Η ανικανότητα υπουργού , πληρώνεται ακριβά στις ΜΕΘ.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Ένας μήνας μετά … την λύση του προβλήματος των Εντατικών …
Δεν διατηρούσαμε καμιά αμφιβολία … Γνωρίζαμε την … συνέπεια της πολιτείας και τους … κανόνες του Δημοσίου Λόγου … Όταν ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, θα πρέπει να είναι έτσι και όχι αλλιώς: «… Το πρόβλημα των Εντατικών το γνωρίζουμε … Είναι η πρώτη μας προτεραιότητα … Το αργότερο μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχει λυθεί … ». Δεν είχαμε κανένα λόγο να το αμφισβητήσουμε. Τότε ... Τώρα όμως;
Απευθυνόμενοι στο μέσο πολίτη λέμε: Αγαπητέ πολίτη τα πράγματα στο χώρο της Δημόσιας Υγείας δεν πάνε καλά., τουλάχιστον στο χώρο της Εντατικής Θεραπείας, που τον υπηρετούμε. Οι ΜΕΘ – χώροι πολύτιμοι - είναι χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές. Επιτελούν σπουδαίο έργο, σώζοντας 4 στους 5 οριστικά χαμένους από τη κλασσική ιατρική – ένα διεθνώς ζηλευτό ποσοστό - με εξοπλισμό χώρων παλιό και προβληματικό. Εμείς, σαν επαγγελματίες του χώρου κάνουμε στο ακέραιο το καθήκον μας. Υποαμοιβόμενοι, λίγοι και εξουθενωμένοι, την στιγμή που: Χρειαζόμαστε σα χώρα 2000-3000 κλίνες εντατικής και διαθέτουμε περί τις 500! Πάνω από 200 κρεβάτια, έτοιμα προς χρήση, που τα πληρώσαμε ακριβά (πάνω από 150.000 ΕΥΡΩ το καθένα τους) δεν λειτουργούν για λόγους καθαρής κακοδιοίκησης. Πως αλλιώς και με ποιον άλλο, πιο εύσχημο τρόπο να πούμε την επί δεκαετία καταγεγραμμένη ανεπάρκεια (;), αναλγησία (;) της πολιτείας να προσλάβει 600 άτομα προσωπικό για να τα λειτουργήσει; Η πολιτεία κωφεύει ή υπόσχεται και φλυαρεί χωρίς αντίκρυσμα. Δεν καλύπτει με πράξεις τις ανάγκες της κοινωνίας, καταγράφει ελλείψεις αλλά δεν τις διορθώνει, δεν προτείνει λύσεις και χρονοδιαγράμματα ρεαλιστικά, δεν ιεραρχεί ανάγκες, δεν δέχεται τους ειδικούς σε διάλογο. … Και στο μεταξύ, … , άνθρωποι χάνονται γιατί μένουν κλειστά κρεβάτια Εντατικής !!!
Η Ελληνική Εταιρεία Εντατικής Θεραπείας έχει επανειλημμένα ζητήσει από την πολιτεία τα αυτονόητα: πρόσληψη προσωπικού για να στελεχωθούν και να λειτουργήσουν σωστά οι ΜΕΘ, ουσιαστικά κίνητρα για να προσελκύσει νέα στελέχη και να κρατήσει τα έμπειρο προσωπικό που σήμερα είναι εξουθενωμένο και θεσμοθέτηση οργανογράμματος των κανόνων λειτουργίας των ΜΕΘ. Τα αιτήματα μας είναι γνωστά στο πανελλήνιο, αναγνωρίζονται σαν δίκαια από όλους και όλοι οι Υπουργοί Υγείας της τελευταίας δεκαετίας τουλάχιστον υποσχέθηκαν ότι «θα δώσουν λύση σε λίγους μήνες». Αλλά τα χρόνια περνούν και το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει γιατρός ή νοσηλευτής που θα επιλέγει να δουλέψει στη ΜΕΘ. Είναι προφανές ότι λύση υπερβαίνει τις δυνατότητες μιας επιστημονικής εταιρείας. Είναι πια υπόθεση της κοινωνίας των πολιτών, όπως και της κοινής λογικής ...
Πρέπει όλοι μαζί σαν ενεργοί πολίτες να απαιτήσουμε δυναμικά τα δικαιώματα μας από μια Πολιτεία, της οποίας η αδιαφορία στοιχίζει ανθρώπινες ζωές.

