Δύο πορείες ,δύο εκδοχές.

Δύο πορείες, δύο εκδοχές

Μανταδάκης Άγγελος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 16.02.2016 Δύο πορείες, δύο εκδοχές ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ Φανταστείτε τώρα, μετά το συνταρακτικό διήμερο (12-13 Φεβρουαρίου 2016) και ενώ αναμένεται με έντονο ενδιαφέρον η έναρξη του διαλόγου, μια νέα, αντίστροφη διαδήλωση, που ξεκινάει από την πλατεία Συντάγματος και κατευθύνεται προς την αγροτική καρδιά της χώρας. Οι διαδηλωτές αυτής της πορείας είναι διαφορετικοί από αυτούς της πρώτης. Συμμετέχουν πολλοί άστεγοι, κατηγορία που δεν εμφανίζεται ακόμα στην ύπαιθρο. Πολλοί άνεργοι, κυρίως νέα παιδιά που ψάχνουν επίμονα για το μέλλον τους. Και από το είδος αυτό η ύπαιθρος χώρα για την ώρα φαίνεται να υποφέρει λιγότερο. Πολλοί ανασφάλιστοι που δουλεύουν "μαύρα". Μοναχικοί χαμηλοσυνταξιούχοι που κατοικούν στις γκρίζες γειτονιές μέσα στα στενόχωρα διαμερίσματα, υποψήφια θύματα μιας άπονης βαρυχειμωνιάς, και φιγούρες ανθρώπων που τους έχουμε δει κάπου κοντά μας. Α! Στη διπλανή λαϊκή αγορά να μαζεύουν τους τελευταίους πεταμένους καρπούς... Η πρώτη είναι διαδήλωση των πιο ισχυρών του αγροτικού χώρου. Ζητούν να διατηρήσουν προνόμια. Σ' αυτούς τα τμήματα των πιο ακριβών τρακτέρ. Οι μεγαλοκτηματίες και οι νεοτσιφλικάδες, αλλά και μικρότεροι φοβισμένοι. Η δεύτερη είναι πεζοπορία... Δεν υπάρχουν πολλά Ι.Χ., μόνο παπάκια και κάποια ποδήλατα. Ζητούν περισσότερο κοινωνικό κράτος. Στις δύο παράλληλες πορείες ακούστηκαν και συνθήματα υπέρ της ενότητας, αλλά και εις βάρος της. Είναι υπερβολικό, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, να θεωρείται ζήτημα ζωής ή θανάτου ένας νόμος που προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων και που ζητάει μια ελάχιστη εισφορά από τους αγρότες για να σταθεί όρθιο. Να πληρώνουν όλοι με βάση το εισόδημά τους για να έχουν περίθαλψη και ελπίδα συνταξιοδότησης σε λίγα χρόνια από σήμερα. Πώς να εξηγηθεί η φράση του συμπατριώτη μας αγρότη «τι να την κάνω τη σύνταξη αν είναι να πληρώνω;». Εγώ θα προτιμούσα τη φράση μιας εκπαιδευτικού του δημόσιου σχολείου, που μόλις βγήκε στη σύνταξη και χρειάστηκε να επισκεφθεί ένα γιατρό. Η επίσκεψη κόστιζε 40 ευρώ με απόδειξη και 30 χωρίς. Ο γιατρός τη ρώτησε: «Τι επιθυμείτε;». Εκείνη του απάντησε "40 ευρώ, γιατί θέλω να συνεχίσω να παίρνω τη σύνταξή μου". Ανάμεσα στην απάντηση του αγρότη και σε αυτή της εκπαιδευτικού, υπάρχει μια χαώδης διαφορά. Είναι και η ουσία του ζητήματος. Ή μάλλον οι δύο εκδοχές του.

