Τα αποθεματικά τους έχουν συρρικνωθεί στα 29,5 δις ευρώ (εκ των οποίων τα 12 δις στο ταμείο της ΔΕΗ που έχουν βάλει κλέφτες στο μάτι) από 200 δις και αυτό αποτελεί εγκληματική πράξη που οι εκάστοτε διοικήσεις τους πρέπει να αποδοθούν ευθύνες. Η διακυβέρνηση της χώρας είναι σοβαρή υπόθεση για να συνεχίζετε να την διαχειρίζεστε με τόση ανεπάρκεια και αδυναμία. Η κατάντια μας είναι εδώ ορατή ζωγραφισμένη με νούμερα. Οι λύσεις είναι πολλές και οι εκλογές θα πυροδοτήσουν συζητήσεις και προτάσεις. Ο εργαζόμενος και άνεργος λαός που χειμάζεται είναι ευκαιρία να πάρει θέση σε μεγάλα διλλήματα όπως:

1. Διακοπή μνημονίου και υποθήκευσης των δανειακών ομολόγων με δημόσια περιουσία.


2. Παύση πληρωμών χρεών και επαναδιαπραγμάτευση των απεχθών δανείων που φτάνουν με ευθύνες Παπάγου το 1880!


3. Απονομή πλήρους δικαιοσύνης στα σκάνδαλα και αποκατάσταση των κλεμμένων στα κρατικά ταμεία.


4. Επανεξέταση της στάση μας απέναντι στην Ευρωζώνη χωρίς μεγεθύνεις και υπερβολές, όλες τις περιπτώσεις.


5. Η ανάπτυξη δημοκρατίας στο τόπο και η σύγκλιση των αφεστότων απόψεων. Μάθαμε να μαλώνουμε δεν μάθαμε να μονιάζουμε. Μάλλον κάποιοι διαιρούν και βασιλεύουν.



ΔΙΟΝΥΣΟΣ 28-4-2010

Σχετικά



1. Ο Ασσουρμπανιμπάλ και ο Παπανδρέου


2. Τρομοκρατηθείτε ρε, τι σου ζητάνε!


3. It is the people economical stupid


4. Ο πρωθυπουργός είναι γυμνός


5. Ανδρών επιφανών έλλειμμα


6. --Εσείς ψηφίζετε απατεώνες συνέχεια…


7. Χρυσοφόρων Μήδων ,εστόρεσαν δύναμιν


8. Δάνεια πήραμε ,λεφτά δεν πήραμε.


9. Πλήρωσε για να ζήσεις.