ΤΟ Δ.Σ. της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Εκδηλώσεις
Εκδηλώσεις υπό την αιγίδα της εταιρίας
6ο Συμπόσιο Επείγουσας και Εντατικής ΙατρικήςΈχει τεθεί υπό την αιγίδα της Εταιρείας μας το 6ο Συμπόσιο Επείγουσας και Εντατικής Ιατρικής που διοργανώνεται από τις ΜΕΘ των Στρατιωτικών Νοσοκομείων σε συνεργασία με τη ΜΕΘ του Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ», και θα λάβει χώρα στις 30 και 31 Μαΐου 2008.

Από την Καμπότζη της τσιμεντούπολης των Αθηνών.

Σκέψεις για την Αθήνα,

Εν Δήμω συνταλαίπωροι,

Εδώ και μερικές δεκαετίες, η Αθήνα, σαν ζωτικός χώρος, καταρρέει αισθητικά, οικολογικά, πολεοδομικά και κοινωνικά, μέσα σ’ ένα όργιο ανομημάτων που, σε τελευταία ανάλυση, γίνονται επ ωφελεία των πετρελαϊκών και κατασκευαστικών επιχειρήσεων, των αυτοκινητοβιομηχανιών, των τραπεζών, και όχι μόνο. Αυτή η κατάρρευση δείχνει ως μη αναστρέψιμη, κατατείνουσα σ’ ένα αναπόφευκτο "μπινγκμπάνγκ" τελικού (και τυφλού) αλληλοσπαραγμού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των δημοτών της Αθήνας δεν πάει κόντρα σ’ αυτό το ρεύμα γιατί αυτή η ίδια πλειοψηφία είναι το ρεύμα. Μασουλάει το μαντζούνι της «κοινωνικής καταξίωσης» και δανείζεται από τις Τράπεζες για να καταναλώσει. Μόνο στην Αθήνα κυκλοφορούν δύο εκατομμύρια, διακόσιες χιλιάδες (2.200.000) αυτοκίνητα, χώρια τα δίκυκλα, και για κάθε εκατό (100) καινούργια που μπαίνουν στην κυκλοφορία, αποσύρονται αναλογικά μόλις τα δώδεκα (12). Αυτό σημαίνει πως, για την ώρα, κάθε όχημα αναλογεί σε 1,8 κατοίκους! Αλλά, από ένα σημείο και πέρα αρχίζει, έχει αρχίσει, ένας αδιέξοδος εμφύλιος: οριζοντίως για μια θέση στάθμευσης στο δρόμο, ή στο πεζοδρόμιο, και καθέτως για μια «θέση στον ήλιο» της κοινωνικής προβολής. Όσο για τα ΚΤΕΟ ο κόσμος το 'χει τούμπανο: με μια μίζα των 100 ευρώ «νομιμοποιείς» οποιοδήποτε ρυπογόνο σαράβαλο.

Ανάλογο μιζαδόρικο αίσχος συντελείται και με το «ευαγές ίδρυμα» γνωστό ως Πολεοδομία. Εννιά στις δέκα, περίπου, οικοδομές είναι παράτυπες και παράνομες. Είναι πολύ σπάνιο να καταγγελθεί μια πολεοδομική παράβαση, είτε γιατί επικρατεί μια συναντίληψη ωχαδερφισμού στη γειτονιά, είτε γιατί το πλέγμα της συνενοχής είναι (ακόμη και ψυχολογικά) διάχυτο. Αν, όμως, καταγγελθεί μια πολεοδομική παράβαση, θα πάει η πολεοδομία να ελέγξει, θα προτείνει κάποιες ψευτοαλλαγές στο παράνομο οικοδόμημα, θα εφαρμοστεί ο εθνικός θεσμός που χυδαϊστί αποκαλείται λάδωμα και.. ούτε γάτα ούτε ζημιά. Έτσι μπορούμε να διεκδικούμε τον χαρακτηρισμό μιας από τις πιο άσχημες και απάνθρωπες πόλεις του (λεγόμενου) πολιτισμένου κόσμου.

