Μεθοδεύουν ξεπούλημα στο πάρκο Ελληνικού

Εκτιμάται ότι τα έσοδα από την εκχώρηση δεν θα ξεπεράσουν τα 500 εκατ. ευρώ, όταν η πραγματική αξία του «οικόπεδου» των 6.264 στρεμμάτων με βάση τις αντικειμενικές αξίες των γύρω περιοχών κυμαίνεται από 13-26 δισ. ευρώ

Των Χαράς Τζαναβάρα – Κώστα Ζαφειρόπουλου

Με «συνταγή» τύπου Κασσιόπης η κυβέρνηση προωθεί την εκχώρηση του Ελληνικού σε ιδιώτες με τιμή που, στην πραγματικότητα και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, δεν θα υπερβεί τα 400-500 εκατ. ευρώ! Είναι πληροφορίες που αποκαλύπτει η «Εφ.Συν.», καλώντας παράλληλα τους αρμόδιους να τις διαψεύσουν άμεσα. Είναι ενδεικτικό ότι μόνο ένα μέρος από τις υπάρχουσες υποδομές, οι περισσότερες από τις οποίες κατασκευάστηκαν γιά τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, κόστισαν στους φορολογούμενους πάνω από 150 εκατ. ευρώ, ενώ η ίδια η αξία του «οικοπέδου» των 6.264 στρεμμάτων, με τους μετριότερους υπολογισμούς και με βάση τις αντικειμενικές αξίες των γύρω περιοχών, κυμαίνεται από 13-26 δισ. ευρώ.

Είναι ενδεικτικό ότι στις αρχές του 2010, όταν η τότε κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου «είχε τρέξει» την υπόθεση, είχε διαρρεύσει ότι το τίμημα θα ήταν της τάξης των 5 δισ. ευρώ, ποσό που αναφέρεται σε σχετικά δημοσιεύματα ώς τον περασμένο Δεκέμβριο.

Στην πρόσφατη παραχώρηση του μεγάλου ακινήτου στην Κασσιόπη Κέρκυρας οι αρμόδιοι έκαναν λόγο για έσοδα της τάξης των 100 εκατ. ευρώ, όταν δημοσίευμα της «Washington Post» κάνει λόγο για 31 εκατ. δολάρια (περίπου 23 εκατ. ευρώ), ενώ ασήμαντα θα είναι τα μελλοντικά έσοδα από την παραχώρηση του δημόσιου κτήματος για 99 χρόνια και δικαίωμα επινοικίασης. Να σημειωθεί ότι εκχωρήθηκε έκταση περίπου 490 στρεμμάτων, όταν βίλες στην ίδια περιοχή πωλούνται αυτή την εποχή προς 10 έως 12 εκατ. ευρώ! Στο εκποιηθέν ακίνητο περιλαμβάνεται μια λίμνη που είναι ενταγμένη στο δίκτυο NATURA, παρθένα παραλία μήκους ενός χλμ. και το ναυτικό οχυρό του Αγίου Στεφάνου, κυριολεκτικά σε απόσταση βολής από την Αλβανία.

Το πιο ανησυχητικό στην περίπτωση του Ελληνικού είναι ότι οι αρμόδιοι προχωρούν στην εκποίηση με δέσμευση έναντι των επίδοξων επενδυτών ότι θα κατασκευαστούν με δημόσιες δαπάνες έργα υποδομών με προϋπολογισμό που θα φτάσει τα 2,5 δισ. ευρώ. Πρόκειται για τη διαμόρφωση της παραλιακής λεωφόρου ώστε να ενοποιηθεί το παλιό αεροδρόμιο με τις εγκαταστάσεις στον Αγιο Κοσμά, τη σήραγγα Αργυρούπολης, που θα συνδέσει τη λεωφόρο Βουλιαγμένης με το «Ελ. Βενιζέλος», και κυρίως τη διευθέτηση των δύο ρεμάτων που είχαν μπαζωθεί πριν από δεκαετίες για τις ανάγκες του παλιού αεροδρομίου και αποτελούν αιτίες πλημμύρας στις γύρω οικιστικές περιοχές. Μόνο το κόστος κατεδάφισης φτάνει τα 34 εκατ. και η μεταστέγαση φορέων που λειτουργούν σήμερα στο παλιό αεροδρόμιο θα απαιτήσει άλλα 614 εκατ. ευρώ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο επίδοξος επενδυτής θα πάρει το 100% των μετοχών του ακινήτου και χωρίς δέσμευση ότι θα υλοποιήσει τους σχεδιασμούς της κρατικής εταιρείας «Ελληνικόν Α.Ε.»!

Ο τελευταίος διαγωνισμός είχε ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 2011 με καλούς οιωνούς, καθώς εννέα διεθνείς όμιλοι είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για να προχωρήσουν σε επενδύσεις στο Ελληνικό. Για ανεξήγητους λόγους όμως τελικά υπέβαλαν δεσμευτικές προσφορές μόνον τέσσερις. Μάλιστα τον περασμένο μήνα, για αδιευκρίνιστους λόγους, αποχώρησε το σχήμα από το Κατάρ, που σύμφωνα με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων της τελευταίας τριετίας εμφανίζονταν ως οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του σχεδίου.

