Ρέκβιεμ για ένα όνειρο

Ρέκβιεμ για ένα όνειρο

Βερολίνο, 1945 18.07.2015, Συντάκτης: Γιώργος Τσιάρας Βαριά κι ασήκωτη μέρα η σημερινή, «κερασάκι» σε μιαν αβάσταχτη εβδομάδα των παθών που ξεκίνησε με το μνημονιακό σοκ το πρωινό της Δευτέρας και, όπως όλα δείχνουν, θα κρατήσει αρκετά χρόνια. Και η ψυχή μας βαριά -ρέκβιεμ για ένα όνειρο στον ΣΥΡΙΖΑ, στη συγκυβέρνηση, στον πάντα γελαστό και γελασμένο λαό που πίστεψε ότι μπορεί να υπάρξει αριστερή εναλλακτική εντός του ευρώ και χωρίς λιτότητα και εξόφθαλμη αδικία. Βγαίνω από το σπίτι και ο Υμηττός καίγεται: στο ψιλικατζίδικο της γωνίας δύο μεσήλικες κυρίες μαλώνουν για τον Τσίπρα -η μια λέει να βγούμε στους δρόμους να τον ρίξουμε τον ψεύτη, τον προδότη, η άλλη λέει άσ’ το τώρα, έγινε, και τι ήθελες να κάνει δηλαδή το παιδί, να μας κάψει όλους για να κάνει το χατίρι στον Λαφαζάνη; Πληρώνω γρήγορα και βγαίνω στον δρόμο θολωμένος.

Δυο στενά πιο κάτω, στα όρια του Βύρωνα με το Παγκράτι, βλέπω την πινακίδα: οδός Μοργκεντάου. Προσφυγούπολη ο Βύρωνας, δικαίως έκανε δρόμο τον Χένρι Μοργκεντάου τον πρεσβύτερο, τον Γερμανοεβραίο (γεννημένο στο Μανχάιμ) πρέσβη των ΗΠΑ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, τον πρώτο διπλωμάτη που αποκάλυψε στην παγκόσμια κοινή γνώμη τις φρικτές λεπτομέρειες της αρμενικής και αργότερα της ποντιακής γενοκτονίας και με την τόλμη του βοήθησε να γλιτώσουν εκατομμύρια άνθρωποι -έστω και πρόσφυγες- από το λεπίδι. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1923, διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων. Ομως το δικό μου το μυαλό, το άρρωστο, τρέχει ήδη στον γιο του, τον Μοργκεντάου τζούνιορ –τον υπουργό Οικονομικών του Ρούζβελτ στο «Νιου Ντιλ» και συντάκτη του περίφημου ομώνυμου σχεδίου στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που κατά τη γνώμη μου τον καθιστά εξαιρετικά επίκαιρο...

Συντηρητικός οικονομολόγος ο Μοργκεντάου, λάτρης των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και των «νοικοκυρεμένων» δαπανών, διαφωνούσε συχνά με τον... απλοχέρη Ρούζβελτ και τον πραγματικό εμπνευστή του Νιου Ντιλ, τον Τζον Μέιναρντ Κέινς. Πειθάρχησε όμως στις ανάγκες του λαού του, κατανίκησε τη Δίνη της Μεγάλης Υφεσης «σπρώχνοντας» αμέτρητα δισεκατομμύρια σε δημόσια έργα και κοινωνικές παροχές και έθεσε τις βάσεις για το αξιοζήλευτο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης (Social Security), που ακόμα παλεύουν ογδόντα χρόνια αργότερα να ξεπατώσουν στρατιές νεοφιλελεύθερων λομπιστών και οικονομολόγων. Δική του ήταν και η ιστορική απόφαση για τον «ευνουχισμό» των άπληστων τραπεζιτών της Wall Street μέσω του διαχωρισμού των επενδυτικών και των καθαρά τραπεζικών δραστηριοτήτων τους -μια απόφαση που αντιστράφηκε τελικά τη δεκαετία του ’90 από τον μακρινό διάδοχό του στην κυβέρνηση Κλίντον, τον Μπομπ Ρούμπιν της Citibank, ανοίγοντας τον δρόμο για τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 που (εξ ανακλάσεως) καταστρέφει σήμερα τη χώρα μας.

Πάμε τώρα στο «σχέδιο Μοργκεντάου». Γύρω στα μέσα του Σεπτέμβρη του 1944, με τη Βέρμαχτ να υποχωρεί σε όλα τα μέτωπα και το τέλος του πολέμου προ των πυλών, ο Μοργκεντάου έπεισε τον Ρούζβελτ πως αυτή τη φορά η Γερμανία έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά, ώστε να μην μπορέσει να ξανασηκώσει κεφάλι και να απειλήσει με τη μεγαλομανία της την Ευρώπη και τον πλανήτη. Επρεπε, δηλαδή, να απογυμνωθεί από κάθε βαριά βιομηχανική δραστηριότητα, να μοιραστούν όλα της τα μεγάλα εργοστάσια και τα ορυχεία στους νικητές, με μέρος των μελλοντικών εσόδων τους να επιστρέφεται στις λεηλατημένες από τους ναζί χώρες, σαν την Ελλάδα, και γενικώς να μετατραπεί αυτός ο βιομηχανικός γίγαντας σε μια πρωταρχικώς «αγροτική και βουκολική οικονομία». Μιλώντας στη γυναίκα του, την Ελεανόρ, ο Ρούζβελτ είπε πως το σχέδιο είναι σκληρό, αλλά «πρέπει να εφαρμοστεί, γιατί αυτή τη φορά πρέπει οι Γερμανοί να καταλάβουν ότι έχασαν οριστικά τον πόλεμο»! Ο Στάλιν φυσικά συμφωνούσε: ήδη από το ’43, στην Τεχεράνη, είχε πει στον Ρούζβελτ πως «αν αφήσουμε τους Γερμανούς μετά τον πόλεμο να φτιάχνουν ακόμη και μεταλλικά έπιπλα, αυτοί είναι ικανοί μέσα σε λίγους μήνες στα ίδια εργοστάσια να φτιάχνουν αεροπλάνα και τανκς»! Ο Τσόρτσιλ, αντίθετα, ήθελε μια εξαρτημένη, αλλά ισχυρή μεταπολεμική Γερμανία ως «οδόφραγμα» στην επελαύνουσα ΕΣΣΔ: όταν όμως συναντήθηκε με τον Ρούζβελτ στο Κεμπέκ, λίγες εβδομάδες πριν ταξιδέψει στη Μόσχα για να μοιράσει με τον Στάλιν την ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια στο περίφημο χαρτάκι που σφράγισε τη μοίρα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και της Ελλάδας, ο Βρετανός statesman συνυπέγραψε το σχέδιο υπό την ασφυκτική πίεση του «FDR» και του ίδιου του Μοργκεντάου, που τον εκβίασαν ότι αν δεν υποχωρούσε, η Βρετανία δεν θα λάμβανε δάνειο εξίμισι δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις ΗΠΑ... Δέκα Μαΐου του ’45. Η νικημένη, κατεχόμενη πλέον, Γερμανία κείται σε ερείπια, κομμένη στα τέσσερα, με τον υποσιτισμένο πληθυσμό της να τρέφεται από τα συσσίτια.

Ο Ρούζβελτ έχει πεθάνει, αλλά πίσω από τις κουίντες το σχέδιο Μοργκεντάου αρχίζει να εφαρμόζεται έχοντας πάρει τη μορφή της «οδηγίας 1067» του αμερικανικού στρατού κατοχής. Για δύο χρόνια, ώς το 1947, εκατοντάδες εργοστάσια αποσυναρμολογούνται και μεταφέρονται στις νικήτριες χώρες τέσσερα εκατομμύρια Γερμανοί αιχμάλωτοι που εργάζονται καταναγκαστικά -κατά παράβαση της συνθήκης της Γενεύης- στη Ρωσία, τη Γαλλία και τη Βρετανία και οι μεγάλες βιομηχανικές ζώνες, όπως το Ρουρ, η Σιλεσία και το Σάαρ, μετατρέπονται σε προτεκτοράτα των Συμμάχων. Ο,τι δεν μπορεί να μεταφερθεί -όπως ας πούμε οι τεράστιες ναυπηγικές εγκαταστάσεις της Blohm & Voss- ανατινάζεται, ενώ τα «παιδιά του Μοργκεντάου» -μια ομάδα Αμερικανών οικονομολόγων με έδρα το Βερολίνο- «ξηλώνουν» συστηματικά το γερμανικό τραπεζικό σύστημα. Ταυτόχρονα οι μεγάλες δυνάμεις «σφάζονται» για το ποιος θα εξασφαλίσει τους καλύτερους ναζί επιστήμονες και «ειδικούς» και τις βιομηχανικές και πολεμικές «πατέντες» και φόρμουλες που κρύβουν στα κεφάλια τους: νικητής αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά η Αμερική, που με την «Επιχείρηση Συνδετήρας» ξεπλένει χιλιάδες πρωτοκλασάτους ναζί. Το «σχέδιο Μοργκεντάου» πεθαίνει οριστικά το 1947, όταν ο στρατηγός Λούσιους Κλέι, ο «κυβερνήτης» της αμερικανικής ζώνης κατοχής, πείθει τον Τρούμαν ότι η καθημαγμένη και πεινασμένη δυτική Γερμανία θα «στρεφόταν σύσσωμη στον κομμουνισμό» αν δεν της επιτρεπόταν η επανεκβιομηχάνιση.

Ο Ψυχρός Πόλεμος έχει ήδη ξεσπάσει, με πρώτο «θερμό» μέτωπο την Ελλάδα του Εμφυλίου – και οι φανατικοί αντικομμουνιστές στην Ουάσινγκτον και το Λονδίνο υποστηρίζουν ότι η «ελεύθερη Ευρώπη» δεν μπορεί να επιζήσει οικονομικά και πολιτικά χωρίς μια τεμαχισμένη και αποστρατιωτικοποιημένη μεν, αλλά πάντως ισχυρή οικονομικά Γερμανία. Είναι η ώρα του σχεδίου Μάρσαλ, της αερογέφυρας του Βερολίνου και της απαρχής μιας διαδικασίας που οδηγεί το ’53 στη διαγραφή του γερμανικού χρέους και των απαιτήσεων για πολεμικές αποζημιώσεις και τελικά στο «Wirtschaftswunder», το τεχνητό «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας, την επανένωσή της το ’90 (παρά τις διαφωνίες όσων διέθεταν στοιχειώδη ιστορική μνήμη) και τη σημερινή της νέα γιγάντωση σε βάρος -ως συνήθως- των γειτόνων και εταίρων της...

To άρθρο έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα των Συντακτών 18-7-2015

First we take Athens

29/08/14  ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

First we take Athens

 

1941---------------2014.

   

Του Τάσου Τσακίρογλου

First we take Athens, then we take Paris. Σ’ αυτό το δόγμα φαίνεται να συνίσταται η στρατηγική της οικονομικής κατάληψης της Ευρώπης από τις γερμανικές οικονομικές ελίτ, αφού, μετά την άλωση Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας, σειρά παίρνουν τώρα Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία.

Με ξεκάθαρο πολιτικό στόχο μια γερμανική Ευρώπη, γίνεται ορατό πλέον ότι το όργανο για την κυριαρχία είναι η «δημοσιονομική προσαρμογή», για την επιβολή της οποίας επιστρατεύονται όλα τα μέσα: νουθεσίες, απειλές, εκβιασμοί έως και πραξικοπήματα, όπως αυτά που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Ιταλία για την τοποθέτηση στην εξουσία ανθρώπων των τραπεζών, όπως ο Μόντι και ο Παπαδήμος. Σήμερα στη Γαλλία παραμένει μεν ο πρωθυπουργός, αλλά αποκεφαλίζονται όλοι οι υπουργοί που διαφωνούν με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του Φρ. Ολάντ και τολμούν να βγάλουν γλώσσα στο Βερολίνο, ψελλίζοντας έστω ορισμένα αυτονόητα για την καταστροφική λιτότητα. Στη θέση του «αυθάδους» Μονμπούρ τοποθετήθηκε ένας ζάπλουτος πρώην τραπεζίτης, ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος, ως ένδειξη αστικής ανωτερότητας και σε απόλυτο πνεύμα Μαρίας Αντουανέτας, είχε δηλώσει στο παρελθόν: «Τα χρήματα δεν πρέπει να σε προσδιορίζουν. Είναι ένα εργαλείο ελευθερίας, τίποτ’ άλλο» (!).

Η απάντηση βέβαια στις γαλλικές επικρίσεις περί γερμανικής επιβολής ήρθε άμεσα από την πραγματική πρωτεύουσα της Ευρώπης. «Μέχρι τώρα η κυβερνητική πολιτική [στη Γαλλία] χαρακτηριζόταν από δισταγμούς και εσωτερικές διαμάχες. [...] Η τοποθέτηση του Μακρόν εκπέμπει το μήνυμα πως επιτέλους ο Φρ. Ολάντ έχει πάρει σοβαρά την υπόθεση των μεταρρυθμίσεων», έγραψε η Rheinische Post.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Είναι σημαντικό ότι ο Γάλλος πρωθυπουργός δεσμεύτηκε να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις. [...] Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο».

Περισσότερο σαφής, αν και ελάχιστα πειστικός, ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής λιτότητας, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος χαρακτήρισε τον αποκεφαλισμό της κυβέρνησης από τον Ολάντ «εσωτερικές διαμάχες στη Γαλλία», από τις οποίες, όπως είπε, «αντλήθηκαν τα σωστά συμπεράσματα». Και ο νοών νοείτω. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών (τσιτάροντας Σαμαρά) δεν δίστασε μάλιστα να χαρακτηρίσει «success story» τις περιπτώσεις Ελλάδας, Ισπανίας, Ιρλανδίας και Πορτογαλίας.

Σε επίπεδο Βρυξελλών δεν υπάρχει αμφιβολία για το ποιος είναι το αφεντικό και για το ποια πολιτική θα συνεχιστεί. Στη θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τοποθετήθηκε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο πρώην πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, μιας χώρας φορολογικού παραδείσου, η οποία αρνείται να τεθεί σε έλεγχο για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Για τη θέση δε του προέδρου του Γιούρογκρουπ προορίζεται ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών, Λουίς ντε Γκίντος, πρώην άνθρωπος της μοιραίας Lehman Brothers (όπως ο Μόντι και ο Παπαδήμος), ζηλωτής της λιτότητας και έμπιστος των μεγάλων επιχειρήσεων.

«Η μετωπική επίθεση των σημαντικότερων εγκεφάλων κατά της γερμανικής πολιτικής καταδεικνύει όχι μόνο πόσο διευρύνθηκε το χάσμα μεταξύ πολιτικής και οικονομίας –κυρίως όσον αφορά θέματα όπως η “ευρωκρίση”–, αλλά καθιστά επίσης σαφές πόσο δύσκολο είναι για τη Γερμανία να επιβάλει τις ορθόδοξες οικονομικοπολιτικές της απόψεις στην Ευρώπη», έγραψε ο δημοσιογράφος Χόλγκερ Σέπιτς στη «Welt am Sonntag», σχολιάζοντας τα πυρά που δέχτηκε η Α. Μέρκελ από τους νομπελίστες οικονομολόγους στο Λιντάου.