Το πρόβλημα με τον κωδικό «Αθήνα» είναι, για τους παραπάνω λόγους, κοινωνικό και πολιτικό κυρίως, παρά στενά δημοτικό.
Φιλοδοξώντας σε μια μικρή συμβολή στον τομέα των προτάσεων θα επιχειρήσω να συνοψίσω μερικές. Τις έτσι κι αλλιώς αυτονόητες:

* Πραγματική και όχι μαϊμού απαγόρευση της κυκλοφορίας ιδιωτικών αυτοκινήτων στον μικρό δακτύλιο για όλες (και τις 365) μέρες του χρόνου. Εξαιρουμένων των οχημάτων των κατοίκων του δακτυλίου, εκείνων της τροφοδοσίας, των δημόσιων υπηρεσιών, των νοσοκομειακών και ιατρικών οχημάτων.

* Εφαρμογή γενικού δημοτικού τέλους για την στάθμευση ιδιωτικών αυτοκινήτων σ' όλο το πολεοδομικό συγκρότημα του Δήμου της Αθήνας, εκτός, φυσικά, των ιδιωτικών χώρων (γκαράζ, ιδιωτικά οικόπεδα, ακάλυπτους κλπ) και περιοχών χαρακτηρισμένων ως «ελεύθερων».
* Μόνιμη προτεραιότητα στο δικαίωμα στάθμευσης μπροστά στις προσόψεις κατοικιών και εργασιακών χώρων, (έναντι πάγιου δημοτικού τέλους) σε σημασμένη θέση, πρέπει να έχουν τόσο οι μόνιμοι κάτοικοι των κτηρίων αυτών όσο και οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων της συγκεκριμένης πρόσοψης κατ' αναλογία χώρου-ατόμων.

* Γερανός, εκτοπισμός και τσουχτερό πρόστιμο για τα οχήματα (πλην νοσοκομειακών και άλλων χαρακτηρισμένων ως άμεσης κοινωνικής ανάγκης, εννοείται) που σταθμεύουν πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά σε πρόσβαση αναπηρικού αμαξι­δίου και, γενικώς, σε λιγότερα των πέντε μέτρων από την κορυφή της πραγματικής ή νοητής γωνίας του κάθε δρόμου.

* Εκτεταμένη πεζοδρόμηση σε πολλές, και κυρίως παλιές, περιοχές ιδιοκατοίκησης (με καθόλου ή λίγες λιανικές επιχειρήσεις) και, βεβαίως, σημασμένη προτεραιότητα στάθμευσης στους μόνιμους κατοίκους της περιοχής.

* Επέκταση της ενοποίησης και ενιαιοποίησης των αρχαιολογικών χώρων και χρήση ιππήλατων αμαξών και βαγονέτων για τη διακίνηση περιηγητών.

* Έλεγχος νομιμότητας όλων των αδειών οικοδόμησης (κυρίως σε ότι αφορά το συντελεστή κάλυψης και του ύψους της οικοδομής) ξεκινώντας από «σήμερα» και πηγαίνοντας προς τα πίσω. Πρόστιμα στους υπεύθυνους των παραβάσεων και κατεδάφιση (με έξοδα του παραβάτη) κάθε κτίσματος που υπερβαίνει το νόμιμο ύψος. Έλεγχος από ειδική επιτροπή «αδιάφθορων» της εφαρμογής του πολεοδομικού κανονισμού.

*Αναθεώρηση της ισχύουσας πολεοδομικής νομοθεσίας με σκοπό τη διεύρυνση του ακάλυπτου χώρου των οικοδομών και τη μείωση κατά έναν (τουλάχιστον) όροφο του ισχύοντος ύψους. Να πριμοδοτείται το κεραμίδι και γενικώς εκείνα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που αποπνέουν μια πολιτισμική - αισθητική συνέχεια των καλύτερων ημερών της ιστορικής αθηναϊκής φυσιογνωμίας.

* Πλακόστρωση και πεζοδρόμηση του οδικού δικτύου των περιοχών αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Απαγόρευση στάθμευσης ιδιωτικών αυτοκινήτων στο όρια των αρχαιολογικών χώρων προκειμένου να διευκολυνθεί η πρόσβαση των επισκεπτών

* Αύξηση της δεντροφύτευσης όσο και του χαμηλού πράσινου, και (υλική) ενθάρρυνση φύτευσης χαμηλών φυτών σε ταράτσες.

* Δωρεάν, εικοσιτετράωρη, συνεχούς ροής, λειτουργία όλων των μέσων μαζικής συγκοινωνίας.

* Ενθάρρυνση της χρήσης ποδηλάτου.


Ελπίζοντας ότι συμβάλλω σ’ έναν δημιουργικό διάλογο,

Κώστας Ζυρίνης

Ενα αστέρι από ασημόχαρτο- Μάνος Ελευθερίου.

