Η ξεχασμένη τέχνη της σιωπής.

Η ξεχασμένη τέχνη της σιωπής gaitis

Γαϊτης Γιάννης «Η δολοφονία της ελευθερίας», 1968 Γαϊτης Γιάννης «Η δολοφονία της ελευθερίας», 1968 31.03.2018, δημοσιευθηκε στην Εφημεριδα των Συντακτών. Συντάκτης: Θανάσης Βασιλείου Υπήρξε μια περίοδος στην Ευρώπη, περίπου στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, που αρκετοί στοχαστές, περισσότερο Γάλλοι και λιγότερο Άγγλοι, έβλεπαν τις διακηρύξεις πολιτικών δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου, τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας κ.ά. να υλοποιούνται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με την Αμερικανική Επανάσταση. Την ίδια περίοδο στη Γαλλία, το 1764, ο Βολταίρος, ο μεγαλύτερος εχθρός της εξ αποκαλύψεως γνώσης και της μισαλλοδοξίας, ξέροντας ότι δεν ζούσε στον καλύτερο δυνατό κόσμο, υπερασπιζόταν τη λογική και την ανεκτικότητα ως κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας. «Ολοι έχουμε ζυμωθεί με αδυναμίες και σφάλματα∙ ας συγχωρήσουμε λοιπόν ο ένας τον άλλο για τις ανοησίες μας∙ αυτός είναι ο πρώτος νόμος της φύσης». Καταγγέλλοντας ως τέρας οποιονδήποτε καταδίωκε συνάνθρωπό του επειδή είχε κάποια διαφορετική άποψη, ο Βολταίρος και άλλοι προσέγγιζαν έναν κοινωνικό νόμο που προάσπιζε την ελευθερία των λόγων ‒ μια κατάσταση η οποία αναγνωρίστηκε αργότερα ως ένα από τα πολυτιμότερα δικαιώματα του ανθρώπου στη Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789) αλλά και σε νεότερες δικές μας διακηρύξεις δικαιωμάτων. Στον αντίποδα, το 2018 ‒σε φάση που η απόσταση μεταξύ διευθυντηρίου Βρυξελλών και ευρωπαίων λαών βαθαίνει‒ η Ε.Ε. τονίζει επανειλημμένως ότι δεν επιθυμεί «ούτε κουβέντα» εις βάρος της, σπεύδοντας με φούρια να προεικάζει ότι οποιαδήποτε κριτική εκπορεύεται από λαϊκιστές, ευρωσκεπτικιστές και ΜΜΕ καθοδηγούμενα από αντιευρωπαϊκά λόμπι κ.λπ. Έτσι, μεταξύ άλλων οργανισμών, η Ε.Ε. κρατώντας για τον εαυτό της την πολιτική ορθότητα σαν τη γριά χελώνα που φυλάει το καβούκι της, αφήνει απλόχερα στις χώρες μέλη όπως η Ελλάδα, αλλά και σε υποψήφιες χώρες μέλη, όπως τα Σκόπια ή η Τουρκία, το διμερές δικαίωμα στην ανοησία.

Ας το πούμε αλλιώς. Οφείλουμε να είμαστε ενάντιοι σε κάθε προσπάθειας που επιτρέπει τα πάντα εκτός από το να σκέφτεται κάποιος. Οφείλουμε να είμαστε απέναντι σε κάθε μορφή λογοκρισίας∙ και απέναντι στον φόβο. Αλλά, επίσης, οφείλουμε να ξέρουμε ότι όταν βάζουμε ένα σπίρτο αναμμένο μπροστά σε μία κάμερα, η εικόνα στην οθόνη μας θα δείχνει φωτιά. Λοιπόν, στο ερώτημα «θα έχουμε πόλεμο με την Τουρκία;» Η απάντηση είναι όχι. Αλλά επειδή σε εποχές καχυποψίας κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τον άλλο, καλύτερα να μοχθεί για ειρήνη και να σκέφτεται την ευημερία κι όχι τον πόλεμο. Αν το παραπάνω είναι πράγματι δύσκολο, μία καλή άσκηση ‒χωρίς να υπονοώ νέες μορφές λογοκρισίας, δουλείας ή υποταγής σε υπέρτερες δυνάμεις ευρωπαϊκού ή τουρκικού τύπου‒ είναι η τέχνη της σιωπής ως τρόπος διατήρησης στοιχειώδους αυτοσεβασμού και αυτοπροστασίας. Πολύ δε περισσότερο όταν η κουβέντα έχει να κάνει με ειδήσεις και κοινωνικοπολιτικά, εσωτερικά ή διμερή, ελληνοτουρκικά, ευρωπαϊκά ή παγκόσμια τρέχοντα θέματα. Μήπως δεν ισχύει πως υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος που πρέπει κανείς να σιωπά και συγκεκριμένος χρόνος που πρέπει κανείς να μιλά; Μήπως είναι πρωτόγνωρη η κατάσταση του πλήθους σχολιαστών και αναλυτών που είναι σίγουροι ότι εφόσον γνωρίζουν γραφή, γνωρίζουν και να γράφουν, ή όλων εκείνων των «ειδικών» που νομίζουν ότι εφόσον έμαθαν να ομιλούν, μπορούν να εκφράζουν γνώμη περί παντός ξεπερνώντας τα όρια της ανοησίας; Μήπως δεν παραβιάζεται καθημερινά η αρχή ότι «μερικές φορές η σιωπή εκλαμβάνεται ως φρονιμάδα στον στενόμυαλο και ως δεινότητα στον αμαθή;» Σίγουρα, η απόσταση μεταξύ εθελούσιας σιωπής και των ψηγμάτων χρυσού στη λογοκρισία, την υποκρισία, το αντιπολιτευτικό κράξιμο ή τη χονδροειδέστατη βλακεία, είναι μεγάλη. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι όλοι θα συμφωνούσαν με τον Ρουσσώ όταν, στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο», υποστήριζε ότι «αν ήμουν ηγεμόνας ή νομοθέτης, δεν θα έχανα τον καιρό μου, λέγοντας αυτό που θα έπρεπε να κάνω∙ θα το έκανα ή θα σώπαινα».

Αλλωστε, και ο Τόμας Χομπς προηγουμένως στον «Λεβιάθαν» είχε προκαταλάβει τους αναγνώστες του σε σχέση με αρκετές υποτιθέμενες σοφίες: «Στο πλαίσιο μιας πολιτικής κοινότητας θα πρέπει κάθε φορά να επισημαίνω ποια πράγματα θα πρέπει να διορθωθούν. Ανάμεσα σε αυτά είναι και η πληθώρα των λόγων δίχως νόημα… »Διότι μέτρα των φρονίμων είναι οι λέξεις, αφού χάρη σε αυτές λογαριάζουν. Είναι όμως και το νόμισμα των ανόητων...» Και ο Καμύ, στο σημείο αυτό, στεκόταν κάπου ανάμεσα στον Ρουσσώ και τον Χομπς όταν έλεγε: «Απεχθάνομαι εκείνους που πάνε πιο μακριά με τα λόγια, απ’ ό,τι με τις πράξεις τους».

Ωστόσο, σε περίοδο που τα άκοπα λόγια γίνονται προπαρασκευή πολέμου, γείτονες, όμηροι, σύνορα, νησιά και προσδοκίες, γίνονται ολοένα και πιο σύνθετα και η αντίληψή μας ολοένα πιο χοντοκομμένη, πολύ δε περισσότερο όταν η σωφροσύνη και η ηθική σπανίως παρεμβάλλονται σε ζητήματα πολιτικού κέρδους ή ζημιάς, ειρήνης ή πολέμου, αυτός που με τη σιωπή του αφήνει στους ήδη χτυπημένους χώρο για να σκεφτούν περισσότερο, τουλάχιστον, δεν θα γίνεται επικίνδυνος και θα φαντάζει λιγότερο ανόητος.

Πώς επιμερίζεται η υπερχρέωση της χώρας σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ;

Πώς επιμερίζεται η υπερχρέωση της χώρας σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ; 22.08.2016, 17:00 | Ετικέτες: ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, χρέος, δημόσιο χρέος Συντάκτης: Μανόλης Γ. Δρεττάκης* Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας της υπόθεσης του πρώην επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, ερίζουν ως προς το ποιος ευθύνεται για τη διόγκωση του δημόσιου ελλείμματος του 2009, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι τους 9 πρώτους μήνες του 2009 στην κυβέρνηση ήταν η Ν.Δ. και τους 3 τελευταίους το ΠΑΣΟΚ και με τις αποφάσεις τους μήνες αυτούς συνέβαλαν στην αύξησή του. Είναι, επίσης, γεγονός ότι στο έλλειμμα αυτό προστέθηκαν ελλείμματα τα οποία δεν έμπαιναν στο δημόσιο έλλειμμα τα προηγούμενα έτη. Για το ποιος είναι υπεύθυνος για τη διόγκωση του ελλείμματος θα αποφασίσει (ξανά) η Δικαιοσύνη. Οι σημερινές, όμως, ηγεσίες τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ θέλουν να ξεχάσουν ότι τα κόμματά τους είχαν εναλλάξ κυβερνήσει τη χώρα την 35ετία 1974-2009 και, κατά συνέπεια, είναι αποκλειστικά υπόλογα στον ελληνικό λαό για την υπερχρέωσή της, δηλαδή την εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο δυσθεώρητο ύψος των 301 δισ. ευρώ το 2009.

Πώς, όμως, επιμερίζονται οι ευθύνες στα δύο κόμματα γι’ αυτό το δημόσιο χρέος; Στο άρθρο αυτό γίνεται προσπάθεια να δοθεί μια απάντηση στο ερώτημα. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι: ■ Οπως δείξαμε σε ένα άρθρο μας στην «Ελευθεροτυπία» της 30.12.2010, είναι μύθος ότι η χούντα δεν άφησε δημόσιο χρέος. Το χρέος αυτό το 1966 ανερχόταν σε 32 δισ. δρχ. και το 1974 εκτινάχτηκε στα 112. ■ Στοιχεία για το δημόσιο χρέος σε ευρώ σε τρέχουσες τιμές υπάρχουν μόνον από το 1995 και μετά. Τα έτη 1974-1994 υπάρχουν στοιχεία μόνο σε δραχμές σε τρέχουσες τιμές. ■ Για να γίνουν συγκρίσεις τα στοιχεία σε τρέχουσες τιμές πρέπει να μετατραπούν σε σταθερές τιμές. Δημόσιο χρέος σε εκατ. € σε σταθερές τιμές του 2009 τα έτη 1974, 1981, 1989, 1993, 2004 και 2009

Προκειμένου να καταλήξουμε σε συγκρίσιμα στοιχεία μετατρέψαμε τα ποσά του δημόσιου χρέους των ετών 1974, 1981, 1989 και 1993 σε δισ. δρχ. από τρέχουσες τιμές σε σταθερές τιμές του 2009 χρησιμοποιώντας τον εθνικό δείκτη τιμών καταναλωτή και στη συνέχεια σε εκατ. ευρώ χρησιμοποιώντας την ισοτιμία 340,75 δρχ.=1 ευρώ. Μετατρέψαμε επίσης τα ποσά του δημόσιου χρέους των ετών 2004 και 2009 σε εκατ. ευρώ από τρέχουσες τιμές σε σταθερές τιμές του 2009 χρησιμοποιώντας τον ίδιο δείκτη (τα 6 έτη είναι έτη αλλαγής «φρουράς» Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας). Τα στοιχεία του δημόσιου χρέους σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές του 2009 για τα 6 έτη δίνονται στην 1η στήλη του πρώτου μέρους του πίνακα, στη 2η στήλη του μέρους αυτού δίνονται οι αυξήσεις του δημόσιου χρέους την περίοδο που μεσολαβεί από το ένα έτος στο άλλο. Στην 1η στήλη του δεύτερου μέρους του πίνακα δίνονται τα συνολικά ποσά του δημόσιου χρέους σε εκατ. ευρώ σε σταθερές τιμές για τα οποία την ευθύνη έχουν τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα: η Ν.Δ. τις περιόδους 1974-81, 1989-93 και 2004-2009 (1η γραμμή) και το ΠΑΣΟΚ τις περιόδους 1981-1989 και 1993-2004 (2η γραμμή). Στην 3η γραμμή δίνεται η συνολική αύξηση του δημόσιου χρέους την 35ετία 1974-2009. Στη 2η στήλη του μέρους αυτού δίνεται η ποσοστιαία συμμετοχή του κάθε κόμματος στη συνολική αύξηση του δημόσιου χρέους. Από τη 2η στήλη του δεύτερου μέρους του πίνακα φαίνεται ότι η Ν.Δ. έχει ελαφρά μεγαλύτερο ποσοστό (κατά 3%) ευθύνης από το ΠΑΣΟΚ για την αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 286.330 εκατ. ευρώ την 35ετία 1974-2009. Η διαφορά αυτή είναι μεγαλύτερη όταν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η μεν Ν.Δ. κυβέρνησε τη χώρα επί 16 έτη, το δε ΠΑΣΟΚ επί 19. Η μέση, επομένως, ετήσια αύξηση του δημόσιου χρέους για την οποία την ευθύνη φέρει η Ν.Δ. είναι 9.223 εκατ. ευρώ, ενώ εκείνη για την οποία είναι υπεύθυνο το ΠΑΣΟΚ 7.303 εκατ. ευρώ (και τα δύο ποσά σε σταθερές τιμές του 2009).