Η τελευταία φάση του διαγωνισμού, που με βάση τους αρχικούς σχεδιασμούς είχε ανακοινωθεί για τον Ιούλιο, έχει ήδη μετατεθεί για το φθινόπωρο του 2013, ενώ δεν αποκλείεται να δοθεί και νέα παράταση. Στον διαγωνισμό παραμένουν μόνο η Lamda Development του ομίλου Λατση, η βρετανική London & Regional Proprieties και η ισραηλινών συμφερόντων Elbit Cochin Ltd. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκπρόσωποι και των τριών «μνηστήρων» επισκέφθηκαν την περασμένη εβδομάδα το Ελληνικό, συνοδευόμενοι από στελέχη τού ΤΑΙΠΕΔ.

Η επιλογή της κυβέρνησης, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, να προχωρήσει στη συνολική εκχώρηση τόσο μεγάλου ακινήτου και εν μέσω οικονομικής κρίσης αποτελεί σπάνια περίπτωση σε παγκόσμια κλίμακα. Ειδικοί τού real estate εκτιμούν ότι το εγχείρημα είναι επικίνδυνο και οι παρενέργειες θα μπορούσαν να μετριαστούν, για παράδειγμα με τμηματική δημοπράτηση του ακινήτου, ώστε το Δημόσιο, που άλλωστε αναλαμβάνει σημαντικό μέρος της επένδυσης, να μην είναι όμηρος στο μοναδικό σχήμα που θα επιλεγεί.

………………………………………………………………………………………………………………………

12 χρόνια περιμένει την αξιοποίηση

Συμπληρώνονται 12 χρόνια από τότε που το Ελληνικό σταμάτησε να λειτουργεί ως αεροδρόμιο, αλλά καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να αξιοποιήσει το μεγαλύτερο «φιλέτο» της πρωτεύουσας σε όφελος του περιβάλλοντος, της οικονομίας και της γύρω περιοχής. Οι πολίτες έχουν χορτάσει «θα» και μεγαλεπήβολες προεκλογικές υποσχέσεις, με αποτέλεσμα να περάσουν, χωρίς κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα, εποχές πολύ πιο ευνοϊκές για την ελληνική οικονομία.

*Από το 2002 ξεκίνησε ο πρώτος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που προέβλεπε ήπια οικιστική ανάπτυξη σε 1.000 στρέμματα ώστε να εξασφαλιστούν έσοδα για την κατασκευή και συντήρηση του πάρκου. Ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης έκανε λόγο για το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης, που θα ξεπερνά και το «Σέντραλ Πάρκ» της Νέα Υόρκης! Υπερακοντίζοντας ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κώστας Καραμανλής είχε υποσχεθεί ότι θα γίνει πάρκο ολόκληρη η έκταση, αλλά κατά την πενταετή παραμονή του στην πρωθυπουργία δεν υλοποίησε την υπόσχεσή του. Μόνον ο πρώην υπουργός Στέφανος Μάνος είχε πει από την αρχή ότι το λεκανοπέδιο δεν έχει ανάγκη από ένα τόσο μεγάλο πάρκο και είχε προτείνει πώληση τμημάτων του ώστε να χρηματοδοτηθούν νέα πάρκα σε υποβαθμισμένες γειτονιές.

*Ενα χρόνο αργότερα το Ελληνικό αναδεικνύεται σε… σκουπιδοτενεκέ των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, αφού σε αυτό φορτώνονται -πάντα …προσωρινά- όποια γήπεδα δεν είναι αποδεκτά από άλλες περιοχές. Στο Ελληνικό κατασκευάζονται νέοι χώροι για το κανόε καγιάκ, το σοφτ μπολ, το χόκεϊ και το μπέιζ μπολ, ενώ ανακαινίζονται δύο εγκαταστάσεις του παλιού αεροδρομίου για τις ανάγκες της ξιφασκίας και του μπάσκετ.

*Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού ανακοινώθηκαν στις αρχές του 2005. Πρώτη αναδείχθηκε η πρόταση των D. Serero, Elena Fernadez Ph. Colgnet. Την ίδια χρονιά ψηφίζεται ο νόμος για την μεταολυμπιακή αξιοποίηση των αθλητικών εγκαταστάσεων και προχωρά η ενοικίαση του κανόε καγιακ για τη δημιουργία υδροπάρκου, παραχωρείται γήπεδο σε ποδοσφαιρικούς ομίλους και ενοικιάζονται περιστασιακά οι στεγασμένοι χώροι.

*Τα αρχιτεκτονικά σχέδια τροποποιούνται και στο μελλοντικό πάρκο προστίθεται η έκταση του Αγίου Κοσμά, όπου λειτούργησε το ολυμπιακό κέντρο ιστιοπλοΐας και μετά τους Αγώνες ενοικιάστηκε σε ιδιώτες, που είχαν το δικαίωμα να αυξήσουν τον χώρο της μαρίνας και να κατασκευάσουν νέα κτίρια συνολικής έκτασης 60.000 τετραγωνικών. Ως τώρα το Δημόσιο δεν έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ και μόλις πριν από ένα χρόνο προχώρησε σε καταγγελία της σύμβασης!

*Μετά τις εκλογές του 2009 ανατίθεται το πρόγραμμα αξιοποίησης στην ομάδα Αθεμπίγιο, του επικεφαλής της επιτυχημένης ανάπλασης του παράκτιου μετώπου της Βαρκελώνης. Γίνεται για πρώτη φορά γνωστό ότι υπάρχει ενδιαφέρον από το Κατάρ.

*Το 2011 ιδρύεται η «Ελληνικόν Α.Ε.» και αναλαμβάνει την υπόθεση ο καθηγητής του Χάρβαρντ Σπ. Πολλάλης.

