Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Η Golman Sachs σας εύχεται καλό σούβλισμα.

ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΟΥ

ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ο χειμώνας έφυγε , η άνοιξη έσκασε μύτη και εμείς ήμαστε στο περίπου. Μία βάζουμε χειμερινά μία κυκλοφορούμε με το φανελάκι. Έτοιμοι να υποδεχτούμε το θερμό καλοκαίρι. Παράλληλα βιώνουμε μία παράξενη κοινωνικοπολιτική κατάσταση. Κάτι στο περίπου. Λίγο πράσινο σοσιαλισμό με άφθονες δόσεις καπιταλιστικής γαλάζιας αλαζονίας. Πριν ή λίγο μετά από τα όρια αντοχής μας. Η χώρα περνάει μία οικονομικό-πιστωτική κρίση στο περίπου (χωρίς επακριβή υπολογισμό ή καθορισμό των δεικτών) και παρουσιάζει κάποιες στατιστικές στο περίπου. Εμάς ,που δεν ξέρουμε όλα τα στοιχεία του προβλήματος ,δεν μας μένει παρά να ζήσουμε στο περίπου. Πολλοί συνάνθρωποι μας θα επιβιώσουν στο περίπου αφού αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα που τους ωθούν στα όρια και μετά βίας βγάζουν τον μήνα. .
Ήμαστε ελεύθεροι πολίτες στο περίπου αλλά κάθε δύο και πέντε δεχόμαστε εντολές. Μερικές είναι καλοπροαίρετες (προσοχή στην δίαιτα) άλλες μας αφαιρούνε τις τελευταίες ελπίδες για αξιοπρέπεια (εξομοίωση όρων ηλικίας ανδρών και γυναικών, φορολόγηση της αποζημίωσης όταν σε απολύουν).
Η Ε.Ε που διαχειρίζεται στο περίπου τα προβλήματα του οίκου της νίπτει τας χείρας της και υπολογίζει κατά προσέγγιση το πώς θα διαβούμε την επόμενη δεκαετία. Ενώ πρέπει να δείξει υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα δίνει μία λύση στο περίπου. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η χώρα μας υπολείπεται σε ότι αφορά στο εποπτικό και ελεγκτικό μηχανισμό άρα αμφισβητεί τα πάντα. Η αναμνηστική φωτογραφία με τα υποκριτικά χαμόγελα των εκπροσώπων της για την υποτιθέμενη νίκη δεν πείθει κανέναν. Τζάμπα κοκορεύεται ο πρωθυπουργός μας .Όλοι ξέρουμε ότι σε λίγους μήνες θα χρειαστούμε καινούργια δανεικά και πάλι θα ΄΄ καταφέρουν΄΄ να μας το δώσουν με μεγαλύτερο επιτόκιο από τους φίλους μας τους γερμανούς.
Ήμαστε ισότιμα μέλη της Ε.Ε. ή μας έχουν στο περίπου; Ήμαστε η μόνη χώρα που αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω οικονομικής κρίσης; Για τι εδώ και μήνες μας χλευάζουν και μας ειρωνεύονται; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να συμπεριφέρονται σαν να ήμαστε ζητιάνοι; Για ποια ενότητα μιλάνε όταν μας ρίχνουν στο λάκκο με τα φίδια; Η ελληνογαλλική και γερμανική φιλία ήταν στο περίπου και αυτές; Μας κάνουν και ένα δώρο με την ευκαιρία της εθνικής μας γιορτής. Μας στέλνουν στο γείτονα Δ.Ν.Τ. εκεί θα μας λυγήσουν καλύτερα Η Ε.Ε. θυμίζει μία ανένδοτη, κακάσχημη γκουβερνάντα που αντί να χαϊδεύει και να συμμορφώνει ήπια τα παιδιά, όταν κλαίνε ,τα μαστιγώνει με το χάρακα δίνοντας τους εντολές με βρισιές. Τα τιμωρεί βάζοντας τα στην γωνία με τα γυμνά τους γόνατα πάνω σε τσόφλια καρυδιού. Εκεί,στην γωνία, θα μηδενιστούν όλες οι τάσεις ανεξαρτησίας και αυτοπροσδιορισμού της οικονομίας μας.
Μήπως φταίει και ο ταξιδιάρης πρωθυπουργός μας που , εδώ και μήνες, παρουσιάζει μία αλλιώτικη εικόνα της οικονομίας μας; Μία έχουμε το όπλο πάνω στο τραπέζι άλλη ήμαστε με χαμόγελα και ευχαριστημένοι που πέρασε το κακό. Τους παρουσίασε τα προβλήματα της χώρας μας στο περίπου; Πόσο μεγάλο είναι το έλλειμμα; Έχουμε ή δεν έχουμε λεφτά; Θα τα πάρουμε από τις εγχώριες τράπεζες ή θα βγούμε στην γύρα για δανεικά στην Γερμανία και με ποιους όρους θα τα πάρουμε; Μήπως θα έπρεπε και εμείς να τους φερθούμε στο περίπου; Να αποβάλουμε το παρακαλετό και την γονυπετής στάση ;