Παρά το διαβόητο PSI, δηλαδή το «κούρεμα» των ομολόγων του Δημοσίου που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι τράπεζες (εξαιτίας του οποίου βρίσκονται σε δεινή κατάσταση σήμερα), οι μονοκομματικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. την περίοδο 2009-2012 και η συγκυβέρνησή τους την περίοδο 2012-2014, αντί να μειώσουν, αύξησαν το δημόσιο χρέος από 301.062 το 2009 σε 319.718 εκατ. ευρώ το 2014. Πότε επιτέλους η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ –αντί να ερίζουν για το τι έγινε το 2009– θα δώσουν λόγο στον λαό για την υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους την 35ετία 1974-2009 και, λόγω του χρέους αυτού, την υποταγή της χώρας στους δανειστές της μέσω των μνημονίων την 5ετία 2010-2014 με αποτέλεσμα την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που προκάλεσε η εφαρμογή των μέτρων που περιλαμβάνονται σ’ αυτά; * Πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

Μινώταυρος, Πιτυοκάμπτης, Σκίρρωνας και Προκρούστης.

Μινώταυρος, Πιτυοκάμπτης, Σκίρρωνας και Προκρούστης.

Ήταν απλοί μύθοι οι άθλοι του Θησέα ή η ιστορική απαρχή του χρυσού αιώνα της Αρχαίας Αθήνας; Η υποχώρηση στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό και τον γερμανικό δημοσιονομικό κορσέ του Ιούλη είναι πορεία στην ομίχλη ή κέρδος χρόνου και προοπτική ανάκαμψης για το σήμερα; Η βεβαρυμμένη καθημερινή μας ζωή , η εσωτερική λεγομένη πολιτική δεν αφήνει πολλά ερωτήματα δοκησισοφίας μόνο προβλήματα που ζητούν εναλλακτικές του συστήματος των 40 χρόνων συντηρητικής διακυβέρνησης λύσεων. Τα προβλήματα με τη μορφή μυθικών ανθρωπόμορφων τεράτων ζητούν να εξοντωθεί η δίκαιη και χειμαζόμενη κοινωνία των Ελλήνων. Εν αρχή η λιτότητα και οι επιπτώσεις της στο μέλλον των νέων, που να στηριχτούν να φτιάξουν οικογένεια να βρουν δουλιά με σταθερές συνθήκες εργασίας και ασφάλισης, να σκεφτούν ζητήματα υγείας και ασφάλισης γηρατειών όταν τα μνημόνια έχουν προκαλέσει 1,5 εκατ ανέργους και 2,6 εκατομ. πτωχοποιημένους; Είναι τελικά το πρόβλημα του χαμένου ονείρου, του ελλείποντος χαμόγελου και της υπογεννητικότητας στη Χώρα. Αν θέλουμε να ανακάμψουμε έπρεπε άμεσα να συμβάλουμε στη μείωση των τιμών ΔΕΗ, νερού και ειδών βασικής διατροφής. Να ελέγχουμε το 60% σήμερα ανασφάλιστης εργασίας να ισχυροποιήσουμε τους μηχανισμούς που βρίσκουν εκατοντάδες εταιρείες να δουλεύουν με ισχνούς μισθούς, με ανασφάλιστους εργαζόμενους, με ελαστικά ωράρια και απλήρωτη εργασία. Οι Μανωλάδες και τα σκλαβοπάζαρα, οι εταιρείες τηλεφωνητριών και καθαριστριών τα delivery και τα σουβλατζίδικα δεν είναι δουλιές που χτίζουν οικογένειες αλλά είναι οι μόνες υπάρχουσες!

Ο έλεγχος των αλυσίδων τροφίμων από ολιγοπώλια με συντεταγμένη σε τραστ πολιτική τιμών ιδίων προϊόντων και οι μεταφορές τους από τις χώρες παραγωγής και μεταποίησης ιδίως με φορτηγά εταιρειών συγκεκριμένης ιδεολογίας μόνο εξάρτηση πείνας μπορούν να προκαλέσουν σε μια προοδευτική κυβέρνηση που θέλει να υλοποιήσει τους στόχους της. Αν πάλι εκβιαζόμενη η αριστερή κυβέρνηση από τον ισχνό συσχετισμό δυνάμεων δεν ρισκάρει σε πιθανές ρήξεις υπερ των ασθενέστερων τάξεων έρχεται να απογυμνωθεί κινημάτων και εξουσιών. Όταν χτίζεις θέλεις σχέδιο ,μαστόρους και τα κατάλληλα υλικά. Πάμε στο φωτεινό μονοπάτι των ρυθμισμένων κόκκινων δανείων των στεγαστικών και καταναλωτικών. Κατ αρχάς αφορούν το 23% και το 25% εξ αυτών υπόκεινται στο νόμο Κατσέλη τα υπόλοιπα έχουν ένα μπούσουλα για το 92% ευνοϊκό αφήνοντας απ έξω μεγάλους ιδιοκτήτες, δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο και άλλες υποκατηγορίες. Εκκρεμούν τα επιχειρηματικά που είναι το χοντράγγαθο των τραπεζικών εκκρεμοτήτων. Βλέπετε ο δικομματισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ παλιά και νέα τζάκια τα προίκιζε τα στόλιζε στη καμπούρα τη δικιά μας. Οι υπεύθυνοι τραπεζίτες ακόμα δεν έχουν συλληφθεί και καταστεί υπεύθυνοι. Για να είναι η τελευταία κεφαλαιοποίηση η μόλις συντελεσθείσα πρέπει να καταλογιστούν ευθύνες για τις απώλειες των 240 δις από το 2008, μόνο 50 δις το 2013, πρέπει να αρθούν ασυλίες σε συνένοχους πολιτικούς που προκλητικά κουνούν το δάκτυλο καταγγελτικοί και ηδονιστές της διαπλοκής του παρελθόντος. Όλη η Ευρώπη έχει ρευστότητα και 6-7% νορμάλ ποσοστό κόκκινων μη εξυπηρετούμενων δανείων, εδώ επιδοτήσεις, χορηγίες κόκκινα δάνεια 40% (ο ορισμός της τραπεζικής αποτυχίας) και δεκάδες προκλητικές δηλώσεις Άδωνη- Βούλτεψης Βενιζέλου Σαμαρά Χαρδούβελη και Μητσοτάκη για τα λεφτά έξω επί Τσίπρα. Ναι το κλίμα των λιστών για έλεγχο των ληστών αλλά και με ποιο εξειδικευμένο προσωπικό όταν γενική γραμματεία εσόδων και ΣΔΟΕ πάσχουν από κεφαλής και πολυδαίδαλων ουρών. Κάποτε οι υπάλληλοι του κράτους πρέπει να κάνουν τη δουλιά τους χωρίς μεμψιμοιρίες και «ατυχήματα» Οι έλεγχοι κεφαλαίων κρατούν ακόμα από τον εκβιασμό του Γιουρογκρούπ του Ιούλη και η προσπάθεια για επενδυτική Αττική τράπεζα βρίθει τεχνικών εμποδίων. Η Ευρωπαϊκή βαθειά αντιδραστική τάση που εκπροσωπεί τραπεζικούς κολοσσούς τοξικού ρίσκου με τις τρύπες των 57τρις υπαγορεύει ακόμα τις δηλητηριώδεις προτάσεις της στην Ελληνική κοινωνία. Θέλουν εκτός από το τομάρι του Τσίπρα να ισοπεδώσουν και όλη την εργατική τάξη της Ευρώπης. Το κεφάλαιο σε αυτό το τόπο έδειξε ότι σαν κρατικοδίαιτο γίνεται ασύδοτο άσωτο και άχρηστο. Πρέπει να τους καταλογιστούν οι δανειακές και περιβαλλοντολογικές ευθύνες μέχρι τελευταίου ευρώ. Οι ενεργοί μικρομεσαίοι πρέπει να στηριχτούν το συντομότερο και με δίκαιο φορολογικό.

Σωστά θα υπστηριχθούν από τις οφειλές του κράτους πρωτίστως οι αγρότες και ο πολύπαθος χώρος της υγείας ας διοικηθεί πρώτα για να ελεγχθούν οι δαπάνες και να στοχεύσουμε σε χρήσιμο ανθρώπινο δυναμικό παλιό και νέο. Η αντίληψη ότι μέσω του μη συστήματος θα ολοκληρώσουμε εμείς την καταστροφή των Λυκουρέντζου-Λομβέρδου-Γεωργιάδη-Βορίδη κάποτε πρέπει να φωτιστεί σαν η πιο εγκληματική πτυχή της γενοκτονίας του Ελληνικού λαού στα χρόνια της ύφεσης. Κάποιοι σύμβουλοι και παράγοντες τείνω να συμπεράνω ότι ‘λύνουν» και το ασφαλιστικό συνεχίζοντας την καταστροφή των δημοσίων δομών. Για δε τις ιδιωτικές μεσαίες και μεγάλες έχασαν και το όριο κάποιας επιστημοσύνης και χρηστικότητας που κάποτε προσέφεραν. Η κόψη του μνημονιακού ξυραφιού επεκτείνεται στον αφελληνισμό της ναυτιλίας, το χτύπημα του τουρισμού, το ξεκοκάλισμα της δημόσιας περιουσίας, τον προστατευτισμό του Σαμαρά στους εθνικούς εργολάβους και τις ΣΔΙΤ που επέκτεινε χειραγωγικά. Τα αεροδρόμια στο μαξιλάρι του Σόυμπλε και η κινέζικη ηγεμονία στο λιμάνι μόνο την αδυναμία μας σαν κυβέρνηση προοιωνίζουν. Τα δε μέτωπα της φοροδιαφυγής και της απονομής δικαιοσύνης ιδίως στις 35 μεγάλες εκκρεμοδικίες κοινωνικού ενδιαφέροντος θα καθορίσουν και το κλίμα των οψέποτε νέας εκλογικής αναμέτρησης. Για να επανέλθουν οι νέοι επιστήμονες στη πατρίδα, για να αξιοποιηθούν δημιουργικά οι όποιοι εναπομείναντες φτωχοδιαβολοι της προσφυγιάς σε στοχευμένες εγκαταλελειμμένες ορεινές και νησιώτικες περιοχές με γραπτές υποχρεώσεις και καθήκοντα, για να αξιοποιηθούν ενεργειακές πολιτικές με ανανεώσιμες μορφές ενέργειας φιλικές για το φαινόμενο του θερμοκηπίου η Χώρα μπορεί να κεφαλαιοποιήσει αξίες και να μετοχοποιήσει ανθρωπιά νομιμότητα και πολιτισμό και πάλι στο τρίστρατο της παρακμής που πρυτανεύει σήμερα σαν αποικία χρέους. Είδατε πόσα τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας;;;……. 30-11-2015 Δρ Λαμπαδάριος Διονύσης.

ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Το επόμενο 3μηνο στις χώρες της ευρωζώνης έχω την αίσθηση ότι οι συσχετισμοί αλλάζουν αργά και επώδυνα για τους πληττόμενους από την λιτότητα και την δημοσιονομική "σταθερότητα". Οι απόψεις Σόιμπλε για υπερυπουργείο προϋπολογισμού ανεξέλεκτο από ΕΕ σκοντάφτουν στους Γάλλους που θέλουν έλεγχο από ΕΕ και ευρωκοινοβούλιο. Η μάχη των άτυπων Γιουρογκρούπ αρχίζει και πριν τις ελληνικές εκλογές με πρώτο πρόταγμα την απομείωση του δικού μας χρέους και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ήδη οι Γερμανοί δείχνουν εμφανώς την κακή τους διάθεση και επιβολή περαιτέρω όρων ακόμα και τι κυβέρνηση θέλουν. Θέλουν ένα δικό τους συνομιλητή στυλ Μειμαράκη ή Θεοδωράκη και δεν πρέπει να τους κάνουμε το χατίρι. Το εργαλείο της ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών που τόσο επιδέξια χρησιμοποίησαν με την προτροπή φυγής κεφαλαίων οι Σαμαράς-Στουρνάρας- Γεωργιάδης κλπ είδαμε στην πράξη με τι στέγνωμα και πειθαναγκασμό ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ την όλη ελληνική οικονομία. Η αμφισβήτηση των πεπραγμένων της μη αρεστής τους αριστερής διακυβέρνησης θα αποτελεί το στίγμα των Γιούγκερ-Σούλτσ-Μέρκελ-Ντάισενμπλουμ στο αναμέτρημά τους με την ιστορία της δημοκρατίας.. Ούτε λόγος για την ανεξάρτητη πορεία της και της φρούδες ελπίδες περι τούτου που μας βαυκαλίζουν τα προγράμματα ΝΔ, Πασοκ Ποτάμι. .Οι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές μάχες που θα παρακολουθήσουμε, οικονομικές πάντα, είναι οι εκλογές στην Πορτογαλία και Ισπανία, τα αγροτικά με αιχμή το αθέμιτο μποϋκοτάζ στη Ρωσία, το προσφυγικό της Συρίας και Ουκρανίας και τα ολιγοπώλια που θα δημιουργήσει η ευρωπαϊκή πολιτική σε ενέργεια , εμπόριο(TTIP) Όλα αυτά σε συνδυασμό με την κυριαρχία αυταρχικών δεξιών κυβερνήσεων εντός ΕΕ, καταπάτησης όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους μόνο καλά δεν προβλέπουν για την Δημοκρατία. Σε ένα περιβάλλον πολεμικών συγκρούσεων σε Τουρκία, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία ,Υεμένη και τις μισές χώρες της Κεντρικής Αφρικής. Έχουμε ακόμα το δικαίωμα να λέμε τη γνώμη μας και ψηφίζοντας στην Ελλάδα πρέπει να έχουμε ανοιχτό το όραμα στον Πανανθρώπινο οικουμενισμό που πάντα χαρακτήριζε τον Ελληνισμό. Είναι πατριωτικό και ιστορικό καθήκον να συμμετέχουμε, να αμφισβητούμε και να συντασσόμαστε με το Σύριζα, το σημερινό πραγματιστή και ανανεωτή, ελευθερωτή της Ευρώπης. Λαμπαδάριος Διονύσης