Ένα αστέρι από ασημόχαρτο
του Μάνου Ελευθερίου
στον μικρό Θοδωρή Ντούμα

Μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου

που είναι από χιόνι και λησμονιά

που είναι δική μας κι είναι δική σου

κι όλου του κόσμου του περασμένου

κι εκείνου που θα ‘ρθει μες στο χιονιά*

έξω απ’ τα κάγκελα που κρύβουν κήπους

που έχουν τα δέντρα τους πράσινους ήχους
κι έχουν για φύλλα τους παλιά φεγγάρια
κι έχουν για φρούτα μαργαριτάρια*

μπροστά στην Πύλη που μπαινοβγαίνουν

χιλιάδες άνθρωποι κι όλο πηγαίνουν
-τι να γυρεύουν;- και είναι ξένοι
κι όλοι τους άγνωστοι, ταξιδεμένοι*

έξω απ’ τα κάγκελα (λοιπόν) σ’ ένα δρομάκι

κάποιος ζητιάνος μ’ ένα πιατάκι

κατάχαμα κάθεται κι όλο ζητά

να ελεηθεί μ’ ένα αστεράκι*

που το υποσχέθηκε σ’ ένα παιδάκι

και τον προσμένει κάτω στη Γη

γιατί δεν είχε άλλο παιχνίδι

και μόνο αυτό ζητά και θέλει

να τα’ αγκαλιάσει να κοιμηθεί.*

Τα πράγματα έγιναν όλα μια νύχτα

μ’ άγριες βροντές και με βροχή

και σαν πατέρας, σαν παλικάριε

κείνος έσκυψε στο μαξιλάρι

για να του πει ένα παραμύθι

και πως δεν πρέπει να φοβηθεί

απ’ τις βροντές έξω απ’ το σπίτι*

και για να πάψει το κλάμα απόψε

χαϊδεύοντάς του τα μαλλιά

του υποσχέθηκε να πάει να φέρει

ένα αστεράκι σ’ ένα πανέρι

και να κοιμάται μ’ αυτό αγκαλιά.*

Παιδί μικρό και πάει σχολείο

δευτέρα τάξη Δημοτικού

κι έτσι όπως κάθεται σ’ ένα θρανίο

όλο χαράζει ένα αστεράκι

για να θυμίζει σε κάθε παιδάκι

της γης τα μυστήρια και τ’ ουρανού.*

Κι όταν στο σπίτι του επιστρέφει

μια έγνοια μόνο το τυραννά

και σ’ όλα τα φύλλα μες στα βιβλία

και σε τετράδια και σε χαρτιά

το αστέρι εκείνο ζωγραφίζει

που τον υποσχέθηκαν κάποια βραδιά.

Δεν τρώει πολύ και δεν κοιμάται.

Το αστέρι μόνο συλλογάται.*

Διαβάζει λίγο κι αδυνατίζει

και μες στο νου του αυτό γυρίζει

πως πιάνεται άραγε ένα αστέρι

και πως μπορεί κανείς ν’ ανέβει

τόσο ψηλά να το κρατήσει

και τέτοιο φως να κατακτήσει.*

Κι ένα βραδάκι παίρνει μια απόχη

και πάει κρυφά στον ταρσανάκι

όλο θαρρεί πως θα ψαρέψει

το αστέρι που έχει μες στη σκέψη.*

Μα τ’ άστρα είναι καθρεφτισμένα

κι όλο γλιστρούν μες στα νεράκι

όλο γλιστρούν κι όλο του φεύγουν

κι αυτό, θαρρεί, το κοροϊδεύουν

και δεν το παίρνουν στα σοβαρά.*

Είδε κι απόειδε ο πατέρας

κι ένα θλιμμένο πρωινό

έγινε, λες, καπνός κι αέρας

και ξεκινά να βρει τ’ αστέρι

μες στο μεγάλο ουρανό.*

Λίγες ελιές πήρε μαζί του

λίγο ψωμάκι και νερό

και της γυναίκας του τα λόγια

να ‘χει ελπίδες στο Θεό.*

Ποτάμια πέρασε και δάση

κι είδε θηρία και βουνά

κι είδε πουλιά σ’ ένα δεντράκι

που μίλαγαν ανθρωπινά

κι εκείνα ρώτησε ο καημένος

πως πάει κανείς στον ουρανό.*

«Θέλω να βρω ένα αστέρι»,

λέει«και βιάζομαι, ανυπομονώ,

γιατί έχω άρρωστο στο σπίτι

ένα καλό μικρό παιδί

που βλέπει τον Αποσπερίτη

κι εγώ του το ‘χω υποσχεθεί

πως θα του πάω ένα αστέρι

μέσα σ’ ένα χρυσό πανέρι

και δεν το νοιάζει τίποτ’ άλλο

ούτε παιχνίδια, ούτε σπουδή.