εστάλη 29-3-2010.
Σχετικά
1. Max Keiser on the Greek Crisis (with Greek subtitles) http://www.youtube.com/watch?v=AbH1JsOTInk
7. Τα ψέματα και οι αλήθειες για το χρέος
Δημοσιεύθηκε στο Πoντίκι 25-3-2010.

Η χρεωκοπία της χώρας είναι δεδομένη. Όχι γιατί την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά γιατί το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορεί πια να σηκώσει το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβει συστηματικά η κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό.
Ο κ. Παπανδρέου μιλώντας στη 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20/3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει.» Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν σε διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν, ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσουμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως.»
Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία αντί για ευρώ ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας που ήταν κλειδωμένο με την χρυσή Αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς, κλπ.) ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.
Για να στηριχθεί η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα. Το κράτος προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ’ αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.
Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές. Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά από τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συντρίφτηκε και η χώρα κήρυξε επίσημα την χρεωκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεοστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους έφεραν ξανά στη χώρα το βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922 και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.
Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεωκοπία της χώρας, επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα» ας πέθαινε η χώρα και ο λαός της.
Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για την στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ότι άλλο πολύτιμο έχουν «δια την εθνικήν υπόθεσιν». Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεοστάσιο και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά σαν χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός. Σύμφωνα μ’ αυτόν οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δις ευρώ το 2000 στα 84,2 δις ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009! Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει, είτε όχι.
Που οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δις ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δις ευρώ. Απ’ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.
Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δις, ο νέος δανεισμός του δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στο νέο δανεισμό του δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν περιορισθεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δις ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπεράσει το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.
Γιατί η κυβέρνηση που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο, αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δις ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας. Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;

Προς τα πού βαδίζουμε;

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του πάνω από 450 δις ευρώ. Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία σχεδόν 155 δις ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δις ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατό να συνεχιστεί αυτή αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;
Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με την συνεπικουρία της Ε.Ε. Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα ελλείμματα στην παραγωγή, το εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δις δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ.) του εξωτερικού! Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, που φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.
Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δις ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς θα ανακαλύπταμε την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.
Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετήσια η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην ΕΕ η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας! Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση μέσα στην ΕΕ ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθεί η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία, κοκ.
Το ελληνικό κράτος υπήρξε εξ ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό γιατί οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και το λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξυπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους για να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ου αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά. Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στην χρεωκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης δια του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.
Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό γιατί φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της χώρας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της ΕΕ. Κι έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ότι μπορούν. Οι συζητήσεις στην ΕΕ, οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων, αφορούν στην προετοιμασία του εδάφους και στην τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της ΕΕ, του ΔΝΤ, ή ενός συνδυασμού και των δύο; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ’ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος; Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση,
την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.
21/3/2010
Δημήτρης Καζάκης

Εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και νέος δανεισμός 2000-2009 (εκατ. ευρώ)