Φυσικά, οι προειδοποιήσεις για ύφεση και στασιμότητα στην Ε.Ε δεν συγκινούν τις κυρίαρχες ελίτ, οι οποίες κινούνται στη βάση του πλέον βραχυπρόθεσμου συμφέροντος και στη λογική τού «ό,τι αρπάξουμε σήμερα». Αυτό το είδος αρπακτικού καπιταλισμού (predatory capitalism) μπορεί να κάνει ακόμα πιο πλούσιο το 1%, αλλά ταυτόχρονα λεηλατεί τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων και, κυρίως, θέτει σε κίνδυνο τη βιόσφαιρα, φέρνοντας ακόμα πιο κοντά τα σενάρια καταστροφής. Το «ξεχασμένο», ελέω κρίσης, αυτό θέμα φέρνει στην επικαιρότητα το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Αυτό αλλάζει τα πάντα: ο καπιταλισμός εναντίον του κλίματος», στο οποίο καλεί για μια ριζοσπαστική μαζική δράση των πολιτών, προκειμένου να σταματήσουν την κατρακύλα.

Ορισμένες φορές, όταν πρόκειται να γράψουμε για την κρίση, έχουμε μια αίσθηση ματαιότητας, καθώς κυριαρχεί η πεποίθηση ότι «όλα έχουν πλέον ειπωθεί» και όλοι έχουν κουραστεί, όπως και εμείς που τα γράφουμε. Ωστόσο, το φθινόπωρο προμηνύεται σκληρό στις «κατειλημμένες» χώρες. Στην Ελλάδα η φορολεηλασία και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου μπαίνει σε νέα τροχιά, στην Ιταλία προβλέπονται στον προϋπολογισμό νέες περικοπές 20 δισεκατομμυρίων, ενώ στη Γαλλία η ανεργία ξεπερνά το 10% και η λιτότητα σαρώνει. Και όχι μόνο. Τα στοιχεία του δεύτερου τριμήνου δείχνουν την ευρωπαϊκή οικονομία σε ύφεση, ενώ και στη Γερμανία το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 0,4%.

Είναι φανερό ότι το πλοίο της Ε.Ε οδηγείται στα βράχια, έχοντας στο τιμόνι ένα μανιακό καπετάνιο και επιβάτες που παρακολουθούν τη μοιραία πορεία σαν υπνωτισμένοι. Μπορεί κάτι να μας αφυπνίσει;

t.tsakiroglou@efsyn.gr

Οι στρατηγοί των Βρυξελλών και οι δεκανείς της Αθήνας

 

 

Οι στρατηγοί των Βρυξελλών και οι δεκανείς της Αθήνας

• Χρήστου Δημήτρης

10.08.2014

 

Οι ΗΠΑ κατάφεραν να παρασύρουν, χωρίς μεγάλη δυσκολία ομολογώ, σύσσωμη την Ε.Ε στον οικονομικό πόλεμο που κήρυξαν στη Ρωσία. Παράλληλα, μέσω της απολύτως εξαρτημένης κυβέρνησης του Κιέβου προσπαθούν να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο με τη Μόσχα. Ποιος μπορεί να μαντέψει τη συνέχεια; Μπορούν οι ΗΠΑ; Όπως τη μάντεψαν στο Ιράκ, στη Λιβύη και τη Συρία; Μπορεί η Γερμανία, που έχει ιστορικό προηγούμενο με τον οικονομικό πόλεμο που κήρυξε ο Μπίσμαρκ στους Ρώσους το 1887 και κατέληξε σε φιάσκο; Οι Αμερικανοί υποστήριζαν ότι με το εμπάργκο και την απομόνωση της Ρωσίας θα ενισχυθεί η... δημοκρατική ρωσική αντιπολίτευση. Μπίνγκο! Η δημοτικότητα του Βλαντίμιρ Πούτιν αγγίζει πλέον το 90% ενώ οι αρνητικές γνώμες είναι μόλις 3%!

• "Όποιος ξεκινάει έναν πόλεμο, έστω και οικονομικό - πρέπει να έχει τις απαντήσεις σε δύο ερωτήσεις: Ποιος είναι ο στόχος και ποια είναι η έξοδος;"

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ όμως μόνο στον οικονομικό πόλεμο. Είναι αδύνατον κανείς να προσδιορίσει με ακρίβεια τις οικονομικές απώλειες που θα υποστούν -κυρίως- οι Ευρωπαίοι. Γνωρίζουν πολύ καλά, τουλάχιστον οι μεγάλες δυνάμεις, ότι οι Αμερικανοί σχεδιάζουν ένα επικίνδυνο γεωστρατηγικό παιχνίδι στην Ευρασία, το οποίο μάλιστα έχει περιγράψει με εντυπωσιακή ακρίβεια ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στο περίφημο βιβλίο του "Η Μεγάλη Σκακιέρα" (εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, 1998). Ένα παιχνίδι όπου όλα τα πολιτικά κέρδη θα τα έχουν οι ΗΠΑ, με την Ε.Ε. και στην περίπτωση της Ουκρανίας να πληρώνει όλη την πιθανή ζημιά. Η Ουάσιγκτον ποτέ δεν παραιτήθηκε του δικαιώματος να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού στους οποίους όλοι οφείλουν να υποτάσσονται.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ η Ευρώπη, όταν πέρασε στο ενιαίο νόμισμα και θέλησε να ξεφύγει από την ασφυκτική κηδεμονία των ΗΠΑ δημιουργώντας τον δικό της ευρωστρατό, στις πρώτες μπουνιές πέταξε λευκή πετσέτα. Από εκεί και πέρα η ενοποιημένη Γερμανία αύξησε τις φιλοδοξίες της και κατέστρωσε τα δικά της σχέδια για την οικονομική και πολιτική ηγεμονία της Ένωσης. Οι τωρινές αμερικανικές παρεμβάσεις έχουν διπλό στόχο. Να βγάλουν τη Ρωσία από τον ευρωπαϊκό χώρο και να φρενάρουν την οικονομική ανάπτυξη της Ε.Ε. και κυρίως της Γερμανίας, τα οικονομικά υπερκέρδη της οποίας πολλαπλασιάζονται ανησυχητικά. Μιας Γερμανίας που, όπως αποδείχτηκε, δεν είχε το ειδικό βάρος και την απαιτούμενη πολιτική και οικονομική ομοφωνία των εγχώριων ελίτ για να αντιδράσει.

ΠΑΡ' ΟΤΙ ακόμα δεν υπάρχει κανένα τεκμηριωμένο στοιχείο για την ευθύνη της ρωσικής ηγεσίας στην κατάρριψη του μπόινγκ, οι Αμερικανοί με τον τσαμπουκά τους επέβαλαν σε όλους να περάσουν σε φάση σκληρού οικονομικού πολέμου με τον Πούτιν. Η επιδείνωση των κυρώσεων αρχίζει να μοιάζει με αληθινό εμπορικό πόλεμο έγραψε στον Economist o Jacob Augstein και συμπλήρωσε. "Δεν θα υπάρξουν νεκροί και τραυματίες. Μόνο χρεοκοπίες και ζημίες. Αλλά κι ο εμπορικός πόλεμος πόλεμος είναι. Κι όποιος ξεκινάει έναν πόλεμο πρέπει να έχει τις απαντήσεις σε δύο ερωτήσεις: Ποιος είναι ο στόχος και ποια είναι η έξοδος; Μόνο που οι αρχιστράτηγοι των Βρυξελλών απαντήσεις δεν έχουν".

ΜΗΠΩΣ έχουν οι... δεκανείς που έχουν αναλάβει τη διεκπεραίωση των εντολών της τρόικας στην Αθήνα; Σιγά μην τους ενδιαφέρουν οι απαντήσεις. Για ό,τι χρειαστεί θα ρωτήσουν το Βερολίνο. Εδώ και περισσότερο από έναν μήνα έκανε μπαμ πως οι κυρώσεις τις οποίες συνυπογράφει αβλεπί η ελληνική κυβέρνηση, θα έχουν βαρύ κόστος στις ελληνικές εξαγωγές, κυρίως των αγροτικών προϊόντων. Όμως ο πρωθυπουργός και ο συνέταιρός του υπουργός Εξωτερικών ακόμα προσπαθούν να στριμώξουν τον Τσίπρα στο θέμα της Αργεντινής! Όταν λοιπόν οι αγρότες και οι Έλληνες εξαγωγείς αισθάνθηκαν τη φωτιά των κυρώσεων, εκείνος που ανέλαβε ρόλο διαπραγματευτή μέσω της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα ήταν ο γραμματέας διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του ΥΠΕΞ Παναγιώτης Μίχαλος! Αυτό έλειπε, να τολμήσει να κάνει τηλεφώνημα στον Λαβρόφ ο Βενιζέλος ή στον Πούτιν ο Σαμαράς.

ΚΙ ΕΝΩ στη δική μας χώρα, η οποία βρίσκεται στην πλέον σκληρή φάση της οικονομικής της κρίσης και δεν έχει το παραμικρό περιθώριο απωλειών στο ήδη περιορισμένο εξαγωγικό της εμπόριο, το μόνο που απασχολεί το δίδυμο της συμφοράς είναι να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία. Πλην όμως, άλλες πληττόμενες χώρες, όπως η Λιθουανία, η Πολωνία και πρόσφατα η Φινλανδία, έθεσαν θέμα στις Βρυξέλλες. Μάλιστα, ο Φινλανδός πρωθυπουργός Αλεξάντερ Στουπ έκανε ένα βήμα παραπέρα, υποβάλλοντας αίτημα στην Κομισιόν για αποζημιώσεις στις χώρες που υφίστανται ζημιές από το εμπάργκο. Τι να τις κάνουμε εμείς τις αποζημιώσεις με τόσο μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα; Είναι ικανοί να το πουν.

ΠΟΙΟΣ και πώς θα βρει νέες αγορές για τις ελληνικές εξαγωγές, αν ο οικονομικός πόλεμος κλιμακωθεί, όπως όλα δείχνουν; Ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης, που μας ζήτησε και τα ρέστα επειδή -λέει- άφησε εκατομμύρια αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα για να φτιάξει τώρα (!) το σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης, ή ο Βενιζέλος το υπουργείο του οποίου έχει αναλάβει και την εξωτερική οικονομική πολιτική χωρίς την παραμικρή οργανωτική δυνατότητα να την ασκήσει; Οι επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας τι άλλο θέλουν για κατανοήσουν πως θα εξαφανιστούν από τον οικονομικό χάρτη αφού τα σχέδια των κατακτητών δεν προβλέπουν ελληνικής ιδιοκτησίας παραγωγικές επιχειρήσεις; Τι κερδίζουν παρακολουθώντας τους παλιούς και νέους νταβατζήδες να ληστεύουν τη χώρα διατάσσοντας τον μπάτλερ Σαμαρά να εκτελεί τις εντολές τους και να ψηφίζει νομοσχέδια που έχουν συνταχθεί στα γραφεία τους; Το ακροτελεύτιο άρθρο του ελληνικού Συντάγματος είναι σαφές.

dchristou52@gmail.com
το αρθρο έχει δημοσιευθεί στην Αυγή 10-8-2014

8 ταξικές ληστείες απο επαγγελματίες κλέφτες.

"Λεφτά υπάρχουν": μας τα παίρνουν με πολλαπλές ανακατανομές

• Κοτζιάς Νίκος

02.02.2014

Το σύστημα, με μοχλό την πολιτική εξουσία και πλάτες την ξένη τρόικα, στόχευσε εξαρχής στη μονόπλευρη λιτότητα και από εκεί στην άγρια ανακατανομή σε βάρος της πλειονότητας, με σειρά μηχανισμών τους οποίους πρέπει να αποκαλύπτουμε. Τέτοιος μηχανισμός υπήρξε στο παρελθόν και το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Στη διάρκειά του, οι μεγαλοεισοδηματίες εφάρμοσαν όλους τους ληστρικούς κανόνες της πρωταρχικής συσσώρευσης.

Ο πρώτος μηχανισμός ανακατανομής είναι η μείωση των μισθών και συντάξεων, η υποτίμηση της μικρής και μεσαίας ακίνητης περιουσίας, οι φοροκλοπές και η μεγάλη φοροδιαφυγή, οι εισφοροκλοπές και οι μίζες που έχουν συσσωματωθεί στο σημερινό δημόσιο χρέος.
Η δεύτερη ανακατανομή γίνεται με τον μηχανισμό λεηλασίας του δημόσιου πλούτου. Η λεηλασία αυτή έχει πολλαπλές μορφές. Αφενός άμεσες, όπως υπερβολικά μεγάλες εκπτώσεις κατά την αγορά δημόσιας περιουσίας Παραδείγματα δεκάδες: στη Χαλκιδική (Σκουριές), μία από τις ακριβότερες περιοχές της Ε.Ε., η δημόσια γη (μαζί με τον χρυσό) πουλήθηκε με 32 ευρώ το στρέμμα. Ανάλογα έγιναν και ως προς το καλύτερο φιλέτο της Μεσογείου, τον Λαιμό της Βουλιαγμένης, αλλά και με δημόσια κτήρια στο κέντρο της Αθήνας, όπου κοστολογήθηκε η τιμή του τετραγωνικού στα 820 ευρώ. Αφετέρου έμμεσες, όπως το φτηνό ρεύμα που παρέχεται σε μεγάλους επενδυτές.



Ένας τρίτος μηχανισμός είναι η χρηματοδότηση των τραπεζών από το λαϊκό εισόδημα μέσω της ευρωπαϊκής αναχρηματοδότησης. Η τελευταία δεν χρεώθηκε στους τραπεζίτες που επί δεκαετίες καρπώνονται υπερκέρδη, αλλά, μέσω του δημόσιου χρέους, στον ελληνικό λαό. Η χρέωση έγινε διττά: αφενός με το κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων καθώς και των αποθεματικών των ΑΕΙ και των νοσοκομείων, γεγονός που περιόρισε το κοινωνικό κράτος, αφετέρου δε με τη μείωση των μισθών και των συντάξεων στο όνομα του αυξανόμενου χρέους. Με αυτό τον τρόπο, το τραπεζικό χρέος της εποχής του Γ. Αλογοσκούφη (2008-2009), που μετατράπηκε σε δημόσιο, ενώ κατέληξε να γίνει και ιδιωτικό. Νοικοκυριά μισθωτών και συνταξιούχων, καθώς και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, κλήθηκαν να πληρώσουν τη λυπητερή των δανεισμών υπέρ των τραπεζών.
Η προηγούμενη ανακατανομή του χρέους, από το χρηματιστήριο και τους τραπεζίτες στο Δημόσιο και από εκεί στους ιδιώτες είχε και συνέχεια, την τέταρτη διαδικασία ανακατανομής. Η μείωση των φτωχών και μεσαίων εισοδημάτων και η ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας, της φορολογίας και τα νέα χαράτσια περιόρισαν δραματικά τα εισοδήματα της πλειονότητας των Ελλήνων και απαξίωσαν την περιουσία τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και στη συνέχεια χάνουν την ίδια την περιουσία τους. Με άλλα λόγια, τα φτωχά και μεσαία στρώματα κλήθηκαν να στηρίξουν την αναχρηματοδότηση των τραπεζών με το εισόδημά τους, ενώ έγιναν ταυτόχρονα τροφοδότες περιουσίας για τις τελευταίες.