Δεν τρώει πια και δεν κοιμάται.

Το αστέρι μόνο συλλογάται».*

Και τα πουλιά του δείξαν δρόμους

πως πάει κανείς στον ουρανό.

Και πέρασε λαούς και κόσμους

κι ηύρε ένα γυάλινο βουνό*

κι είδε την Πύλη, επιτέλους,

που μόνο οι δίκαιοι περνούν

και βρήκε δυο σκοπούς αγγέλους

και το τι θέλει τον ρωτούν*

κι αυτός εξήγησε τι θέλει

και του είπαν: «Μείνε στη γωνιά.

Ίσως βρεθεί κάποιος να ξέρει!».

Κι άρχισε πια τη ζητιανιά.*

Με το πιατάκι του απλωμένο

πέρασε χρόνια και καιρούς

ζητώντας το άστρο απ’ όσους μπαίναν

ακόμα κι απ’ τους κηπουρούς*

που νύχτα - μέρα μπαινοβγαίναν

εφέρνοντας σπόρους, βιαστικοί,

για να ‘χουν συντροφιές τα κρίνα

οι δυόσμοι κι οι βασιλικοί*

φασκομηλιές και χαμομήλια

φλισκούνια, δάφνες και μυρτιές

και τα τετράφυλλα τριφύλλια

κι όσα έχουν άνθος τις φωτιές.*

Κι από ’κει πάνω βλέπει τ’ άστρα

σαν χρυσοκέντητα καρφιά

να ’ναι ποτάμια τα τοπάζια

κι οι πέρλες, τα μαργαριτάρια,

λες κι οι σοφοί κι οι διαβασμένοι

κι όλου του κόσμου οι μαγεμένοι

φτιάξαν αυτή τη ζωγραφιά.*

Και λέει: «Θε μου, εγώ ζητάω

ένα άστρο τόσο δα μικρό

να το ’χει φυλαχτό μια μάνα

και το παιδί μου σα γιατρό!».*

Περάσαν χρόνια κι άλλα χρόνια

κι είχαν αλλάξει όλα στη Γη

ώσπου μια μέρα μια βρυσούλα

(ξαδέλφη που ήταν με την Πούλια)

και τον λυπόταν να υποφέρει

έσκυψε να του ψιθυρίσει
πως βρίσκει κάποιος ένα αστέρι
με την απλή τη συνταγή.

Σοφή, παλιά και πρακτική:
μόνο με χαρτοκοπτική!*

«Θα πας», του λέει, «ν’ αγοράσεις

χαρτόνι άσπρο και χοντρό

και πάνω εκεί θα ζωγραφίσεις

το αστέρι που ζητάς καιρό!

Κι ύστερα κόψ’ το, τύλιξέ το

μ’ ένα χαρτάκι ασημί

και με το σπάγκο κρέμασέ το-

-σαν μπουκετάκι γιασεμί-

σ’ ένα καρφί απ’ το ταβάνι.

Αυτό το απλό! Κι αυτό σου φτάνει!».*

Αμέσως έφυγε πετώντας

και φτάνοντας πήρε χαρτί.

Τόσο απλό…να μην το ξέρει!

Τόσο απλό…ποιος να σκεφτεί!*

Μα ο γιος του είχε μεγαλώσει

κι είχε παιδιά κι εγγόνια πια

κι όμως περίμενε τ’ αστέρι

κάθε στιγμή, κάθε βραδιά.*

Γι’ αυτό κι εκείνος υποσχόταν

χρόνια και χρόνια στα παιδιά του

πως κάποτε ο παππούς θα ’ρχόταν

με κάποιο αστέρι στην καρδιά του.*

Μα μήτε αυτός μήτε κανένας

γνώριζε τέτοια συνταγή.

Αχ τι ντροπή μες στους ανθρώπους.

