Πέμπτη, 26 Απριλίου 2007

Υάμπεια




Υάμπεια

Επτά χρονών παιδί προπολεμικά ο κυρ Αντώνης την είχε κάνει την κουτσουκέλα του. Τούδωσε η μάνα του Ψυχοσάββατο τα τέσσερα σταρένια πρόσφορα να τα πάει στον παπά του χωριού τους, ανατολικά των Γρεβενών και από μιά δραχμή μπαχτσίσι στο θεό τους για μεσιτεία προσευχής. . Το πλιγούρι δεν χόρτασε το μικρό, επαναστάτησε κάθισε έφαγε το ένα και έκρυψε τα άλλα τρία , με τις δραχμές δε πήρε το όνειρό του, καραμέλες. Η ανυπακοή έμεινε βαθιά χαραγμένη γιατί ο παπάς κάρφωσε την έλλειψη φόρου συνδιαλλαγής με τον Θεό τους στον πατέρα του και εκείνος άμειψε γενναιόδωρα με ξύλο αλησμόνητο τον μικρό αντάρτη.
Χρησίμεψε εκείνος ο ίδιος παπάς αργότερα στον εμφύλιο όταν καβαλάρης είχε το κακό συναπάντημα με την ανταρτική ομάδα του κυρ Αντώνη και φυσικά οι φόροι από τα καλαμποκίσια πρόσφορα άλλαξαν χέρια ελληνικά μέσα από γρήγορες......διαδικασίες, οι θεοί άλλοτε κρατούν ρομφαία άλλοτε πνευματική μάχαιρα, μα τα πρόσφορα σταρένια ή καλαμποκίσια πάντα τα μυρίζονται.
Και αν οι θεοί είναι γεννήματα του νου μας, μιανού παραμυθά εξιστόρηση;; Και αν είναι ψεύτικοι οι θεοί, το μαράζι της ανημποριάς μας ; Οταν ένας Προμηθέας ή ένας Εωσφόρος αντισταθεί στην κρατούσα εξουσία είμαστε πρόθυμοι να τον γκρεμοτσακίσουμε στα τάρταρα της κοινωνίας μας . Πριν από πολλούς αιώνες οι άνθρωποι λάτρευαν ξύλα και πέτρες και προσεύχονταν σε αυτά για να τους φέρουν τύχη. Η υπακοή για έναν άνθρωπο σε ένα ξόανο που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του δεν τούχε φέρει την τύχη που εκείνος ήλπιζε. Άτυχος, άμοιρος και πτωχός τω πνεύματι παρέμεινε. Μιά μέρα στο θυμό του ρίχνει κάτω τον ξύλινο θεό του που σπάζοντας στα δύο η βάση του αμέτρητα νομίσματα σκόρπισαν παντού. Η θρησκεία ήταν ένα τέχνασμα του πατέρα του για να φυλάξει τα λεφτά του.
Τέτοιους διαχρονικούς παραλληλισμούς για την φιλαργυρία των Δελφών έκανε ο μεγάλος μας παραμυθάς ο Αίσωπος και δεν του το συγχώρεσαν, τον γκρεμοτσάκησαν από την χαράδρα Υάμπεια , μπας και σωπάσει για πάντα.


3-3-06

2 σχόλια:

  1. Οταν ένας Προμηθέας ή ένας Εωσφόρος αντισταθεί στην κρατούσα εξουσία είμαστε πρόθυμοι να τον γκρεμοτσακίσουμε στα τάρταρα της κοινωνίας μας.

    @Εχεις ποτέ σκεφθεί ποιος σκέφτεται πως όποιος αντισταθεί στην κρατούσα εξουσία πάει στα Τάρταρα; Ο ίδιος ο άνθρωπος φορτώνει τον εαυτό του με τέτοιες ενοχές και βάζει και πάλι τον εαυτό του να βασανίζεται... Πέρα από αυτό οι συμβολισμοί ειδικά στο μύθο του Προμηθέα είναι αρκετά σύνθετοι για να σηματοδοτούν απλά αντίσταση στην εξουσία των θεών. Ο αετός που του τρώει το συκώτι είναι σύμβολο εξουσίας του Δία, αλλά ταυτόχρονα σύμβολο εξουσίας στην οποία πιστεύουν οι άνθρωποι που φτιάχνουν το μύθο του Προμηθέα... Το δε συκώτι συμβολίζει γενναιότητα, διότι σκέψου απλά την λαϊκή ρήση: Δεν έχει τα συκώτια... Ομως αυτή η γενναιότητα κατατρώγεται από έναν αετό..., ενώ κάθε φορά ξαναγίνεται για να ξαναφαγωθεί... Αν προσπαθήσεις να συλλάβεις στο σύνολο του το μύθο θα αντιληφθείς ότι λέει πολύ περισσότερα από αυτά που είναι προφανή...