Ανδρών επιφανών έλλειμμα

Ανδρών επιφανών έλλειμμα

Ζούμε σε μια υπέροχη χώρα με έναν λαό εντελώς ετερόφωτο και χειραγωγούμενο. Άγεται και φέρεται από ηγετίσκους του δικομματικού κοινοβουλευτισμού, κατ επίφασιν δημοκρατικού καθεστώτος, που προάγει την αυτοαναίρεση, την μη συμμετοχή και τελικά την απογοητευτική και αντίθετη από τα συμφέροντά του αποχή από τα κοινά. Γιατί όταν τους θεωρείς όλους ίδιους και απέχεις σίγουρα σε διοικούν χειρότεροι και από σένα.
Ατύχησε αυτός ο τόπος από εποχής Μητσοτάκη και εντεύθεν να χειμάζεται από πρωθυπουργούς και λοιπούς ηγέτες, πνευματικούς, θρησκευτικούς, ινδάλματα και αθλητές της ζωής κάτω του μετρίου και της βάσεως., μηδέ των σημερινών εξαιρουμένων. Ένα καλά δομημένο σύστημα τραπεζιτών, εφοπλιστών και εργολάβων με εκδοτική επικουρία και καναλαρχών αρχιπειρατία κατάφερε να διαιρεί και να βασιλεύει, χρησιμοποιώντας τους για τα θελήματα, να νέμεται κρατικές προμήθειες , αμυντικές δαπάνες, ανύπαρκτες ανάγκες, κατευθυνόμενους διαγωνισμούς, να μιζάρεται, να προβάλλεται και να αναπαράγεται δημιουργώντας μια χώρα παράσιτο της Ευρώπης. Κατορθώσαμε ακόμα και στο προνομιακό μας χώρο του τουρισμού να δημιουργούμε χρόνια δυσαρεστημένους πελάτες που μας απορρίπτουν εδώ και χρόνια συστηματικά. Τουριστική περίοδο τριμήνου όταν το 12μηνο θα φάνταζε λίγο για τα πλούτια της χώρας Φτάσαμε σήμερα να φαντασιονόμαστε ανύπαρκτα πρακτορικά κέρδη από κρουαζιερόπλοια, που ο Σκαι τα ανεβάζει και σε 1,2 δις !? ενώ οι υποδομές για την υποδοχή και έναρξη κρουαζιέρας είναι προ πολλού στην Ιταλία ,την Βαρκελώνη και την Σμύρνη. Φκιάξαμε τον ακριβότερο προορισμό στην Ανατολική Μεσόγειο με το σπατόσημο για να μάθουμε όψιμα το Γενάρη 2010 ότι τα λεφτά που μαζεύονται χρόνια τώρα στην εξοχώρια Αίολος του Λουξεμβούργου είναι μέρος κάποιου κρυφού δανείου του Σημίτη προς την Goldman Sachs με άγνωστους αποδέκτες και μυρηκαστές.
Είμαστε το μοναδικό κράτος με υποθηκευμένα χρόνια τον ορυκτό και υπεδάφιο πλούτο του σε σφετεριστές ολίγων συμφερόντων χωρίς δημόσιο όφελος. Μόνο νταμάρια και περιβαλλοντική καταστροφή απαράδεκτη. Η πιο παλιά λιγνιτορυχική μονάδα της Ευρώπης έκανε 51 χρόνια να σταματήσει και οφείλουμε να επιβραβεύσουμε μια γυναίκα για αυτό την κα Μπιρμπίλη.
Όσοι ταγοί θρησκοπιθηκίζουν γύρω από το λαϊκό αντίστοιχο αίσθημα λυμαίνονται δημόσια εδάφη, περιουσίες φιλέτα και ανύπαρκτα κτηματολόγια, χαίρονται μια ζωή εις υγεία των φορολογούμενων κορόιδων και όταν έρχονται σκάνδαλα σαν το Βατοπέδι που δείχνουν πόσο ψηλά διαπλέκονται αντί να ξυριστούν Εφρεέμ και Αρσένιος και να φυλακιστούν προφανώς επειδή κρατούν κάποιους πολιτικούς από τα μαλακά συνεχίζουν να διαγουμίζουν τις αμαρτίες τους χωρίς συγχώρεση με το Σατανά μέσα τους. Ακόμα και ο ψοφοδεής Ιερώνυμος με αποδεδειγμένο φιλανθρωπικό έργο μπροστά στον ΣΔΟΕ υπεραμύνεται των τάχα μου 90.000 φιλανθρωπικών κλινών και κανείς χριστιανός δεν βρίσκεται να τον ρωτήσει πούντες; Η σκανδαλάρα της Αλληλεγγύης με τα ορατά 80 εκατ μείον έκανε και το Μητσοτακέϊκο να ψάχνει για άλλους θεούς., τώρα θα αλλάξουν όνομα την ΜΚΟ και θα την πουν Αγάπη.
Όλοι της γης οι απατεώνες βρήκαν πεδίο κερδοσκοπίας λαμπρό στη χώρα που έχει ανατρέψει κάθε νομικό και ηθικό κανόνα.. Πως θα γινόταν αυτό αν δεν υπήρχε πολιτική κάλυψη από τις ανεπρόκοπες μονοκομματικές κυβερνήσεις που διοικούν έως τα τώρα;;. Θυμάστε τι κατηγόρια έπεσε από το σύστημα το 1989 στη κυβέρνηση Ζολώτα και Τζανετάκη είτε συμμετείχε ο Ανδρέας τότε είτε όχι. Τέτοιες αλληλοελεγχόμενες κυβερνήσεις φοβόταν το σύστημα, και τις κατηγορεί ακόμα. Ήθελε Μεσσίες Σωτήρες καταλληλότερους όπως τους λεν στις δημοσκοπήσεις και όχι διαγωνισμούς με καθαρούς όρους απευθείας αναθέσεις έργων δημόσιου τομέα. Και προς Θεού ατιμωρησία να καλύπτει ο ένας τις πομπές του άλλου και οι δύο να κρύβονται πίσω από ένα Σύνταγμα που τους χάριζε το πολιτικό άσυλο και το μη καταλογισμό στον απατεώνα πολιτικό με τη ψήφο σας στα χέρια και τα λεφτά σας στην τσέπη του την ατιμωρησία.
Ότι χειρότερο κοινωνικό παράδειγμα για να ξεσηκωθούν οι δείκτες κοινωνικής διαφθοράς στα ύψη. Στην εποχή του Κ. Καραμανλή του νεώτερου. οι δείκτες αυτοί υπερέβησαν το 50% διαφθορά κάνοντας τις συναλλαγές μεταξύ πολιτών επισφαλείς νομικά και μια κοινωνία ο κλέψας του λαδόσαντος. Για όσους κάτω του 50% που έχουν πιά τα χέρια τους καθαρά με την χριστιανική και νομική έννοια το κράτος φαντάζει καταπιεστής βασανιστής και η κοινωνία αλληλεγγύης ανύπαρκτη έως εχθρική. Συστηματικά έγινε συκοφάντηση ακόμα και στην ηθική υπόσταση της Αριστεράς μια και έπρεπε όλοι να φαίνονται ίδιοι. Ειλικρινά δεν το απολαμβάνεις να είσαι τίμια μειοψηφία στο τόπο σου. Εκεί όμως που είναι σπαρταριστή καρικατούρα καπιταλισμού είναι να παρακολουθείς πια σε διαπλεκόμενο επίπεδο να ρίχνει ο ένας τον άλλο οι λεγόμενοι στύλοι του συστήματος. Όταν καταργηθούν οι κανόνες................
Πάντως το τελευταίο διάστημα που μας ενδιαφέρει βλέπουμε τον τελευταίο αυτής της κατηγορίας των ψηφισμένων απατεώνων να ορμάει στο ψητό, συγνώμη τις συντάξεις και τους μισθούς της ανύπαρκτης ευημερίας μας, κατά του κόσμου της εργασίας γιατί ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΝΙΚΑΝΟΙ να φορολογήσουν το παρασιτικό κεφάλαιο που εξέθρεψαν. Βρέθηκε μια μικρή χώρα να χρωστάει 200 δις σε ευρωπαϊκές τράπεζες και 38 δις σε ελληνικές άλλα δε 30-35 δις ομολόγων πρέπει νάναι σε χέρια ασφαλιστικών ταμείων. Υφιστάμεθα κάθε λογής εξευτελισμό και κατασυκοφάντηση ως χώρα για να καλοπληθωθούν οι πιστωτές μας. Ελάτε στη θέση της Μέρκελ, που δεν συμφωνώ με την μονεταριστική της πολιτική, που ξέρει ποιούς 6 πολιτικούς έχει λαδώσει, που ξέρει που πήγαν τα λεφτά για τραίνα, υποβρύχια, τηλεφ. κέντρα ,φορτηγά, τρόλευ, άρματα μάχης κλπ και οι μακρυχέρηδες πάνε να της βγουν και μπαταχτσήδες, θα μας ρουφήξει το αίμα μέχρι να καταλάβουμε να μην τους βγάζουμε κορώνα στη κυβέρνησή μας. Και θα μας ξαποστείλουν από το ευρώ.
Φοβάμαι ότι με τις ξεχωριστές τιμές για τη χωριάτικη στο βωμό του περιστασιακού κέρδους χάσαμε το φιλότιμο, την εντιμότητα την είχαμε χάσει προ πολλού με τις ντροπές του Κεντέρη και τα ακριβότερα τρόφιμα και φάρμακα στην Ευρώπη γιατί η τιμή τους κρύβει μίζες, όπως οι μπουλντόζες επιδοτήσεις, και πίσω από κάθε καταλήστευση ένα πολιτικός του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ που δυναστεύουν 35 χρόνια τον τόπο. Για τους ΅συναιτέρους΅ μας στην ΕΕ παρουσιαζόμαστε σαν ζητιάνοι με απλωμένο συνεχώς το χέρι. Σε όλα τα κόμματα υπάρχουν και έντιμοι ιδεολόγοι που έχουν καταντήσει ήδη είδος εν ανεπαρκεία. Κουλουριάνος, Δρεττάκης, Μπένος, Παπαδόπουλος Αλ.,Πεπονής, Αγγελόπουλος Νικ.,Λαμπρόπουλος, Καμμένος Παν.,Ρουσόπουλος Θεόδ. ξεχώρισαν και φαγώθηκαν από το σύστημα.