Ακόμα πιο προκλητική είναι η πέμπτη ανακατανομή. Τα λεφτά που λαμβάνουν οι τράπεζες για την αναχρηματοδότησή τους και τα οποία τα έχει πληρώσει διπλά ο μισθωτός, ο συνταξιούχος και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, με περιορισμό εισοδήματος και απώλεια περιουσίας, δεν πέφτουν στην αγορά, αλλά σε ιδιώτες που έχουν πρόσβαση στους κύκλους της κυρίαρχης πολιτικής και της ολιγαρχίας. Έτσι, υπερήλικας επιχειρηματίας που βαδίζει προς τα ενενήντα, δεν μπορούσε να πληρώσει σε τράπεζα εδώ και χρόνια τα νοίκια από ακίνητα που χρησιμοποιούσε και πήρε χαμηλότοκο δάνειο 30 ετών (!) προκειμένου να ξεπληρώσει τα χρέη του και να αγοράσει αυτά τα ακίνητα. Ανάλογα, οι τράπεζες πουλούν τα ακίνητά τους χωρίς να εισπράττουν πραγματικά χρήματα, αλλά δίνοντας δάνεια φτηνά (δανεικά και πιθανότατα αγύριστα) στους «αγοραστές».

Η έκτη ανακατανομή προκύπτει από τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Ο συνεχής περιορισμός του σημαίνει ότι το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, λογικά και ιστορικά, μετακινείται από τη χρηματοδότησή του από το σύνολο της κοινωνίας στους μη έχοντες και μη κατέχοντες. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζει το Σύστημα Παρακμής ότι μπορούν να μετακινούνται κονδύλια από το κοινωνικό κράτος για τους δανειστές και τους συστημικούς επιχειρηματίες.

Η έβδομη ανακατανομή είναι ο μηχανισμός χρηματοδότησης των ΜΜΕ - καναλαρχών / διαπλοκής με πολλαπλά δάνεια, ώστε να στηρίζουν τους υπόλοιπους μηχανισμούς ανακατανομής. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ενώ κόπηκαν οι μισθοί σε όλους τους τομείς, εξακολουθούν να υπάρχουν υψηλότατοι μισθοί στις επιχειρήσεις της διαπλοκής, παρά το γεγονός ότι πληρώνονται από δάνεια τραπεζών, δηλαδή από την αναχρηματοδότηση που διασφαλίζει η μείωση των υπόλοιπων μισθών.

Τέλος, η όγδοη ανακατανομή ετοιμάζεται και θα είναι το σκάνδαλο. Η τρόικα επιδιώκει να πουλήσει τις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες σε τιμές ξεφτιλιστικές σε τρίτους επιχειρηματίες. Με αυτό τον τρόπο σε εκείνους θα πάνε οι τράπεζες και σε εμάς όλους θα μείνουν: α) τα χαμηλά εισοδήματα, β) η υποτιμημένη περιουσία (αν δεν έχουν χαθεί και τα δύο προηγούμενα) και γ) τα δάνεια στήριξης αυτών των τραπεζών! Οι πολίτες, δηλαδή, υφίστανται τις συνέπειες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να χαρίσει στους τραπεζίτες τα λεφτά αυτών των δανείων που θα πληρώνει ο ελληνικός λαός για δεκαετίες. Θα πρόκειται για το σκάνδαλο του αιώνα.
Το συμπέρασμα είναι ότι όταν οι μνημονιακοί μιλούν για μονόδρομο, εννοούν ότι πρέπει να αποδεχτούμε τους πιο πάνω μηχανισμούς της διαδικασίας άγριας ανακατανομής υπέρ των Ολίγων. Οι αναστροφές των σημερινών ανακατανομών από μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας αυτόματα θα αποτελέσουν συστατικό ενός άλλου δρόμου. Πέρα από την ανάγκη νέων πόρων και διασφάλισης της ρευστότητας, η δίκαιη αξιοποίηση του υπάρχοντος πλούτου μπορεί να αποτελέσει μηχανισμό μιας άλλης πολιτικής και βάση χρηματοδότησης μιας κοινωνικά δίκαιης και παραγωγικής ανάπτυξης του τόπου.
Ευχαριστώ την "Αυγή" που διαθέτει τις φιλόξενες στήλες της σε αρθρογράφους διαφορετικών κινήσεων, όπως σε μένα και το «Πράττω». Κινήσεων που επιθυμούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός ισχυρού αντιμνημονιακού - δημοκρατικού μετώπου. Η γνωριμία των απόψεων κάθε πλευράς συμβάλλει σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Ελλάδα Γερμανία πόσο συμμαχία;;

Altesmuseum, Berlin

 Η Μέρκελ καλοπιάνει τους Γερμανούς και απειλεί τους λοιπούς Ευρωπαίους

Μπαλή Κάκη

Ημερομηνία δημοσίευσης: 17/07/2012

Εν μέσω καύσωνα, η καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ, μαύρισε την ψυχή των εταίρων της, για να χαϊδέψει την ψυχή των δυνάμει ψηφοφόρων της. Προφανώς το σημαντικό γι' αυτήν ήταν το δεύτερο, το πρώτο είναι μια... παράπλευρη απώλεια. Σε συνέντευξη εφ' όλης της που έδωσε λόγω θέρους στη γερμανική τηλεόραση, η Μέρκελ ουσιαστικά κήρυξε την έναρξη του προεκλογικού αγώνα για τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, χαρακτηρίζοντάς τις «δημοψήφισμα για την Ευρώπη» και λανσάροντας ουσιαστικά δύο κεντρικά συνθήματα: «εγώ εγγυώμαι την ευημερία σας», προς τα μέσα και «δεν δίνουμε τίποτε», προς τα έξω.

Στις 12 Σεπτεμβρίου η απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου για τον ESM. Μετατίθεται για το φθινόπωρο η έναρξη ισχύος του μόνιμου μηχανισμού

Η καγκελάριος στο εσωτερικό μπορούσε ώς ένα βαθμό να επικαλεσθεί την αλήθεια που βιώνουν οι πολίτες της. Πράγματι, οι Γερμανοί ζουν καλύτερα το 2012 σε σχέση με το 2009, η ανεργία έχει μειωθεί εντυπωσιακά, άρχισαν να δίνονται αυξήσεις μετά από χρόνια, η κρίση της Ευρωζώνης μπορεί μεν να αγχώνει, αλλά δεν έχει πλήξει ακόμη τον μέσο Γερμανό. Αντιθέτως, η σύγκριση με τις κλυδωνιζόμενες χώρες είναι συντριπτική υπέρ του. Και η Μέρκελ «πουλάει» με επιτυχία -κρίνοντας από τις δημοσκοπήσεις- τον τρόπο που διαχειρίζεται την κρίση. Ωστόσο, οι εκλογές κρίνονται στις προσδοκίες, όχι στους απολογισμούς πεπραγμένων - σωστούς ή λάθος. Γι' αυτό και στη συνέντευξή της η καγκελάριος παρουσιάστηκε ως η συνήγορος του Γερμανού φορολογούμενου, που θα φροντίσει κάθε ευρώ που πηγαίνει στα «πακέτα διάσωσης» της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Κύπρου -και όποιας άλλης χώρας στο μέλλον- να συνοδεύεται από αυστηρές δεσμεύσεις. Καθώς τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης -μάλλον λανθασμένα- χαρακτήρισαν τις αποφάσεις της τελευταίας συνόδου κορυφής ως υποχώρηση και ήττα της καγκελαρίου, η Μέρκελ προσπάθησε στη συνέντευξή της να διαλύσει αυτή την εντύπωση και μίλησε πάλι για ανταλλάγματα. Για μηχανισμούς ελέγχου και κυρώσεων -π.χ. το Δημοσιονομικό Σύμφωνο-μ για ενίσχυση των ευρωπαϊκών θεσμών, ώστε να μπορούν να παρεμβαίνουν στις χώρες εκείνες που δεν τηρούν τα συμφωνηθέντα κ.λπ. Φρόντισε, βεβαίως, να είναι αρκετά κομψή στις διατυπώσεις της, λέγοντας ότι σʼ αυτούς τους κανόνες και τους ελέγχους θα υπόκειται και η ίδια η Γερμανία -«βάλαμε το φρένο χρέους στο Σύνταγμά μας για να μην μπούμε στον πειρασμό να ξεφύγουμε από τον δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης», είπε.

Altesmuseum, Berlin

Στα... κάρβουνα η Ισπανία

Η Μέρκελ δεν ήταν τόσο σαφής στις διατυπώσεις της σε σχέση με το ισπανικό Μνημόνιο -οι οριστικές αποφάσεις υποτίθεται ότι θα ληφθούν από το Eurogroup της Παρασκευής-, αλλά απάντησε με περισσή αποφασιστικότητα στο ερώτημα που της τέθηκε για την Ελλάδα. Πρέπει να δοθεί τελικά περισσότερος χρόνος στην Ελλάδα ή αν θα πρέπει να αποχωρήσει ενδεχομένως από την Ευρωζώνη, ρώτησε η δημοσιογράφος και η Μέρκελ παρέπεμψε εκ νέου στην έκθεση της τρόικας, καλώντας την ίδια ώρα την Ελλάδα να τηρήσει τα συμφωνηθέντα. Η γλώσσα του σώματός της έδειχνε τεράστια ενόχληση, όταν έλεγε ότι «η δεσμευτικότητα των συμφωνιών είναι κάτι πολύτιμο». Η δε παραβίαση των συμφωνιών, όπως είπε, είναι εκείνη που οδήγησε τους Ευρωπαίους στη βαθιά κρίση που βιώνουν σήμερα. «Θα πρέπει όμως να περιμένουμε καταρχήν τη νέα αξιολόγηση της τρόικας, στη βάση της οποίας μπορούν να ληφθούν οι επόμενες αποφάσεις για την Ελλάδα», είπε η Γερμανίδα καγκελάριος, διευκρινίζοντας ότι η αναμονή θα κρατήσει ακόμη λίγες εβδομάδες.

ALtesmuseum, Berlin

Απειλές και προς Αθήνα

Η Μέρκελ απέφυγε να ξεκαθαρίσει τι θα γίνει μετά από αυτές τις λίγες εβδομάδες, ωστόσο, πολλά στελέχη του κόμματός της ή του κυβερνητικού της συνασπισμού δεν είναι τόσο... συγκρατημένα. Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών, για παράδειγμα, Φόλκερ Κάουντερ, βγήκε να δηλώσει στην εφημερίδα "Welt" ότι «οι Έλληνες γνωρίζουν ότι πρέπει να τηρήσουν τους κανόνες. Λεφτά υπάρχουν μόνον εφόσον τηρούνται οι όροι του προγράμματος λιτότητας».
Στην επισήμανση της εφημερίδας ότι η Αθήνα επιδιώκει τη διάθεση περισσότερου χρόνου για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, ο συντηρητικός πολιτικός ήταν κατηγορηματικός: «Ο χρόνος είναι χρήμα. Αυτή η πρόταση ισχύει ειδικά για την Ελλάδα. Δεν διακρίνω πλέον άλλα περιθώρια για παραχωρήσεις έναντι της Αθήνας, ούτε ως προς τα περιεχόμενα ούτε ως προς τον χρόνο», είπε. Ερωτηθείς για τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ο Κάουντερ απάντησε ως εξής: «Θα ήταν καλό η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Το να διώχνουμε τα παιδιά από το σπίτι όταν η κατάσταση δυσκολεύει δεν αποτελεί καλό μήνυμα των Ευρωπαίων προς τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά εάν κάποιος θέλει να εγκαταλείψει το σπίτι οικειοθελώς, τότε είναι δική του απόφαση».
Αντίθετα, την πόρτα της εξόδου από το ευρώ για την περίπτωση που η Ελλάδα δεν μπορεί ή δεν θέλει να εκπληρώσει τους όρους της βοήθειας έδειξε ο πρόεδρος των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, Χορστ Ζέεχοφερ. «Δεν θα ήταν το τέλος της Ευρώπης, ούτε του ευρώ», υποστήριξε σε εκπομπή της γερμανικής τηλεόρασης. «Όταν διαπιστώνεται ότι κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να εκπληρώσει τους όρους, τότε δεν έχει νόημα να δίνεις χρήματα σε ένα βαρέλι δίχως πάτο».

Votive altar for Sol and the spirit of the emperor Domitian, notice the imperial slave Abascantus Euporianus 87AD
Glyptothek, Munich.

Ευθυγραμμισμένος με τη Μέρκελ σε ό,τι αφορά την Ελλάδα εμφανίστηκε και ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ, σε συνέντευξή του στο περιοδικό "Spiegel". Ο Γιούνκερ δήλωσε ότι «εάν δίναμε περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα, σίγουρα το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο» και ότι «όταν η τρόικα παραδώσει την έκθεσή της, τότε θα ξεκαθαρίσει εάν Ευρώπη και ΔΝΤ θα είναι διατεθειμένοι να δώσουν αυτά τα επιπλέον χρήματα». Ο Γιούνκερ δεν έκρυψε την απογοήτευσή του για τη μέχρι τώρα επιτυχία των ελληνικών κυβερνήσεων: «Είναι γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει εφαρμόσει, όπως συμφωνήθηκε, το πρόγραμμα», είπε. Να σημειωθεί ότι στο τέλος της περασμένης εβδομάδας είχε «διαρρεύσει» στον ευρωπαϊκό Τύπο ότι η Ελλάδα έχει εφαρμόσει μόλις 90 από τα 300 μέτρα που συμφώνησε με την τρόικα - και κανείς από την τρόικα δεν διέψευσε κατηγορηματικά αυτόν τον αριθμό.
Πάντως, η πραγματική ανησυχία του Γιούνκερ σε σχέση με τις επιχειρήσεις στήριξης - όχι μόνο της Ελλάδας και τις μέχρι τώρα μη «μνημονιακές», όπως αυτή της Ιταλίας- είχε να κάνει με την απόφαση του γερμανικού συνταγματικού δικαστηρίου για τον μόνιμο μηχανισμό στήριξης ESM. Ο Γιούνκερ εξέφρασε την ανησυχία του την Κυριακή -«ελπίζω να αποφασίσει γρήγορα το δικαστήριο»- και αυτή επιβεβαιώθηκε τη Δευτέρα, με την ανακοίνωση των συνταγματικών δικαστών ότι θα αποφανθούν στις 12 Σεπτεμβρίου.