    Πριν από πολλούς αιώνες οι άνθρωποι λάτρευαν ξύλα και πέτρες και προσεύχονταν σε αυτά για να τους φέρουν τύχη.

    @Οταν όμως λάτρευαν αυτά ακόμα δεν είχαν αλλοτριωθεί σε τέτοιο βαθμό όσο είμαστε σήμερα αλλοτριωμένοι (αποκομένοι από το φυσικό περιβάλλον) για να τα θεωρούν "μαγικά" όπως νόμιζαν οι ξύπνιοι του Διαφωτισμού... Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής ήταν ένα με το περιβάλλον τους, αδιαχώριστοι όπως και το ζώο, επομένως δεν ήταν δυνατόν να αποδώσουν μαγικές ιδιότητες σε κάτι απόλυτα ίδιο με αυτούς... Αυτές είναι οι ερμηνείες ημών των νευρωτικών... που έχουμε αποξενωθεί από ό,τι φυσικό. Εκείνοι ήξεραν κατά βάθος, και αυτό θα το καταλάβεις σε μη διανοούμενους και απλούς ανθρώπους που έχουν κατάλοιπα τέτοιας νοοτροπίας, πως η λατρεία στο όποιο ξύλο ήταν για ισορροπίες με το φυσικό τους περιβάλλον... Σκέψου την πίστη της Λωξάντρας στη Μαρία Ιορδανίδου... Πάει και προσεύχεται στην Παναγία και της ζητάει κάποιες χάρες και αφού της τα πει γλυκά στο τέλος της λέει και ένα: Α! έτσι και δεν μου το κάνεις... Σαν να λέει: Σε πήρε και σε σήκωσε! Εκείνη γνωρίζει πολύ καλά εκείνη την ώρα πως είναι η ανάγκη της να στηριχτεί σε κάτι πέρα από τη λογική που δεν ελέγχει τα πάντα (μια και είναι μόλις 2.000 χρόνων, ενώ η ιστορία της ζωής στη γη μερικών δισ. -αν δεν κάνω λάθος ή έστω εκατομμυρίων- χρόνων και μαζί και οι εμπειρίες από αυτή...) ώστε να πραγματοποιηθεί η ευχή της, αλλά δεν παίρνει στα σοβαρά ότι υπάρχει Παναγία όπως της την λένε. Αν την έπαιρνε έτσι σοβαρά δεν θα της έτριζε δόντια...

    Η ανάπτυξη της νόησης διογκώνει σταδιακά και την εγωϊκή αντίληψη. Χωρίς εγώ και χωρίς λόγο: Δηλαδή χωρίς διαχωρισμό από το φυσικό περιβάλλον και χωρίς διαρκείς διαιρέσεις και κατακερματισμό (λόγος= και διαίρεση για την ελληνική γλώσσα) είναι αδύνατον ο άνθρωπος να δει αντι-κείμενος της φύσης και να κατηγοριοποιήσει πράγματα και είδη ώστε να φτάσει στο σημερινό επίπεδο με τα καλά του και τα κακά του. Ετσι κατά τη δική μου φιλοσοφία καμία εποχή δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη. Είναι απλά ένα στάδιο συνειδησιακής αντίληψης της ύπαρξής μας. Σαν κάθε φορά παρατηρούμε ένα άγαλμα (αν ήταν τέτοια η πραγματικότητα) από διαφορετική θέση και να έχουμε διαφορετική οπτική. Ποτέ όμως δεν θα έχουμε συλλάβει το σύνολο του αγάλματος παρά αν νιώσουμε ότι και εμείς είμαστε το άγαλμα..., ενώ ταυτόχρονα ότι είμαστε μέρος του... Δυστυχώς δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο παράδειγμα να στο πω και μάλλον δεν δίνω να καταλάβεις τι εννοώ

    Η υπακοή για έναν άνθρωπο σε ένα ξόανο που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του δεν τούχε φέρει την τύχη που εκείνος ήλπιζε. Άτυχος, άμοιρος και πτωχός τω πνεύματι παρέμεινε. Μιά μέρα στο θυμό του ρίχνει κάτω τον ξύλινο θεό του που σπάζοντας στα δύο η βάση του αμέτρητα νομίσματα σκόρπισαν παντού. Η θρησκεία ήταν ένα τέχνασμα του πατέρα του για να φυλάξει τα λεφτά του.

    @Αυτή είναι μία πολύ επιφανειακή, κατά τη γνώμη μου, ανάγνωση της θρησκευτικότητας. Σαφώς και οι επίσημοι εκκλησιαστικοί φορείς έχουν τέτοιο ρόλο, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και έχω διαφωνήσει κατά καιρούς με όσους καταφέρονται κατά της θρησκευτικότητας ενώ παράλληλα χωρίς να το καταλαβαίνουν κουβαλάνε πάνω τους όλο το "άρρωστο" φορτίο της για να τους δυσκολεύει τη ζωή... Κι αυτό γιατί ακριβώς αρνούνται να παραδεχθούν πως θέλουν δεν θέλουν την κουβαλάνε μέσα τους και πως το καλύτερο θα ήταν να την αποδεχθούν και να εξετάσουν τα νοήματά της και να την τακτοποιήσουν μέσα τους έτσι που να διευκολύνουν τη ζωή τους. Ο,τι δεν αποδεχόμαστε για τον εαυτό μας μας ταλανίζει πολλαπλάσια...