Ακούραστες προσπάθειες μη παραγωγικών διαδικασιών και όχι ο γλίσχρος και αναιμικός συνδικαλισμός που οι παπαγάλοι τυρβάζουν ότι έδιωξαν κάθε καμινάδα από την χώρα. Έχω μιλήσει με πολλούς επιχειρηματίες που ένοιωθαν φτωχοί αφεντάδες της δουλειάς τους όταν έμπλεκαν με το λεφούσι των πολιτικών σε κεντρικό ή δημοτικό επίπεδο. Οι επιχειρηματίες αναγκάσθηκαν να διώξουν δραστηριότητες και κεφάλαια στο εξωτερικό γιατί είδαν τους πολιτικούς συχνά να εκβιάζουν ή να μην θέτουν τίμιους κανόνες ανταγωνισμού. Κάποιοι βέβαια στυλ Χριστοφοράκου έστησαν λαμπρά παιγνίδια έπαιξαν και βγήκαν κερδισμένοι με τους τζίρους της Siemens στη καμπούρα του Ελληνικού λαού. Σήμερα απλά αναρωτηθείτε όσοι πληρώνετε ΟΤΕ το πάγιο των 30 ευρώ σε τι υπηρεσίες πραγματικού κόστους αντιστοιχεί......Υποχρέωση των πρωθυπουργών της χώρας είναι να δημιουργούν δουλειές για καταπολέμηση της ανεργίας και να προσπορίζονται φόρους για να υπάρχει το κοινωνικό κράτος για υγεία, παιδεία και πολιτισμό, άντε και τις συντάξεις που έχει υποχρέωση συνταγματική να τις εγγυάται. Πείτε μου έναν από τους Μητσοτάκη, Σημίτη, Καραμανλή και Παπανδρέου που πέτυχε αυτό το στόχο. Άρα είναι άχρηστοι σαν ηγέτες και στο βαθμό που δεν απέτρεψαν την ολισθηρή πορεία της χώρας προς την υπερχρέωση και τα δημοσιονομικά ελλείμματα έχουν ευθύνες αντίστοιχες και προσδιοριζόμενες. Όλοι αυτοί οι δακτυλοδεικτούμενοι με 5 δάκτυλα εντός Βουλής και Δήμων παίρνουν σύνταξη στα 8 χρόνια, όλοι μας οι υπόλοιποι παιδιά ενός ξεβράκωτου Θεού τώρα στα 40 χρόνια και στα 65 χρόνια, παρόλες τις αντίθετες προσπάθειες του ΚΚΕ με κατατεθειμένο σχέδιο νόμου για να ανατραπεί αυτή η αδικία. Ποιός λαός όμως να τους δώσει τις ευθύνες όταν τα αρχηγικά κόμματα δεν έχουν σχέση με τα παλιά κόμματα που ξέραμε όταν τα γραφεία της γειτονιάς γέμιζαν κόσμο κάθε μέρα. Οι χειραψίες στις βασιλόπιτες και οι απολυμένοι στάζιερς δεν γεμίζουν το καλάθι στα ακριβά σούπερ μάρκετ. Στοιχειώδης κομματικός έλεγχος στα αυτονομημένα στελέχη κυβερνήσεων μόνο σαν φωτεινές εξαιρέσεις πια συναντάμε.
ΑΝ ΌΛΗ ΑΥΤΉ Η ΔΙΑΦΘΟΡΆ έχει περονιάσει οριζόντια την καθημερινότητα είναι γιατί υπάρχει πρακτική ατιμωρησία στη δικαιοσύνη. Μια κλίκα συμβούλων και παρατρεχάμενων ίδιοι και στα δύο κόμματα εξουσίας αλώνουν τους κυβερνητικούς μηχανισμούς και αρμέγουν το άχρωμο άοσμο και εύγεστο κρατικό ταμείο. Αντίθετα τίμιοι υπάλληλοι απομονώνονται από τους καλά δομημένους κομματικούς μηχανισμούς ανα κλάδο. Στο “νοικοκύρεμα”, ο κος Παπανδρέου σε μια σειρά νομοσχεδίων του 9μήνου δήλωσε απών και έξω από την ελληνική πραγματικότητα. Εκεί που χρωστάν στο δημόσιο και στα ταμεία χαρίζεται ,στον Καλλικράτη συνδέει χρεοκοπημένους με ανθηρούς δήμους, στο ασφαλιστικό και το εργασιακό λειτουργεί σαν το μακρινό όνειρο του κάθε ζητιάνου Δασκαλόπουλου και Μίχαλου. Οι τόσοι οικονομολόγοι σύμβουλοι απλά εισπράττουν τα μισθά τους και από αξιοποίηση δημοσίου περιουσίας και έλεγχο των ασύδοτων τραπεζιτών τίποτα.

