Ενας Πρωθυπουργός στο ΙΚΑ

Ενας Πρωθυπουργός στο ΙΚΑ.

Ηταν 17-11-1997 πρωινή βάρδια και στο πολυδύναμο ιατρικο μας κεντρο, τότε λεγόταν ΙΚΑ δημιουργήθηκε αναταραχή. Η πρωινή ξανθιά εντυπωσιακή μας νοσηλεύτρια ονοματι Ειρήνη ψιλοανακρίνει κατι κουστουμαρισμένους που διωχνουν τα παρκαρισμένα αμάξια απ εξω. Το μεγαρο Μαξιμου είναι κοντά , ο «καλός λογιστής» όπως προβαλόταν απο τα ΜΜΕ τότε ήθελε βαπτισμα στο λαϊκό προφιλ του και οι ασφαλιτες του, την ενημερώνουν 8 παρά, οτι θα υπαρξει σημερα επικειμενη αιφνιδιαστική επισκεψη του Πρωθυπουργού!!! Φοράμε άσπρη μπλουζα να ξεχωριζουμε, σε 2-3 καθυστερημενους πέφτει το σχετικο τηλεφώνημα να σπεύσουν στη θεση τους......Τότε είχαμε πανω απο 110 γιατρους στην πρωινή βαρδια 50 συν και οικογενειακούς στις γειτονιές 24 ένα γύρω. Ο πρωθυπουργός έρχεται σε μιάμιση ώρα εκειδα στις 10πμ προσπερνα το πρώτο χειρουργικό της εισόδου και δειλα κοντοστέκεται με την κουστωδια του 15-20 άτομα στο δεύτερο χειρουργικό και πρώτο του διαδρόμου στο ισόγειο. ----Περάστε κε Πρωθυπουργέ , χειρουργικο ιατρείο αχρείαστοι ναμαστε, πετάω με ένα πλατύ χαμόγελο για να σπάσω τον πάγο..... Με Τσουκατο και Πασχαλιδη εισέρχεται στα στένα....της Σαλαμινος και επιτίθεμαι, δεν ειχα σκοπό να τον προσβάλω αλλα ούτε και να τον κανακέψω. Στη σιγή του απαντώ... ----Κε Πρωθυπουργέ καλως ορίσατε, το πιο μεγάλο πρόβλημα της Χώρας.... παύση για να δώσω βάρος. Εχω βρεθεί σε απόσταση χειραψιας και κοιτάω τότε χαμηλά τον «συνομιλητή μου» δεν φαινεται διατεθειμενος για κουβέντα.... -----..... «Ειναι τα τροχαία» ειπα να δώσω και ένα λυρικό τόνο. «Εχω βαρεθεί να βλέπω μάνες με τα παιδιά στο μενταγιόν τους» Η παγωμάρα δειχνει ή οτι δεν κατάλαβε ή ότι δεν έχει διαθεση για συζήτηση. Δεν το βάζω εύκολα κατω, επιβεβαιώνομαι στις προσωπικές διαπιστωσεις μου να μην του εκφράσω ποτέ την εμπιστοσύνη μου δια της ψήφου..... -----«Είναι 3000 θυματα το χρόνο με κοινωνικοοικονομικές τεράστιες συνεπειες» επιμένω και τότε μιλησε... -----«Εσεις τι προτείνετε , τι θα κάνατε;;» με ρωτάει, για να παίξουμε το για μια μέρα ....πρωθυπουργός. ------«Εγω είμαι γιατρός βλεπω τις συνεπειες των τροχαίων, έχω δει 10 απο το πρωι και θα δω άλλους 20 μεχρι να μεσημεριασει» και για να δειξω ότι δεν βάζω γλωσσα μέσα μου, «ας βάλουμε μια μπάρα στην εθνικη οδό να σκοτώνεται ο καθενας μονος του, να αποφευγουμε τις μετωπικές...» «Σας κανω δουλιά GP Αγγλίας και μου προσφέρετε μισθό σκλάβου» τον αποτελειώνω.

Ο Πρωθυπουργός βουβός, πολλα χρόνια αργότερα έμαθα ότι μια αντιστοιχη πρόταση τουχε κάνει η PEUGEOT για μπάρα που να είχε και την ζωγραφιά της..... ----«Δεν είναι και όλα ροδινα κε Λαμπαδάριε» πετάγεται απο την κουστωδια ο συγχωρεμένος Μενδρινός τοπικός παραγων και τότε διοικητικός διευθυντής μας Η αμηχανια του είχε μιλησει δια της σιωπής της, ήταν βουβός σε κρίσιμα θέματα και τον βούτηξαν απο τις μασχάλες οι προαναφερόμενοι επώνυμοι συνοδοι του. Προς τιμήν του χωρις κάμερες συνέχισε στο γεμάτο τοτε διαδρομο να του επιτίθενται οι γιαγιάδες ζητώντας καλύτερη σύνταξη.