Barberini Faun, Glyptothek Munich Konigsplatz

Σιγοψήνεται η Ιταλία

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι για δύο ακόμη μήνες δεν πρόκειται να λειτουργήσει ο ESM, ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να αρχίσει να χρηματοδοτεί κλυδωνιζόμενες χώρες από την 1η Ιουλίου. Συνεπώς, και η Ιταλία δεν θα μπορεί να ζητήσει από έναν μηχανισμό που δεν υπάρχει ακόμη την αγορά ομολόγων, ώστε να μειωθούν οι αποδόσεις τους - άρα το κόστος δανεισμού του ιταλικού Δημοσίου. Η εφαρμογή των αποφάσεων της τελευταίας συνόδου κορυφής της Ε.Ε. δηλαδή «σκοντάφτουν» στο εμπόδιο του συνταγματικού δικαστηρίου της Καρλσρούης. Για την ώρα, τόσο η γερμανική κυβέρνηση όσο και οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών εκτιμούν ότι τελικά η απόφαση του δικαστηρίου θα είναι θετική, δηλαδή δεν θα τινάξει το μηχανισμό στον αέρα, απλώς θα καθυστερήσει τη λειτουργία του, ενδεχομένως με ζόρικες συνέπειες για κάποιες από τις κλυδωνιζόμενες χώρες.
Η χώρα, πάντως, που κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να πληγεί από αυτή την καθυστέρηση είναι η Ισπανία, η οποία θα μπορέσει να χρηματοδοτηθεί από τον υφιστάμενο προσωρινό μηχανισμό στήριξης EFSF για να σώσει τις τράπεζές της, μέχρι να λειτουργήσει ο μόνιμος ESM.

Οι μαριονέτες υπουργοί εξαπατούν εμας και την Ευρωπαική Επιτροπή.

Καμία εντολή για τα εργασιακά

Οι Βρυξέλλες «καρφώνουν» τον Κουτρουμάνη για τις επικουρικές συντάξεις και τις συλλογικές συμβάσεις.

Του Θάνου Αθανασίου  

Αγανακτισμένοι δηλώνουν οι επιτελείς της Κομισιόν από τον τρόπο που διαπραγματεύονται ακόμα οι έλληνες υπουργοί ,18 μήνες μετά την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο. Αφορμή για την αρνητική κριτική  που ξανακούστηκε στους διαδρόμους των Βρυξελλών, πέραν του γνωστού πεδίου κόντρας των δημοσιονομικών ήταν αυτή τη φορά το ασφαλιστικό και τα εργασιακά.

Συγκεκριμένα ,κύκλοι της Κομισιόν με αρμοδιότητα την παρακολούθηση του ελληνικού προγράμματος εμφανίζονται «πολύ δυσαρεστημένοι» με τον τρόπο που οι ελληνικές Αρχές διαχειρίστηκαν επικοινωνιακά το μεγάλο θέμα των εργασιακών σχέσεων. Υψηλόβαθμοι κοινοτικοί αξιωματούχοι που μίλησαν στη Real news διερωτώνται «γιατί η ελληνική πλευρά επιμένει να συντηρεί ένα αρνητικό κλίμα έναντι του προσωπικού των Βρυξελλών, αλλοιώνοντας το περιεχόμενο των συζητήσεων»

Η πηγή που ενημέρωσε την «R» εκφράζει έκπληξη για τα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου σχετικά με υποτιθέμενο αίτημα της τρόικας για κατάργηση  της γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Γνωρίζουν μάλιστα ότι η σχετική πληροφορία διοχετεύτηκε στον τύπο μέσω της ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας. Διευκρινίζουν  , ωστόσο, ότι κατά την πρόσφατη προπαρασκευαστική συνεδρία ελέγχου «ουδέποτε επικεφαλής ή άλλοι απεσταλμένοι έθεσαν το συγκεκριμένο ζήτημα με τον αρμόδιο υπουργό Γιώργο Κουτρουμάνη.»

Ξεκαθαρίζουν ,μάλιστα ότι  « η μόνη συζήτηση που έχει γίνει με την ηγεσία του υπουργείου αφορά την ενδεχόμενη μείωση του κατώτατου ημερομισθίου στα πλαίσια της εσωτερικής υποτίμησης   .» Σε αυτό το σημείο υπερτονίζουν την ανάγκη  η όποια προσαρμογή να προκύψει μέσα από τη θεσμική διαπραγμάτευση των κοινωνικών εταίρων.

Κατά συρροή

Για παράδειγμα όπως μειώθηκαν οι μισθοί στον δημόσιο τομέα, εργαζόμενοι και εργοδοσία θα μπορούσαν μέσω των θεσμικών διαπραγματεύσεων, να αποφανθούν για το αν ο κατώτερος μισθός από τα «σχεδόν 700 ευρώ» να μειωθεί «στα σχεδόν 600» Υπενθυμίζουν ότι τότε , όταν η πληροφορία περί κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εν μέσω πιέσεων ακούστηκε για πρώτη φορά ,οι κοινοτικοί επίτροποι  Ρέντιγκ και Δαμανάκη προκάλεσαν συζήτηση στο Κολέγιο των Επιτρόπων και διευκρινίστηκε επίσημα, παρουσία του προέδρου Μπαρόζο, ότι κανένα μέλος της τρόικας «δεν είχε τέτοια οδηγία από τον επίτροπο Ρεν.»

Κύκλοι της Κομισιόν με βαθειά γνώση της ελληνικής πραγματικότητας,  θεωρούν ότι κάποια μέλη της τωρινής κυβέρνησης μεγαλοποίησαν εσκεμμένα το ζήτημα για να διακηρύξουν αργότερα νίκη», είτε λέγοντάς ότι πέτυχαν να μην  περιληφθεί η κατάργηση της συλλογικής σύμβασης στις υποχρεώσεις της χώρας, είτε για να αντισταθμίσουν κάποιο άλλο μέτρο που θεωρείται αντιλαϊκό όπως οι απολύσεις στο δημόσιο.

Το ίδιο κακή άποψη έχουν οι Βρυξέλλες και για τις παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό. Δεν προτείναμε την μείωση των επικουρικών ή άλλου ειδικού τύπου συντάξεων, σχολιάζει πηγή της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών.

«Ζητήσαμε συνολική μελέτη για το ασφαλιστικό» συμπληρώνουν «που δεν υπάρχει ακόμα.»  Στις βασικές κατευθύνσεις που είχαν δοθεί μάλιστα ως σκέψεις μέτρων υπήρχε μόνο η κατάργηση του εφ άπαξ ,η ενοποίηση των φορέων και ο εξορθολογισμός των λεγομένων ευγενών ταμείων. Τα τελευταία που δίνουν ακόμη συντάξεις των 4500-5000 ευρώ παραμένουν ανέγγιχτα παρά τη συνεχή όχληση από την ομάδα της Κομισιόν. Συνεπώς τα συμπεράσματα που βγάζουν οι ελεγκτές είναι πως για μια ακόμα φορά «οι Έλληνες υπουργοί  "κάνουν αυτό που θέλουν και όχι αυτό που πρέπει»

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στην Real news της 24-12-2011

Οι πίνακες είναι από άρθρο του Ανδρέα Πετρόπουλου στην Αυγή της 25-12-2011.

Καστελλόριζο, ΑΟΖ, μέση γραμμή μίζερη στάση και Εθνική Κυριαρχία.

Από τη μίζερη στάση στην εθνική κυριαρχία

Η κρίση δεν είναι παρά μια ευκαιρία να αλλάξουμε τη μίζερη στάση που υπάρχει στην πατρίδα μας. Ο καθένας μετρά τα χρήματα του δίχως να εκτιμά το μέλλον, το οποίο δεν μπορεί να πιάσει με την αρπαχτή. Η νεολαία είναι αναγκασμένη πλέον να παραδεχθεί ότι το δημόσιο δεν αποτελεί πια το μοναδικό στόχο ακόμα και μιας κοινωνικής ζωής. Η πολιτική έχει γονατίσει διότι δεν μπορεί η ίδια να ακούσει τα προσχήματα της. Με άλλα λόγια, η αλλαγή φάσης υπάρχει ήδη απλώς οι περισσότεροι δεν μπορούν να το αποδεχθούν διότι δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες. Ποτέ τα πράγματα δεν ήταν δεδομένα γι' αυτόν σε όλες τις περιόδους της ύπαρξής του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να προσφέρει όχι μόνο στους συνανθρώπους μας αλλά και στην ανθρωπότητα μέσω του ελληνισμού. Πότε ήμασταν μια πλούσια χώρα; Πολύ απλά ποτέ ! Κι όμως είμαστε εδώ ως λαός εδώ και χιλιετίες. Το ερώτημα λοιπόν είναι γιατί προσπαθούν όλοι να μας πείσουν ότι είμαστε γονατισμένοι. Ότι έχουμε γενίτσαρους, πασάδες και ραγιάδες δεν αντιλέγουμε αλλά δεν είμαστε όλοι μόνο αυτό αλλιώς πολύ απλά δεν θα υπήρχαμε πια. Ο ελληνισμός δεν είναι ούτε το κράτος ούτε θεσμός. Ο ελληνισμός είναι το είναι μας για να μπορούμε να προσφέρουμε. Δεν ξέρει από κοινωνικά και μίζερα στοιχεία, είναι γενναιόδωρος. Γι' αυτό το λόγο πρέπει ν' αρπάξουμε την ευκαιρία για να υλοποιήσουμε τα οράματά μας και να παύσουμε επιτέλους να ζούμε μέσα στα όνειρα που αγοράζουμε με δάνειο. Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη από χρήματα λες και ζητά ελεημοσύνη. Ο λαός θέλει μέλλον και αυτό δεν αγοράζεται, βρίσκεται μόνο και μόνο με το έργο. Αντί να παλεύουμε δήθεν για μια αμφιλεγόμενη επιβίωση ας επικεντρωθούμε σε πραγματικά οράματα για τα οποία μπορούμε ακόμα και να θυσιαστούμε. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο, είναι μια ανθρώπινη δομή. Όποιος κοιτάζει τις ακριτικές περιοχές και δεν βλέπει τους δικούς μας δεν αξίζει να μιλά για αυτό το θέμα. Οι δικοί μας είναι η γη μας. Γι' αυτό δεν αρκεί η γη μας να είναι δική μας. Γιατί για να παραμένει δική μας πρέπει να προσέχουμε τους δικούς μας. Η καθημερινή, μίζερη στάση δεν βοηθά κανέναν ούτε τον εαυτό μας. Το να ανήκεις σε αυτόν τον λαό, δεν είναι δεδομένο. Δίχως αγωγή παραμένεις ένα άτομο και μερικές φορές ένας πελάτης μόνο που δεν είναι παρά ένα νούμερο σε μια κάρτα. Ενώ ο λαός μας όπως και η ανθρωπότητα θέλει ανθρώπους ικανούς να δημιουργήσουν το μέλλον.
http://www.lygeros.org/lygeros/7945-gr.html

Η μέση γραμμή στην ΑΟΖ ως ισορροπία Nash

Ν. Λυγερός

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Jonh Nash είναι η εισαγωγή της έννοιας της ισορροπίας, που φέρει πια το όνομά του, στη θεωρία παιγνίων στο πλαίσιο των παιγνίων μη μηδενικού αθροίσματος. Αφού ξεπεράσουμε τις φοβίες μας με το διπολικό σύνδρομο σε σχέση με την Τουρκία, θα κατανοήσουμε ότι η ισορροπία του Nash έχει νόημα στο πεδίο της ΑΟΖ. Βέβαια δεν εννοούμε την εκφυλισμένη περίπτωση όπου κανένας παίκτης δεν αποφασίζει την οριοθέτηση της κρατικής του ΑΟΖ ακόμα κι αν αυτή η περίπτωση αποτελούσε την πραγματικότητα πριν μερικά χρόνια ακόμα στο χώρο της Μεσογείου λόγω του προσχήματος της κλειστής θάλασσας. Στη συνέχεια η περίπτωση της Μαύρης Θάλασσας απέτρεψε de facto και de jure, αυτό το πρόσχημα. Το σημείο ισορροπίας Nash είναι ένα σύνολο αμοιβαία βέλτιστων αποκλίσεων. Και ξέρουμε ότι κάθε πεπερασμένο παίγνιο με Ν παίκτες έχει τουλάχιστον ένα σημείο ισορροπίας Nash στο χώρο των μικτών στρατηγικών. Καθώς το θέμα των ΑΟΖ είναι πεπερασμένο παίγνιο, η εφαρμογή της θεωρίας δημιουργεί την ισορροπία Nash. Όσον αφορά στο θέμα της ΑΟΖ, το παίγνιο είναι στην ουσία γεωμετρικό αφού τα 200ΝΜ καθορίζουν ένα εμβαδόν. Το σημείο τριβής και βέβαια διαπραγμάτευσης παρουσιάζεται όταν υπάρχει επικάλυψη των περιοχών. Επιπλέον οι διακρατικές συμφωνίες είναι διμερείς άρα κάθε κράτος εξετάζει όλα τα όμορα κράτη. Δηλαδή το παίγνιο είναι πολλαπλό και δεν παίζεται σε ένα γύρο. Πρέπει η λύση να είναι συμμετρική για όλους έτσι ώστε να υπάρχει η ισορροπία. Αυτή η προϋπόθεση είναι πολύ απαιτητική για όλους τους παίκτες και πρέπει να προσέξουν τις συμφωνίες που κάνουν με τον κάθε παίκτη ακόμα και αν πετύχουν περισσότερο από αυτόν διότι ένας τρίτος παίκτης μπορεί να πατήσει προς όφελος του πάνω σε αυτή και να μετατρέψει το πλεονέκτημα της πρώτης σε μειονέκτημα της δεύτερης. Με άλλα λόγια οι συμφωνίες έχουν ουρά στη θεωρία παιγνίων ακόμα και αν η νομοθεσία του Δικαίου της Θάλασσας δεν το προβλέπει. Κατά συνέπεια κάθε παίκτης πρέπει να αναλύσει όλους τους παίκτες με τους οποίους θα παίξει ένας συγκεκριμένος παίκτης. Και αυτό ισχύει ακόμα και αν ο ίδιος δεν θα παίξει μαζί. Ένας αποτελεσματικός τρόπος επίλυσης αυτών των επιλογών στρατηγικών συμπεριφοράς είναι η χρήση της μέσης γραμμής διότι προσφέρει αυτήν την απαραίτητη συμμετρία και η ουρά της αντί να είναι ενοχλητική, δημιουργεί μια ορθολογική ενίσχυση για τα επόμενα βήματα. Με αυτήν την έννοια η μέση γραμμή στην ΑΟΖ αποτελεί μια ισορροπία Nash.
http://www.lygeros.org/lygeros/7944-gr.html