Οι τράπεζες έχουν στραγγίξει την αγορά θαρρείς και εκτελούν συμβόλαιο πτωχοποιησης της χώρας. Είναι γνωστό ότι μετά την αθρόα είσοδο τόσων ανειδίκευτων λαθρομεταναστών το μεροκάματο στην οικοδομή έχει πέσει κάτω των 25 ευρώ φυσικά δεν κολλάνε ένσημο και ουδείς υπάρχει να ελέγξει από το ΙΚΑ τα ρημάδια συμφέροντά του. Οι ελαστικές μορφές εργασίας στην Ελλάδα οργιάζουν και χωρίς διαπραγμάτευση και αποζημιώσεις καταντά ο κάθε μικροεπιχειρηματίας βασανιστής του άλλου του εαυτού του εργαζόμενου που επέλεξε να συνεργαστεί.
Μας κατσικόθηκε ένας Παπανδρέου με προεκλογικά ψέματα, οδήγησε τη χώρα συνειδητά σε υποχρεωτικό οικονομικό βιασμό θαρρείς και δεν υπάρχει άλλη σχέση αγάπης και μίσους στο ΔΝΤ μόνο ο βιασμός, από παντού γράφεται ότι η μπίσνα του δανεισμού είναι μια ακόμη απατεωνιά της εξουσίας και όχι φιλανθρωπία ή λυκοσυμμαχία, η καμένη υφεσιακά γη και το ξεπούλημα μετά, όταν οι αντιδράσεις των εργαζομένων θα έχουν καταπέσει ,ωστε να καρπωθούν ότι θα έχει μείνει όρθιο. Ο κος Παπανδρέου και η τρόικα νοιάζονται μη στάξει καθόλου η λαδωμένη ουρά της πλουτοκρατίας στη χώρα.