*Τον Δεκέμβριο του 2011 προκηρύσσεται ο διεθνής επενδυτικός διαγωνισμός και σχεδόν ταυτόχρονα το πρόγραμμα Ελληνικό-Αγιος Κοσμάς περνά στην ευθύνη του ΤΑΙΠΕΔ!

http://www.efsyn.gr/?p=20756
 

Μισθοί Βουλγαρίας και Κίνας! Το Μνημόνιο "πέτυχε"...

 

 

Μισθοί Βουλγαρίας και Κίνας! Το Μνημόνιο “πέτυχε”… (Επίκαιρα 3-9.1.2013)

 

Ας μην ξανατεθεί το ερώτημα για το κατά πόσο εφαρμόζονται ή όχι τα Μνημόνια που ψηφίζονται. Την απάντηση έδωσε το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας την προηγούμενη Πέμπτη 27 Δεκέμβρη, δημοσιοποιώντας τα συγκεντρωτικά στοιχεία για την αγορά εργασίας κατά το πρώτο εννιάμηνο του 2012. Εν συντομία, μισθοί 300 ευρώ για μία στις δύο νέες προσλήψεις και ελαστική απασχόληση για έναν στους δύο εργαζόμενους είναι η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, που βεβαιώνει ότι οι συνταγές της Τρόικας μπορεί να μην κατάφεραν να μειώσουν το δημόσιο χρέος, όπως υπόσχονταν για να εμφανιστούν ως αναγκαίες, αλλά κατάφεραν να επιβάλλουν στην Ελλάδα μισθούς Βουλγαρίας και Κίνας.
Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία των Επιθεωρητών Εργασίας από τις 502.598 προσλήψεις οι 217.126 αφορούσαν θέσεις εργασίας μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης που σημαίνει είτε καθημερινή 4ωρη απασχόληση είτε για 3 ημέρες την εβδομάδα. Στο βαθμό μάλιστα που αυτές οι προσλήψεις αφορούν ανειδίκευτο προσωπικό η αμοιβή ανέρχεται σε 295 ευρώ μεικτά! Αυτός είναι ο μισθός που διαμορφώθηκε με το δεύτερο Μνημόνιο τον Φεβρουάριο του 2012, το οποίο ήταν προϋπόθεση για να εγκριθεί από τους πιστωτές μας (ΕΕ, ΔΝΤ) η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία που αφορούν επίσης τις εργασιακές σχέσεις. Συνολικά σε 60.762 εργαζόμενους παρατηρήθηκε αλλαγή της σύμβασης εργασίας που αφορά είτε μείωση του ωραρίου εργασίας από 8ωρο σε 4ωρο είτε εκ περιτροπής εργασία. Περιττό δε να ειπωθεί, τέλος, πως συγκρίνοντας με την αντίστοιχη χρονική περίοδο του 2011 οι προσλήψεις τον προηγούμενο χρόνο ήταν πολύ λιγότερες.

Λιγότερες και χειρότερες θέσεις εργασίας

Συμπερασματικά λοιπόν κάθετη μείωση της απασχόλησης, με λιγότερες και πολύ χειρότερες θέσεις εργασίας είναι τα «καλά» που έφεραν τα Μνημόνια από το 2010 μέχρι το 2012. Τα δεινά όμως των εργαζομένων στην Ελλάδα δεν σταματούν εδώ. Οι μειώσεις στους μισθούς των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα όπως αποφασίστηκαν με το τρίτο Μνημόνιο το Νοέμβριο του 2012 και σε όλη την οικονομία εξ αιτίας των αυξημένων φόρων, τουλάχιστον αυτοί οι δύο παράγοντες, προεξοφλούν ότι η συρρίκνωση των αποδοχών θα συνεχιστεί σε όλη τη διάρκεια του 2013.

Μερίδιο της εργασίας (μισθών) στο ΑΕΠ
Έτος	Ποσοστό	Έτος	Ποσοστό
1981	69,6%	1998	64,5%
1982	70,3%	1999	65,5%
1983	72,6%	2000	63,2%
1984	70,6%	2001	61,3%
1985	70,8%	2002	64,6%
1986	67,3%	2003	62,6%
1987	67,1%	2004	61,9%
1988	67,3%	2005	62,2%
1989	69,2%	2006	60,7%
1990	69,8%	2007	60,4%
1991	65,0%	2008	60,4%
1992	64,1%	2009	61,9%
1993	62,3%	2010	61,9%
1994	62,0%	2011	60,3%
1995	63,2%	2012	55,6%
1996	62,8%	2013	53,2%
1997	64,6%	2014	53,2%