ΑΟΖ, ονομασίες και στρατηγική

Ν. Λυγερός

Το πλαίσιο της ΑΟΖ δημιουργεί μια δυναμική σε πολλούς τομείς και ενώ φαίνεται να αφορά αποκλειστικά ένα οικονομικό θέμα έχει επιπτώσεις σε διάφορους τομείς λόγω στρατηγικής. Ένα χειροπιαστό παράδειγμα αφορά τη σημειωτική. Οι ονομασίες των κοιτασμάτων στο πεδίο της έρευνας δεν είναι τυχαίες. Όσον αφορά στο Ισραήλ έχουμε ήδη τις ονομασίες Dalit, Leviathan και Tamar, οι οποίες έχουν σχέση με την εβραϊκή μυθολογία. Όσον αφορά στην Κύπρο έχουμε πλέον την Αφροδίτη, κι ας μην ξεχάσουμε ότι η πλατφόρμα της γεώτρησης ονομάζεται Όμηρος όπως το είχαμε ήδη επισημάνει σε παλαιότερη αναφορά. Για λόγους λειτουργικότητας τα blocks, τα οικόπεδα δηλαδή, καθορίζονται γεωμετρικά έτσι ώστε να ελαχιστοποιούν τις κορυφές του τόπου και για λόγους απλοποίησης έχουμε συχνά ένα τετραγωνικό σχήμα. Στην περίπτωση της Κύπρου, τα 13 οικόπεδα έχουν αυτήν την ιδιότητα, δεν έχουν όμως σημασία. Και οι ονομασίες των εταιριών αφορούν τα κοιτάσματα που έχουν μια πολυπλοκότερη δομή λόγω γεωλογίας. Από την άλλη πλευρά, η τοποστρατηγική ανάλυση της ΑΟΖ μέσω των διαγραμμάτων Voronoi, επιτρέπει με τις κυψέλες αλλά και τις γενικευμένες κυψέλες να καθοριστούν εύκολα και αποτελεσματικά περιοχές. Δηλαδή, με άλλα λόγια προσφέρει τη δυνατότητα της ονομασίας. Πιο συγκεκριμένα, για την περίπτωση της Ελληνικής ΑΟΖ, κάθε νησί μας μπορεί να έχει μια γενικευμένη κυψέλη, η οποία αποτελείται από τα σημεία της θάλασσας, τα οποία βρίσκονται σε κοντινότερη απόσταση από το νησί. Αφού τα διαγράμματα Voronoi υποστηρίζουν τη μέση γραμμή είναι εύκολο να γίνει ο επιμερισμός της ΑΟΖ μας με τις γενικευμένες κυψέλες και αυτές να έχουν την ονομασία των νησιών. Με αυτόν τον τρόπο, δείχνουμε με άμεσο τρόπο την περιοχή της ΑΟΖ, που υπάγεται σε αυτό το νησί. Αυτή η στρατηγική ονομασία επιτρέπει βέβαια την επικάλυψη όλης της ελληνικής ΑΟΖ και αναδεικνύει και την επιρροή κάθε νησιού. Έτσι, δίχως να υπάρχει αρίθμηση μπορούμε εύκολα να αναφερόμαστε σε μια ειδική περιοχή της ΑΟΖ μας. Και η ελληνική ονομασία αποτελεί το επιπλέον στίγμα όταν πρόκειται να βρεθούμε σε κρατικές διαπραγματεύσεις για τις διακρατικές συμφωνίες. Ακόμα και αν υπάρχει μια χώρα που να αμφισβητεί μερικά σημεία της ΑΟΖ μας, θα πρέπει να κάνει χρήση της ονομασίας αυτής και όχι μιας ουδέτερης αρίθμησης που δεν θα αντιπροσωπεύει κανένα από τα μέρη της διαπραγμάτευσης και της διεκδίκησης.
http://www.lygeros.org/lygeros/7884-gr.html

Οικονομική δραστηριότητα στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου

Ν. Λυγερός

Η ΑΟΖ είναι πιο ανθρώπινη από την υφαλοκρηπίδα. Με την απαίτηση της οικονομικής δραστηριότητας, ενεργοποιεί και την ανθρώπινη. Γι' αυτό το λόγο, το κατοικημένο νησί έχει εξ ορισμού οικονομική δραστηριότητα. Η ύπαρξη και μόνο των ανθρώπων εξασφαλίζει την ύπαρξη της ΑΟΖ. Ενώ αυτό δεν ισχύει με την υφαλοκρηπίδα. Αυτή η διαφορά κάνει και τη διαφορά για τους δικούς μας στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου. Όλα τα νησιά είναι σημαντικά σε αυτό το σύμπλεγμα διότι το καθένα παρέχει κάτι στα άλλα, και όλα μαζί βοηθούν την πατρίδα μας για να έχει αυτό το απέραντο γαλάζιο, που την ενώνει με την Κύπρο και επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει μια συνεκτική ΑΟΖ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό σημαίνει όμως ότι πρέπει πραγματικά να προσέχουμε τους δικούς μας σε αυτές τις περιοχές, τις οποίες αμφισβητεί η Τουρκία για λόγους ευνόητους. Με άλλα λόγια δεν επαρκεί η απασχόλησή μας με το έδαφος, πρέπει να δώσουμε σημασία και στους ανθρώπους μας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει μ' έναν παθητικό τρόπο αλλιώς θα έχουμε ένα μουσειακό αποτέλεσμα. Στο Καστελλόριζο δεν αρκεί να θυμόμαστε το παρελθόν. Η ουσία είναι να ενισχύσουμε το μέλλον με αυτό. Σε αυτό το πλαίσιο είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι το σχολείο χρειάζεται μια ενεργή όχι μόνο υποστήριξη αλλά και παρουσία για να βλέπουν οι δικοί μας ότι είμαστε όντως εδώ μαζί τους και ειδικά στις κρίσιμες μέρες. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τους ανθρώπους και πρέπει να νιώθουν ότι τους θέλουμε πραγματικά λόγω σχέσεων και όχι από συμφέρον αλλιώς το μέλλον θα έχει ημερομηνία λήξης. Ούτως ή άλλως, οι ανθρώπινες δραστηριότητες παράγουν και αυτές οικονομικές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια πρέπει να επικεντρωθούμε στις δράσεις για να είμαστε μαζί με τους ανθρώπους μας, για να έχουν ονόματα που μας αγγίζουν. Κι ύστερα η οικονομική δραστηριότητα θα είναι δεδομένη. Έτσι, θα φάμε μαζί το ψαράκι που ψάρεψε δικός μας στην ΑΟΖ μας, είτε θα πάμε μαζί βόλτα στο απέραντο γαλάζιο. Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να είναι οι πιο αδύναμοι θεσμοί αλλά είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί και αυτούς έχουμε ανάγκη. Τα πλατάνια υπάρχουν και χωρίς δέντρα διότι υπάρχουν οι άνθρωποι αλλά γιατί να μην φυτέψουμε καινούρια δέντρα για τους ανθρώπους; Αυτές οι λεπτομέρειες όταν συνδυάζονται παράγουν ένα διαχρονικό έργο το οποίο υποστηρίζει το μέλλον, χάρη στις αξίες που προωθεί. Η οικονομική αξία, δίχως ανθρώπινη αξία είναι απλώς μια τιμή που δεν έχει τιμή. Ας αρχίσουμε λοιπόν με τον φόρο τιμής στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου κι όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.

Συλλογή άρθρων από τον πλούσιο ιστότοπο Αντίβαρο
ΣΧΕΤΙΚΑ

1Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ

ΛΥΝΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ!

2. Ν.Λυγερός διάλεξη περί ΑΟΖ 12/11/11(video 3min)
3.Ν.Λυγερός - Θ.Καρυώτης Ημερίδα περί ΑΟΖ. Αθήνα 12/11/11 (video 55 min) 

Γιώργο Φύγε

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και τμήματα του πατριωτικού αλλά και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, ολόκληρη η κοινωνία αλλά και οι Έλληνες που ζουν πέρα από τα σύνορα της χώρας συγκλίνουν στην ίδια άποψη, στην ίδια αξίωση, στην ίδια πατριωτική προσταγή: Γιώργο, φύγε!
Διότι εξαπάτησες, απέτυχες και σέρνεις τώρα την πατρίδα στην έσχατη απειλή. Στην απόλυτη καταστροφή.

Διότι ξέχασες πως στις Δημοκρατίες μόνος εντολοδότης είναι ο λαός. Και κανένας άλλος.
Διότι οι μεθοδεύσεις που απεργάζεσαι δεν υπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα θέτουν σε άμεσο και σοβαρότατο κίνδυνο.
Αθέτησες όλες τις δεσμεύσεις που ανέλαβες απέναντι στους Έλληνες και επιβεβαίωσες όλες τις προσδοκίες των άσπονδων φίλων της χώρας.
Ματαίωσες –καταπώς υποσχέθηκες στους Αμερικανούς– τις ενεργειακές συμφωνίες που θεμελίωναν μια περήφανη εξωτερική πολιτική και υπηρετούσαν τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας.
Διέσυρες την Ελλάδα σε ολόκληρο τον κόσμο, κατηγορώντας τη ως διεφθαρμένη και αναξιόπιστη.
Υπέταξες τη χώρα, κινούμενος μυστικά και υποχθόνια, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Επέβαλες επιλογές που περιορίζουν την εθνική κυριαρχία.
Επέβαλες πολιτικές που καταρράκωσαν την οικονομία και παρέλυσαν ολόκληρη την κοινωνία.
Επέβαλες αποφάσεις που έφεραν «λουκέτα», ανεργία, φτώχεια, απόγνωση, κατάθλιψη.

Απέτυχες σε όλα. Στο χρέος, στο έλλειμμα, στους στόχους που διακήρυσσες και στις υποσχέσεις που μοίραζες.
Έφερες την κοινωνία σε κατάσταση αποσύνθεσης, κατάθλιψης και μαζικής παράκρουσης.
Και τώρα καταφεύγεις, αδίστακτα, ανεύθυνα και τυχοδιωκτικά, στην έσχατη απειλή.
Δημιουργείς καταστάσεις πλήρους οικονομικής κατάρρευσης.
Δημιουργείς συνθήκες διχασμού.
Δημιουργείς σοβαρότατους εθνικούς κινδύνους.
Παίζεις με το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Παίζεις με την ίδια τη ζωή των Ελλήνων.
Παίζεις σε βάρος των παιδιών μας.
Παίζεις, πρώτα απ’ όλα, με την παρουσία της πατρίδας μας στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ. Σαν να ’βαλες κάποιο σχέδιο στο νου και βάλθηκες να το ολοκληρώσεις πάση θυσία.Μόνο που –πάση θυσία– το σχέδιο αυτό θα ανατραπεί. Είτε από υπεύθυνες δυνάμεις του κόμματός σου είτε από την αντιπολίτευση είτε από τον ίδιο το λαό.
Οι μεθοδεύσεις σου δεν είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Είναι εμπρησμός της πατρίδας μας. Είναι το λάκτισμα που την πηγαίνει στον όλεθρο.
Ακόμα και οι ξένοι μιλούν για αυτοκτονία της Ελλάδας.
Για εκούσια χρεοκοπία.
Για βίαιη επιστροφή στη δραχμή.
Το παιχνίδι σου δεν είναι μόνο επικίνδυνο. Είναι και ύποπτο.
Διότι υποκρύπτει απειλή σε βάρος ολόκληρης της Ευρώπης. Και συμφέροντα άλλων.Διότι δεν χωρά σε ανθρώπου νου τόση ανευθυνότητα.
Και δεν σε αντέχει ο τόπος ούτε μια μέρα παραπάνω.
Τελείωσες, Γιώργο.
Τελείωσε και το θέατρο.

Και έχεις τώρα μία και μόνο επιλογή: Να φύγεις.
Είναι το μέγιστο που μπορείς και το ελάχιστο που οφείλεις.
Σήμερα, κιόλας. Όχι αύριο.
ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Οι πειραγμένες εμπνευσμένες φωτό είναι από το Antista/Chef.

Οι Βρυξέλλες αποφασίζουν, αυτός Ουάσιγκτον πάει! Ολα στη καμπούρα μας!

 

Κουρεμένη διαπραγμάτευση

Από την ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ

Εκείνο το βράδυ του Απριλίου 2010, στις Βρυξέλλες, στο τρίτο υπόγειο του κτηρίου της συνόδου κορυφής, οι Ελληνες δημοσιογράφοι μελετούσαν το αγγλικό κείμενο της ανακοίνωσης για τη σύσταση της τρόικας που θα αναλάμβανε το ελληνικό πρόβλημα.

Τη σχετική απόφαση είχαν λάβει η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί και στη συνέχεια είχαν καλέσει τον κ. Παπανδρέου για να την ανακοινώσουν. Στην τηλεφωνική επικοινωνία, για τις σχετικές επεξηγήσεις, της υπογράφουσας με τον κορυφαίο, τότε, υπουργό και απόλυτο χειριστή του θέματος, η αφοπλιστική απάντηση ήταν: «Δεν έχω προλάβει, ακόμα, να διαβάσω το κείμενο».
ΗΤΑΝ η πρώτη σοβαρή αποχρώσα ένδειξη ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται τις υποθέσεις της, αλλά αναμένει τις αποφάσεις «των μεγάλων» για την τύχη της.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, τον Μάιο του 2010, ήρθε το κείμενο της δανειακής Σύμβασης-Μνημόνιο, με το οποίο η χώρα έχει συνομολογήσει δεσμούς θανάτου. Κανένα κυβερνητικό ή κομματικό στέλεχος δεν μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί ότι διαπραγματεύτηκε «τον μερικό περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας», χωρίς τον κίνδυνο να υποστεί συνέπειες.
ΕΠΕΙΤΑ, τον Ιούνιο του 2011, ήρθε «το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» και «οι εφαρμοστικοί νόμοι» του. Στις εκατοντάδες σελίδες των κειμένων αυτών αναφέρονται απολύτως δεσμευτικώς και με κάθε λεπτομέρεια όλες οι αλλαγές, φορολογικές και διαρθρωτικές, που υφίστανται και θα εξακολουθήσουν να υφίστανται οι Ελληνες πολίτες. Η ελληνική κυβέρνηση απλώς τις αποδέχτηκε -και ίσως παιδεύτηκε στην ακριβή μετάφραση των όρων (π.χ. labor reserve paid at 60 percent of their wage up to 12 months, έγινε η εφεδρεία με το 60% του μισθού για ένα χρόνο), αλλά δεν τις διαπραγματεύτηκε.