Η δημοκρατία δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Μια νέα κυβέρνηση απο συνδυασμό κομμάτων έξω από τη λογική του υπογραφέντος Μνημονίου θα μπορούσε να συμμαζέψει οικονομικά τη χώρα στηριζόμενη στις δικές μας δυνάμεις και όχι τα άρπαγα χέρια των διεθνών τοκογλύφων που μας έριξε ο κος Παπανδρέου..Ασε που σαν πρόεδρος του κατασκευάσματος Σοσιαλιστική Διεθνής δεν λύνει ούτε τα προβλήματα Αίτης, Ισραήλ, Γαλλίας, Ισπανίας και λοιπών ανά την υφήλιο. Απολύστε τον πριν καταστρέψει ότι απέμεινε
ΔΙΟΝΥΣΟΣ
27-6-2010
Σχετικά1. Ο Ασσουρμπανιμπάλ και ο Παπανδρέου
2. Ο πρωθυπουργός είναι γυμνός

3. Η κρίση , το μπουλβάρ και η επιθεώρηση...... του Σταύρου Τσακυράκη.

Ο μύθος της χρεοκοπίας

Ο μύθος της χρεοκοπίας!
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Xρεοκοπεί, λοιπόν, η Ελλάδα αβοήθητη και μόνη, αδυνατώντας να βρει δανειακά και απειλώντας να παρασύρει μαζί της και το ευρώ; Οχι, βέβαια! Οι ίδιοι οι καρχαρίες των διεθνών χρηματαγορών απέδειξαν με η στάση τους εμπράκτως ότι όλη αυτή η ενορχηστρωμένη εκστρατεία του ευρωπαϊκού και αμερικανικού Τύπου περί της δήθεν επικείμενης «χρεοκοπίας» της ελληνικής οικονομίας είναι ασύστολο ψέμα. Ενας μύθος που υπηρετεί αφενός τους κερδοσκόπους που θέλουν να μας δανείζουν ακριβότερα και αφετέρου την ΕΕ και τη Γερμανία που επιδιώκουννα ελέγχουν στενότερα την ελληνική οικονομία, όπως και την οικονομική πολιτική όλων των χωρών - μελών των «27».