Τι βάσανα που έχει η Γη…*

Αχ τι ντροπή να μην μπορούμε

πάντα να κάνουμε τ’ απλάκι

όλο ζητάμε για να ζούμε

τα δύσκολα και τα πολλά.*

Αφού αρκεί για ένα αστέρι

μόνο χαρτί χρώμα ασημί

να πάρει νόημα ο κόσμος

και νόημα κάθε στιγμή.

Μάνος Ελευθερίου
Ένθετο «Παραμυθένια» Αρ. 14.

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2002

Αβάδιστα Στρατιωτικά

ΑΒΑΔΙΣΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ

Το φυσικό νήμα αργά ή γρήγορα κόβεται με οδυνηρή την απώλεια για τους οικείους, το νήμα του ονείρου στο δικαίωμα μιάς ζωής όταν κόβεται στα 17 είναι άσβηστο σημάδι μνήμης και πάθους.
Τα εγκαίνια με την άκοπη κορδέλα έγιναν αρχή καλοκαιριού του 1977 στο ισόγειο κτιρίου μαρμαρωμένου, σε μια αχανή αίθουσα για τα εφηβικά του μάτια μεγάλου στρατιωτικού νοσοκομείου των Αθηνών. «Ανωτάτη Στρατιωτική Υγιεινομική Επιτροπή» έγγραφε η στιβαρή τεμπέλα από έξω. Το νεανικό πάθος ήδη είχε κάνει τις συστάσεις του από τα προεόρτια «τεστ ευφυίας» και τα «γυμναστικά αγωνίσματα» με πορεία επιτυχώς. Οι παρέες είχαν σχηματισθεί στο απίκο και διασκέδαζαν την απειρία τους και την γύμνια της αμηχανίας τους . Σήμερα η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη σκάνε από υγεία, έτσι νοιώθουν έτσι νομίζουν. Γιατί τους θέλουνε γυμνούς;; Στη σειρά ανά δεκάδα και οι πέντε εξεταστές σε ψηλά έδρανα. Ιατρική εξουσία αφ΄ υψηλού, αλλά διάγνωση μόνο επισκοπικά και εκ του μακρόθεν; Ακρόαση, επίκρουση, ψηλάφηση περιττές διαδικασίες. «Θα στέκεστε όρθιοι ένας ένας μέσα στο κύκλο από κιμωλία» τους ενημέρωναν οι ορντινάντσες με τα χακί. «Οταν θα ακούτε το όνομά σας» Που θα βάλουν τα ρούχα τους που θα τα μαζέψουν μετά.
----Το κόλπο είναι για να πάρουν μάτι τα θηλυκά που είναι αμέσως μετά από εμάς μας καθησύχασε ο εξυπνάκιας της παρέας. Τις υποψήφιες στρατιωτίνες νοσοκόμες!
Το όνειρο της δωρεάν εκπαιδευτικής ανέλιξης στην αγαπημένη του επιστήμη είχε ένα όνομα. Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων στη Θεσσαλονίκη. Έλυνε αυτόματα όλα τα οικονομικά κωλύματα της οικογενείας. Φαί, στέγη, σπουδές, μισθός όλα λυμένα, σε ένα περιβάλλον που νόμιζε ότι τόξερε. Γιατί είχε μεγαλώσει δίπλα σε στρατόπεδο, είχε δεί σαν παιδικό παιγνίδι όλες τις ασκήσεις, επίθεση, αναχαίτιση, εκκένωση όρχου, πορεία Ρέο ανά στοίχο, σύλληψη αιχμαλώτου. Είχε φάει κουραμάνα παρέα με τα φαντάρια κολλημένος ώρες στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα. Ηταν τόσο φιλικοί και μεγάλοι. Ηταν και στο όνειρο η Κατερίνα η μακρυμαλλούσα κόρη υποστρατήγου με το χλωμό υπαινικτικό χαμόγελο, του τόχε πει ήταν το γλυκό της αγόρι, έπρεπε να πετύχει. Ιατρική θεραπεία σημαίνει ευθύνη στον ίδιο και στην κοινωνία απέναντι ,θα απόδιωχνε των ευθυνών του, είχε πολλά να δώσει ας έπαιρνε την χαρά της επιτυχίας. Οι ευκαιρίες είναι πόρτες που ανοίγουν........