ΚΑΙ αυτό γιατί στη συνέχεια μπερδεύτηκε στην υλοποίησή τους και έτσι άρχισε να «διαπραγματεύεται» το χρόνο εφαρμογής των μέτρων αυτών. Με αποτέλεσμα να εξαγριωθούν οι εταίροι-δανειστές και η «σίγουρη» 6η δόση του δανείου από τον Σεπτέμβριο να δει φως, ίσως, στις αρχές Νοεμβρίου και αφού η ευρωζώνη αποδεχτεί τη γνωμοδότηση της τρόικας και αφού η κυβέρνηση έχει ψηφίσει στη Βουλή όλα τα σχετικά νομοσχέδια, που ήδη συναντούν αντιστάσεις μέσα και έξω από το Κοινοβούλιο.
ΟΜΩΣ μόλις χθες στο υπουργικό συμβούλιο έγινε προσπάθεια να πειστούν οι παρευρισκόμενοι υπουργοί ότι η κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την τύχη του «κουρέματος» του χρέους της. Τη στιγμή ακριβώς που είναι γνωστό πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η συζήτηση αυτή έχει περιοριστεί -και πάλι- ανάμεσα στην κ. Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί, οι οποίοι θα ανακοινώσουν τις αποφάσεις τους στις 23 Οκτωβρίου, στη σύνοδο κορυφής.
ΟΛΩΣ περιέργως -και πάλι- το κρίσιμο αυτό διάστημα, μέχρι να μας ανακοινωθούν οι εξελίξεις, ο πρωθυπουργός μεταβαίνει και πάλι στην Ουάσιγκτον για «συζητήσεις» με το ΔΝΤ και την αμερικανική κυβέρνηση. Επί ματαίω;

ΔΗΜΟΣΙΕΎΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 13-10-2011

Το κράτος τρομοκράτης-Ισραήλ- δολοφονεί και στα διεθνή ύδατα εκτός από τη λωρίδα της Γάζας.

-Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:
-να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας
-να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ
-να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.
Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα, στις 7μμ έξω από την ισραηλινή πρεσβεία.
Για περισσότερες πληροφορίες

1. At least 10 activists killed in Israel Navy clashes onboard Gaza aid flotilla

2. FreeGaza.org

Διάγγελμα Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου για το Δημοψήφισμα της 24ης Απρίλη 2004.

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΥΠΕΡ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΤΑΣΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 24ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2004