Η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη και η ανάγκη αντιμετώπισής της εντός της Ευρωζώνης

Η γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη και η ανάγκη αντιμετώπισής της εντός της Ευρωζώνης Κατερινόπουλος Κωνσταντίνος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 02.08.2015

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ Ο τελευταίος μήνας της διαπραγμάτευσης για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της χώρας, και ιδίως η συμφωνία της 13ης Ιουλίου και το πεδίο στο οποίο αυτή καταρτίστηκε, ανέδειξε με σαφήνεια ότι οι απαιτήσεις των θεσμών δεν έχουν ούτε τεχνικό ούτε οικονομικό περιεχόμενο, αλλά πρωτίστως πολιτικό. Κυριαρχική θέση στη διαπραγμάτευση για την κάλυψη και στην ουσία ανακύκλωση των δανειακών αναγκών της χώρας και άρα και των χρεών της, μέσω της νέας δανειακής σύμβασης κατείχαν οι πολιτικές απαιτήσεις και θέσεις της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, όπως εκφράζεται στη δεδομένη πλειοψηφία στο γερμανικό Κοινοβούλιο, σε σύμπραξη με τις χώρες - δορυφόρους της Γερμανίας με κύριο κορμό τις προερχόμενες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, συνεπικουρούμενες από την Ολλανδία και τη Φινλανδία. Χώρες οι οποίες μεταξύ τους έχουν τις στενότερες οικονομικές και εμπορικές σχέσεις, ενώ μοιράζονται και παρόμοιες δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές και υπό την έννοια αυτή συγκροτούν μια δυνάμει μερικότερη άριστη νομισματική ζώνη μέσα στην Ευρωζώνη.

Μια οικονομική περιοχή αποτελεί άριστη νομισματική ζώνη όταν η χρήση ενός κοινού νομίσματος δεν συνεπάγεται απώλεια ευημερίας. Κριτήριο γι' αυτό είναι η αντιμετώπιση των ασύμμετρων διαταραχών, καθώς τότε είναι που χρειάζεται το εργαλείο της συναλλαγματικής ισοτιμίας, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί στην κοινή κεντρική τράπεζα. Εφόσον η αντιμετώπιση αυτών των διαταραχών γίνεται μέσω της προσαρμογής στις τιμές και τους μισθούς, η αποκαλούμενη εσωτερική υποτίμηση, τότε υπάρχει απώλεια ευημερίας, κάτι που είναι το κύριο χαρακτηριστικό στην αντιμετώπιση της κρίσης στην Ευρωζώνη με τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, αλλά που στην ελληνική περίπτωση έχει μεγιστοποιηθεί και έχει λάβει πλέον παρατεταμένο χαρακτήρα, όπως δείχνει η νέα επώδυνη προσαρμογή που επιχειρείται με την υπό διαπραγμάτευση συμφωνία με τον ESM. Η ελληνική κρίση έχει γίνει το επίκεντρο στη συζήτηση για το μέλλον της Ευρωζώνης, καθώς το πρόβλημα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι το εντονότερο από όσα αντιμετωπίζουν μια σειρά από χώρες της Ευρωζώνης και όχι μόνο η Ισπανία και η Πορτογαλία αλλά και η Γαλλία με την Ιταλία. Είναι χαρακτηριστική η επιβεβαίωση από την ίδια την ΕΚΤ, που στην ανακοίνωσή της στις 29 Ιουλίου, αναφέρει ότι το ενιαίο νόμισμα απέτυχε να μειώσει τις διαφορές ευημερίας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης. Στη μελέτη μεταξύ των 12 αρχικών χωρών του ευρώ διαπιστώνεται ότι μόνο η Ιρλανδία βελτίωσε τη θέση της, ωστόσο η ΕΚΤ, ακολουθώντας τη μονεταριστική και γερμανική οπτική για τα πράγματα, κατηγορεί γι' αυτό τις κακές πολιτικές που εφάρμοσαν τα ίδια τα κράτη, που δεν βελτίωσαν τη θέση τους και όχι τη δική της πολιτική ούτε, πολύ περισσότερο, τις πολιτικές των χωρών που ξεκίνησαν από ευνοϊκότερη θέση και επιμένουν στη διατήρηση των διαφορών.

Παράλληλα αναζωπυρώθηκε σε όλη την Ευρώπη και ειδικά για την Ελλάδα η προοπτική επαναφοράς του εργαλείου της συναλλαγματικής ισοτιμίας, μέσω της υιοθέτησης εγχώριου νομίσματος και αντίστοιχης πολιτικής. Ωστόσο η εκ νέου εθνικοποίηση της νομισματικής πολιτικής δεν θα λύσει το πρόβλημα, όταν το κύριο ζήτημα είναι η υποβάθμιση της θέσης της χώρας στον παγκόσμιο και τον ειδικό ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Πράγματι, η δημοσιονομική πολιτική της Γερμανίας συμπληρώνεται άριστα από τη μονεταριστική πολιτική της ΕΚΤ, η οποία και τώρα, υπό καθεστώς ποσοτικής χαλάρωσης, ευνοεί περισσότερο τη Γερμανία και τις πλεονασματικές χώρες. Η Γερμανία αρνείται να μειώσει το πλεόνασμα στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών της και κυρίως το εμπορικό της πλεόνασμα και μάλιστα το πλεόνασμα των εντός Ευρωζώνης συναλλαγών της, κρατώντας καθηλωμένους τους μισθούς στο εσωτερικό της.

Το αποτέλεσμα είναι τόσο σε αυτή όσο και στις λοιπές πλεονασματικές χώρες της Ευρωζώνης να αυξάνεται η προσφορά χρήματος και άρα τα επιτόκια δανεισμού από τις εμπορικές τράπεζες να είναι σχεδόν μηδενικά, ενώ στις ελλειμματικές χώρες, να μειώνεται η προσφορά χρήματος και τα επιτόκια δανεισμού των εμπορικών τραπεζών να αποκλίνουν σημαντικά από εκείνα στις πλεονασματικές χώρες. Σαφώς η κατάσταση αυτή δημιουργεί έλλειμμα ανταγωνιστικότητας στις ελλειμματικές χώρες, όπως η Ελλάδα, το οποίο οφείλεται στο μεγαλύτερο κόστος επένδυσης κεφαλαίου, που έχει ως αποτέλεσμα και τη μειωμένη παραγωγικότητα της εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, καθώς η τελευταία είναι μέγεθος συναρτημένο με τη διαρκή τεχνολογική καινοτομία και την εξαγωγή σχετικής υπεραξίας.

Όσο όμως το κόστος κεφαλαίου είναι απαγορευτικό για νέες επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας, στις ελλειμματικές χώρες, βρισκόμαστε σε ένα συνεχές σπιράλ απαξίωσης του κεφαλαίου και της εργασίας και ως λύση παρουσιάζεται η περαιτέρω υποτίμηση και στη συνέχεια η εξαγορά υποδομών, συσσωρευμένου κεφαλαίου και παραγωγικών συντελεστών από το κεφάλαιο εκείνο που έχει δωρεάν πρόσβαση στον χρηματοπιστωτικό τομέα στην Ευρωζώνη, πρακτικά το γερμανικό κεφάλαιο και το συνδεδεμένο με αυτό. Αυτή την ανισορροπία προσπάθησε, ανάμεσα στα άλλα, να αντιμετωπίσει και το τρέχον πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, που οδήγησε σε σημαντική μείωση των επιτοκίων δανεισμού όλων των χωρών, αν και η αρχική του αρχιτεκτονική νοθεύτηκε σε σημαντικό βαθμό από τη γερμανική παρέμβαση. Ανάλογα με το βάθος της κρίσης και της αναγκαίας προσαρμογής, η εξαγορά γίνεται μέσα από τις διαδικασίες της ελεύθερης αγοράς ή όπως στην Ελλάδα, που έχει μείνει μέχρι τώρα, κακώς, εκτός της ποσοτικής χαλάρωσης, εξαναγκαστικά μέσω και της σύστασης δομών ειδικών όπως του προβλεπόμενου νέου ταμείου. Η φενάκη του εγχώριου νομίσματος Η υπόθεση εργασίας ότι η υιοθέτηση εγχώριου νομίσματος και η δραστική του υποτίμηση θα αποκαταστήσει τη διαταραγμένη ισορροπία, είναι λάθος, διότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην έλλειψη εξωτερικής ανταγωνιστικότητας όσον αφορά την τιμή του τελικού παραγόμενου στην Ελλάδα προϊόντος ή υπηρεσίας, αλλά στο κόστος κεφαλαίου για νέες επενδύσεις στην αιχμή της τεχνολογικής καινοτομίας, το οποίο όχι μόνο δεν θα λυθεί, αλλά, αντίθετα, θα επιδεινωθεί. Το εγχώριο νόμισμα θα πρέπει να είναι ονομαστικά ακριβό για να έχει μια σταθερή, έστω και την αρχικά υποτιμημένη, ισοτιμία και άρα το δανειακό χρήμα να έχει υψηλό επιτόκιο για να αντιμετωπιστεί ο πληθωρισμός, διαφορετικά το εγχώριο χρήμα (η νομισματική βάση και τα δάνεια των εμπορικών τραπεζών) θα είναι πληθωριστικό. Και στις δύο περιπτώσεις οι αναγκαίες ποσότητες φθηνού κεφαλαίου για ανταγωνιστικές καινοτόμες επενδύσεις σταθερού κεφαλαίου θα είναι αδύνατες. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης που θα δημιουργηθεί θα είναι μια πολύ σκληρότερη από την εντός Ευρωζώνης επιβαλλόμενη λιτότητα, για την αναγκαία μείωση των υψηλών επιτοκίων που θα υιοθετηθούν αρχικά για την αντιστάθμιση των πληθωριστικών πιέσεων. Ο μηχανισμός αυτός δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιωδώς ακόμη κι αν η μετάβαση σε εγχώριο νόμισμα γίνει με δανεισμό συναλλαγματικών διαθεσίμων από την ίδια την Ευρωζώνη ή τρίτες χώρες ή ακόμη και εσωτερικό δανεισμό των κυκλοφορούντων χαρτονομισμάτων ιδιωτικής ιδιοκτησίας των κατόχων τους, καθώς η αποπληρωμή των δανείων αυτών θα δημιουργήσει την ίδια ανάγκη για σκληρή δημοσιονομική λιτότητα και τεράστια συγκράτηση δαπανών, ενώ το δημόσιο και το χρέος της Τράπεζας της Ελλάδας στην ΕΚΤ θα διογκωθεί σε όρους εγχώριου νομίσματος, καθιστώντας αδύνατη την πραγματική ανάκαμψη στο προβλεπτό μέλλον.

Η υιοθέτηση παράλληλου με το ευρώ εγχώριου νομίσματος ως μηχανισμού δημιουργίας εισοδήματος ή και ρευστότητας στο εσωτερικό της χώρας για ένα σχετικό βραχύ ή μεσοπρόθεσμό διάστημα και η απόσυρσή του μελλοντικά και αντικατάσταση με ευρώ είναι εξίσου αναποτελεσματική. Πέραν της λειτουργίας του νόμου του Gresham, ότι το κακό νόμισμα (εγχώριο) διώχνει το καλό (ευρώ) από τις συναλλαγές, διότι το τελευταίο αποθησαυρίζεται, το εγχώριο νόμισμα έχει την αξία που του δίνει η φερεγγυότητα του εκδότη, του ελληνικού κράτους και σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να αποτιμηθεί στην αγορά ως ισότιμο του ευρώ, αλλά θα υποτιμηθεί άμεσα και δραστικά και βέβαια δεν θα επιτελέσει τον σκοπό της έκδοσής του. Άλλωστε τα εισοδήματα για να είναι πραγματικά πρέπει να ανταποκρίνονται σε παραγόμενες αξίες και δεν δημιουργούνται με την αναγκαστική νομισματική κυκλοφορία, το μέγεθος της οποίας αντικατοπτρίζει τον παραγόμενο ή δυνάμενο να παραχθεί σε μια οικονομία πλούτο. Αντίθετα, λύση θα αποτελούσε η εντός της Ευρωζώνης αλλαγή των κανόνων του οικονομικού παιχνιδιού και η υιοθέτηση διαφορετικών πολιτικών, κάτι που πλέον έχει καταστεί αναγκαιότητα για όλους. Η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτήν θα διασφαλίσει την οικονομική ανάκαμψη και, υπό την προϋπόθεση μιας ουσιαστικής αναδιάρθρωσης του χρέους, την αύξηση των εισοδημάτων και την ανόρθωση του κοινωνικού κράτους.

Περήφανο Οχι στη λιτότητα, Ναι στην ελπίδα.