Πληρωμές δανείων Νέος δανεισμός Πιστωτικά υπόλοιπα 31/12 Πρωτογενές αποτέλεσμα**
2000 23.773 29.875 143.608 1.601
2001 25.509 31.960 155.838 4.501
2002 33.340 35.897 166.117 3.773
2003 35.219 37.968 171.323 -431
2004 41.465 50.047 197.830 -3.397
2005 42.074 44.797 214.142 -1.543
2006 37.133 38.748 225.207 1.357
2007 60.920 61.656 239.801 -718
2008 67.467 69.661 262.308 -3.361
2009* 84.184 85.230 298.524 -17.054
Σύνολα 451.084 485.835 - -15.272
* Εκτιμήσεις Προϋπολογισμού 2010.
** Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα (πλεόνασμα ή έλλειμμα) ισούται με την αφαίρεση των μη πιστωτικών εσόδων του δημοσίου από τις πρωτογενείς δαπάνες, οι οποίες είναι όλα τα έξοδα του δημοσίου εκτός από τις δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Πηγή: Επεξεργασία Ισολογιστικών στοιχείων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους 2000-2008. Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα από την Τράπεζα της Ελλάδος, Στατιστικό Δελτίο Οικονομικής Συγκυρίας, διάφορα τεύχη.

6 σχόλια:

  1. To χρεοκοπημένο σενάριο δένει σαν μπαγιάτικη μαγιονέζα. Απόλυτοι καταστροφείς της Ελληνικής οικονομίας έχουν εγκατασταθεί στο εσωτερικό με γνώμονα να κουρσέψουν ότι πλουτοπαραγωγική πηγή έμεινε στη χώρα. Εχουν πάρει την πλειοψηφία του ΟΤΕ, την Εμπορική, την Ολυμπιακή κομμάτι του λιμανιου του Πειραιά, του Αστακού,της Θεσσαλονίκης και Καβάλας τα ΕΛΠΕ, τα δικαιώματα των άξιων να εξορθχθούν πιά κυτασμάτων του Αιγαίου.Τα τσιμέντα, τα ναυπηγία, τα ορυκτά,τις ομάδες. Πάνε για τα υπόλοιπα.Δίνουν τα τελευταία Ολυμπιακά ακίνητα στα μουλωχτά.
    Οταν πρέπει να πάρουν την Αττική οδό το ξεχνούν.Τις υποχρεώσεις των μεγαλοεργολάβων τις παραγράφουν. Οταν πρέπει να επιβάλλουν κανόνες φτηνού ανταγωνισμού σε ακτοπλοϊα ,τουρισμό, διυλιστήρια το ξεχνούν. Τραγουδούν παράφωνα το ίδιο παραμύθι, του Αδριανοπουλου θα τόλεγα, φταίει ο υπερτροφικός δημόσιος τομέας παλεύουν 100 παπαγάλοι να σας πείσουν και δεν φροντίζουν το κυριώτερο, να εισπράξουν φόρους. Από πού θα μαζευτούν τα δις του ετήσιου δανεισμού αν δεν εισπραχθούν φόροι;. Η Μέρκελ έχει δίκιο στο επίπεδο ξυπνάτε που τους στηρίζετε,δεν είναι εντάξει βέβαια γιατί κερδίζει από το έλλειμμα ισοζυγίου Ελλάδος Γερμανίας, από το δανεισμό από τις θέσεις πηγών πλούτου που καταλαμβάνει.
    Η άρχουσεα τάξη στη χώρα φκιάχνει μια ακομα οικονομική κατοχή ,μαζεύει τα αργύρια που της αναλογούν και τα ασφαλίζει έξω με 3 κύματα εξαγωγής δις καταθέσεων κεφαλαίων στο εξωτερικό το τελευταίο 6μηνο. Η ναυτιλία αφήνει και τις τελευταίες της θέσεις στη χώρα, λακίζουν όλοι σαν τα ποντίκια και μετά σου λέει δεν βυθιζόμαστε. Μα τον κόσμο τον έχουν ήδη εξοντώσει, στον ύπνο και στην αποδοχή τον βρήκαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετικό κείμενο. Στο περίπου όμως ζούσαμε και τα προηγούμενα χρόνια. Αυτοενεχειριάζαμε τα εισοδήματά μας για να επιδείξουμε τον πλούτο των αγαθών στο γείτονά μας, ξεπουλούσαμε την ελευθερία μας μπροστά στο φετιχισμό του προϊόντος, απεμπολούσαμε την ευτυχία μας για λίγα αγαθά που μας εξανδραπόδισαν σε τράπεζες εγχώριες και ξένες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στο περίπου φταίμε περισσότερο για όσα δεν σκεφτόμαστε και πράττουμε άραγε;