ΣΥΡΙΖΑ νικητής και αυτοδύναμος Μανταδάκης Άγγελος

ΣΥΡΙΖΑ νικητής και αυτοδύναμος Μανταδάκης Άγγελος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 01.09.2015 Του Άγγελου Μανταδάκη Ποια είναι η πραγματική σύγκρουση στη χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια; Αυτό το ερώτημα, που είναι κρίσιμο για όλες τις παρατάξεις και ιδιαίτερα για την Αριστερά, έθεσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του κόμματος. Άρα, ο ίδιος έθεσε και το κεντρικό πρόβλημα, στο οποίο πρέπει να απαντήσει το κόμμα του με σαφήνεια, προφανώς μέσα στα χρονικά όρια της προεκλογικής περιόδου. Η προηγούμενη περίοδος χαρακτηρίστηκε ως η φάση της σύγκρουσης ανάμεσα στο Μνημόνιο και σε όλους εκείνους που το έθεταν υπό αμφισβήτηση. Αν όμως αναλύσουμε με αντικειμενικό τρόπο το Μνημόνιο που διαχειρίστηκε η τριμερής αρχικά και στη συνέχεια διμερής συγκυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά, τότε εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι πολύ λίγο αφορούσε νέα πράγματα. Στην πραγματικότητα, αφορούσε ένα πακέτο μέτρων τα οποία σε μεγάλο βαθμό διεκδικούσαν πριν από αρκετά χρόνια επίμονα οι πρωταγωνιστές της οικονομικής ζωής του τόπου (βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες, μεγαλοεργολάβοι). Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εργασιακές σχέσεις, που στη χώρα μας με μεγάλο κόπο κατοχυρώθηκαν και προστατεύτηκαν. Έτσι, το σύνολο αυτών των μέτρων -και άλλων φυσικά-, που πολιτογραφήθηκε ως Μνημόνιο δύο, δεν έκανε τίποτα άλλο από την εσωτερική υποτίμηση που σύμφωνα με τη θεωρία των νεοφιλελεύθερων θα έδινε ώθηση στην οικονομία. Κάτι που διαψεύστηκε ολοκληρωτικά στην πράξη. Αντίθετα αναπαρήγαγε ένα τερατώδες σύστημα διαπλοκής, όπου τα διάφορα γρανάζια ήταν κυρίως κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοεκδότες και πολιτικοί παράγοντες. Βεβαίως, το σύστημα αυτό ανδρώθηκε πάνω στην πολιτική του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. της περιόδου εκείνης. Αυτό που οι πολίτες στη συντριπτική τους πλειονότητα χαρακτηρίζουν ως κατεστημένο και του αποδίδουν τις αμαρτίες των τελευταίων δεκαετιών είναι ακριβώς το σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς του οποίου τη διαιώνιση και όχι τον τερματισμό επιχειρούσε το δεύτερο Μνημόνιο. Απόδειξη είναι ότι το Μνημόνιο αυτό δεν χάραξε δρόμους για την πάταξη της διαφθοράς, της διαπλοκής και του μαύρου χρήματος. Αντίθετα, το δημόσιο χρήμα όπως και η δημόσια περιουσία ήταν απροστάτευτα απέναντι σε κάθε λογής απατεώνες.

Η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς, που διεκδικεί την εμπιστοσύνη του λαού στις επόμενες εκλογές, οφείλει να πάρει τα μέτρα που απαιτούνται και να χαράξει τις κατάλληλες πολιτικές ώστε οι δυνάμεις του παλιού συστήματος να μην πετύχουν την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας. Στη χώρα μας ξεκίνησε μια καινούργια φάση αντιπαράθεσης ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο, ανάμεσα στη συντήρηση και την πρόοδο. Η σύγκρουση με το παλιό καθεστώς πρέπει να είναι γενικευμένη και να στηρίζεται στην κοινωνική παρέμβαση, στη δράση των ίδιων των εργαζομένων και των κοινωνικών κινημάτων. Δεν πρέπει να υπάρξει κανένας συμβιβασμός, παρά μόνο το ξήλωμα των παλιών μηχανισμών και των μεθόδων που χρησιμοποιούσαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει τους πολίτες, τη μεγάλη τους πλειοψηφία, ότι από τη θέση μιας νέας αριστερής κυβέρνησης που θα προκύψει από τη λαϊκή ετυμηγορία στις 20 Σεπτεμβρίου θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για το ξήλωμα του παλιού μηχανισμού και την εδραίωση της Δημοκρατίας στη χώρα. Αυτό θα είναι και το περιεχόμενο της μάχης που ξεκίνησε ήδη με τη νέα προεκλογική περίοδο και ο άμεσος στόχος είναι να αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμος στις 20 Σεπτεμβρίου.