Περήφανο Όχι στη λιτότητα, Ναι στην ελπίδα Τριγάζης Πάνος 07.07.2015 «Η λιτότητα σκοτώνει την Ευρώπη» είχε πει, πέρυσι τον Μάιο, ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη Ρώμη ως υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν. Ισχυρίστηκαν όμως οι υπέρμαχοι του Ναι στο δημοψήφισμα της Κυριακής ότι «ο Τσίπρας δεν είναι ευρωπαϊστής», ότι θέλει την Ελλάδα εκτός Ευρώπης, εκτός Ε.Ε. και Ευρωζώνης. Ο λαός απέρριψε πανηγυρικά τον ισχυρισμό τους. Μιλούσαν όλη την περασμένη εβδομάδα για την Ευρώπη, εξωραΐζοντας το σημερινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα και αποσιωπώντας τα δεινά που υφίστανται οι λαοί της Ε.Ε. από τις πολιτικές ακραίας λιτότητας. Είπαν σε όλους τους τόνους ότι επιθυμούν μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά απέφυγαν να πουν στον ελληνικό λαό τι ενώνει και τι διαιρεί την Ευρώπη. Μας κατηγόρησαν για «συμπόρευση» με τη Χρυσή Αυγή στο δημοψήφισμα, αλλά δεν είπαν στον λαό ποιες κοινωνικές συνθήκες και ποιες πολιτικές ευνόησαν την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Οι μνημονιακές πολιτικές, που διέλυσαν την κοινωνία, έστρωσαν τον δρόμο στην εγκληματική αυτή οργάνωση και της πρόσφεραν το έδαφος για να δημαγωγεί και να αιχμαλωτίζει με τα κηρύγματά της τις καρδιές πολλών νέων ανθρώπων. Άλλωστε, το σύνθημα Σαμαρά «να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας» δεν διέφερε στο ελάχιστο από αντίστοιχα συνθήματα της Χρυσής Αυγής. Δεν παρουσίασαν οι ετερόκλητες δυνάμεις του Ναι πειστική πρόταση για το «ποια Ευρώπη και ποια Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη». Εμφανιζόμενοι ως γνήσιοι ευρωπαϊστές, δεν βρήκαν ούτε λέξη να πουν για την Ενωμένη Ευρώπη, που πρότειναν πριν 200 χρόνια ο Γάλλος σοσιαλιστής και μεγάλος φιλέλληνας Σαιν Σιμόν, ο Ιωάννης Καποδίστριας και, μεταγενέστερα, οι Βικτόρ Ουγκό και Αλτιέρο Σπινέλι. Εμείς, αντιθέτως, υπερασπιζόμαστε την Ευρώπη της Γαλλικής Επανάστασης, την Ευρώπη της αντιφασιστικής νίκης των λαών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διεκδικούμε μια Ελλάδα συνδημιουργό και ισότιμο εταίρο στην οικοδόμηση μιας Ευρώπης των λαών και των πολιτών της, μια Ελλάδα της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας.

Εμείς υποστηρίζουμε σε όλα τα διεθνή fora ότι η πατρίδα μας δεν είναι «ψωροκώσταινα», όπως την ήθελαν οι δυνάμεις της Δεξιάς και της υποτέλειας, από τα χρόνια του μεσοπολέμου. Ένας διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος, ο Τζέρεμι Ρίφκιν, είχε διακηρύξει πριν μερικά χρόνια ότι «η Ελλάδα είναι η Σαουδική Αραβία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας». Και όμως, η Στοκχόλμη παράγει περισσότερη ηλιακή ενέργεια από την Αθήνα. Οι υπέρμαχοι του Ναι δεν μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν πώς συμβαίνει αυτό και δεν το έκαναν γιατί θα έπρεπε να μιλήσουν για το παρωχημένο μοντέλο ανάπτυξης που έχει επιβληθεί στη χώρα μας, εδώ και δεκαετίες. Το γεγονός ότι όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί «επιστρατεύτηκαν» για την καμπάνια του Ναι, δεν μπορούσε παρά να στρέψει τον λαό προς την επιλογή του Όχι. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ο ελληνικός λαός θέλει να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του, να ανοίξει νέους δρόμους προς το μέλλον, τιμώντας την ιστορία και τους πολύχρονους αγώνες του, διεκδικώντας και όχι εγκαταλείποντας τα οράματά του.

Δεν πείθουν, όσο και αν ισχυρίζονται οι υπέρμαχοι του Ναι, ότι το Όχι στο δημοψήφισμα θα δυσκολέψει τις σχέσεις της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους εταίρους της. Το αντίθετο θα συμβεί, αφού η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βγήκαν ενισχυμένοι από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το οποίο ήδη παράγει πολιτικά αποτελέσματα, με πρώτο την παραίτηση Σαμαρά από την ηγεσία της Ν.Δ. Ενισχυμένη βγαίνει και η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας. Το βροντερό Όχι της Κυριακής 5 Ιουλίου 2015 αποτελεί φωτεινό ορόσημο στη μεγάλη αγωνιστική ιστορία του ελληνικού λαού. Μπορεί να αποδειχθεί ορόσημο και για τον τερματισμό των πολιτικών λιτότητας στην Ευρώπη. Υπενθυμίζω το παράδειγμα της Ιρλανδίας σε όσους και όσες εξακολουθούν να μιλούν και να γράφουν με όρους προ του δημοψηφίσματος. Το 2008, όταν οι Ιρλανδοί ψήφισαν Όχι στο δημοψήφισμα για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, η Άνγκελα Μέρκελ είχε πει ότι «δεν μας αρέσει η έκβαση αλλά ως καλοί Ευρωπαίοι δεχόμαστε την κατάσταση ως έχει».

Τελευταία επισήμανση. Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν παρέλειψε το βράδυ της Κυριακής να ευχαριστήσει τους Ευρωπαίους πολίτες που κινητοποιήθηκαν υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού, συμβάλλοντας στον θρίαμβο του Όχι. Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης με τον ελληνικό λαό, είναι πολύ πλατύ, εκτεινόμενο πολύ πέρα από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Πρόκειται για κίνημα σύγχρονου διεθνούς φιλελληνισμού και για την παραπέρα ανάπτυξη του κινήματος αυτού θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε. Πάνος Τριγάζης

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. Είμαστε γιατροί ώριμοι στην επαγγελματική εμπειρία και ξεχωριστοί στην επαφή μας με τον ασθενή, τον υγιή, τον αδιακρίτως περιορισμών προσφεύγοντα συνάνθρωπο. Οι ουρές των αιτούντων κολακευτικές και οι φάσεις εμπιστοσύνης και ανιδιοτελούς αναγνώρισης του έργου μας καθημερινές. Ξέρουμε ότι σε αυτό τον αγώνα ζωής εφοδιασμένοι με πολλών ετών εκπαίδευση και χρόνια τέχνη επικοινωνίας και μεταλαμπάδευσης των κανόνων υγιούς και ποιοτικής ζωής έχουμε τελικά χαμένο τον αγώνα απέναντι στον Χάρο, την νομοτελειακή φθίση των χρονίων παθήσεων. Εκεί όμως σταθεροί και ακατάβλητοι στα χαρακώματα της βελτίωσης και της παρηγορίας, της απαντοχής και της ελπίδας. Ξέρω πιστέψτε με σε όλους τους χώρους χιλιάδες άξιους μαχητές της ζωής στην υγεία. Στοιχειώνουν μπροστά στα μάτια μου οι εικόνες αγαπημένων καρκινοπαθών που περνούσαν μετά χρόνια αγώνων από το γνωστό ιατρείο του ΙΚΑ, εκεί που πρωτοαντίκρισαν ίσως τη ζοφερότητα της διάγνωσης να χαιρετήσουν το γιατρό τους τον σύμβουλο και φίλο αντιλαμβανόμενοι το επερχόμενο τέλος. Πολλοί της τρίτης και τέταρτης ηλικίας μαχητές της ζωής που έπαιρναν σε εκείνο το ανήμπορο σημείο της μελαγχολίας την αισιόδοξη προοπτική ενός ώριμου σκοπού ζωής που έκανε ζωντανούς λεβέντες με σχεδόν ένα αιώνα ιστορία στη πλάτη τους να αναφωνούν «γιατρέ μου με πλούτισε η γνωριμία σου». Οποία τιμή! Μια καλή κουβέντα ,ένα πεσκέσι φιστίκια από την Αίγινα και μέλι από τη Σκύρο ή τους Φούρνους, αρνί από την Μεγαλούπολη ή λεμόνια από το Αργος, πατσά από τη Σαλαμίνα ή καφέ από την Κομοτηνή. Ένα χαμόγελο!

Ναι αυτά τα καθημερινά χαμόγελα που τόσο ξέρει να μοιράζει η λαϊκή της γειτονιάς και το φαρμακείο της συνοικίας. Μάθαμε να εμπιστευόμαστε στα δύσκολα εκεί που πραγματικά αξίζει. Δοκιμασμένοι καθημερινά στη προκρούστεια κλίνη της επιβίωσης. Τα συστήματα περιστασιακής υγείας έφκιασαν πολυάνθρωπα υπολειτουργούντα και κακοπληρωμένα εργαλεία που τα είπαν ΕΣΥ, ΙΚΑ, ΕΟΠΥΥ, ΠΕΔΥ. Οι γιατροί έφυγαν στο εξωτερικό, δυσπνοούν στο νοσοκομείο πιθανά να αλλοτρίωσαν τα νεανικά ιδανικά στο βωμό του χρήματος σε μια αλλοτριωμένη κοινωνία που έδινε αξία στο παροδικό, στο διαφημιστικό στο ψευδεπίγραφο. Πάσχαμε και σε αποδοτικότητα, δεν φημιζόμαστε και για την ανθρωπιά αν δεν έπαιρνες τις μοναχές μονάδες αλλά συνέκρινες τις συγκεντρωτικές αποδόσεις. Έτσι φτιάχτηκαν οι συντεχνίες από τα πρώτα χρόνια του ΕΣΥ. Με μέσον έμπαιναν στο ΙΚΑ με εικονικές αξιολογήσεις στο ΕΣΥ. Το φασόν δούλευαν κάποιοι στο ΙΚΑ την τεχνική πρόκληση αναγκών και ουρών για διευκολύνσεις στα νοσοκομεία. Βιλαέτια των ημετέρων οι κλινικές του τότε ΙΚΑ, όργιο προμηθειών και κατασπατάλησης πόρων και τεχνιτών αναγκών τα νοσοκομεία. Τα υπουργεία ποτέ δεν έλυσαν αυτό το γόρδιο δεσμό, διαπίστωναν μερικοί του 2ου ορόφου, υπονόμευαν τα «τρωκτικά και αρουραίοι» των υπολοίπων ορόφων των συμβούλων και των μεσαζόντων. Ένας τρελός χορός δισεκατομμυρίων δυσβάστακτος για την ελληνική οικονομία με πρωτοστατούντες τους ασχολούμενους τα τελευταία χρόνια με τα λεγόμενα οικονομικά της υγείας.

Ήρθαν οι μπουλντόζες των μνημονίων και ισοπέδωσαν ανθρώπους, εργαζόμενους, ασθενείς, νοσοκομεία, κλινικές ΙΚΑ, ασφαλιστικά ταμεία, πόρους και συστήματα. Ελλείψεις φαρμάκων, γιατρών ,νοσηλευτών, ΕΚΑΒ, ψυχικής υγείας, πρόληψης, εμβολίων μια εικόνα γνωστής ερήμωσης και απαξίας. Η κοινωνία των Πολιτών που πρυτάνευσαν μια Νέα Πολιτική Ελπίδα έχουν όραμα για ποιοτική και εξειδικευμένη υγεία, για πρόληψη στη ΠΦΥ και αποτελεσματική αντιμετώπιση του επείγοντος και χρόνιου νοσηλευτικά περιστατικού. Ένα ανθρώπινο δυναμικό 40 υπολογίζω δυναμικών και φωτισμένων νεοδιορισμένων ανθρώπων έχουν ήδη ανασκουμπωθεί στις πιο δύσκολες συνθήκες που έχουν βρεθεί στη σημερινή Ευρώπη από πλευράς υγείας, Στο υπουργείο σε ταμεία, σε υγ. περιφέρειες σε οργανισμούς οργανώνουν, ψηλαφούν και σχεδιάζουν. Το πρώτο νομοσχέδιο του χώρου βρίσκεται στα σκαριά ενώ αμφισβητούνται από την πολιτική συγκυρία οι προσλήψεις προσωπικού, η επάρκεια φαρμάκων, η εμπιστοσύνη στις πληρωμές. Βέβαια ήταν τα τόσα φυγόκεντρα λάφυρα των λαμογιών που περιορίζονται ήδη που αυτός ο γλίσχρος προϋπολογισμός του Νοέμβρη 2014 που είχε επίτηδες ελαχιστοποιηθεί από την κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου ακόμα δεν έχει δείξει την ποσοτική του ανεπάρκεια. Εκτιμώ ότι άλλα 200-250 στελέχη από το πλούσιο δυναμικό της Πολιτικής της Ελπίδας ώριμοι και δακτυλοδεικτούμενοι αγωνιστές της υγείας μπορούν να ριχτούν γρήγορα στη μάχη της καθημερινότητας να συμβάλουν με την μαχητικότητα και την διορατικότητά τους στη μάχη της καθημερινότητας. Η διοίκηση πρέπει να διακρίνεται για την ανανέωση και τον διαρκή της επανέλεγχο.