Πέντε δισεκατομμύρια ευρώ ζήτησε να δανειστεί τη Δευτέρα η Ελλάδα. Είκοσι πέντε μας πρόσφεραν μέσα σε τρεις μόλις ώρες! Του σκοτωμού έτρεχαν οι επίδοξοι δανειστές να μας δώσουν τα δισεκατομμύριά τους. Το επιτόκιο 6,2% είναι σίγουρα ελκυστικό στις σημερινές συνθήκες. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι επιτόκιο με το οποίο δανείζει κανείς τα ωραία του δισεκατομμύρια για πέντε χρόνια σε μια χώρα που... χρεοκοπεί από τον Μάρτιο ως τον Ιούνιο κατά τα δημοσιεύματα!Εγινε χαμός για να μας δανείσουν. «Οι επενδυτές όρμησαν σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον» έγραφε στην πρώτη σελίδα της η αμερικανική «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ». Ανάλογη περιγραφή και από τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου: «Οι επενδυτές έτρεξαν σαν κοπάδι να αγοράσουν την πρώτη φετινή έκδοση ελληνικών ομολόγων» έγραψαν κι αυτοί στην πρώτη τους σελίδα. Αναμενόμενη η στάση τους. Εμπρακτη απόδειξη ότι απολύτως κανένας από αυτούς τους κύκλους δεν πιστεύει τα κατευθυνόμενα παραμύθια περί χρεοκοπίας. Και αυτοί ξέρουν, φυσικά.Με επιτόκιο 5,5% είχε δανειστεί πέρυσι τον Ιανουάριο η Ελλάδα. Τότε που υποτίθεται ότι η ελληνική οικονομία ήταν ισχυρή. Με 6,2% δανείστηκε φέτος. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είναι καλό επιτόκιο. Σίγουρα όμως είναι γελοιότητα να ισχυριστεί κανείς ότι η «ισχυρή οικονομία» απέχει από τη «χρεοκοπία» κατά... 0,7%! Η «ισχυρή» Ελλάδα δανείστηκε πέρυσι 66 δισεκατομμύρια ευρώ. Φέτος που «χρεοκοπεί» χρειάζεται να δανειστεί μόνο 54 δισεκατομμύρια! Δεν ισχυριζόμαστε ότι η οικονομική κατάσταση είναι ρόδινη. Εχουν όμως και οι πολιτικές και κερδοσκοπικές σκοπιμότητες και οι υπερβολές τα όριά τους πριν καταστούν γελοίες, έστω κι αν προέρχονται από το εξωτερικό.Ποτέ δεν θα αφεθεί η Ελλάδα να χρεοκοπήσει. Δεν συμφέρει με τίποτα τη Γερμανία. Αν έπεφτε η χώρα μας, οι Αγγλοαμερικανοί κερδοσκόποι θα επιτίθεντο κατά της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας που βρίσκονται σε ανάλογη ή και σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα. Χρεοκοπία της Ελλάδας ισοδυναμεί με έναρξη της διαδικασίας αποδόμησης της Ευρωζώνης. Χωρίς όμως το ευρώ καταρρέει η οικονομική, άρα και η πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρώπη.Το κόστος διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, η οποία δεν αποτελεί παρά το 3% της οικονομίας της ευρωζώνης, είναι κυριολεκτικά μηδαμινό. Εντελώς θεωρητικά μιλώντας, ακόμη και αν έπρεπε να δώσουν αποκλειστικά και μόνο οι γερμανικές τράπεζες τα υπόλοιπα 46 δισ. που θα δανειστεί φέτος η Ελλάδα, πάλι η υπόθεση θα ήταν αστεία. Οι γερμανικές τράπεζες έχουν δανείσει στην Ευρώπη 2,2 τρισεκατομμύρια ευρώ συνολικά. Από αυτά μόλις 37 δισεκατομμύρια στην Ελλάδα, ποσοστό... 1,8%, ενώ έχουν δανείσει 183 δισ. στην Ιρλανδία, 237 δισ. στην Ισπανία, 202 δισ. στην Ιταλία κ.λπ. Καθόλου δύσκολο δεν θα τους ήταν λοιπόν να δώσουν άλλα 46 δισ. στην υποτιθέμενα «απειλούμενη με χρεοκοπία» Ελλάδα για να σώσουν και αυτήν και το ευρώ.