Η πιο βαθιά κόκκινη γραμμή

Η πιο βαθιά κόκκινη γραμμή Μανταδάκης Άγγελος | 05.05.2015

Του Άγγελου Μανταδάκη Η κυβέρνηση επιδιώκει μια συμφωνία τέτοια που να βασίζεται σε έναν έντιμο συμβιβασμό. Μόνο με αυτόν θα ακυρώσουμε τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης. Οι συμβιβασμοί είναι, ούτως ή άλλως, πάντα επώδυνοι Τι χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα; Πάνω απ' όλα χρειάζεται μια κυβέρνηση που να της επιτραπεί να κυβερνήσει. Να την αφήσουν ελεύθερη να νομοθετήσει και να ψηφίσει στη Βουλή όλα εκείνα τα νομοσχέδια που αφορούν την εφαρμογή του προγράμματός της. Να δώσει εκείνο το νέο δείγμα γραφής που υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό. Να μην είναι υποχρεωμένη να κρατά στο συρτάρι των υπουργείων σχέδια όπως η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η αποκατάσταση του κατώτερου μισθού στα προ του Μνημονίου επίπεδα, η χορήγηση της 13ης σύνταξης κ.λπ. Μια κυβέρνηση που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των πολλών, που στο όνομά τους ανέλαβε το δύσκολο έργο να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Αυτή είναι η κυβέρνηση που αναδείχθηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015. Η νόμιμη κυβέρνηση της χώρας με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Ένα χρόνο πριν έρθει στην εξουσία με τη λαϊκή βούληση, οι αντίπαλοί της της ετοίμαζαν μια τρικλοποδιά μοναδική στην ιστορία. Με το που θα εκλεγόταν η νέα κυβέρνηση, θα αντιμετώπιζε καθεστώς ασφυξίας χρηματοδοτικής, αφού η δανειακή της σύμβαση έληγε πάραυτα. Έτσι θα είχαμε ένα σπάνιο γεγονός, μια κυβέρνηση μερικών ημερών, μια αριστερή παρένθεση ημερών... Και μετά η χώρα θα επέστρεφε στις αγκάλες των Σαμαροβενιζέλων που είχαν βρει τον βηματισμό τους με τους πιστωτές στο e-mail Χαρδούβελη. Ευτυχώς, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Έκτοτε όμως το μνημονιακό κατεστημένο δεν παραιτήθηκε των "ιερών" του επιδιώξεων και συνεχίζει να αναζητά την αριστερή παρένθεση. Καιροφυλακτεί τώρα μήπως η ελληνική πλευρά λυγίσει κάτω από το ασήκωτο βάρος των πιέσεων και των εκβιασμών που δέχεται νυχθημερόν από τα διάφορα κέντρα. Ή μήπως αντιδράσει σπασμωδικά, οδηγώντας τα πράγματα σε μια τυφλή σύγκρουση. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις η ελληνική πλευρά θα μπορούσε να αποσταθεροποιηθεί σύμφωνα με τους ενδόμυχους πόθους τους.

Η κυβέρνηση επιδιώκει μια συμφωνία τέτοια που να βασίζεται σε έναν έντιμο συμβιβασμό. Μόνο με αυτόν θα ακυρώσουμε τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης. Οι συμβιβασμοί είναι, ούτως ή άλλως, πάντα επώδυνοι. Δεν υπήρξε ωστόσο διαπραγμάτευση σε οποιοδήποτε επίπεδο χωρίς αμοιβαίους συμβιβασμούς. Οι πολίτες έδωσαν την εμπιστοσύνη τους στον ΣΥΡΙΖΑ και εξακολουθούν να στηρίζουν την πολιτική του γιατί συνδυάζει τη συνεννόηση με τις κόκκινες γραμμές. Κάθε φορά όμως υπάρχει μια γραμμή πιο βαθιά κόκκινη από τις άλλες. Στη σημερινή συγκυρία αυτή δεν είναι άλλη από τη συνέχεια και τη συνέπεια της κυβέρνησης της Αριστεράς.