Να βρεθούν οι ελλείπουσες ειδικότητες στα ΠΕΔΥ με επαναπρόσληψη των απολυμένων σε μεταβατική διάταξη ,να γεμίσουν τα αγροτικά ιατρεία και τα επαρχιακά νοσοκομεία, να διορθωθούν ότι δεν καλύπτουν οι προκηρύξεις επικουρικών, να λειτουργήσουν οι ΜΕΘ και το ΕΚΑΒ, να απολυθούν σταδιακά οι εργολάβοι υπηρεσιών καθαριότητας, φύλαξης και να προσληφθεί ασφαλισμένο προσωπικό με σταθερές σχέσεις εργασίας, οι διαγωνισμοί να γίνονται ευέλικτα με διαφάνεια και οι γενικοί και οι ειδικοί. Να μην πλουτίζουν κάποιοι ημέτεροι από σπατάλες ενοικίων ή παροχών ενέργειας ή τηλεφωνίας. Να λειτουργεί αποτελεσματικό δίκτυο τεχνικής υποστήριξης χωρίς καταχρήσεις και οι παροχές υγείας να ελέγχονται αυστηρά από δίκτυο όχι αργόσχολων αργόμισθων ιατρών ελεγκτών για κάθε ευρώ σε πραγματικά αναξιοπαθείς και πάσχοντες. Τα ωράρια να υφίστανται χωρίς παρεκκλίσεις , η ακύρωση ενός ραντεβού είναι ένα δυσαναπλήρωτο κενό ανυπέρβλητο για τον ταλαίπωρο ασφαλισμένο. Κάθε αποτελεσματική θεραπεία πρέπει στο δημόσιο να παρέχεται δωρεάν αλλά μέχρι να βγουν τα ελληνικά πετρέλαια που θα χρηματοδοτήσουν τα υγιή ασφαλιστικά ταμεία η συνύπαρξη με την υγιή και με ελεγχόμενους κανόνες ιδιωτική ιατρική κρίνεται κατ εμέ απαραίτητη σαν ένα μεταβατικό στάδιο σαφώς καθοριζόμενο με γνώμονα πάντα την εξυπηρέτηση του κακοπαθημένου πολίτη που υπέστη γενοκτονία από τις πολιτικές των ντόπιων συνεργατών των τοκογλύφων. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δηλ. του συστήματος διοίκησης Λομβέρδου, Γεωργιάδη και Βορίδη που πρέπει να ξεβρομίσει το συντομότερο όπως έδειξαν και τα πρόσφατα γεγονότα στο Ψυχικών Νόσων Αθηνών. Το σύστημα υγείας πρέπει να σταθεί επιτέλους στα πόδια του ορθό, και τα δυο του ποδάρια την Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και τα νοσοκομεία. Να συμβάλουμε όλοι σε αυτό το στόχο. 7-6-2015. Δρ Λαμπαδάριος Διονύσιος Διευθυντής ΠΕΔΥ Νέου Κόσμου.

Η πιο βαθιά κόκκινη γραμμή

Η πιο βαθιά κόκκινη γραμμή Μανταδάκης Άγγελος | 05.05.2015

Του Άγγελου Μανταδάκη Η κυβέρνηση επιδιώκει μια συμφωνία τέτοια που να βασίζεται σε έναν έντιμο συμβιβασμό. Μόνο με αυτόν θα ακυρώσουμε τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης. Οι συμβιβασμοί είναι, ούτως ή άλλως, πάντα επώδυνοι Τι χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα; Πάνω απ' όλα χρειάζεται μια κυβέρνηση που να της επιτραπεί να κυβερνήσει. Να την αφήσουν ελεύθερη να νομοθετήσει και να ψηφίσει στη Βουλή όλα εκείνα τα νομοσχέδια που αφορούν την εφαρμογή του προγράμματός της. Να δώσει εκείνο το νέο δείγμα γραφής που υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό. Να μην είναι υποχρεωμένη να κρατά στο συρτάρι των υπουργείων σχέδια όπως η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η αποκατάσταση του κατώτερου μισθού στα προ του Μνημονίου επίπεδα, η χορήγηση της 13ης σύνταξης κ.λπ. Μια κυβέρνηση που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των πολλών, που στο όνομά τους ανέλαβε το δύσκολο έργο να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Αυτή είναι η κυβέρνηση που αναδείχθηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015. Η νόμιμη κυβέρνηση της χώρας με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Ένα χρόνο πριν έρθει στην εξουσία με τη λαϊκή βούληση, οι αντίπαλοί της της ετοίμαζαν μια τρικλοποδιά μοναδική στην ιστορία. Με το που θα εκλεγόταν η νέα κυβέρνηση, θα αντιμετώπιζε καθεστώς ασφυξίας χρηματοδοτικής, αφού η δανειακή της σύμβαση έληγε πάραυτα. Έτσι θα είχαμε ένα σπάνιο γεγονός, μια κυβέρνηση μερικών ημερών, μια αριστερή παρένθεση ημερών... Και μετά η χώρα θα επέστρεφε στις αγκάλες των Σαμαροβενιζέλων που είχαν βρει τον βηματισμό τους με τους πιστωτές στο e-mail Χαρδούβελη. Ευτυχώς, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Έκτοτε όμως το μνημονιακό κατεστημένο δεν παραιτήθηκε των "ιερών" του επιδιώξεων και συνεχίζει να αναζητά την αριστερή παρένθεση. Καιροφυλακτεί τώρα μήπως η ελληνική πλευρά λυγίσει κάτω από το ασήκωτο βάρος των πιέσεων και των εκβιασμών που δέχεται νυχθημερόν από τα διάφορα κέντρα. Ή μήπως αντιδράσει σπασμωδικά, οδηγώντας τα πράγματα σε μια τυφλή σύγκρουση. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις η ελληνική πλευρά θα μπορούσε να αποσταθεροποιηθεί σύμφωνα με τους ενδόμυχους πόθους τους.

Η κυβέρνηση επιδιώκει μια συμφωνία τέτοια που να βασίζεται σε έναν έντιμο συμβιβασμό. Μόνο με αυτόν θα ακυρώσουμε τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης. Οι συμβιβασμοί είναι, ούτως ή άλλως, πάντα επώδυνοι. Δεν υπήρξε ωστόσο διαπραγμάτευση σε οποιοδήποτε επίπεδο χωρίς αμοιβαίους συμβιβασμούς. Οι πολίτες έδωσαν την εμπιστοσύνη τους στον ΣΥΡΙΖΑ και εξακολουθούν να στηρίζουν την πολιτική του γιατί συνδυάζει τη συνεννόηση με τις κόκκινες γραμμές. Κάθε φορά όμως υπάρχει μια γραμμή πιο βαθιά κόκκινη από τις άλλες. Στη σημερινή συγκυρία αυτή δεν είναι άλλη από τη συνέχεια και τη συνέπεια της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Στα ίχνη της Τρόικας - ολόκληρο το video (υπότιτλοι)

O ρόλος της τρόικας την εποχή των μνημονίων υπήρξε τρομοκρατικός και καταστροφικός. Το ΔΝΤ ήθελε αρχικά κουρεμα χρεών αλλά άλλαξε τον κανονισμό του για να μας φορτώσει χρέη. Γαλλία και Γερμανία ήθελαν να σώσουν τις τράπεζές τους που μας δάνειζαν επ ωφελεία υστερόβουλα νωρίτερα. Ηξεραν εξ αρχής οτι φτωχοποιούν την χώρα. Ο Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι σταμάτησε το μνημόνιο τη ροή χρήματος ,κατέστρεψε την οικονομία.Η υγεία καταβαραθρώθηκε στο 6% του ΑΕΠ. Ο Βήχας λέει ότι ότι καλό υπήρχε στο σύστημα υγείας καταστράφηκε ,τα θύματα υγείας αυξήθηκαν δραματικά. Εχουν ιδεολογία που λέει όποιος εχει χρήμα ζει και όποιος δεν έχει πεθαίνει. Ο Λάτσης βούτηξε χαριστικά το Ελληνικό για να πουλήσει μεσιτεία σε άλλους. Είναι άλλωστε και αυτός μπλεγμένος στη λίστα των φοροφυγάδων (Λαγκαρντ). Η τρόικα και στη Πορτογαλία έκανε την ίδια λανθασμένη συνταγή. Καταστρέφει ανθρώπινες ζωές με φτώχια,ανεργία και λεηλατεί τις δημόσιες περιουσίες. Καταλήξαμε σε πλήρες σχέδιο διακυβέρνησης ξεπερνώντας τις εκλεγμένες αλλά εξαρτημένες κυβερνήσεις, στην δικτατορία φαινομενικά του Τόμσεν;; Τα ευρωπαικά ιδεώδη είναι ζητούμενα στο πάγκο του χασάπη! κατά το Ευρωκοινοβούλιο.

Άρθρο από τη Sueddeutsche Zeitung: Η κρίση χρέους της Ελλάδος αποσπά απλώς την προσοχή

Άρθρο από τη Sueddeutsche Zeitung: Η κρίση χρέους της Ελλάδος αποσπά απλώς την προσοχή 03.02.2015 Του Jeffrey Sachs* Η εκδίωξη της Ελλάδος από το ευρώ θα ήταν μοιραίο λάθος. Ακόμα και η συζήτηση περί αυτού οδηγεί σε φυγή κεφαλαίων και βαθαίνει την κρίση Με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα του ελληνικού χρέους επανήλθε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής. Το αριστερό κόμμα ζητάει νέα διαπραγμάτευση αυτού του χρέους. Ορισμένοι συντηρητικοί πολιτικοί της Ευρώπης θα μπορούσαν τώρα να παρασυρθούν από την άποψη "Τόσο το καλύτερο. Αν δεν θέλετε την εξυπηρέτηση του χρέους, φύγετε, εγκαταλείψτε το ευρώ". Όσο και αν ακούγεται δελεαστική, η άποψη αυτή θα ήταν ένα βασικό και επικίνδυνο λάθος. Στην πραγματικότητα, η κρίση χρέους απλώς αποσπά την προσοχή. Η ελληνική οικονομία αποτελεί μόνο το 2% της Ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε κανείς να σπρώξει την Ελλάδα προς την έξοδο ή να την πετάξει έξω από την Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει, αντιθέτως, ότι η κρίση μπορεί να επιλυθεί και μάλιστα με τους όρους της Ελλάδος. Το πρόβλημα μιας νομισματικής ένωσης βρίσκεται στο ότι οι αμφιβολίες θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον οικονομικό χώρο, αν όχι συνολικά το κοινό νόμισμα. Το ευρώ είναι ήδη μολυσμένο από την αμφιβολία: Θα παραμείνει η Ελλάδα (στην Ευρωζώνη); Αν φύγει θα ακολουθήσει η Πορτογαλία; Και αν φύγουν αυτές οι χώρες γιατί όχι και η Ισπανία, η Ιταλία ή άλλες; Τέτοιες σοβαρές αμφιβολίες οδηγούν σε φυγή κεφαλαίων και βαθαίνουν την κρίση. Η κρίσιμη κατάσταση της Ελλάδος έχει οδηγήσει ήδη σε εκροές από τις ελληνικές τράπεζες. Η εξ αυτής προκληθείσα έλλειψη ρευστότητας προκάλεσε βαθιά οικονομική κρίση, η οποία τροφοδοτεί νέες αμφιβολίες για την επιβίωση της Ελλάδος εντός της Ευρωζώνης. Και τότε επικράτησε η λογική. Ο Μάριο Ντράγκι, ο οποίος αντικατέστησε τον Τρισέ, και η ΕΚΤ συμπεριφέρθηκαν ξαφνικά ως κεντρική τράπεζα και ανέλαβαν τον ρόλο του δανειοδότη ως κορυφαία αρμόδια αρχή. Η καγκελάριος Μέρκελ αντελήφθη ότι η διατήρηση της Ευρωζώνης είναι πολύ σημαντικότερη από την δυσκολία μιας νέας επιχείρησης διάσωσης. Ξαφνικά, όμως, η Ελλάδα βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της επικαιρότητας και οι συντηρητικοί στο Βερολίνο, το Ελσίνκι και το Άμστερνταμ ή αλλού μιλάνε πάλι για "Grexit". H νέα κυβέρνηση ζητάει ένα γενναίο κούρεμα του χρέους. Η νέα εκδοχή της κρίσης δεν ξαφνιάζει σε καμία περίπτωση. Τα διάφορα πακέτα βοήθειας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μπαλώματα, τα οποία βοήθησαν την Ελλάδα για μερικούς μήνες. Η ανεργία στη χώρα παρέμεινε στο 25%. Οι Γερμανοί οφείλουν να μάθουν από τη δική τους ιστορία Ο καθένας ο οποίος μπορεί να κάνει υπολογισμούς (μερικές φορές μοιάζει ότι λίγοι πολιτικοί της Ευρώπης το κάνουν), γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος, το οποίο ανέρχεται στο 170% του ΑΕΠ της, χωρίς να παραγάγει έναν τέτοιο βαθμό δυστυχίας, η οποία να βρίσκεται πέραν των ανεκτών ορίων των δημοκρατικών κοινωνιών. Ο θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ανωμαλία, πληροφορεί για την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, όσο και αν αυτή είναι δυσάρεστη για την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο John Maynard Keynes απάντησε σε ερώτημα που έθεσε ο ίδιος μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο "Δεν πιστεύω ότι οποιοιδήποτε από αυτούς του φόρους υποτέλειας (που επεβλήθησαν στη Γερμανία) μπορούν να πληρωθούν επί μακρόν, στην καλύτερη περίπτωση για μερικά μόνο χρόνια. Αντιβαίνουν στην ανθρώπινη φύση και το πνεύμα των καιρών". Φυσικά και είχε δίκιο, αλλά αφού επήλθε η καταστροφή. Ορισμένοι Γερμανοί επιμένουν σήμερα ότι οι οφειλές είναι οφειλές και οι Έλληνες πρέπει να πληρώσουν. Θα όφειλαν να γνωρίζουν από την ίδια τους την ιστορία καλύτερα. Θα όφειλαν να θυμηθούν τη βοήθεια την οποία έλαβαν με το σχέδιο Μάρσαλ και τη διάσκεψη του Λονδίνου του 1953. "Άξιζαν" οι Γερμανοί την βοήθεια του 1953; Θα ήταν το λάθος ερώτημα. Η νέα δημοκρατία της Γερμανίας χρειαζόταν τη βοήθεια, η χώρα έπρεπε να κάνει μια νέα αρχή. Η διαγραφή του χρέους έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στην ανοικοδόμηση. Σήμερα δεν υπάρχει πλέον πόλεμος στην Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι πλούσια, ευημερούσα και δημοκρατική. Γαλλικές και γερμανικές τράπεζες όμως έδωσαν στην Ελλάδα προ δεκαετίας πάρα πολλά δάνεια. Η Goldman Sachs βοήθησε να αποκρυβεί η ραγδαία αύξηση του ελληνικού χρέους. Οι ιδιώτες πιστωτές έπρεπε να υποστούν ήδη ένα γενναίο κούρεμα. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι οι οφειλές των πιστωτών του Δημοσίου, οφειλές οι οποίες είναι μεγάλες για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά πολύ μικρές για τα ευρωπαϊκά.