Πηγή: European Commission: Statistical Annex of European Economy, Autumn 2012
Η δεινή θέση των εργαζομένων στην Ελλάδα απεικονίζεται ανάγλυφα στο γράφημα και τον πίνακα που παραθέτουμε, όπου παριστάνεται το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ. Εκεί φαίνεται πεντακάθαρα πόσο αυθαίρετες είναι οι κατηγορίες που διατυπώνονται από τους απολογητές των Μνημονίων για τους υψηλούς μισθούς και την αξιοζήλευτη υποτίθεται θέση των εργαζομένων στην Ελλάδα. Οι αριθμοί, προερχόμενοι μάλιστα από την ίδια την ΕΕ, βεβαιώνουν το αντίθετο: Από ένα μερίδιο της τάξης του 70% σχεδόν του ΑΕΠ που αντιπροσώπευαν οι μισθοί το 1981, το 2012 μειώθηκαν στο 56% και τα δύο επόμενα χρόνια, με βάση προβλέψεις, θα πέσουν ακόμη πιο χαμηλά, στο 53,2% του ΑΕΠ. Τότε προφανώς θα έχουμε έρθει ακόμη πιο κοντά στην «εξαγγελία» που είχε κάνει ο Πολ Τόμσεν στην ευρωβουλή την άνοιξη για μισθούς στην Ελλάδα στο ύψος των 200 ευρώ. Αυτό είναι το επίπεδο των «φυσιολογικών» μισθών για τη χώρα μας κατά την εκτίμησή του αξιωματούχου της Τρόικας κι αυτό το σχέδιο υλοποιείται σταθερά με την αφειδώλευτη βοήθεια των κυβερνήσεων των Μνημονίων και των κομμάτων που σταθερά τις υπηρετούν: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΔΗΜΑΡ. Η πτώση του μεριδίου των μισθών όσο κι αν επηρεάζεται από την αύξηση της ανεργίας (η οποία εξουδετερώνεται κατά ένα σημαντικό μέρος από την ένταξη στις τάξεις των εργαζομένων μεσαίων στρωμάτων των οποίων η κοινωνική θέση υποβαθμίζεται) δείχνει την αυξανόμενη εξαθλίωση των εργαζομένων. Από την άλλη, επίσης, δείχνει ότι η περίοδο της κρίσης δεν σημαίνει απώλειες για όλες τις κοινωνικές τάξεις, καθώς το κενό που αφήνουν οι μισθοί καλύπτεται από τα κέρδη.

Στο ναδίρ οι ελληνικοί μισθοί

Αξίζει μάλιστα να υπογραμμίσουμε πως το μερίδιο των μισθών στο σύνολο του ΑΕΠ στην Ελλάδα για το 2012 (56%) βρίσκεται πολύ πιο χαμηλά από τον μέσο όρο της ευρωζώνης των 17 (65%), της ΕΕ των 27 (66%) κι επίσης των ΗΠΑ (64%) και της Ιαπωνίας (67%). Κατά συνέπεια το μερίδιο των μισθών στην Ελλάδα δεν είναι χαμηλό μόνο αν το εξετάσουμε διαχρονικά, αλλά ακόμη κι αν το συγκρίνουμε σε διεθνές επίπεδο. Με άλλα λόγια στην Ελλάδα ουδέποτε παρατηρήθηκε μια υπερβολή στις αμοιβές η οποία έπρεπε να διορθωθεί, όπως διατείνεται η Τρόικα κι ο νεοφιλελευθερισμός προκειμένου να αποσπάσουν την συναίνεση των εργαζομένων στα μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν.
Οι στατιστικές τους ωστόσο μια τέτοια «αρρυθμία» επικαλούνται. Ειδικότερα, με καθαρά επιλεκτικό τρόπο η Τρόικα υποδεικνύει την σημαντική αύξηση του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία η οποία υποτίθεται κατέστησε την Ελλάδα απαγορευμένη ζώνη για επενδύσεις. Το επιχείρημα συμπληρώνεται από την επίδειξη της συγκράτησης της αύξησης του κόστους εργασίας στη Γερμανία, το οποίο αντιπαραβάλλεται με ότι συνέβη στη χώρα μας.
Δεν υπάρχει τίποτε που να βρίσκεται πιο μακριά από την αλήθεια, παρότι ο παραπάνω συλλογισμός περιέχει αδιαμφισβήτητες πραγματικότητες. Για παράδειγμα, μια πρώτη αλήθεια είναι ότι το ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας στην Ελλάδα αυξήθηκε σημαντικά τα χρόνια που προηγήθηκαν του Μνημονίου. Με βάση την ίδια πηγή (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) από το 2005 ως το 2010 αυξήθηκε κατά 13,1% όταν στη ευρωζώνη των 17 αυξήθηκε λιγότερο: κατά 9,8%. Ενώ στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ κατά μέσο όρο αυξήθηκε κατά 11,6%. Η εικόνα ωστόσο αυτή αποδεικνύεται εντελώς πλασματική αν αντί για την εξέλιξη του ονομαστικού εξετάσουμε την εξέλιξη του πραγματικού κόστους εργασίας, που περιγράφει το κόστος εργασίας αν αφαιρέσουμε τον πληθωρισμό. Ξέροντας την «έφεση» που ανέκαθεν επιδείκνυε η ελληνική οικονομία στον πληθωρισμό, είναι προφανές ότι το πραγματικό κόστος είναι πολύ πιο αξιόπιστο μέγεθος, περιγράφει δηλαδή την πραγματικότητα χωρίς αλλοιώσεις. Εξετάζοντας την ίδια περίοδο, από το 2005 ως το 2010, το πραγματικό μοναδιαίο κόστος εργασίας στην Ελλάδα δεν αυξήθηκε αλλά μειώθηκε(!), αντιπροσωπεύοντας την χρονιά που επιβλήθηκε το μνημόνιο το 98,6% του επιπέδου που βρισκόταν το 2005. Βρέθηκε έτσι στο επίπεδο του 1993! Την ίδια περίοδο (2005-2010) το πραγματικό εργατικό κόστος στην ευρωζώνη των 17 αυξήθηκε κατά 1,4% και στην ΕΕ των 27 κατά 1,1%, ακολούθησε δηλαδή αντίθετη πορεία με το ελληνικό αλλά και το γερμανικό που μειώθηκε κατά 1% φτάνοντας το 2010 στο 99% του επιπέδου του 2005.