Συμπατριώτισσες, Συμπατριώτες,
Αυτές της εξαιρετικής ιστορικής σημασίας συνθήκες, νιώθω υποχρέωσή μου να απευθυνθώ σ΄ εσάς: στον Κυρίαρχο Κυπριακό Λαό. Κάθε λαός διαμορφώνει και γράφει τη δική του ιστορία. Άλλοτε με απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες, άλλοτε με δημοκρατικές διαδικασίες διά της ψήφου του. Τώρα καλείται ο Κυπριακός Λαός, καλούμαστε ο καθένας χωριστά και συλλογικά, να γράψουμε την ιστορία του μέλλοντος της Κύπρου.
Η πατρίδα μας, διέρχεται τις πιο δραματικές ώρες της μακραίωνης ιστορίας της. Ώρες καθοριστικές όχι μόνο για το παρόν και τη δική μας γενεά, αλλά και για το μέλλον και τις γενεές που θα έρθουν. Οι αποφάσεις που θα πάρουμε εμείς σήμερα, διαμορφώνουν και καθορίζουν τις τύχες και τα πεπρωμένα και των επερχόμενων γενεών.
Είμαι πεπεισμένος ότι ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου, αλλά και η κάθε μιά και ο καθένας από σας, έχει πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας της απόφασης που καλούμαστε να πάρουμε στο Δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη, και ότι συμμερίζεστε το βάρος της ευθύνης που αναλαμβάνουμε με την ψήφο μας. Αυτή η απόφαση ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Κυπριακό Λαό. Ελπίζω οι ξένοι φίλοι μας να σεβαστούν το λαό και την Κυπριακή Δημοκρατία. Ελπίζω να κατανοήσουν ότι παρεμβάσεις και πιέσεις προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του Κυπριακού λαού, είναι αντίθετες προς ρητή πρόνοια του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, τελικά, καταλήγουν αντιπαραγωγικές.
Η κρισιμότητα των αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε συλλογικά, αλλά και ατομικά, δεν μας επιτρέπει να αποδυθούμε σε συναγωνισμό για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πατριώτης. Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο και όλοι έχουμε την ίδια έγνοια για το μέλλον της πατρίδας μας.
Υπάρχουν διαφορές στις εκτιμήσεις, στην ανάλυση των περίπλοκων και, εν πολλοίς, δυσνόητων προνοιών του Σχεδίου Ανάν και των βραχυπρόθεσμων και μακροχρόνιων αποτελεσμάτων του. Καλώ όλους να λειτουργήσουμε σε πνεύμα αλληλοσεβασμού, χωρίς φανατισμό και προπηλακισμούς.
Δεν πρόκειται για πολιτικές εκλογές όπου τα Κόμματα καταμετρούν τη δύναμή τους. Δεν θα αναμετρηθούν τα Κόμματα μεταξύ τους. Θα αναμετρηθούμε με την ιστορία.
Η διαφύλαξη λοιπόν της ενότητας μας είναι ύψιστο χρέος προς την πατρίδα μας. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οφείλουμε να το σεβαστούμε και η επόμενη μέρα πρέπει να μας βρει μονιασμένους και δυνατούς. Η Κύπρος θα μας χρειαστεί όλους. Δεν περισσεύει κανένας.
Σέβομαι και εκτιμώ κάθε καλόβουλη και ειλικρινή άποψη και προσπαθώ να την κρίνω με αντικειμενικότητα και να την σταθμίσω, χωρίς προκαταλήψεις, και ανεπηρέαστος από δογματισμούς ή συναισθηματική φόρτιση.
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας φέρω το αυξημένο βάρος της ευθύνης της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων και το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση της κατάληξης και την δική μου απόφαση. Χωρίς καμιά προσπάθεια επιβολής της δικής μου επιλογής και θέλησης αλλά ως καθοδήγηση και συνεκτίμηση από σας. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο Δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη.
Από την ημέρα που επέστρεψα από τη Λουκέρνη, αφιέρωσα όλο μου το χρόνο για να μελετήσω με τους συνεργάτες μου και τους λειτουργούς του Κράτους το τελικό Σχέδιο Ανάν, σε όλες του τις πτυχές. Άκουσα απόψεις, εκτιμήσεις και αναλύσεις. Παρακολούθησα με προσοχή τον δημόσιο διάλογο που έχει αναπτυχθεί και τα επιχειρήματα που οι διάφορες πλευρές παρέθεσαν. Έχω ζητήσει και έλαβα γνωμοδοτήσεις ξένων διεθνολόγων και συνταγματολόγων πάνω σε συγκεκριμένες πτυχές και πρόνοιες του Σχεδίου. Αξιολόγησα τις δηλώσεις διεθνών παραγόντων με νηφαλιότητα, ψυχραιμία και αντικειμενικότητα. Αξιολόγησα τις εκτιμήσεις Ελλαδικών Κομμάτων και ξένων Κυβερνήσεων με τις οποίες επικοινώνησα. Αναμένω και θα μελετήσω με προσοχή τις τελικές αποφάσεις των πολιτικών Κομμάτων της Κύπρου, τα οποία σέβομαι και εκτιμώ για την προσφορά τους στον τόπο. Κριτήριο της αξιολόγησής μου ήταν ένα και μοναδικό: η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων του Κυπριακού Λαού στο σύνολό του, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτό μου επιβάλλει η συνείδησή μου. Αυτό απαιτεί το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, στο οποίο με τη ψήφο σας με εκλέξατε.
Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ,
Όταν πριν από ένα χρόνο, ζήτησα τη ψήφο σου, ανέλαβα την δέσμευση ότι θα αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις, σε κάθε επίπεδο και από κάθε βήμα που προσφέρεται, για να πετύχω, βελτιώσεις στην, τότε, εκδοχή του Σχεδίου Ανάν, με στόχο να καταστεί λειτουργικό και, άρα, βιώσιμο. Δεσμεύτηκα ότι οι απαιτήσεις μας για βελτιώσεις θα ήσαν εντός των παραμέτρων του Σχεδίου και δεν θα ανέτρεπαν την γενική φιλοσοφία του Σχεδίου, ούτε θα ανέτρεπαν ουσιώδεις και βασικές πρόνοιές του ή συμβιβασμούς που είχαν συμφωνηθεί στις συνομιλίες που είχαν προηγηθεί της εκλογής μου.
Δεσμεύτηκα, ακόμη, ότι θα επεδίωκα λύση που θα διασφάλιζε τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων αλλά και των Τουρκοκυπρίων, στα πλαίσια μιας επανενωμένης Κύπρου.
Συνεπής στην πάγια πολιτική του Εθνικού Συμβουλίου, ότι η δική μας πλευρά επιδίωκε δικοινοτικές διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και ανταποκρινόμενος σε συνεχείς παραινέσεις της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, δεν έπαυσα να επιζητώ και να πιέζω για επανάληψη της πρωτοβουλίας του Γενικού Γραμματέα με βάση το Σχέδιο Ανάν και κάτω από τις προϋποθέσεις που είχαν συμφωνηθεί στο Εθνικό Συμβούλιο.
Τελικά, ο Γενικός Γραμματέας μας κάλεσε στη Νέα Υόρκη στις 10 Φεβρουαρίου του 2004, για να συμφωνήσουμε σε νέα διαδικασία διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων, θέτοντας ως όρο για την ανάληψη νέας πρωτοβουλίας, την αποδοχή διαιτητικού ρόλου του Γενικού Γραμματέα.
Αν δεν ανταποκρινόμουνα θετικά στην πρόσκληση του Γενικού Γραμματέα θα ενεργούσα αντίθετα με την πάγια πολιτική του Εθνικού Συμβουλίου και θα ήμουνα ασυνεπής στην πάγια θέση μας ότι επιδιώκουμε λύση του προβλήματος με συνομιλίες υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.
Με τη σύμφωνη γνώμη των εκπροσώπων των, αριθμητικά, μεγαλύτερων πολιτικών δυνάμεων που με συνόδευσαν στη Νέα Υόρκη και με τη σύμφωνη γνώμη της, τότε, Κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ελλάδας, δεχτήκαμε αυτή την αλλαγή της διαδικασίας. Προσωπικά, δέχτηκα αυτή τη νέα διαδικασία, εφόσον στη διαιτητική απόφαση του Γενικού Γραμματέα, ο λαός της Κύπρου με την άμεση και προσωπική ψήφο του καθενός σε Δημοψήφισμα, θα είχε τον τελευταίο λόγο.
Μετά από εκτίμηση της πλειοψηφίας του Εθνικού Συμβουλίου, ότι η από μέρους μας υποβολή μαξιμαλιστικών θέσεων θα οδηγούσε σε επικρίσεις κατά της πλευράς μας, υποβάλαμε συναινετικές προτάσεις που εξυπηρετούσαν και τις δύο Κοινότητες. Διατηρήσαμε το δικαίωμα να εγείρουμε πρόσθετα θέματα, σχετικά με το εδαφικό, τις περιουσίες και την επιστροφή των εκτοπισμένων, αν η Τουρκοκυπριακή πλευρά ήγειρε τέτοια θέματα. Όντως η Τουρκοκυπριακή πλευρά ήγειρε τέτοια θέματα και η δική μας πλευρά, με έγγραφα της, ήγειρε τις ανταπαιτήσεις της, τόσο στην εδαφική πτυχή όσο και για τα δικαιώματα εκτοπισμένων και περιουσιών.
Περιοριστήκαμε στον ελάχιστο αλλά πολύ σημαντικό στόχο: στην επανένωση της πατρίδας μας και του λαού μας. Επιδιώξαμε θεσμικές αλλαγές που, από τη μια, θα ενίσχυαν τη λειτουργικότητα της λύσης και από την άλλη θα δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για επανένωση θεσμών και λειτουργιών.
Η αρνητική στάση και οι μαξιμαλιστικές θέσεις της Τουρκικής πλευράς, αλλά και η ανοχή που τα Ηνωμένα Έθνη επέδειξαν για απαιτήσεις της εκτός των παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν, δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή ουσιαστικών διαπραγματεύσεων, παρά τη δική μας καλή θέληση.
Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, ασκώντας τη διαιτητική αρμοδιότητα του, κατάρτισε το Πέμπτο Σχέδιο Ανάν, χωρίς να προϋπάρξει συμφωνία των μερών σε οποιοδήποτε από τα θέματα που είχαν εγερθεί στις διαπραγματεύσεις, στη Λευκωσία και στην Ελβετία.
Στο Πέμπτο Σχέδιο Ανάν, περιέχονται βελτιώσεις σε σύγκριση με το Τρίτο και Τέταρτο Σχέδιο Ανάν. Αυτές οι βελτιώσεις δεν ικανοποιούν τις ελάχιστες απαιτήσεις που είχαμε υποβάλει. Ούτε όσο αφορά τη λειτουργικότητα του Σχεδίου, ούτε όσο αφορά την ετοιμότητα εφαρμογής του από την επόμενη των δημοψηφισμάτων, ούτε όσο αφορά την ουσιαστική επανένωση της πατρίδας μας στο οικονομικό, δημοσιονομικό και νομισματικό τομέα.
Αυτή δεν είναι η ώρα ούτε η ευκαιρία να προβώ σε λεπτομερή ανάλυση του Σχεδίου Ανάν. Αυτό θα γίνει στις επόμενες μέρες και μέχρι την διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων.
Νομίζω, όμως, ότι είναι χρήσιμο να αναφερθώ, εν είδει παραδειγμάτων, σε μερικές πτυχές που φαίνεται να σας προβληματίζουν. Δεν θα επιχειρήσω ούτε «δαιμονοποίηση» ούτε εξωραϊσμό του Σχεδίου Ανάν. Δεν δέχομαι, όμως, τον ισχυρισμό ότι όποιος επισημαίνει αδυναμίες του Σχεδίου, αναγκαστικά, επιδίδεται σε παραπληροφόρηση ή ότι αυτό δεν είναι αντικειμενική ενημέρωση του Λαού.
Οι προτάσεις μας για διασφάλιση της λειτουργικότητας, δεν περιορίζονταν και δεν εξαντλούνταν στη σύνθεση του Προεδρικού Συμβουλίου ή στην ίδρυση και λειτουργία Πρωτόδικου Δικαστηρίου ή στη Συμφωνία Συνεργασίας για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, επεκτείνοντο και κάλυπταν και τους επτά τομείς των προτάσεών μας, δηλαδή, τη νομοθεσία, την Κεντρική Τράπεζα, την κοινή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, τη σμίκρυνση των χρονικών περιόδων ανάκτησης περιουσίας, την σμίκρυνση των μεταβατικών περιόδων, τη διοικητική διάρθρωση της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, την εκλογή των μελών των Κοινοβουλευτικών Οργάνων, τη νομοθεσία και τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων από διοικητικά όργανα, την εδαφική πτυχή, το θέμα των αγνοουμένων, το θέμα της Καρπασίας και άλλα. Θέλω να τονίσω εμφαντικά, ότι όλες οι απαιτήσεις μας, που υποβλήθηκαν με πλήρη τεκμηρίωση, ήσαν εντός των παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν και δεν αφαιρούσαν δικαιώματα που το Σχέδιο Ανάν παρείχε στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας.
Αντίθετα, η Τουρκική πλευρά υπέβαλε 11 απαιτήσεις, που επηρεάζουν αρνητικά τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και οι οποίες υιοθετούνται, όλες, στο τελικό κείμενο του Σχεδίου Ανάν.
Τώρα καλούμαστε να κρίνουμε κατά πόσο το τελικό Σχέδιο Ανάν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που έχουμε θέσει. Με αντικειμενικότητα και με αίσθημα ευθύνης, καλούμαστε να κρίνουμε εάν επιτυγχάνεται η επανένωση της πατρίδας μας σε ένα ομόσπονδο κράτος που θάναι λειτουργικό, βιώσιμο, θα διασφαλίζει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και θα δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας και οικονομικής ευημερίας τόσο για τους Ελληνοκύπριους, όσο και για τους Τουρκοκύπριους.
Κατά πόσο οι πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, όπως έχουν οριστικά διαμορφωθεί μας επιτρέπουν να μετέχουμε ενεργητικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να αξιοποιήσουμε τα οφέλη που θα προκύψουν.
Με πόνο ψυχής καταλήγω στη διαπίστωση ότι ακόμα και με την πιο ελαστική, την πιο επιεική κρίση, το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που θέσαμε. Οι ουσιαστικότερες των προτάσεών μας δεν έγιναν αποδεκτές. Ακόμη και στις πρόνοιες που έχουν βελτιωθεί, διαπιστώνουμε λειτουργικές δυσκολίες, περίπλοκες διαδικασίες και επικίνδυνες ασάφειες.
Η πιο βασική και θεμελιώδης ανησυχία και αγωνία μου για το μέλλον της πατρίδας μας εστιάζεται στα εξής:-
Η Τουρκοκυπριακή κοινότητα αποκτά όλα τα βασικά αιτήματα που διεκδίκησε, από την πρώτη ημέρα εφαρμογής της λύσης. Για την ακρίβεια, 24 ώρες μετά την διεξαγωγή των Δημοψηφισμάτων.
Παραμένει, ακόμα, αβέβαιο και ασαφές αν θα υπάρξει επικύρωση της Συνθήκης από το Τουρκικό Κοινοβούλιο, πριν τεθεί σε εφαρμογή η Ιδρυτική Συμφωνία.
Αναγνωρίζεται η οντότητά της ως «νόμιμο συνιστών Κράτος». Διαγράφεται η εισβολή και η κατοχή. Οι κάτοχοι της Τουρκοκυπριακής υπηκοότητας, γίνονται αποδεκτοί ως νόμιμοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Τουρκοκύπριοι εξασφαλίζουν ισότιμη συμμετοχή στη διοίκηση του νέου Ομοσπονδιακού Κράτους, με το καθεστώς των ισότιμων «συμπροέδρων» και ισότιμη και ισάριθμη συμμετοχή των εκπροσώπων του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος Κράτους, στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή και σε όλες τις ειδικές Επιτροπές και Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντίθετα, όλα και όσα προσδοκεί να αποκτήσει η Ελληνοκυπριακή κοινότητα, έστω και από μια κακή και οδυνηρή λύση, παραπέμπονται χωρίς εγγυήσεις στο μέλλον και εξαρτώνται από την καλή πίστη της Τουρκίας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει. Υπόκεινται ακόμη, στην προϋπόθεση ότι όλα θα λειτουργήσουν ομαλά.
Με λίγα λόγια «αγοράζουμε ελπίδα», με μόνο αντάλλαγμα και διασφάλιση την καλή θέληση της Τουρκικής πλευράς να τηρήσει τη συμφωνία.
Η επιστροφή των κατεχόμενων δικών μας εδαφών, θα γίνει σε περίοδο μεταξύ τρεισήμισι μηνών και τρεισήμισι χρόνων, από την υπογραφή της λύσης, χωρίς καμία εγγύηση ότι αυτό θα εφαρμοστεί. Η πρότασή μας όπως υπαχθούν τα εδάφη αυτά υπό τον έλεγχο της Ειρηνευτικής Δύναμης και όχι του τουρκικού στρατού, έχει απορριφθεί.
Η απόκτηση περιουσιών ή αποζημιώσεων το συντομότερο που θα γίνει, είναι σε περίοδο 3 χρόνων μετά την υπογραφή της λύσης και 5 χρόνων ή, περισσότερων, κατά απόφαση του Συμβουλίου Περιουσιών, και μέσα από μια περίπλοκη διαδικασία με πολλές ασάφειες και δυσμενείς οικονομικές πρόνοιες για την πλευρά μας. Το κόστος των αποζημιώσεων θα κληθούν να καταβάλουν στο μεγαλύτερο του μέρος, οι Ελληνοκύπριοι. Εγείρονται σοβαρά ερωτήματα αν το Ομοσπονδιακό Κράτος που θα εγγυηθεί το ένα τρίτο των αποζημιώσεων, θα έχει το τεκμήριο έγκυρου εγγυητή για να μην σημειωθεί πτώση στην αξία των Ομολόγων, όπως έγινε με το Χρηματιστήριο. Το ίδιο ισχύει και για τον Οργανισμό δανειοδότησης με υποθήκη για απόκτηση των περιουσιών Ελληνοκυπρίων που δεν θα επιστραφούν από Τουρκοκύπριους.
Πρόσφατα έχει αναχθεί σε μεγάλο θέμα και παρουσιάζεται ως σημαντική παραχώρηση προς τους Ελληνοκυπρίους, η ευχέρεια απόκτησης δευτερεύουσας κατοικίας στο Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος.
Ασφαλώς αυτό το δικαίωμα, θα είχε μεγάλη σημασία, αν ήταν αυτόματο και γενικό.
Δυστυχώς οι πρόνοιες του σχετικού Συνταγματικού Νόμου και της Πράξης Προσαρμογής που θα εγκρίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθορίζουν ότι αυτό το δικαίωμα δεν είναι αυτόματο.
Αντίθετα, το Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος έχει δικαίωμα και ευχέρεια, με δικό του νόμο, να ρυθμίζει και να περιορίζει αυτό το δικαίωμα για μια δεκαπενταετία ή μέχρις ότου το ακαθάριστο εθνικό προϊόν του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους φθάσει στο 85% του κατά κεφαλή εισοδήματος του Ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους.
Η επιστροφή των προσφύγων υπό Τουρκοκυπριακή διοίκηση προβλέπεται να γίνει με τέτοια χρονοδιαγράμματα και ποσοστώσεις που δεν δημιουργούν συνθήκες ασφάλειας, για να μπορέσουν με βεβαιότητα οι πρόσφυγες μας να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα, και να έχουν βεβαιότητα ότι θα έχουν ασφάλεια ή ότι θα έχουν σχολεία για τα 3, 10 ή 20 παιδιά τους. Και δυστυχώς δεν αποκτούν όλοι οι πρόσφυγές μας το αναφαίρετο δικαίωμα της επιστροφής. Επιπλέον, οι Ελληνοκύπριοι που θα ζουν στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος θα στερούνται των πολιτικών τους δικαιωμάτων, και του δικαιώματος ψήφου για την Γερουσία, κατά παράβαση κάθε δημοκρατικής αρχής.
Με το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιήθηκαν οι Κύπριοι αλλά ικανοποιήθηκε απόλυτα η επιδίωξη της Τουρκίας να ελέγχει και να κηδεμονεύει την Κύπρο. Παραμένουν στην ουσία όλοι οι έποικοι, ενώ μετά από 19 χρόνια, εμφανής είναι η πιθανότητα της κατάργησης της παρέκκλισης του 5% Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων που θα μπορούν να εγκατασταθούν στην Κύπρο, με ορατό τον κίνδυνο για νόμιμο μαζικό εποικισμό της Κύπρου από την Τουρκία. Διότι η συνέχιση της διασφάλισης του 5%, μετά τα 19 χρόνια, θα εξαρτάται από την έγκριση νόμου από το Προεδρικό Συμβούλιο, τη Βουλή και τη Γερουσία, όπου χρειάζεται και η συναίνεση των αντίστοιχων Τουρκοκυπριακών μελών αυτών των οργάνων.
Η παραμονή έστω και μικρού αριθμού Τουρκικών στρατευμάτων μόνιμα στην Κύπρο, με διευρυμένα παρεμβατικά δικαιώματα στο Ελληνοκυπριακό κρατίδιο χωρίς εγγυητικούς μηχανισμούς, ενώ εμείς θα έχουμε διαλύσει την Εθνική Φρουρά, δημιουργεί συνθήκες ανασφάλειας για τους Ελληνοκυπρίους. Τόσο ο εποικισμός όσο και η συνεχής παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, δεν εξυπηρετεί βέβαια ούτε τους Ελληνοκύπριους ούτε τους Τουρκοκύπριους, παρά μόνο την Τουρκία.
Μέσα από προσεκτική μελέτη των οικονομικών πτυχών του Σχεδίου Ανάν, διαπιστώνουμε ότι είναι αμφίβολη η οικονομική βιωσιμότητά του. Η εφαρμογή των σχετικών προνοιών συνεπάγεται δυσβάστακτες οικονομικές επιπτώσεις για τους Ελληνοκύπριους, ενώ η όλη δομή του Σχεδίου θα οδηγήσει, αν όχι σε κατάρρευση της Κυπριακής οικονομίας, σίγουρα σε σοβαρή οικονομική κρίση και επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ελληνοκυπρίων που με τόσες θυσίες οικοδομήσαμε.