Τεχνικά η λύση δεν είναι δύσκολη "Αξίζει" η Ελλάδα μια διαγραφή χρέους; Οι Έλληνες πολιτικοί δεν συμπεριφέρθηκαν σωστά, όπως και οι γερμανικές , γαλλικές και αμερικανικές τράπεζες. Έλληνες πλούσιοι ανήκουν επίσης στην κατηγορία αυτή, αφού απέκρυψαν από την εφορία τον πλούτο τους στο εξωτερικό. Αλλά, όπως και το 1953, δεν τίθεται το ερώτημα αν η Ελλάδα αξίζει κάτι, αλλά εάν χρειάζεται τη διαγραφή χρέους και αν η Γερμανία και άλλες χώρες μπορούν να την παράσχουν. Σε αυτό το σημείο οι γνώμες είναι ομόφωνες: Η Ευρωζώνη θα βρεθεί είτε μπροστά σε μια εποικοδομητική διαγραφή χρέους είτε μπροστά σε μια πολιτική έκρηξη με συνέπειες οι οποίες θα ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορα της Ελλάδος. Τεχνικά η λύση δεν είναι δύσκολη. Τα χρέη της Ελλάδος πρέπει να αναδιαρθρωθούν ως μακροπρόθεσμα δάνεια με ένα σταθερό, χαμηλό επιτόκιο, λ.χ. 0,5% για τα επόμενα πέντε χρόνια και μετά 1,0%. Από μόνο του αυτό δεν μπορεί να επιλύσει τα προβλήματα της Ελλάδος. Η ουσιαστική λύση απαιτεί τη σκληρή δουλειά των νέων Ελλήνων, οι οποίοι θα πρέπει να δημιουργήσουν νέες επιχειρήσεις και να βρουν αγορές για εξαγωγές. Για την Ευρώπη αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παροτρύνει την ανάκαμψη με επενδύσεις, λ.χ. με έξυπνες υποδομές για τον 21ο αιώνα, μαζί με την αξιοποίηση του ήλιου και της αιολικής ενέργειας, ώστε να καλύψει ένα μέρος των αναγκών της Ευρώπης με φιλική προς το περιβάλλον ενέργεια. Το πρώτο βήμα όμως πρέπει να είναι να σταματήσει τη δυστυχία. * Ο Jeffrey Sachs είναι διευθυντής του Earth Institute του πανεπιστημίου Columbia της Νέα Υόρκης

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης

Η σύνθεση της κυβέρνησης: 1.Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας 2.Αντιπρόεδρος: Γιάννης Δραγασάκης 3.Υπουργός Εσωτερικών - Διοίκησης Ανασυγκρότησης: Νίκος Βούτσης Αναπληρωτής Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης: Γιώργος Κατρούγκαλος Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Γιάννης Πανούσης Αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου Υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης: Μαρία Κόλλια Τσαρουχά 4.Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού: Γιώργος Σταθάκης Αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: Χρήστος Σπίρτζης Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας: Θοδωρής Δρίτσας Αναπληρωτής Υπουργός Τουρισμού: Έλενα Κουντουρά 5.Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας: Παναγιώτης Λαφαζάνης Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος: Γιάννης Τσιρώνης Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης: Βαγγέλης Αποστόλου Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης: Παναγιώτης Σγουρίδης 6.Υπουργός Οικονομικών: Γιάννης Βαρουφάκης Αναπληρωτής Υπουργός: Νάντια Βαλαβάνη Αναπληρωτής Υπουργός: Δημήτρης Μάρδας 7.Υπουργός Παιδείας, Πολιτισμού και Θρησκευμάτων: Αριστείδης Μπαλτάς Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού: Νίκος Ξυδάκης Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας: Τάσος Κουράκης Αναπληρωτής Υπουργός Έρευνας και Καινοτομίας: Κώστας Φωτάκης Υφυπουργός Αθλητισμού: Σταύρος Κοντονής 8. Εργασίας: Πάνος Σκουρλέτης Αναπληρωτής Υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Θεανώ Φωτίου Αναπληρωτής Υπουργός για την Καταπολέμηση της Ανεργίας: Ράνια Αντωνοπούλου 9.Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων: Παναγιώτης Κουρουμπλής Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας: Ανδρέας Ξανθός Αναπληρωτής Υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων: Δημήτρης Στρατούλης 10. Υπουργός Εξωτερικών: Νίκος Κοτζιάς Αναπληρωτής Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων: Νίκος Χουντής Αναπληρωτής Υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων: Ευκλείδης Τσακαλώτος 11. Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Πάνος Καμμένος Αναπληρωτής Υπουργός: Κώστας Ήσυχος Υφυπουργός: Νίκος Τόσκας 12.Υπουργός Δικαιοσύνης: Νίκος Παρασκευόπουλος 13. Υπουργός Επικρατείας για καταπολέμηση της διαφθοράς: Παναγιώτης Νικολούδης 14. Υπουργός Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου: Αλέκος Φλαμπουράρης Υφυπουργός: Τέρενς Κουίκ 15. Υπουργός Επικρατείας: Νίκος Παππάς Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Γαβριήλ Σακελλαρίδης

Πρωτοσέλιδα στο ξένο τύπο για τις εκλογές 2015.

1. EL PAIS 2.BBC

3.FINANCIAL TIMES

4. INDEPENTENT

5. L' HUMANITE

6.LIBERATION

7. METRO

8. THE TIMES

9. THE QUARDIAN

10. ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΝΩΡΙΣ

11.LA STAMPA 12. EL MUNDO 13. LE FIGARO 14. CORRIERE DELLA SERA 15. LE MONDE. 16. DAILY TELEGRAPH 17. SPIEGEL

Η Οικονομία, τα "κοράκια" και τα mail

Η οικονομία, τα "κοράκια" και τα mail... Χρήστου Δημήτρης | 07.12.2014 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Έχουμε κυβέρνηση διά αλληλογραφίας! Στέλνουνε mail, περιμένουνε απάντηση, λαμβάνουν απάντηση, ξαναστέλνουν mail με απορίες, μετά περιμένουν νέο mail και ούτω καθεεξής! Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η έρευνα της Grant Thornton για το 2013, καθώς το δείγμα αναφοράς φτάνει τις 8.143 επιχειρήσεις από 92 κλάδους της ελληνικής οικονομίας. Από την έρευνα προκύπτει ότι μία στις τρεις εταιρίες του δείγματος βρίσκονται ήδη από το τέλος του 2013 σε μερική ή ολική στάση πληρωμών, καθώς τα κέρδη προ φόρων τόκων και αποσβέσεων δεν επαρκούν ούτε για την εξυπηρέτηση των τόκων. Αν συνυπολογιστεί ότι οι παραπάνω επιχειρήσεις έχουν συνολικό δανεισμό ύψους 25 δισ. ευρώ, γίνεται αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος. Πρόβλημα προοπτικής για 55 από τους 92 κλάδους της οικονομίας! ΜΕ ΒΑΣΗ τα ευρήματα της μελέτης, το 45% του δανεισμού που είχαν οι επιχειρήσεις του δείγματος ήταν βραχυπρόθεσμος και επομένως δάνεια ύψους 28,5 δισ. έπρεπε να εξοφληθούν ή να αναδιαρθρωθούν εντός του 2014. Όμως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι, με βάση την κλαδική επεξεργασία των στοιχείων, η πλειονότητα των κλάδων βαρύνεται από υψηλό δανεισμό και σχετικά περιορισμένη ή καθόλου ανάπτυξη. Από τα δάνεια ύψους 234 δισ. ευρώ που έχουν χορηγήσει οι ελληνικές τράπεζες το 35% με βάση τα επίσημα στοιχεία βρίσκεται σε καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών, ενώ το 10% έχει ρυθμιστεί τουλάχιστον μία φορά. Από το σύνολο των μη εξυπηρετούμενων δανείων, το 46% είναι εταιρικά και το 54% δάνεια σε ιδιώτες (στεγαστικά, καταναλωτικά). Οι μελετητές της Grant Thornton σημείωσαν ότι μετά την επιτυχή έκβαση για τις ελληνικές τράπεζες της πανευρωπαϊκής άσκησης προσημείωσης ακραίων καταστάσεων, οι τελευταίες διαθέτουν την απαραίτητη κεφαλαιακή επάρκεια για να τρέξουν με πιο γρήγορες διαδικασίες την αναδιάρθρωση δανείων και επιχειρήσεων. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι αν οι τέσσερις μεγάλες τράπεζες διαθέτουν βούληση και όραμα να συνεργαστούν για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με σταθερούς διαφανείς κανόνες. Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν έχουμε δείγματα γραφής ικανά να δώσουν βοήθειας προοπτικής στην ελληνική επιχειρηματικότητα. Καθώς η μνημονιακή πολιτική στο πλαίσιο αφελληνισμού των εγχώριων επιχειρήσεων εξαφάνισε τις τράπεζες ειδικού σκοπού (ΕΤΒΑ, ΑΤΕ) και λαμβανομένου υπ' όψιν πως οι τέσσερις τράπεζες, παρ' ότι σώθηκαν με δημόσιο χρήμα, ουδόλως πιέζονται από την κυβέρνηση να παίξουν τον ρόλο της ατμομηχανής σε αυτή τη δύσκολη περίοδο για το σύνολο της ελληνικής οικονομίας. Για να καταλάβει κανείς τη διαφορά και τα μεγέθη, η Δημόσια Τράπεζα Ανάπτυξης της Βραζιλίας, η BNDES, διαχειρίζεται το 25% των δανείων της χώρας. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, το διεθνές τραπεζικό σύστημα στην εποχή του άγριου νεοφιλελευθερισμού έχει εθιστεί στο παιχνίδι "πάμε στοίχημα χρήμα" και κυνηγάει τις αποδόσεις άνευ όρων και ορίων. Στην πρόσφατη έκθεσή του ο Γεώργιος Σούρλας, γενικός γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αποκαλύπτει ότι ακόμα και ελληνικές τράπεζες έχουν ιδρύσει υποκαταστήματα σε φορολογικούς παραδείσους, προσφέροντας off shore τραπεζικές υπηρεσίες στους πελάτες τους, τις οποίες μάλιστα και διαφημίζουν! Μάλιστα, για το ζήτημα των off shore εταιρειών επισημαίνεται ότι ελληνικές τράπεζες, έχοντας ιδρύσει υποκαταστήματα σε περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί από τον ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ ως φορολογικοί παράδεισοι, προσφέρουν σε μόνιμους κατοίκους της Ελλάδας σειρά off shore τραπεζικών υπηρεσιών. Τουλάχιστον έξι τραπεζικοί όμιλοι έχουν εκδώσει τέτοιους τίτλους και το αποδίδουν στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τον διεθνή ανταγωνισμό! ΑΛΛΑ ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Με ποιον τρόπο σκέπτονται να διαχειριστούν τα "κόκκινα" δάνεια των πελατών τους οι ελληνικές τράπεζες; Σχεδόν όλες βρίσκονται σε ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με private equity funds, κοινώς "κοράκια", συζητώντας από συμφωνίες πώλησης «καλαθιών» με «κόκκινα» δάνεια ώς και την εκχώρηση της διαχείρισης όλου του προβληματικού δανειακού τους χαρτοφυλακίου. Και τι θα κάνουν αυτοί οι τύποι για να βγάλουν κέρδος από τα "κόκκινα" δάνεια που θα αγοράσουν; Θα... στύψουν τους δανειολήπτες και αφού τους πάρουν όσα ακίνητα χρειάζονται, μπορούν να τους πάρουν -που λέει ο λόγος- τη μάνα και τον πατέρα τους. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μαζί με αυτά που χρειάζονται απομείωση, παρ' ότι είναι τυπικά ενήμερα, ανέρχονται μεταξύ 31% (Εθνική) με 45,6% (Πειραιώς) του συνολικού χαρτοφυλακίου χορηγήσεών τους. Για παράδειγμα, μία από τις τέσσερις μεγάλες τράπεζες έχει σε εξέλιξη διαγωνισμό πώλησης χαρτοφυλακίου επιχειρηματικών δανείων, ονομαστικής αξίας περίπου 470 εκατ. ευρώ. Το προς πώληση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει δάνεια από τουλάχιστον 190 εταιρείες που είτε βρίσκονται σε οριστική καθυστέρηση, είτε σε καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών. ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ με τα ζητήματα αυτά η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου; Έκανε κάτι για να μη διπλασιαστεί ο ΦΠΑ στον τουρισμό, εξέλιξη που ο κ. Ανδρεάδης, πρόεδρος του ΣΕΤΕ και φίλος του κ. πρωθυπουργού, χαρακτήρισε οικονομική καταστροφή; Έχει μήπως κάποιο σχέδιο για οτιδήποτε αφορά το παρόν και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας; Συνεδρίασε νομίζετε κάποιο επιτελικό όργανο των υπουργείων Οικονομικών, Ανάπτυξης και Εξωτερικών για να ζυγίσει τι σημαίνει ο νέος αγωγός φυσικού αερίου Ανατόλια που συμφώνησε ο Πούτιν με τον Ερντογάν κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στην Κωνσταντινούπολη; Αστεία πράγματα! Η δική μας, είναι κυβέρνηση διά αλληλογραφίας! Στέλνουνε mail, περιμένουνε απάντηση της τρόικας, λαμβάνουν απάντηση, ξαναστέλνουν mail με τις απορίες και περιμένουν νέο mail και ούτω καθεξής. Τι να τις κάνουν τις συσκέψεις και τα πλάνα; Γιατί λοιπόν να γίνουν εκλογές, αναρωτιέται ο κύριος Αντώνης... dchristou52gmail.com