Η απάτη των επιχειρημάτων της Τρόικας

Υπάρχει ωστόσο κάτι ακόμη πιο σημαντικό που δείχνει την πολιτική απάτη που υπάρχει πίσω από τα επιχειρήματα της Τρόικας και των νεοφιλελεύθερων ορκισμένων κυνηγών του …εργατικού κόστους. Ένας επενδυτής που θέλει να επιλέξει χώρα για να εγκαταστήσει την μονάδα παραγωγής του ποτέ δεν ρωτάει με τι ρυθμό αυξάνονται από έτος σε έτος οι μισθοί και τα ημερομίσθια στην α και την β χώρα. Ρωτάει πόσο είναι οι μισθοί και τα ημερομίσθια στην α και την β χώρα κι αποφασίζει με βάση το απόλυτο ύψος τους, όχι την εξέλιξή τους στο χρόνο. Προφανώς αν οι διαφορές είναι μικρές μεταξύ των δύο χωρών αρκούν λίγα χρόνια ταχείας αύξησης του εργατικού κόστους στη μια και σταθεροποίησης ή μείωσης στην άλλη ώστε να υπάρξει σύγκλιση και η πρώτη να χάσει το προνόμιο της φθηνής εργασίας, αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για ένα τόσο αξιοζήλευτο συγκριτικό πλεονέκτημα που πρέπει να το διαφυλάξει με νύχια και με δόντια… Να υποστηρίζει όμως κάποιος ότι η μεγαλύτερη αύξηση του εργατικού κόστους στην Ελλάδα σε σχέση με την Γερμανία είχε ως αποτέλεσμα η Γερμανία να καταστεί ανταγωνιστικότερη ως προς το εργατικό κόστος είναι καθαρός παραλογισμός γιατί παραγνωρίζει το πιο απλό: ότι οι μισθοί και τα ημερομίσθια στην Γερμανία εξακολουθούν και είναι πολλαπλάσια των ελληνικών. Δεν υπάρχει δηλαδή σύγκριση…
Αυτό επομένως που έπρεπε να πουν εξ αρχής η Τρόικα και τα κόμματα του Μνημονίου είναι ότι ο σκοπός τους ήταν να φτάσουν οι μισθοί στο επίπεδο της Βουλγαρίας και της Κίνας. Δεν υπήρχε λόγος να περάσουμε πρώτα από την Γερμανία χρησιμοποιώντας συγκρίσεις που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας…

Ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία !!!

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

Ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία !!!

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Μετά την πρόσφατη ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν ισχύει η ασυλία της δημόσιας περιουσίας του κράτους. Τώρα οι δανειστές μπορούν να κατάσχουν, όχι μόνο την ιδιωτική περιουσία του κράτους (ακίνητα, κτίρια, κεφάλαια κ.λπ.), αλλά και τη δημόσια (λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς κ.λπ.).

Με την πράξη αυτή ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία. Τώρα δεν είναι μόνο η εκχώρηση της δημοσιονομικής πολιτικής στους τρεις υπαλλήλους των δανειστών και το διαρκώς αυξανόμενο χρέος (μετά από κάθε δόση «βοήθειας»). Δεν είναι μόνον η καταστροφή του…κράτους πρόνοιας, της δημόσιας Παιδείας, και της εργατικής νομοθεσίας. Δεν είναι μόνον η ανεργία, η γενικευμένη φτώχεια, η πείνα και οι αυτοκτονίες. Δεν είναι μόνον η εκποίηση του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των λιμανιών και των αεροδρομίων. Αυτά, μια μελλοντική αριστερή κυβέρνηση, μπορεί να τα ανακτήσει. Τώρα όμως εκποιείται και ο ορυκτός πλούτος της χώρας. Το χρυσάφι της Χαλκιδικής παραδίδεται στους ξένους, έναντι έντεκα εκατομμυρίων ευρώ (όσο η αξία 30 διαμερισμάτων των 100τ.μ.). Το χρυσάφι, οι βωξίτες, το νικέλιο, το μαγγάνιο, όλος ο ορυκτός πλούτος που σχηματίστηκε κάτω από το έδαφος της Ελλάδας πριν από εκατομμύρια χρόνια, θα εκποιηθεί. Το χρυσάφι και τα υπόλοιπα μεταλλεύματα δεν θα ξαναγεννηθούν.

Εκεί που ήταν κάποτε δάση και βουνοπλαγιές, θα μείνουν τα σεληνιακά τοπία της λεηλατημένης πατρίδας μας. Και τα κυανιούχα (για το χρυσάφι) θα μολύνουν τα εδάφη και τα νερά, σκοτώνοντας ζώα, πουλιά και ανθρώπους.

Δημόσιες επιχειρήσεις, κτίρια, βουνά, ακρογιαλιές, ορυκτός πλούτος, λιμάνια και αεροδρόμια, μνημεία, αρχαιολογικοί χώροι, μπορούν να γίνουν αντικείμενα πλειστηριασμού. Αν η κυβέρνηση της εθνικής καταισχύνης δεν ανατραπεί, εμείς και τα παιδιά μας θα ζήσουμε ξένοι, σ’ αυτό που ήταν κάποτε η πατρίδα μας.