Μας πιέζει το Βερολίνο και μας έχει μεταβάλει σε... «ευρω-πειραματόζωο», γιατί θέλει να συνετίσει τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα προβλήματα. Ανέκαθεν στην ΕΟΚ και στην ΕΕ, όταν εμφανιζόταν μία κρίση, οι Γερμανοί έβγαζαν το μπλοκ επιταγών, πλήρωναν και τα προβλήματα λύνονταν. Αυτό το ξέρουν όλοι οι Ευρωπαίοι. Τώρα η Μέρκελ θέλει να περάσει το μήνυμα ότι αυτή η εποχή πέρασε. Παρόλο που λόγω του ευρώ οι Γερμανοί πάλι είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν στο τέλος, αυτή τη φορά βάζουν πολύ σκληρότερους πολιτικούς και οικονομικούς όρους.

πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?cat...&pubid=9908906

ΥΓ Το κείμενο του εξαίρετου συντάκτη δημοσιεύθηκε 30-1-2010

Κανένας από τους σημερινούς πελαγομένους κυβερνώντες δεν το διάβασε......

Μήπως η χρεοκοπία για κάποιους είναι μια καλή μπίσνα;

Ο πρωθυπουργός είναι γυμνός.

τα εύκολα ψέματα εύκολα καίγονται
Ας δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι η βάση του 10 δεν απέδωσε και γι' αυτό καταργείται. Είχε όμως αποδώσει καλύτερα το προγενέστερο σύστημα, χωρίς αυτήν τη βάση; Οχι!Αντί λοιπόν να βρεθεί μια νέα λειτουργική λύση, απλώς επιστρέφουμε απ' το διαγνωσθέν κακό στο οικείο χειρότερο. Μια ακόμα πασοκιά (εις ό,τι αφορά τις σοφιστείες), άλλη μια πασοκιά στην πράξη - τόσο μπορούμετόσο κάνουμε!..

Κάτι δεν πάει καλά.
Κάτι πάει πολύ χειρότερα από τα συνηθισμένα εκείνα, που, χρόνια τώρα, μας κάνουν να λέμε κάθε τρεις και λίγο ότι «κάτι δεν πάει καλά».
Ο κ. Παπανδρέου είπε εν γνώσει του ψέματα στον ελληνικό λαό και κέρδισε τις εκλογές.
Πράγμα όχι καινοφανές, αλλά με αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτά τα ψέματα ήταν χοντρά.
Αμέσως μετά τις εκλογές περιεσφίχθη γύρω του έναν κλοιό συνεργατών που αντιμετωπίζουν το πολίτευμα όπως οι μουτζαχεντίν τις σουφραζέτες.
Ακολούθως άρχισαν βροχή οι πασοκιές. Με τα ηλεκτρονικά βιογραφικά, την ονοματολογία των υπουργείων και άλλα φαιδρά, κάργα αντιπαραγωγικά.

Στη συνέχεια ο κ. Πρωθυπουργός αφού ασκήθηκε με τον κ. Παπακωνσταντίνου στην προσφιλή τους σημίτεια δημιουργική λογιστική -πλην όμως με οικτρά αποτελέσματα- ανακάλυψε αίφνης ότι όχι μόνον έλεγε ψέματα προεκλογικώς ότι «υπάρχουν τα λεφτά», αλλά ότι προσέτι δεν «υπάρχει σάλιο».
Άρχισε τότε σοβαροφανώς έντρομος και αυτάρεσκα πανικόβλητος να φωνάζει εν δήμω τα εν οίκω, urbi et orbi ότι «είμεθα σε κώμα», ότι είναι η «χώρα στην εντατική» κι άλλα που έκαναν τα σπρεντ κανίβαλους.
Και τότε, αντί να στρωθεί κάτω η κυβέρνηση και να δουλέψει με παραγωγικά νομοσχέδια για το φορολογικό, το ασφαλιστικό, την παιδεία, την ανάπτυξη, ο κ. Πρωθυπουργός πάλι μεγαληγορώντας άρχισε τα ταξίδια δηλώνοντας (προς τους ιθαγενείς) «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» και προς τους εταίρους κουταμάρες εν τη μεθερμηνεία τους για «πιστόλια στο τραπέζι», μπλόφες, κι άλλα τραγελαφικά όσον και κωμικοτραγικά -μέχρι και στην Ουγγαρία (γιατί άραγε;) έφθασε η χάρη μας.