Υγείας Αγώνας Γόνιμος

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑΤΡΩΝ ΑΘΗΝΑ-ΠΕΙΡΑΙΑ: Υγείας Αγώνας Γόνιμος: Υγείας αγώνας γόνιμος. Οποιαδήποτε σχέση εργασίας έχουν γιατροί στην πρωτοβάθμια φροντίδα ή τα νοσοκομεία η πρωταρχική σχέση βοηθείας, αλληλεγγύης και επίλυσης ιατρικών προβλημάτων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα είναι το πρωταρχικό ζητούμενο, η σχέση επαφής και εμπιστοσύνης ακόμα και σε οικονομικό επίπεδο. Εξηγούμαι αμέσως: αν ο γιατρός της ΠΦΥ εισηγείται στον ασθενή του στο ΙΚΑ περισπούδαστη πολυφαρμακία ή ο γιατρός του επιπεπλεγμένου περιστατικού νοσοκομείου μεταφέρει το «μπαλάκι» της θεραπείας από ουρά σε άλλο ταμπλό ειδικότητας βέβαια προκύπτουν τεχνητές ζητήσεις και τελικά αναποτελεσματικά συστήματα υγείας. Σε ηθικό επίπεδο λύεται η εμπιστοσύνη γιατρού-ασθενούς, γίνεται η υγεία πεδίο κερδοσκοπίας συμφερόντων που ομιλούντες γενικώς για «περιπτωσιολογία», αδρανούν κάθε ουσιαστικό έλεγχο σε επίπεδο προμηθειών, αδειοδοτήσεων, εμπορίας φαρμάκου, και παράνομης διακίνησης παραφάρμακου και δρογών ουσιών. Ο τομέας μας συνέβαλε τα μάλα όχι βέβαια λόγω γιατρών και υγειονομικών αλλά ατιμώρητων «τρωκτικών» , στη χρεοκοπία της Χώρας από τις κυβερνήσεις και διορισμένες διοικήσεις νοσοκομείων και ασφαλιστικών ταμείων τα τελευταία 40 χρόνια.1974-2014. Έτσι τα τελευταία 5 χρόνια με τις πολιτικές μνημονίων από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου-Σαμαρά «προκόψαμε για τα καλά»……. Σε μια Ευρωπαϊκή Ενωση με ποσοστό δαπανών επί του ΑΕΠ 45% η Ελλάδα του 2008 κοντά στο μέσο όρο δαπανών 44% ΔΙΕΤΑΧΘΗ μέσω των νεοφιλελεύθερων απάνθρωπων συνταγών των μνημονίων να πέσει στο 37% το 2018. Ήδη με το κλείσιμο Νοσοκομείων και ΙΚΑ, ελάττωση μισθών και συντάξεων, ανέργων και καταστροφής 55 από τους 92 κλάδους της ελληνικής οικονομίας έφτασε το ποσοστό στο 42,5%!Φαντάζεσθε σε τι σημείο περαιτέρω εξαχρείωσης οδηγείτε ο κόσμος της εργασίας και των απομάχων της, των συνταξιούχων που είναι κυρίως οι χρήστες των υπηρεσιών υγείας. Ο κυρ Σταμάτης 70άρης οικοδόμος αναρωτιέται γιατί έκλεισε το ΙΚΑ Νέου Ηρακλείου, η κυρά Ευδοκία ψάχνει γιατρό ειδικοτήτων Πνευμονολόγο ή ΩΡΛ να εξυπηρετηθείδωρεάν όπως ήξερε από το 1986-2008. Τα διόδια παντού στην είσοδο νοσοκομείου, στο ποσοστό συμμετοχής εξετάσεων, στο τηλέφωνο για ραντεβού, στο ποσοστό αγοράς φαρμάκων όσο αντέχει η τσέπη της. Ποτέ το ΕΣΥ ή το ΙΚΑ με τις μέχρι τώρα δολιχοδρομίες τους δεν έφεραν λύσεις. Τώρα με την νέα ισχυρή αριστερή κυβέρνηση και τους συμμάχους της στην κοινωνία, καλούμαστε να γεμίσουμε τα άδεια κουφάρια του ΙΚΑ με γιατρούς, με πρόληψη και έλεγχο στις παρασπονδίες, και στα νοσοκομεία να λειτουργήσουν με νέες προσλήψεις τα γρανάζια που λείπουν από υγειονομικούς και ΕΚΑΒ. Θα μείνει κάθε καλή μεταρρύθμιση όπως η ηλεκτρονική συνταγογράφηση θα καταργηθούν οι ιδιωτικοί ΕΣΑΝ ΑΕ θεσμοί μνημονιακών προϋπολογισμών. Η φτώχεια θέλει αξιοπρέπεια για τον αδύνατο στην δύσκολη ώρα της αρρώστιας και στα πλαίσια της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης το αγαθό της ζωής και της ποιότητας ζωής έχει την πρώτη προτεραιότητα πάνω από δανειστές, πάνω από ντόπιους ολιγάρχες, φοροφυγάδες και καναλάρχες που διαγουμίζουν την ζωή μας σαν παράσιτα. Οι ανασφάλιστοι κοντά στα 3 εκατομμύρια συνάνθρωποι σήμερα θα πάρουν παράταση και νέα ευκαιρία ζωής, μακριά από μελαγχολίες και συνθήκες ξεσπιτώματος και κυνηγητού από τα κόκκινα δάνεια στους τραπεζίτες. Κόστος ελεγχόμενο ισοσκελισμένο εις βάρος δακρυγόνων από το Ισραήλ και οβίδων Λέοπαρτ από τη Γερμανία. Που φανερώθηκε στις συνθήκες πτωχοτραπεζοκρατίας ότι η ανίκανη κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου κόστισε μόνο 5,5 δισεκατομμύρια κόστος σε απώλεια αξίας μετοχών ενταγμένων στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητος, μόνο για τις 4 συστημικές τράπεζες που σώθηκαν από τα δανεικά του έθνους και εξανεμίζονται σε αξία να ξαναγοραστούν τσάμπα από τους αποτυχημένους τραπεζίτες που τις διευθύνουν. Ο ορισμός της πειρατείας. Χώρια οι απώλειες τα 9 δις που χάρισε ο Σαμαράς στις τράπεζες τον Οκτώβρη σαν μελλοντικό μπαξίσι και ξεσήκωσε την μήνη ακόμα και του Σόιμπλε με την υστερόβουλη πολιτική του, ηττοπάθειας και ευτέλειας του δημόσιου τομέα. Μόνο τα κέρδη του δημόσιου προϋπολογισμού από μια στοιχειώδη εθνική φαρμακοβιομηχανία υπολογίζονται σε άνω των 100 εκατ. Ετησίως με 1200 νέες θέσεις εργασίας . Υπάρχει πρόγραμμα εθνικής στρατηγικής σε όλους τους τομείς που η Χώρα θα αρχίσει να παράγει ,να εργάζεται να φωτοδοτεί , όπως πάντα σε πολιτισμό και δημοκρατία όλη την Ευρώπη.. Είναι καιρός να μπει νοικοκυριό σε αυτό τον τόπο. Να ξανακτίσουμε την ελπίδα. Δρ Λαμπαδάριος Διονύσης ΠΕΔΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. 14-12-2014

Περί «μονομερών ενεργειών» στο Μνημόνιο και Χρέος

Περί «μονομερών ενεργειών» στο Μνημόνιο και Χρέος του Γιάννη Τόλιου Τελευταία από δυνάμεις του κατεστημένου, γίνεται προσπάθεια να φέρουν σε δύσκολη θέση το ΣΥΡΙΖΑ προβάλλοντας το δίλημμα: «μονομερείς ενέργειες» ή «διαπραγματεύσεις» στην κατάργηση του Μνημονίου και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του Χρέους. Στόχος να ενοχοποιηθεί κάθε προσπάθεια άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και αμφισβήτησης του νεοφιλελεύθερου πλαισίου της ευρωζώνης και υποταγής τελικά στους όρους των πιστωτών. Τι λένε οι επίσημες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ Τόσο στις συνεδριακές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στην πρόσφατη ευρω-εκλογική διακήρυξη, τονίζεται ρητά ότι στόχος του είναι: «η ακύρωση του Μνημονίου και της πολιτικής λογικής που τα επιβάλλει, καθώς η αντιμετώπιση του χρέους… Χωρίς διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του αποκλείεται να ανασάνει η χώρα….. Η διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης θα ξεκινήσει άμεσα και θα απαιτηθεί η ακύρωση των επαχθών όρων και συμβάσεων. Για την επίτευξη των στόχων θα αξιοποιηθούν στην περίπτωση εκβιασμών, όλα τα όπλα: η διακοπή πληρωμών, η καταγγελία και πρόκληση ζημιάς στη χώρα με στόχο τη διάσωση του ευρώ και των ιδιωτικών τραπεζών, ….κά. Εμείς θέλουμε να σώσουμε τη χώρα μέσα στο ευρώ και όχι με πρόσχημα τη σωτηρία του ευρώ να οδηγήσουμε τη χώρα στην καταστροφή. Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι υποθηκεύοντας τη χώρα…» «Μαξιμαλισμοί» και βιωσιμότητα χρέους; Το παραπάνω πλαίσιο, ανεξάρτητα από επί μέρους επιφυλάξεις ή ερωτήματα που μπορεί κάποιος να έχει, χαράσσει το γενικότερο πλαίσιο του στρατηγικού στόχου και της τακτικής επίτευξης του. Η ακύρωση της λιτότητας (Μνημόνιο), η διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους και εξόφληση υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς ο δημόσιος-κοινωνικός έλεγχος των τραπεζών, αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις για προώθηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και προοδευτικής έξοδο από την κρίση με ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής. Δεν πρόκειται για «μαξιμαλισμό» αλλά «αναγκαία και ικανή συνθήκη» να βγει η οικονομία και κοινωνία από την κρίση με κυβέρνηση της Αριστεράς. Η βιωσιμότητα (εξοφλησιμότητα) του χρέους είναι αντικειμενική ανάγκη και όχι «φαντασίωση» αριστερών «μαξιμαλιστών». Αντίθετα η υποτίμηση ή αποδοχή μικρής ελάφρυνσης (επιμήκυνση, οριακή μείωση επιτοκίων ή «πάγωμα», κά), παρά τα όποια θετικά, δεν επιλύει το πρόβλημα της βιώσιμης εξόδου από την κρίση σε προοδευτική κατεύθυνση. Πρακτικά, στο υποθετικό σενάριο της αύξησης του ΑΕΠ 3% (ή 5,4 δις €), ο επιμερισμός για στοιχειώδη ανακούφιση του λαού, στήριξη ανάπτυξης, εξυπηρέτηση χρέους, δεν μπορεί να ξεπερνά τα 1,8-2 δις € κατά περίπτωση. Δηλαδή οι δαπάνες για τοκοχρεολύσια από το «πραγματικό πλεόνασμα», δεν μπορούν να υπερβαίνουν 1,5-2 δις το χρόνο. (Αν γινόταν δικαιότερη κατανομή φορολογικών βαρών ίσως να διατίθετο κάτι περισσότερο).! Ωστόσο το 2014 τα τοκοχρεολύσια ανέρχονται σε 31 δις, το 2015 σε 22 δις, το 2016 σε 13,5 δις και συνεχίζουν στο ίδια περίπου ύψος ως το 2020, ενώ μετά κάνουν άλμα σε 28 δις 2021, σε 33 δις 2022, σε 29 δις 2023, διατηρούμενα στα 16-17 δις το χρόνο ως το 2030. Από εδώ πηγάζει η ανάγκη διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους για να αποφύγουμε «διαχρονική λιτότητα» και όχι λόγω αριστερών «μαξιμαλισμών», όπως ισχυρίζονται ορισμένοι.! Ποιες θεωρούνται μονομερείς ενέργειες; Το αίτημα της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, ασφαλώς δεν είναι ιδέα που αρέσει στους πιστωτές. Το ζήτημα έχει τεθεί στην «τρόϊκα» από τον πρ. υπουργό οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, αλλά η απάντηση του Β.Σόϊμπλε ήταν η γνωστή φράση: «forget it Yiannis» (ξέχνα το Γιάννη).! Το πρώτο ερώτημα είναι αν η συγκεκριμένη απάντηση αποτελεί ή όχι μονομερής ενέργεια; Και πότε θεωρείται τέτοια; Μόνο όταν προέρχεται από τους οφειλέτες ή και τους πιστωτές; Δεν ήταν άραγε μονομερής η ενέργεια ένταξης στο ΔΝΤ, η επιβολή της «τρόϊκας» και του Μνημονίου στη χώρα; Γιατί η χρήση κυριαρχικού δικαιώματος και η επίκληση του διεθνούς δικαίου από μια χώρα («κατάσταση ανάγκης», «απεχθές χρέος» κά) θεωρείται «μονομερής ενέργεια»; Η παραβίαση ευρωπαϊκών συνθηκών (Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, κά) δεν είναι μονομερής ενέργεια; Χρειάζεται κατά συνέπεια να δούμε το ζήτημα τόσο από νομική, όσο οικονομική, κοινωνική και πολιτική άποψη. Από νομική άποψη η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μιας χώρας, δε καμιά περίπτωση δεν είναι μονομερής ενέργεια. Σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, η απαίτηση διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πηγάζει από αντικειμενικά δεδομένα (διάλυση οικονομίας, βύθιση μεγάλου μέρους ελληνικού λαού στη φτώχεια και περιθωριοποίηση). Πέρα από τις ευθύνες των κομμάτων της συγκυβέρνησης, υπάρχουν ταυτόχρονα μεγάλες ευθύνες της τρόϊκας (με τις «συνταγές σωτηρίας») και του οικοδομήματος της ΟΝΕ (με τις ανισότιμες σχέσεις μεταξύ ισχυρών και αδύναμων χωρών). Αυτό που πρέπει να δούμε είναι η ουσία της πολιτικής διαπραγμάτευσης και τα αποτελέσματα της. Οι αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν το πλαίσιο για τη στάση στο τελικό «δια ταύτα» των διαπραγματεύσεων. Η ουσιαστική άρνηση επίλυσης του χρέους, μια κυβέρνηση της Αριστεράς με στήριξη του λαού, πρέπει «να πράξει τα δέοντα», ώστε να δοθεί βιώσιμη λύση και να ανοίξει ο δρόμος μιας ελπιδοφόρας προοπτικής, με βάση τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και όχι υποχώρηση σε ανεδαφικά διλήμματα ή προσχηματικά εμπόδια, που εξυπηρετούν τελικά, άμεσα ή έμμεσα, τους δανειστές. Email: ytolios@gmail.com Blog: ytoliosblog.wordpress.com