Μίλησε ο μεσαίος από τους πέντε που έκανε χρέη προέδρου, αφού άφησε κάτω ένα μάτσο φάκελο:
----Πεχλιβάνης κόβεσαι , γράψε δυσμορφία γενικώς.
Στέγνωσε το σάλιο στο στόμα, η φωνή βγήκε αλλόκοτα, «μα η λεύκη στα δάκτυλα δεν είναι στο Προεδρικό Διάταγμα.» Ένας άκρη αριστερά έσφιξε το τσιμπούκι του στο χείλι, τους έκοβε στα μάτια και δεν καταλάβαινε, ήταν γυμνός μέσα σε ένα κύκλο από κιμωλία.....
------«Κύριοι θέλετε να με πείσετε ότι είμαι κουασιμόδος; Πάτε να φκιάξετε Αρεία φυλή» ψέλλισε ξεχνώντας ότι ήταν ξανθός γαλανομάτης
-----«Δεν θα μπορείτε να επιβάλλεστε στους φαντάρους με κουσούρια ως αξιωματικός» εδέησε στο παράλογο να αποφανθεί, ο άκρη αριστερά με το τσιμπούκι. Συγχρόνως οι πλέον χεροδύναμοι από τις ορντινάντσες τον κουβαλούσαν σηκωτό έξω, για να ντυθεί
Οργή και σκοτοδίνη, είναι γιατροί τούτοι;; όχι δεν θα γινόταν ποτέ σαν κι αυτούς. Ο γιος του αξιωματικού Παπαχρόνη με το σμηγματορροϊκό δέρμα και μονόρχις πέρασε αθόρυβα πριν από αυτόν παρότι τον σπρώχνανε στα γυμναστικά αθλήματα, ήταν παχουλό παλικάρι.. Ολοι οι συνάδελφοι υποψήφιοι τον περιτριγύρισαν, είχαν εντυπωσιασθεί που σε αυτό το περιβάλλον τόλμησε να αντιμιλήσει. Όλα γίνανε με κινηματογραφική ταχύτητα οι υποψήφιες κοπέλες νοσοκόμες ήταν μετά από την βαρβατίλα τους δεν υπήρχε καιρός για λόγια και για χάσιμο. Τσάμπα τα όνειρα για δωρεάν σπουδές από την μαμά πατρίδα, είχε μιά ακόμα ευκαιρία τις Πανελλήνιες σε ενάμισι μήνα πριν φύγει με μπάρκο από αυτό το τόπο. Δεν ήταν δα ο Πεχλιβάνης ποτέ για την βρεφοδόχο. Πόσο εύκολα μπορεί ένας έφηβος να εγκλωβιστεί σε χίμαιρες και άγνωστα μετερίζια. Επτά χρόνια μετά μέσα στην ασφάλεια της Νέας Χαλκηδόνας, φίλοι του άνοιξαν τα μάτια δείχνοντάς του τον προσωπικό του φάκελο, αντίγραφο και του φακέλου που κρατούσε ο πρόεδρος εκείνης της επιτροπής. «Συγγενής επικίνδυνου συμμορίτου» και ανέφερε το όνομα μπατζανάκη του πατέρα του, που διέπρεψε και ως εκλεγμένος γενικός γραμματέας του σωματείου Μαγείρων Ελλάδος. Η επάρατος δεξιά είχε κάνει και σε αυτή την περίπτωση το μαγεριό της. Πέντε επίατροι και βάλε γαλόνια είχαν κόψει μια στρατιωτική ιατρική καριέρα στο παράλογο, γλίτωσε και τις μεταθέσεις.
Ισοφάρισε κάποτε ο καθηγητής χειρουργικής Λαζαρίδης στο ΑΧΕΠΑ όταν μας ξομολογήθηκε από αμφιθεάτρου ότι τα δίσεκτα χρόνια του εμφυλίου είχε σώσει 12 διαδοχικά προς εκτέλεση ανυπεράσπιστους με την πρωτοεμφανιζόμενη τότε υστερόβουλη διάγνωση της νόσου του Crohn[1] ξεχνώντας να αναφερθεί στην καλή της πρόγνωση και παρουσιάζοντας την στους δήμιους σαν κακοήθεια. Μια διάγνωση καλοήθεια ζωής, δώρο ζωής από ιατρικά χέρια. Ελπίζει ο Πεχλιβάνης ότι κάποιες ανοιχτές πληγές κάποτε στο πέρασμα του χρόνου, μπορεί και να κλείσουν.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

25-11-06
[1] Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, με διάρροιες και κοιλόπονο