Ύστερα από όλα αυτά βεβαίως τα πράγματα ζόρισαν -όμως οι πασοκιές τον χαβά τους: κυνήγαγαν πάλι κάτι φοροφυγάδες μεγαλογιατρούς στο Κολωνάκι τάχα- ενώ στην πραγματικότητα άρχισαν να σφάζουν δημοσίους υπαλλήλους.
Αντί η κυβέρνηση να τσακώσει τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων, άρπαζε απ' την τσέπη του συνταξιούχου 50 ευρώ.
Αντί να σταματήσει αμέσως τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος κι αντί να οργανώσει αμέσως (και να παρατάξει) τον δημόσιο πλούτο, συνέχισε να προσλαμβάνει συμβούλους, να επιχορηγεί αχαΐρευτους και να υπηρετεί κανονικά τους νταβατζήδες.
Ένας πίθος των Δαναΐδων αδηφάγος, τον οποίον καλούνται να γεμίσουν οι Έλληνες από το υστέρημά τους, ενώ ασύδοτοι οι έχοντες και κατέχοντες συνεχίζουν να αυξάνουν το πλεόνασμά τους.
Στο σημείο αυτό ο κ. Παπανδρέου διαπίστωσε ότι η πολιτική του δεν είναι σοσιαλιστική, αλλά ότι αποτελεσματικές στην παρούσα φάση είναι μόνον οι νεοφιλελεύθερες συνταγές.
Τέτοια παραδοχή ιδεολογικής ήττας, ακόμα κι ως πασόκια, δεν έχει προηγούμενο.
Αλλά εκτός της οικονομίας, και στους υπόλοιπους τομείς τα πράγματα το ίδιο χειμέρια βαίνουν. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος, φέρ' ειπείν, πως όταν ο κ. Δρούτσας συζητά με τον κ. Νταβούτογλου περί υφαλοκρηπίδας δεν νομίζει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι η Κορίνθου - Τριπόλεως.
Ή ότι η πράσινη ανάπτυξη είναι ολίγη από Σουφλιά χωρίς λιπαρά. Ή ότι η λυδία λίθος για την εκπαίδευση είναι η βάση του 10. Ή ότι χρειάσθηκε είκοσι μέρες ο κ. Παπακωνσταντίνου για να εννοήσει ότι το χαράτσι του 8% δεν είναι ο φόρος Τόμπιν.
Τσαπατσουλιές, ανακολουθίες, προχειρότητες, παλινωδίες, αναδιπλώσεις, πειραματισμοί μαθητευόμενων μάγων στου κασίδη το κεφάλι.
Κι έτσι παρά τους πανηγυρισμούς συχνά - πυκνά των παπαγάλων στα ΜΜΕ, φθάσαμε ως εδώ: οι ξένοι σοφοί που θα έφερνε στη χώρα ο κ. Παπανδρέου να 'ναι οι κομισάριοι του ΔΝΤ.
Και τώρα παραδίδοντας τα κλειδιά της χώρας στους Επικυριάρχους γίνεται ο πρώτος πρωθυπουργός υπό κατοχήν στη μεταπολιτευτική περίοδο.
Όμως, αδιάβροχος ο μοιραίος αυτός άνθρωπος, δήλωνε χθες στη βουλή ότι «εμείς δεν πανηγυρίσαμε ποτέ», δειλός, έριχνε το φταίξιμο για τον ερχομό του ΔΝΤ στις «συντηρητικές δυνάμεις της Ένωσης» και μιθριδατικός, διακήρυττε ότι τώρα «νιώθει πιο σοσιαλιστής παρά ποτέ».
Δεν ξέρω πια τι λέει, όταν ξέρει τι λέει, κι ούτε ξέρω αν καν ξέρει τι λέει. Κάτι δεν πάει καλά...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 17.IV.2010 stathis@enet.gr

Σχετικά

1. 5% σωτήρες του Γιάννη Παρασκευόπουλου

2. Kamikaze Bailout του Διόνυσου

3. Το κοντέρ μηδενίζει, ο χρόνος μετράει- κι εμείς καθυστερούμε.