Η αστική τάξη αξίζει κάτι καλύτερο

Η αστική τάξη αξίζει κάτι καλύτερο, του Ευκλείδη Τσακαλώτου 31 Οκτ 2014 Το άρθρο αυτό δεν ασχολείται ούτε με τον Αντώνη Σαμάρα, ούτε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ούτε καν με τη Βούλτεψη και τον Γεωργιάδη -αν και θα μπορούσε, δεδομένου του τίτλου. Ασχολείται με τη φιλική προς τα μνημόνια διανόηση, και ιδιαίτερα με το άρθρο των Παγουλάτου και Τσακλόγλου για τις οικονομικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» (26/10/14). Και ούτε καν με όλο το άρθρο, αλλά κυρίως με τις πρώτες σειρές του όπου οι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι οι οικονομικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ βασίζονται σε δυο παραδοχές: Πρώτον, ότι το Μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι το αντίστροφο, και δεύτερον, ότι για μας το κλειδί για την ανάκαμψη της οικονομίας είναι η ενεργός ζήτηση και όχι οι πολιτικές από την πλευρά της προσφοράς. Και οι δύο συγγραφείς υπηρέτησαν μνημονιακές κυβερνήσεις -του Παπαδήμου και του Σαμαρά αντιστοίχως. Και οι δυο έχουν καταγραφεί στο ρεύμα ιδεών του Σημιτικού εκσυγχρονισμού. Αλλά στο συγκεκριμένο άρθρο γράφουν και υπογράφουν ως πανεπιστημιακοί, οπότε η οποιαδήποτε κρίση μπορεί να είναι πιο αυστηρή. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, δε χρειάζεται καμία ιδιαίτερη αυστηρότητα, μιας και οι δυο συγγραφείς παραβιάζουν σχεδόν όλους τους κανόνες που ξέρω για την δεοντολογία της επιστήμης, για την ανταλλαγή απόψεων, κλπ. Και ιδιαίτερα τον κανόνα που επιτάσσει προσοχή ως προς τις πηγές, και τη δίκαιη και προσεκτική αναδιαμόρφωση των θέσεων του αντιπάλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως θα ξέρουν οι καλοί συνάδελφοι, είναι ένα συγκροτημένο κόμμα. Και ως τέτοιο έχει θέσεις, καταγεγραμμένες σε άφθονα προγραμματικά και συνεδριακά κείμενα. Αν οι συγγραφείς ακολουθούσαν στο ελάχιστο μια αναγνώρισιμη επιστημονική δεοντολογία, ανατρέχοντας σε αυτά τα κείμενα, θα δυσκολεύονταν να βρουν τις δύο υποτιθέμενες παραδοχές στις οποίες αναφέρονται. Αντιθέτως, τα κείμενα μιλάνε για ένα οικονομικό μοντέλο (πριν το 2008) που βασιζόταν σε τρομερές οικονομικές ανισότητες, σε μακροοικονομικές ανισορροπίες, στην χρηματιστικοποίηση -και ό,τι σημαινει αυτή για τη δομή των οικονομιών-, και άλλα πολλά. Το μοντέλο, δηλαδή, που ο Τσακλόγλου και ο Παγουλάτος υποστήριξαν στην οκταετία του Σημίτη. Με λίγα λόγια, τα συνεδριακά κείμενα μιλάνε, ξανά και ξανά, για μια δομική κρίση του καπιταλισμού, ασκώντας ρητή κριτική στις κεϋνσιανές προσεγγίσεις. Τα δε προγραμματικά κείμενα, από τη συμβολή του Συνασπισμού στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ το 2009 μέχρι σήμερα, δίνουν τη μεγαλύτερη έμφαση στην παραγωγική ανασυγκρότηση και όχι στις πολιτικές ζήτησης. Καλώς ή κακώς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει και μια ομάδα οικονομολόγων, που με τα βιβλία τους, τα άρθρα τους (επιστημονικά και δημοσιογραφικά), με τις δημόσιες παρεμβάσεις τους, έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση του οικονομικού προγράμματος του κόμματος και στην δημόσια υποστήριξή του. Όλα αυτά αποτελούν πηγές για όσους θα ήθελαν να ασκήσουν κριτική. Θα μπορούσα να μιλήσω για τον Δραγασάκη, τον Μηλιό, ή τον Σταθάκη που είμαι σίγουρος ότι δε θα αναγνώριζαν τον εαυτό τους στην κριτική που τους ασκείται σε αυτό το άρθρο. Ας περιοριστώ όμως στη δική μου περίπτωση, μιας και οι δυο συγγραφείς με γνωρίζουν καλά από τα χρόνια που ήμασταν στο ίδιο τμήμα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι θα υιοθετούσα αυτές τις παραδοχές; Έχουν διαβάσει κάποια από τα τελευταία μου βιβλία, γραμμένα με το Χρήστο Λάσκο, για τις αιτίες της κρίσης και το πώς θα μπορέσουμε να βγούμε από αυτή; Μπορούν να βρουν κάποιο απόσπασμα που να τέμνεται έστω με τις δυο παραδοχές στις οποίες αναφέρονται; Ας υποθέσουμε ότι η πρόσφατη έντονη ενασχόλησή τους με την πολιτική δεν τους άφησε πολύ χρόνο για την ανάγνωση βιβλίων περί της κρίσης και θεωρούν ότι το ανθρώπινο κεφάλαιο που απέκτησαν στην εποχή Σημίτη είναι παντός καιρού. Μήπως μπήκαν στο κόπο να διαβάσουν την ανταλλαγή επιχειρημάτων που είχα με το υπουργείο οικονομικών, όταν το τελευταίο άσκησε κριτική στην ομιλία Τσίπρα στη ΔΕΘ; Γιατί εκεί η σημασία των διαρθρωτικών αλλαγών σε σχέση με την πολιτική της ζήτησης ήταν στο κέντρο της αντιπαράθεσης. Απάντησα, δηλαδή, στην κριτική Χαρδούβελη, ότι βεβαίως τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι δομικά, αλλά ισχυρίστηκα ότι κανένα σχέδιο παραγωγικής αναδιάρθρωσης, είτε το νεοφιλελεύθερο, είτε κάποιο εναλλακτικό, δεν μπορεί να προχωρήσει με μια οικονομία σε παγίδα χρέους και μια κοινωνία φοβισμένη, με τρομακτική αβεβαιότητα για το μέλλον. Μάλιστα σε άρθρο μου στο ίδιο (με το δικό τους) τεύχος της Καθημερινής (αυτό τουλάχιστον κατανοώ ότι δε θα μπορούσαν να το είχαν λάβει υπόψη!) ισχυρίζομαι ότι η δημοσιονομική λιτότητα έχει εμποδίσει σημαντικές οικονομικές αναδιαρθρώσεις όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Μεγάλη Βρετανία. Η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και η επανεκκίνηση της οικονομίας χρειάζονται για να δημιουργήσουν πιο εύπορο έδαφος για τις οποίες σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία αλλά και στο κράτος. Μπορεί το επιχείρημα να είναι σωστό, μπορεί και λάθος. Αλλά δεν έχει καμία σχέση με το πώς το παρουσιάζει το εν λόγω άρθρο. Θα μπορούσα να αναφερθώ σε μια σειρά άλλων επιχειρημάτων που έχουν χρησιμοποιήσει στον δημόσιο λόγο οι υποστηρικτές μιας εναλλακτικής εξόδου από την κρίση, τα οποία οι δύο συγγραφείς φαίνεται να αγνοούν. Θα αρκεστώ μόνο σε ένα. Στο άρθρο τους αναρωτιούνται, όπως καθημερινά κάνουν στα κανάλια οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης, γιατί το Βέλγιο, και άλλες χώρες, να δεχθούν ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους. Στις 7/10 στην Εφημερίδα των Συντακτών δημοσίευσα ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί οι φτωχές χώρες τις ΕΕ να δεχθούν ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους». Έχουν ενδιαφέρον για τους αναγνώστες της Καθημερινής οι απαντήσεις που δόθηκαν για το θέμα αυτό στο συγκεκριμένο άρθρο; Ή πρέπει να μένουν με την εντύπωση ότι τέτοιου είδους ερωτήματα δεν απασχόλησαν ποτέ τον ΣΥΡΙΖΑ; Αξίζει τον κόπο οι διανοούμενοι του συστήματος να πάνε ένα βηματάκι παραπέρα από την εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης; Υπάρχει όμως και μια άλλη αρχή δεοντολογίας που ίσως με την επιστροφή τους στο πανεπιστήμιο θα μπορούσαν οι συνάδελφοι αν όχι να αγκαλιάσουν, τουλάχιστον να έχουν μια περαστική σχέση. Αυτή της αυτοκριτικής. Γιατί σε όλο το άρθρο τους δεν υπάρχει ούτε ίχνος από αυτή την πολύτιμη αρχή. Φαίνεται, όπως λένε οι Αμερικάνοι, ότι οι εκσυγχρονιστές «don’t do sorry». Βεβαίως, η κρίση δεν οφείλεται στα Μνημόνια. Αλλά τα Μνημόνια αποτέλεσαν τη λάθος συνταγή, με καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία. Είναι πέρα από τη κατανόησή μου ότι δυο πανεπιστημιακοί που συμβάλανε σε αυτή την πολιτική, δεν έχουν έστω κάποιες σκέψεις για το πως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί η τεράστια αύξηση της φτώχειας, της ανισότητας, της ανεργίας. Η εντύπωση που μένει είναι αυτή του Dr Pangloss (από τον Βολταίρο): το Μνημόνιο αποτέλεσε την καλύτερη λύση που υπάρχει και τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερα. Ας μου επιτραπεί να κλείσω όπως ξεκίνησαν οι δύο συγγραφείς το άρθρο τους, με δυο παραδοχές που εγώ βλέπω να διαπερνούν τη δική τους «ανάλυση»: 1) Οφείλουμε να μην μάθουμε τίποτα από την οικονομική ιστορία για τη κρίση του ‘30, για την αποτυχία των προγραμμάτων μείωσης μισθών και κρατικών δαπανών, για τις παγίδες χρέους των νοικοκυριών, των τραπεζών και ολόκληρων οικονομιών, για τη μαζική ανεργία, για την άνοδο του φασισμού. 2) Ούτε έχει σημασία να αξιολογήσουμε την πρόσφατη εμπειρία στη χώρα μας σε σχέση με την προσέγγιση της λιτότητας. Η αξιολόγηση αφήνει ανοικτό το θέμα των εναλλακτικών λύσεων, και ο ρόλος μας ως οργανικών διανοούμενων του συστήματος είναι να κλείνουμε συζητήσεις, όχι να εμπλεκόμαστε σοβαρά με τα επιχειρήματα των αντιπάλων. Γιατί να παραθέσουμε επιχειρήματα όταν οι αχυράνθρωποι μας βολεύουν τόσο σ’ αυτή τη συγκυρία; Συμπερασματικά η ανάλυση των δυο πανεπιστημιακών είναι και χρήσιμη και αποκαλυπτική. Χρήσιμη, γιατί είναι αποκαλυπτική για το επίπεδο της αστικής τάξης. Ελπίζω, για το καλό της, να μην ισχύει ότι έχει τους διανοούμενους που της αξίζουν.