Οι λειτουργικές αδυναμίες του Σχεδίου θέτουν, μεταξύ άλλων, σε κίνδυνο την ομαλή δραστηριότητα και συμμετοχή της Κύπρου, με μια φωνή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ με πολλές θυσίες οι Ελληνοκύπριοι κατέκτησαν την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ εύκολα μπορεί να οδηγηθούμε σε «αδρανοποίηση» της ένταξης μέχρι την υιοθέτηση όλων των απαραίτητων ομοσπονδιακών και περιφερειακών νομοτυπικών μέτρων ή της απώλειας των ωφελημάτων της ένταξης ή της αντιμετώπισης εμποδίων στη συμμετοχή της Κύπρου στην ΟΝΕ και τους άλλους Ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Με άλλα λόγια, το Σχέδιο Ανάν δεν καταλύει την de facto διχοτόμηση, αλλά, αντίθετα τη νομιμοποιεί και την εμβαθύνει. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θέλουμε τη λύση και επανένωση της πατρίδας μας. Διότι σε αυτό το ερώτημα, η καθολική απάντηση είναι «ναι». Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το Σχέδιο Ανάν επιφέρει την επανένωση ή αν διαιωνίζει τη διαίρεση και, μάλιστα, με τη συγκατάθεση και υπογραφή μας.
Το Σχέδιο Ανάν, δεν οδηγεί στην επανένωση των δύο Κοινοτήτων αλλά αντίθετα προωθεί το μόνιμο διαχωρισμό με περιορισμούς στη διακίνηση, εγκατάσταση, στο δικαίωμα κτήσεως περιουσίας, στην άσκηση πολιτικών δικαιωμάτων και των άλλων χωριστικών στοιχείων του.
Ενώ η ενοποίηση της οικονομίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ενοποιητική δυναμική, με κοινούς οικονομικούς στόχους, κοινά οικονομικά προβλήματα, κοινούς αγώνες και ακόμη μελλοντικά οργάνωση των εργαζομένων σε κοινές συντεχνίες, κάτι που εξυπηρετούσε την Κύπρο, τελικά επιβλήθηκε χωριστή οικονομία. Δεν θα υπάρχει κοινή νομισματική, δημοσιονομική πολιτική και δεν θα επιτρέπονται επενδύσεις Ελληνοκυπριακών Επιχειρήσεων στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος.
Ο στόχος της επανένωσης της πατρίδας μας και του λαού της, δεν επιτυγχάνεται. Με την μετατροπή των διαιρετικών προνοιών του Σχεδίου σε πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκλείπει ακόμη και η αμυδρή ελπίδα για εξέλιξη και βελτίωση μελλοντικά της λύσης. Ο στόχος της Τουρκοκυπριακής πλευράς για δύο λαούς, με δύο κράτη που θα ζουν χωριστά και απλά θα συνεργάζονται, επιτυγχάνεται απόλυτα.
Είναι σωστό ότι η διαδικασία διαπραγματεύσεων συνεπάγεται συμβιβασμούς. Μειώνοντας το χάσμα των διαφορετικών επιδιώξεων και των διαφορών. Μια διαδικασία «πάρε - δώσε».
Υπάρχουν πολλές πτυχές και πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, για τις οποίες δεν είμαι ικανοποιημένος από τους συμβιβασμούς που επιβλήθηκαν, χωρίς κάν να προηγηθεί διαπραγμάτευση και με πλήρη παραγνώριση των δικών μας τεκμηριωμένων απαιτήσεων.
Δεν είμαι ικανοποιημένος, για παράδειγμα, από την μείωση του αριθμού των εκτοπισμένων που θα επιστρέψουν.
Δεν είμαι ικανοποιημένος από τις ποιοτικές και ποσοστιαίες μειώσεις στα περιουσιακά δικαιώματα των νομίμων ιδιοκτητών περιουσιών στα κατεχόμενα.
Αυτά αποτελούν δυσμενέστερες πρόνοιες από αυτές που υπήρχαν στο Σχέδιο Ανάν Τρία ή στο Σχέδιο Ανάν Τέσσερα που το Εθνικό Συμβούλιο έκρινε ότι δεν ήταν αποδεκτό ως λύση, αλλά μόνο ως βάση για διαπραγμάτευση, με στόχο τη βελτίωση αυτών των προνοιών. Τώρα αυτές οι πρόνοιες έχουν γίνει δυσμενέστερες για τους Ελληνοκύπριους.
Μας ζητούν να δεχτούμε αυτές τις πιο δυσμενείς προσαρμογές, μέσα στο πνεύμα του συμβιβασμού. Μας λένε ότι δεν μπορεί να προκύψει λύση, αν δεν γίνουν τέτοιοι οδυνηροί συμβιβασμοί, και ότι πρέπει να βρεθεί η μέση λύση.
Όμως, υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρώπινων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά την σωστή απάντηση. Η ολοφάνερη και σωστή αρχή δεν είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης να μοιραστεί την περιουσία του με τον παράνομο εισβολέα ή να διεκδικήσει αποζημιώσεις για την αποστέρηση της περιουσίας του, που, μάλιστα, σε τελευταία ανάλυση, θα τις καταβάλει ο ίδιος, αφού το ένα τρίτο των αποζημιώσεων θα το εγγυηθεί το Ομοσπονδιακό Κράτος, οι πόροι του οποίου θα προέρχονται κατά τα εννέα δέκατα από Ελληνοκύπριους και μόνο το ένα δέκατο από τους Τουρκοκύπριους.
Το Σχέδιο Ανάν προνοεί ότι, μετά τα 19 χρόνια ή μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όποιο συμβεί πρώτο, οι κατοικούντες αντίστοιχα, σε κάθε ένα από τα δυό συνιστώντα κράτη οι οποίοι δεν έχουν ως μητρική γλώσσα την επίσημη γλώσσα του άλλου συνιστώντος Κράτους, δεν μπορούν να υπερβαίνουν το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού εκείνου του συνιστώντος Κράτους. Δηλαδή οι ομιλούντες την ελληνική γλώσσα σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν το 1/3 του συνολικού πληθυσμού του τουρκοκυπριακού κρατιδίου.
Αυτό αν και είναι θετικό, εν τούτοις αξίζει να αναφερθεί ότι στα προηγούμενα Σχέδια Ανάν δεν υπήρχε ούτε ο χρονικός ούτε ο ποσοστιαίος περιορισμός του ενός τρίτου, από την στιγμή που η Τουρκία θα καθίστατο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πρόσθετα, σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάν, τώρα στο ένα τρίτο της έκτασης γης που θα μπορούν να αποκτήσουν οι Ελληνοκύπριοι στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος (και, αντίστοιχα, οι Τουρκοκύπριοι στο Ελληνοκυπριακό συνιστών Κράτος) προστίθεται και το κριτήριο «της αξίας» του ενός τρίτου και η προϋπόθεση ότι από αυτό το ένα τρίτο, εξαιρούνται οι περιουσίες στις οποίες δικαιούται ο σημερινός Τουρκοκύπριος χρήστης.
Οι πιο σοβαρές ανησυχίες και προβληματισμοί μου για το Σχέδιο Ανάν, δεν εστιάζονται στους συμβιβασμούς που προτάθηκαν ή επιβλήθηκαν, που πολλοί κρίνουν ως άδικους για την πλευρά μας.
Άλλωστε, εδώ και πολύ χρόνο, έχω πει ότι η οποιαδήποτε λύση που θα εξευρεθεί κάτω από τη σκιά και τα τετελεσμένα της εισβολής και της παρουσίας 35,000 Τουρκικού στρατού στην Κύπρο, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη. Αυτό το τίμημα, είμαστε έτοιμοι να το καταβάλουμε προκειμένου να βρεθεί λύση στο Κυπριακό. Αν, όμως, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη η λύση, έπρεπε, να επιδιώξουμε να είναι τουλάχιστο λειτουργική ώστε να είναι βιώσιμη.
Χωρίς λειτουργικότητα, χωρίς αποτελεσματική διαδικασία για επίλυση των αδιεξόδων σε ένα καθεστώς όπου οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση ισοτιμίας, δηλαδή 50% με 50%, παρέχεται σε κάθε πλευρά η ευχέρεια και η δυνατότητα να δημιουργούν αδιέξοδα που θα οδηγούν σε παράλυση τις διοικητικές λειτουργίες του κράτους.
Μια παράλυση, που όταν συνεχίζεται, αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε διάλυση της κρατικής λειτουργίας, προτού κάν εφαρμοστεί η «νέα κατάσταση πραγμάτων», το νέο Κράτος.
Να θυμούμαστε πάντα, ότι εμείς δίνουμε από την επόμενη των δημοψηφισμάτων όλα και όσα επιδιώκει η Τουρκοκύπριοι, και το Κράτος μας καταλύεται, ενώ εμείς θα αναμένουμε να εξασφαλίσουμε τα δικά μας ανταλλάγματα, όπως, επιστροφή εδαφών, περιουσίες και εγκατάσταση, στο μέλλον.
Από τριάμισυ χρόνια για επιστροφή κατεχόμενων εδαφών, σε πέντε χρόνια για την επανάκτηση περιουσίας ή αποζημίωσης για περιουσία στο Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος και από τρία μέχρι 19 χρόνια για σταδιακή επιστροφή στο Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος. Στο μεταξύ η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει εξαφανιστεί 24 ώρες μετά τα Δημοψηφίσματα.
Οι σοβαρές ανησυχίες μου δεν είναι γι' αυτά τα άδικα και αβέβαια.
Οι ανησυχίες μου εστιάζονται και οφείλονται στην αβεβαιότητα για τη νέα Κύπρο που θα προκύψει από αυτό το Σχέδιο Ανάν.
Από την ευχέρεια και την δυνατότητα του νέου κράτους να εγκαθιδρυθεί και να λειτουργήσει. Από την ικανότητα του να διαδραματίσει τον σωστό ρόλο του μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εποικοδομητικό μέλος και όχι ως ενοχλητικός συνεταίρος. Από την ανησυχία μου αν το νέο καθεστώς θα μπορεί, λόγω των αδιεξόδων στη λήψη αποφάσεων, να έχει ρόλο και λόγο στα Ηνωμένα Έθνη και άλλα διεθνή βήματα.
Από την αγωνία μου αν η Κυβέρνηση του Ομοσπονδιακού κράτους, θα μπορεί να διασφαλίσει στους πολίτες του την οικονομική δυνατότητα και τις ευκαιρίες για ευημερία, ευμάρεια, ειρήνη και ασφάλεια σε ένα κράτος δικαίου, δημοκρατίας, συναίνεσης, που θα σέβεται και θα προασπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε πολίτη.
Αντί αυτού, το Σχέδιο Ανάν, απαιτεί από μένα να απευθύνω επιστολή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την οποία να ζητώ να καταστεί η Ιδρυτική Συμφωνία πρωτογενές Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι που να εμποδίζεται ο κάθε Κύπριος πολίτης να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ακόμα, απαιτεί, να απευθύνω άλλη επιστολή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την οποία να απαιτώ, απόσυρση όλων των προσφυγών που πολίτες κατέθεσαν και εκκρεμούν σε αυτό το Δικαστήριο.
Δεν είναι δυνατό ούτε θεωρώ ότι μου είναι επιτρεπτό, ως θεματοφύλακας των ανθρώπινων δικαιωμάτων του κάθε πολίτη, να προβώ σε τέτοια ενέργεια που, στην ουσία, θα αφαιρεί από τον πολίτη το δικαίωμα να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του που είναι κατοχυρωμένα με διεθνείς συνθήκες που έχει επικυρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία.
Με την ίδια υπευθυνότητα που πρέπει να αξιολογήσουμε τους κινδύνους από την υιοθέτηση του Σχεδίου Ανάν, πρέπει να μελετήσουμε και τις πιθανές επιπτώσεις από την απόρριψή του. Δεν συμμερίζομαι τις υπερβολές και τους εκβιασμούς που οι υποστηρικτές του Σχεδίου προβάλλουν στο λαό. Πρέπει νάμαστε έντιμοι και ειλικρινείς έναντι του λαού.
Λογικά υποβάλλεται το ερώτημα, ποιές θα είναι οι συνέπειες αν ο Λαός στο δημοψήφισμα ψηφίσει «όχι».
Αν ο κυρίαρχος λαός με τη ψήφο του απορρίψει το Σχέδιο, σε μία εβδομάδα η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταστεί πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πετύχουμε ένα στρατηγικό στόχο που από κοινού θέσαμε για να αναβαθμίσουμε και να θωρακίσουμε πολιτικά την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι δογματισμός και υποδηλεί άγνοια των κανόνων της διεθνούς πολιτικής, η άποψη ότι αυτή θάναι η τελευταία πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού. Οι βασικοί παράμετροι που επέφεραν αυτή την πρωτοβουλία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά την 25η Απριλίου. Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θάναι δεδομένη. Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας επίσης θα συνεχιστεί και έτσι η Άγκυρα θα βρίσκεται υπό συνεχή αξιολόγηση για την υιοθέτηση και εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Το διεθνές ενδιαφέρον για εξομάλυνση και ειρήνευση της περιοχής μας θα συνεχίσει να υπάρχει.
Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για αναγνώριση του ψευδοκράτους, από χώρες που έχουν σημασία. Όπως είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί αυτές, έχουν, ήδη, υπογράψει με την Κυπριακή Δημοκρατία τη Συνθήκη Ένταξης που απαγορεύει τέτοια αναγνώριση. Όσα δε λέγονται για διεθνή απομόνωση αποτελούν εκβιασμό άνευ περιεχομένου. Η Κύπρος θάναι η μόνη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με αναβαθμισμένο ρόλο αλλά και ευθύνες. Δεν θα επαναπαυθούμε, όμως, με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την επίλυση του Κυπριακού. Η ιστορία δεν τελειώνει την 1η Μαϊου. Θα συνεχίσουμε να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες για λύση και να προωθούμε μέτρα στήριξης των συμπατριωτών μας Τουρκοκυπρίων.
Απευθυνόμενος στους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους, θέλω να υπογραμμίσω την πραγματική μας έγνοια για μια λύση που να εξυπηρετεί και τα δικά τους συμφέροντα. Ουδέποτε απέβλεψα σε φαλκίδευση ή στέρηση των δικαιωμάτων τους. Οι προτάσεις που κατέθεσα στις συνομιλίες και τα μέτρα στήριξής τους που εξήγγειλα πριν από ένα περίπου χρόνο, αποτελούν απτή απόδειξη. Αυτή μου η στάση πηγάζει από την ειλικρινή μου πεποίθηση, ότι ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων τους, η παραχώρηση σ΄ αυτούς ακόμη περισσοτέρων δικαιωμάτων για να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια, η αναγνώριση και η ισοτιμία τους, η ισομερής πρόοδος και ευημερία τους, αποτελούν θεμελιακές προϋποθέσεις για την ειρήνη και την ομαλότητα στην Κύπρο. Γι΄ αυτό και θα αποτελούν μόνιμο στόχο της πολιτικής μας. Εμείς δεν έχουμε ένσταση, αντίθετα υποστηρίζουμε τις προσδοκίες της Τουρκίας για καθορισμό σύντομης ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Διότι μια Τουρκία που θα βρίσκεται στη διαδικασία ενταξιακών συνομιλιών, θα βρίσκεται κάτω από συνεχή πίεση, και δική μας, να αποδεικνύει συνεχώς ότι συμπεριφέρεται σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είμαστε πάντα έτοιμοι για μετάλλαξη του σημερινού Κράτους σε Ομοσπονδία που θα διέπεται καθοριστικά από δημοκρατικές αρχές και από πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εγγύηση για την ειλικρίνεια αυτών των προσανατολισμών μας αποτελεί η ένταξή μας στον πολιτικό σύστημα και τις αρχές δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η εγγύηση καλύπτει αξιόπιστα και τους Τουρκοκυπρίους και τις ανάγκες ασφάλειας της Τουρκίας.
Εκείνο που ζητώ από τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους να κατανοήσουν είναι ότι, όσο δεν δέχομαι να καταπατηθούν τα δικά τους δικαιώματα και συμφέροντα, άλλο τόσο οφείλω να υπερασπιστώ τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων.
Τις πιθανές συνέπειες από την απόρριψη του Σχεδίου, πρέπει να τις αντιπαραθέσουμε με τους κινδύνους που εμπερικλείει το Σχέδιο Ανάν όπως τους προανέφερα. Θα πρέπει ακόμη να μας προβληματίσει το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε με την αποδοχή ενός Σχεδίου που αδικεί τον Κυπριακό Ελληνισμό και δεν παρέχει σοβαρά εχέγγυα λειτουργικότητας και βιωσιμότητας. Καλούμαστε να καταλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο έρεισμα ασφάλειας του λαού μας και εγγύηση της ιστορικής μας φυσιογνωμίας. Να καταλύσουμε την διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική μας οντότητα ακριβώς στη στιγμή που ενισχύεται, η διεθνής πολιτική της βαρύτητα, με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οφείλουμε να εκτιμήσουμε με σοβαρότητα τους κινδύνους από μια πιθανή κατάρρευση της νέας κατάστασης πραγμάτων, γιατί τα δεδομένα που θα δημιουργηθούν δεν θα είναι αναστρέψιμα. Κατάρρευση του Ομόσπονδου Κράτους θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σ΄ αυτό που όλοι θέλουμε να αποφύγουμε: στη διχοτόμηση μέσα από τη διεθνή αναγνώριση των δύο συνιστώντων Κρατών.
Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ,
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής Κοινότητας, ανέλαβα τη βαριά ευθύνη της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων. Αισθάνομαι βαρύ το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση και τη δική μου απόφαση.
Ανέλαβα εξουσία, με εντολή όπως διαπραγματευθώ λύση του Κυπριακού προβλήματος βάσει του Σχεδίου Ανάν, όχι όμως και με εντολή να προσυπογράψω οποιαδήποτε λύση ήθελε προκύψει από τις διαπραγματεύσεις.
Εντολή συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας, βάσει του νέου Συντάγματος το οποίο θα προκύψει, δεν έχω, ούτε θα μπορούσε να μου είχε ανατεθεί τέτοια εντολή. Ούτε έχω εντολή να προσυπογράψω οποιοδήποτε νέο Σύνταγμα, το οποίο θα τεθεί προς κρίση από το λαό. Μόνο Πρόεδρος, στον οποίο ρητά παρέχεται εντολή να θέσει την προτεινόμενη μεταμόρφωση της Πολιτείας σε δημοψήφισμα, δικαιούται να προσυπογράψει το νέο Σύνταγμα, ως αντικείμενο κρίσης από το λαό. Πέραν τούτου, εντολή του λαού είναι απαραίτητη για την άσκηση της συμπροεδρίας στη διακυβέρνηση της χώρας με τους προτεινόμενους νέους Θεσμούς.
Τα συναισθήματά μου δεν είναι διαφορετικά από τα δικά σας. Στην υπηρεσία σας έχω τάξει τον εαυτό μου και πριν αλλά ιδιαιτέρως από την ανάδειξή μου στην προεδρία της Κυπριακής Πολιτείας. Στόχος και γνώμονας της κάθε πράξης μου είναι το συμφέρον του λαού και τίποτε άλλο, με αφοσίωση και πλήρη ανάληψη των ευθυνών μου και με παρρησία λόγου και έργου. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο Δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη.
Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα αλλά και με πλήρη συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών και το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί, λυπούμαι ειλικρινά, γιατί δεν μπορώ να αποδεχθώ και να υπογράψω το Σχέδιο Ανάν όπως, τελικά, διαμορφώθηκε.
Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της.
Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες,
Στις 24 Απριλίου θα τοποθετηθείτε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Θα αποφασίσετε για το παρόν και το μέλλον της Κύπρου. Για τη γενιά μας, αλλά και τις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς.
Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση σας.
Είμαι βέβαιος ότι δεν σας αγγίζουν ψεύτικα διλήμματα.
Ότι δεν σας τρομάζουν απειλές για δήθεν διεθνή απομόνωση.
Ότι δεν σας πείθουν τα περί δήθεν τελευταίας ευκαιρίας.
Είμαι βέβαιος ότι εξακολουθούν να έχουν για σας νόημα οι ηθικές αρχές και αξίες του λαού μας, του πολιτισμού και του εθνικού ιστορικού μας βίου, τον οποίο θέλετε να συνεχίσουμε με ασφάλεια, δικαιοσύνη, ελευθερία και ειρήνη.
Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ,
Στη ζυγαριά του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ΝΑΙ.
Σε καλώ να απορρίψεις το Σχέδιο Ανάν.
Σε καλώ να πείς στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ.
Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού μας, σε καλώ να μην υποθηκεύσεις το μέλλον στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστείς την Κυπριακή Δημοκρατία, λέγοντας ΟΧΙ στη κατάλυσή της. Να συστρατευτείς για μια νέα πιο ελπιδοφόρα πορεία επανένωσης της πατρίδας μας μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καλή Ανάσταση σε όλους!