 

Ολοκληρώνουν το έργο των προκατόχων τους

Πώς φτάσαμε εδώ; Η αστική μας τάξη, ανάπηρη εκ γενετής για τους γνωστούς ιστορικούς λόγους, ήταν πάντα κομπραδόρικη και εθελόδουλη (προς ίδιον συμφέρον). Δεν θα ανατρέξουμε στο παρελθόν. Αλλά το 1944 είναι κοντά μας, ζωντανό, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου παρέδωσε τη χώρα στους Άγγλους, για να συντρίψουν το νικηφόρο ΕΑΜικό κίνημα. Ενωμένοι, στη συνέχεια, πολιτικοί υπηρέτες της αστικής τάξης, πάντοτε «από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι», παρέδωσαν τη χώρα στους Αμερικανούς για να εξοντώσουν, με τα όπλα και με τα δολάριά τους, τον Δημοκρατικό Στρατό! Ακολούθησε η δικτατορία της Χούντας που την επέβαλαν, πάλι, «από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι», το πολιτικό προσωπικό της κυρίαρχης τάξης και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Το κράτος των δωσίλογων εκυβέρνησε τη χώρα από το 1944 μέχρι το 1974. Και η μετέπειτα ανάπηρη δημοκρατία, δεν θέλησε να καθαρίσει τη δημόσια ζωή από τα κατάλοιπα του κράτους των δωσίλογων και της εθνικής υποτέλειας.

Οι σημερινοί μητραλοίες προέρχονται απ’ αυτό τον κόσμο, και ολοκληρώνουν το έργο των προκατόχων τους.

Ούτε οι Γερμανοί, ούτε ο Τσολάκογλου δεν τόλμησαν να εκποιήσουν γη και δημόσιο πλούτο.Αμερικανοί στρατηγοί εσχεδίαζαν τις επιχειρήσεις εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού και ο διαβόητος Πιουριφόι με την αμερικανική αποστολή καθόριζαν ως και την αγροτική πολιτική της πατρίδας μας.
Αυτοί, όμως, δεν τόλμησαν να εκποιήσουν «γην και ύδωρ» (κυριολεκτικά). Οι σημερινοί το τόλμησαν.

 Όλα έγιναν βάσει σχεδίου: πρώτα φούσκωσαν το δημόσιο χρέος για να μας βάλουν στο ΔΝΤ, χωρίς να τους το ζητήσουν. Τα υπόλοιπα ακολούθησαν «νομοτελειακά».

Κατασκευάζουν εχθρούς.

Και τώρα, μπροστά στη χρεοκοπία και την εθνική καταισχύνη, κατασκευάζουν εχθρούς για να καλύψουν την ανομία τους: Η βίλα Αμαλίας, εχθρός της Δημοκρατίας! Ένας συγκεκριμένος πολιτικός χώρος, οπαδός της βίας και προστάτης των «κουκουλοφόρων». «Η δημοκρατία κινδυνεύει»! Από ποιους κινδυνεύει; Από αυτούς που μας κυβερνούν δεν κινδυνεύει απλώς η δημοκρατία: Το Σύνταγμα παραβιάζεται συστηματικά και η κοινοβουλευτική δημοκρατία μετατρέπεται βαθμιαία σε αυταρχικό κράτος των ΜΑΤ. 

Αν δεν ανατραπεί η κυβέρνηση των νεοδωσίλογων, θα ζήσουμε ξένοι στην ίδια την πατρίδα μας. Η Ελλάδα θα μετατραπεί «σε ένα απέραντο ξενοδοχείο». Σε χώρα υπηρεσιών. Μετά την κατοχή, χάθηκε μια γενιά νέων, κυρίως αγροτόπαιδων, που μετανάστευσαν στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Σήμερα θα χαθεί μια γενιά επιστημόνων, τεχνικών, νέων με υψηλή ειδίκευση, που άρχισαν ήδη να ξενιτεύονται για να επιβιώσουν.

Όπως γράφει ο Μακρυγιάννης, από την Ελλάδα πέρασαν πολλοί καταχτητές. Αλλά από τις διαδοχικές γενοκτονίες, έμενε πάντοτε κάποια «μαγιά», για την αναγέννηση του έθνους. Σήμερα κινδυνεύουμε να διαλυθούμε μέσα στην τεράστια εθνοκτόνα χοάνη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

 

 

Ελπίδα; Ένα πλατύ, λαϊκό μέτωπο, για την ανατροπή της κυβέρνησης. Για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, που θα μπορέσει να ανοικοδομήσει τη χώρα, που θα αποκαταστήσει τη λαϊκή κυριαρχία και θα ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης. Και μια παρατήρηση: όταν οι ένοχοι απέναντι στο έθνος και την πατρίδα προσπαθούν να παρουσιάσουν έναν πολιτικό χώρο της Αριστεράς ως προστάτη, αν όχι οργανωτή της βίας και της «τρομοκρατίας» (ποιας τρομοκρατίας; τρομοκράτες είναι τα όργανα της «τάξεως» και οι κρυφοί συνεργάτες τους), τότε τι κάνουν τα άλλα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς; Δεν είναι μόνο θέμα πολιτικής εντιμότητας το να υψώσουν την φωνή τους. Είναι και θέμα αυτοπροστασίας. Ας θυμηθούν το κείμενο του Μπρεχτ: Ο φρόνιμος πολίτης δεν μιλούσε όταν πιάνονταν διαδοχικά συγκάτοικοι και γείτονες. Κάποτε ήλθε και η δική του σειρά. Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς. Αν δεν ξεσηκωθούμε, κάποτε οι απόγονοι θα λένε: «Γιατί σώπαιναν οι ποιητές τους;» (Μπρεχτ).