    Καλή Ανάσταση κι ελπίζω όχι στο περίπου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στο περίπου και από σπόντα μάθαμε αυτή την περίοδο ότι τις εισπράξεις του Σπατόσημου που νέκρωσε τον τουρισμό και τις αφίξεις στην Αθήνα, τα κέρδη από τα τυχερά παιγνίδια, λαχεια, λοττο κλπ και τα διόδια των λεμε εθνικών δρόμων είναι υποθηκευμένα με προτροπή Goldman Sachs σε συγκεκριμένους ιδιώτες δηλ Μπομπολα, Κόκκαλη,ονόματα ανιχνεύσημα και συγκεκριμένα. Αυτοί λοιπόν είναι οι τοπικοί τοποτηρητές και οι κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και Παπανδρέου οι υπαλλήλοι τους.
    Με την ευγενική σας προσφορά βεβαίως και την ψήφο σας.....
    Τωρα από πληθυντικούς της ευγενίας δεν εξάγουμε όλοι μαζί τα δισεκ στο εξωτερικό για να κρύψουμε από την εφορία έτσι;;
    Κατι Vodafone, OTE, ELPE, Εθνική επισήμως το κάνουν.
    Για να αναρωτιέται ο Γιώργος υποκριτικά που πήγαν τα ευρώ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Aλέξης Τσίπρας2 Απριλίου 2010 - 9:44 μ.μ.

    «Αυτό που φοβούνται οι κυρίαρχοι κύκλοι στην ΕΕ είναι ένας συντονισμένος αγώνας των εργαζομένων σε όλες τις χώρες. Και εκεί στρέφουμε τις προσπάθειές μας. Η στρατηγική της Αριστεράς πρέπει να είναι να αλλάξουμε την Ευρώπη. Όχι να την εγκαταλείψουμε», δηλώνει ο επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, στη Real News του Μ.Σαββάτου.

    Ο ίδιος, απαντώντας στο ερώτημα: «ναι ή όχι στη ζώνη του ευρώ», σημειώνει: «Στο βαθμό που δεν υπάρχει εναλλακτική στρατηγική για τη συμμετοχή μας σε κάποια άλλη περιφερειακή οικονομική συνεργασία, νομίζω ότι δεν χωράει ερώτημα. Για σκεφτείτε λίγο τις συνέπειες: Η επιστροφή στη δραχμή θα έχει ως αποτέλεσμα να μετατραπούν σε υποτιμημένες δραχμές οι μισθοί και να παραμείνουν σε ευρώ τα χρέη και τα κέρδη (...) Η Αριστερά δεν μπορεί να υπερασπίζεται μια τέτοια εκδοχή, αλλά να διεκδικεί μια άλλη πολιτική ανάπτυξης για την Ευρώπη».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. και το κάνει......
    Αναφέρεται από έγκυρους κύκλους ότι αυτή πουλαγε τίτλους δημοσίου ελληνικού χρέους χτες Τρίτη του Πάσχα και τα σπρεντ ανεβήκανε στα ουράνια του 7%....... Κομμάτι ενός παζλ που έξω αποκαλείται στεγνα greek debt εδώ η τραγωδία μας αποκαλείται μάχη με κερδοσκόπους, φιλότιμο όλων πλην ολιγαρχών, κρίση με πέταλα καναλαρχών θάλεγα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σε αυτό το μικρό τόπο μπορείτε ευκολα να ξεχωρίσετε τους εθνικούς νταβατζήδες από τους εθνικούς μπεταντζήδες;;