    Τέτοιους διαχρονικούς παραλληλισμούς για την φιλαργυρία των Δελφών έκανε ο μεγάλος μας παραμυθάς ο Αίσωπος και δεν του το συγχώρεσαν, τον γκρεμοτσάκησαν από την χαράδρα Υάμπεια, μπας και σωπάσει για πάντα.

    @Νομίζω ότι για τον Αίσωπο δεν ξέρουμε καν αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Μέσα στα παραμύθια του περιέχονται σοφίες, αλλά αυτές τις "κουτοπόνηρες" και επιφανειακές λαϊκές σοφίες. Αναγκαίες και αυτές για κάποιον όταν θα πρέπει να τα βγάλει πέρα ως κωλοπετσομένος στη ζωή, αλλά δεν είναι όμως το άπαν. Διότι οι Δελφοί και πάλι στο προφανές επίπεδο ήταν ένα χρυσωρυχείο, αλλά σε ένα δεύτερο επίπεδο μίλαγαν για αλήθειες που αν άνθρωπος κατανοούσε δεν θα χρειαζόταν θεούς και διαβόλους, ούτε Αίσωπο, ούτε ιερείς, ούτε Πυθίες... Το ζήτημα είναι πως πάντα υπάρχουν πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης της πραγματικότητας... Ο καθένας κατανοεί αυτά τα οποία είναι έτοιμος να κατανοήσει. Αυτό δεν το λέω υποτιμητικά ούτε για σένα, ούτε για οποιονδήποτε άλλον διαβάζει αυτό μόνο το επίπεδο. Διότι και εγώ που υποστηρίζω αυτή την άποψη αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να αναγνώσω όλα τα επίπεδα σε όλες τις μορφές της πραγματικότητας, παρά μόνο αυτά που έτυχε να με απασχολήσουν μέσα από τις προσωπικές μου αγωνίες.

    Υ.Γ. Σου χρωστώ και απάντηση σε μήνυμα. Δεν έχω προλάβει... Οκ, ενημέρωσα για την ώρα τη φίλη. Ο θεός και η ψυχή της τι θα κάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάθε εξουσία κοιτάει να διατηρήσει τη δύναμή της αλλά πάντα θα υπάρχουν οι Αντιγόνες να "συνθέτουν" ου τι συνέχθειν αλλά συμφιλείν έφειν, ή και να συγκρούονται με τις πιθανότητες Χεσμπολάχ να επικρατήσουν.Πάντως ιστορικά ο Προμηθέας ή ο Χριστός απεδείχθησαν πιό επαναστάτες από τον Τσέ Γκουεβάρα.Και όταν οι κρατούμενοι δεν μπορούν να κρατηθούν όπως η πείνα του κυρ Αντώνη .....υπάρχει τω όντι ένας γαλανομάτης με κορμοστασιά και μαγευτική παρουσία 70άρης. Η θρησκευτική πίστη υπάρχει διαχρονικά σαν μια από τς πιό βασανιστικές εξουσίες για να ποδηγετεί ανθρώπινες ανάγκες και να προσφέρει μετά θάνατο άυλα ανταποδοτικά τέλη, κάτι σαν "δομημένη ομολογία" που κανονίζουν άλλοι τις αξίες κι τα επιτόκια.
    Και έρχεται εδώ ο ρόλος των παραμυθάδων σαν τον Αίσωπο, που αν υπήρξε στη Σάμο τη Φρυγία, την Αίγυπτο και την Ελλάδα, κατάφερε να μπολιάσει τη σοφία της τότε Ανατολής στους δεκτικούς μας προγόνους. Το Δελφικό κατεστημένο τον έθαψαν στην Υάμπεια και αυτός σαν άλλη Χαλιμά στις 1001 νύχτες της τους παραμύθιαζε με την καλή έννοια ώς το τέλος. Από τι μιά οι παραμυθάδες κερδίζουν την αθανασία με το τίμημά της και από την άλλη οι εξουσίες προσεταιρίζονται το έργο τος προς ίδιον όφελος. Γιαυτό ταίριαξα στην φωτό τον τάφο του Σέξπυρ περιβεβλημένο από την επιβλητική σε διακόσμηση εκκλησία της Αγίας Τριάδος

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σε αυτό το μικρό τόπο μπορείτε ευκολα να ξεχωρίσετε τους εθνικούς νταβατζήδες από τους εθνικούς μπεταντζήδες;;