Ανάρτηση από :http://www.e-dromos.gr
 

Προσπαθώντας να κρύψουν τον όγκο (ποινικών ευθυνών) Βενιζέλου

 

Του Κώστα Βαξεβάνη
Ένα από τα γνωστά κλισέ της πολιτικής είναι το “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”. Δυστυχώς η τρικομματική κυβέρνηση που αποφάσισε να συντάξει μια γρήγορη πρόταση παραπομπής του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην Προανακριτική της Βουλής,ασκεί πλέον την πολιτική ως τέχνη του ανέφικτου.Στην περίπτωση της υπόθεσης “λίστα Λαγκάρντ”,το ανέφικτο είναι να αποσιωπηθούν οι ευθύνες του Ευάγγελου Βενιζέλου. Του υπουργού δηλαδή που δεν αξιοποίησε τη λίστα, στην συνέχεια την αφαίρεσε από το υπουργείο και τη χειρίστηκε ιδιωτικά επί 7 μήνες (πώς αλήθεια;) και στη συνέχεια ανακάλυψε πως υπάρχει. Οι λόγοι που γίνεται έντονη προσπάθεια να “βγει από το κάδρο” των ευθυνών ο Βενιζέλος είναι μάλλον απλοί. Ο Βενιζέλος αν παραπεμφθεί θα ρίξει την τρικομματική κυβέρνηση. Όχι δεν θα ζητήσει δηλαδή να ερευνηθούν οι κατηγορίες ευθυνών του, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε αξιοπρεπής πολιτικός που δεν θέλει να υπάρχουν σκιές εναντίο του.Ο δεύτερος λόγος είναι πως με την θυσία Παπακωνσταντίνου μπορούν να προφασίζονται “καθαρση” και “τιμωρία” καλύπτοντας όσα πραγματικά έχουν γίνει με την λίστα,που όπως διαβάζετε σε αυτό το τεύχος,είναι πέρα από όσα έχουν παραδεχθεί και δηλώσει δημόσια.
Στις 7 Οκτωβρίου του 2012,στις 10:40 το πρωί, ο Ευάγγελος Βενιζέλος,πέρασε την πόρτα του Οικονομικού Εισαγγελέα Γρ. Πεπόνη. Μετά τις αμοιβαίες τυπικότητες αλλά και φιλοφρονήσεις που υπήρξαν από τις δύο πλευρές, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, άρχισε να καταθέτει στον Εισαγγελέα,για την υπόθεση Λαγκάρντ. Είχε επιλεγεί το πρωί της Κυριακής, για να καταθέσουν μυστικά για την υπόθεση, τόσο ο Βενιζέλος όσο και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.Οι Οικονομικοί Εισαγγελείς, στην έρευνά τους αναζητούσαν τις ευθύνες για την μη αξιοποίηση της λίστας από υπουργούς αλλά και υπηρεσιακούς παράγοντες.

Στις 26 Νοεμβρίου,ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου,διαβίβασε στην Βουλή τη δικογραφία για την μη αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ.Η διαβίβαση στη Βουλή σήμαινε πολύ απλά,πως οι Εισαγγελείς είχαν εντοπίσει πιθανές ευθύνες υπουργών στην υπόθεση και με βάση το νόμο (του ίδιου του Βενιζέλου περί ευθύνης υπουργών) έπρεπε να διαβιβάσουν στη Βουλή η οποία είχε την ευθύνη να διερευνήσει την ευθύνη των υπουργών.
Από τις 26 Νοεμβρίου η δικογραφία θάφτηκε.Τα τρία κυβερνητικά κόμματα τα οποία στις 31 Δεκεμβρίου κατέθεσαν πρόταση για να παραπεμφθεί ο Παπακωνσταντίνου για πιθανή αλλοίωση της λίστας,δεν ανέφεραν το παραμικρό για τις ευθύνες της μη αξιοποίησης.Για την μη είσπραξη δηλαδή φόρων από τους φοροφυγάδες της λίστας.Είναι προφανές.Το “κατηγορητήριο” κατά του Παπακωνσταντίνου απαλλάσει πλήρως τον Βενιζέλο εξετάζοντας μόνο την αλλοίωση.Ακόμη όμως και στο θέμα της αλλοίωσης,πρέπει η Προανακριτική της Βουλής να εξετάσει τις ευθύνες Βενιζέλου αφού υπήρξε ένας από αυτούς που χειρίστηκαν τη λίστα,θα μπορούσε δηλαδή να την αλλοιώσει.Όχι μόνο δεν τον οδηγεί στην Προανακριτική για να εξεταστούν οι ευθύνες του αλλά είναι χαρακτηριστικό πως στο ιστορικό της υπόθεσης όπως καταγράφεται από τα ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που παραπέμπουν τον Παπακωνσταντίνου,για τον Βενιζέλο ο οποίος κράτησε τη λίστα 14 μήνες από τους οποίους τους 7 παράνομα,υπάρχει μια πρόταση “ο κ. Βενιζέλος απέστειλε στο γραφείο του Πρωθυπουργού,κου Αντώνη Σαμαρά το παραπάνω USB»
Ενώ για όλους τους εμπλεκόμενους αναφέρει τι έκαναν με αυτό το USB,για τον Βενιζέλο δεν αναφέρει απολύτως τίποτα.Πώς το χειρίστηκε ως υπουργός,γιατί δεν το παρέδωσε στο Υπουργείο όταν έφυγε,πώς το χειρίστηκε ιδιωτικά;Όλα αυτά τα ερωτήματα δεν αποτελούν το πλαίσιο της φυσικής περιέργειας αλλά και της ποινικής ευθύνης για τον Βενιζέλο.Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ελεγχθεί για σοβαρές ποινικές ευθύνες που είναι πιθανόν να έχει αφού:

Δεν έδωσε εντολή ελέγχου
Δεν έδωσε καμιά εντολή στα όργανα του Υπουργείου και τις ελεγκτικές αρχές να πραγματοποιήσουν ελέγχους για τη λίστα.Το κυριότερο είναι ότι όπως και ο Παπακωνσταντίνου δεν παρέδωσε τη λίστα στον αρμόδιο Εισαγγελέα.Αυτός ήταν ο μόνος ο οποίος μπορούσε να αποφανθεί για τη νομιμότητα ή όχι του υλικού και όχι ο Υπουργός ή οποιοσδήποτε υπηρεσιακός παράγοντας.Οι δύο υπουργοί θα μπορουσαν ακόμη να νομοθετήσουν για την αξιοποίηση του υλικού,όπως έκαναν για δεκάδες ακόμη περιπτώσεις.Με τον ίδιο τρόπο που ο Βενιζέλος θεσμοθέτησε το ακαταδίωκτο για τον εαυτό του στους χειρισμούς που έκανε στο σκάνδαλο Λαυρεντιάδη,θα μπορούσε να θεσμοθετήσει και την έρευνα.Σε κάθε περίπτωση, λίστα μπορούσε να αξιοποιηθεί χωρίς νομικό υπόβαθρο,όπως γίνεται με χιλιάδες ανώνυμες καταγγελίες που φτάνουν στις ελεγκτικές αρχές και το ΣΔΟΕ.Ο Βενιζέλος με το πρόσχημα της «παρανόμως κτηθείσας» λίστας,σταμάτησε κάθε έρευνα από το ΣΔΟΕ.Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας Γιάννης Διώτης «αν ο κ Βενιζέλος είχε δώσει εντολή ελέγχου θα προχωρούσα».Με τον τρόπο αυτό ο Βενιζέλος έκανε παράβαση καθήκοντος.
Στέρησε έσοδα από το Δημόσιο

Η παρεμπόδιση του ελέγχουν δεν είχε ως αποτέλεσμα μόνο την «προστασία» εκδοτών,υπουργών,επιχειρηματιών που τα ονόματά τους υπήρχαν στη λίστα,αλλά στέρησε από το Δημόσιο έσοδα από είσπραξη φόρων.Η είσπραξη αυτή μπορούσε να γίνει με εντολή να ελεγχθούν τα ονόματα της λίστας,χωρίς να χρειαστεί να γίνει ποτέ αναφορά σε αυτή.Και όλα αυτά την περίοδο που ο Βενιζέλος νομοθετούσε εισπρακτικά μέτρα κατ αποκλειστικότητα για τα χαμηλά εισοδήματα.Συνεπώς ο Βενιζέλος είναι ελέγξιμος για το αδίκημα της απιστίας («απιστία διαπράττει όποιος, εν γνώσει του, ζημιώνει την περιουσία άλλου, της οποίας (περιουσίας) έχει τη διαχείριση ή την επιμέλεια, βάσει Νόμου ή βάσει δικαιοπραξίας” άρθρο 390 Π.Κ)

Αφαίρεσε έγγραφα του Υπουργείου
Αφού επί 7 μήνες που κατείχε τη λίστα ως υπουργός ο Βενιζέλος την καταχώνιασε,στη συνέχεια όταν έφυγε από το υπουργείο Οικονομικών (21 Μαρτίου),δεν την παρέδωσε στον επόμενο υπουργό αλλά την πήρε μαζί του.Έκανε δηλαδή υπεξαγωγή εγγράφου.Σύμφωνα με το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα το οποία χρησιμοποιούν για να παραπέμψουν τον Παπακωνσταντίνου «με την ίδια ποινή τιμωρείτα ο υπάλληλος (σσ ο υπουργός θεωρείται δημόσιος υπάλληλος) ο οποίος με πρόθεση νοθεύει,καταστρέφει,βλάπτει ή υπεξάγει έγγραφο».Πώς τα κόμματα που παραπέμπουν τον Παπακωνσταντίνου για νόθευση,δεν παραπέμπουν τον Βενιζέλο για υπεξαγωγή;Αν γίνει αποδεκτή η επιχειρηματολογία Βενιζέλου ότι η λίστα δεν ήταν νομίμως κτηθείσα,τότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.Δηλαδή ο ίδιος είχε στην κατοχή του,εξωυπηρεσιακά παράνομο υλικό.Πρέπει επίσης να διερευνηθεί τι έκανε ο Βενιζέλος με την λίστα στο σπίτι ή στην τσέπη του επί μήνες.Τι είδους χρήση;Το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως στις 3 Οκτωβρίου,όταν ο Γιάννης Στουρνάρας δήλωσε στους Financial Times πως δεν παρέλαβε καμία λίστα από τον προκάτοχό του,ο Βενιζέλος εμφανίστηκε στο γραφείο του πρωθυπουργού και παρέδωσε τη λίστα.Έκανε δηλαδή και αυτόν αποδέκτη προιόντων εγκλήματος.
Είναι προφανές πως η μη παραπομπή Βενιζέλου και μάλιστα με την δικογραφία που διαβιβάστηκε στη Βουλή στις 26 Νοεμβρίου,δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τους νόμους αλλά με εξωθεσμικές λειτουργίες και συμφωνίες.Ακόμη και ο νόμος που έκανε ο Βενιζέλος για να προστατεύει τους Υπουργούς από την τιμωρία ( να είχε στο μυαλό του άραγε πως θα είναι ένας από αυτούς) δεν μπορεί αυτή τη φορά να τον προστατεύσει.Όποιος λοιπόν αναλάβει να το κάνει,συνεχίζει προφανώς μια παραθεσμική μεθόδευση.