Αργησα πολύ να καταλάβω ότι εκτός από καλός επαγγελματίας και δραστήριος Πολιτης αυτής της Χώρας που ξερω να εκτιμώ και να αξιολογώ τα προβλήματα είμαι μόνος μου ένας «χρήσιμος ηλιθιος» απέναντι στην κάθε εποχής εξουσία. Εκτοτε κανεις Πρωθυπουργός (21 χρονια) δεν ξαναπάτησε ποδάρι σε σοβαρή υποδομή της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγειας. Το μεγάλο θύμα του Εθνικου Συστήματος Υγείας ,το κουτσο ποδάρι του ΕΣΥ. Αν δουμε τα στοιχεία της Εθν. Στατιστικής Υπηρεσίας είχαμε 24,5% ανω των 65 ετων στην απογραφή του 2011 και το 2014 κατεβήκαμε στο 20,5% του συνολικού πληθυσμού άνω των 65, και οι ηλικιωμενοι είναι σκληρό αλλα δεν μεταναστεύουν έτσι. Υφιστανται τις συνέπειες των οικονομικών μνημονιων στο επίπεδο του εποικοδομήματος, της δημοσιας υγείας, οι φτωχοι πεθαίνουν αβοήθητοι. Φτάσαμε στο ιδιο ακριβως επίπεδο με Ιταλια, Γερμανια και Ηνωμενο Βασιλειο, χάνοντας τα πλεονεκτήματα στην μακροβιότητα που μας προσέφερε η μεσογειακή διαιτα. Τα ιδια συμπεράσματα λένε τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και εμεις ποιουμε την νήσσαν! Ετσι για να θυμόμαστε τα Πολυτεχνεία τι σημαίνουν. 17-11-2018 Δρ Διονυσιος Λαμπαδάριος.

ο Γιατρός Κένταυρος

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ Τέρας της Φύσης , στοιχειό της φαντασίας ή δημιούργημα ανθρώπινης παιδείας;; Ο Φόβος του εξουσιαστή γιατρού μελετήθηκε πολύ στην δεκαετία του 80 και συνέβαλε ώστε στα δικαιώματα των αποφάσεων να συμμετέχει ο ασθενής εκτός της καθοριστικής ζωής ή θανάτου (περι ευθανασίας) και αναπτύχθηκε στα πολιτισμένα κράτη. Εκεί που εξουσιαστές πιόνια του πολιτικαντισμού σπέρνουν φτώχια, απομύζηση πόρων , πείνα, αρρώστια και πυραύλους ενώ ακόμα κάτι Κουβανοί , κάτι ονειροπόλοι γιατροί του Κόσμου και χωρίς σύνορα τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και μοιράζουν χρόνια επιβίωσης εκεί που οι «παράγοντες» του WHO εφευρίσκουν ψεύτικους συναγερμούς( τεχνιτών ) επιδημιών για να ωφεληθούν συγκεκριμένες πολυεθνικές που έχουν τις «λύσεις» εμβόλια στο τσεπάκι! Όταν η Ευρώπη στο βωμό του Β Παγκόσμιου Πολέμου έχασε τόσα νιάτα και ομορφιά ήρθαν τα συστήματα υγείας στο πολίτη σε Ηνωμένο Βασίλειο και Σοβιετική Ενωση να παρέχουν δημόσια καθολική και επιστημονικού επιπέδου παροχή υγείας δωρεάν όχι μόνο νοσοκομειακά αλλά και στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, την διατήρηση των δομών ευεξίας και ασφάλειας στην εργασία και την πρόληψη των ασθενειών. Πρυτάνευσαν τα εμβόλια, οι υγιεινές συνθήκες ζωής και διατροφής, η εξάλειψη των επιδημιών , τα κέντρα υγείας, οι οικογενειακοί γιατροί και οι γιατροί ειδικοτήτων. Το πλάτεμα της επιστήμης την κάνει θελκτική εκλαϊκευμένη αλλά και αντικείμενο εμπορίου και πηγή κέρδους. Μια από τις βασικές ρήτρες του νεοφιλελευθερισμού ήταν ο περιορισμός των δημοσίων κονδυλίων για την δημόσια υγεία και η βίαιη επιβολή στην κοινωνία των 2/3 αποκλεισμένων ή παραδομένων στην ιδιωτική δαπάνη και την εξάλειψη του κοινωνικού κράτους. Σιγά μην πλήρωνε με φόρους η άρχουσα τάξη για τις αρρώστιες που προκαλούσε στην εργατιά της….. Οι γιατροί , ταγοί και υπηρέτες της ιατρικής επιστήμης ,οι Κένταυροι του Πηλίου , οι άριστοι των πανελλαδικών εξετάσεων, οι φόρου νιότης υποτελείς στο καθηγητικό κατεστημένο και οι συνειδητοί πειθαρχικοί υπηρέτες στους ωριμότερους της εμπειρίας και της γνώσης αυτής της τέχνης εκπαιδεύτηκαν για τα καλύτερα. Απολαμβάνουν όμως την τυχαία εμπιστοσύνη και τα φρούδα όνειρα περι ατομικιστικής ευημερίας ενιοτε εις βάρος του όρκου, των πελατών τους και των αδηφάγων κανόνων της εμπορικής αγοράς. Το ελληνικό κράτος με 30 χρόνια καθυστέρηση από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη ξεκινά ένα ημιτελές σύστημα δημόσιας υγείας το 1985 τροφοδοτούμενο από άπειρες ατέλειες .Σήμερα μετά από 8 χρόνια χρεοκοπίας με περιορισμένους πόρους και εξαναγκασμό σε 63% ιδιωτικές δαπάνες έχουμε τηλεγραφικά να επισημαίνουμε :

1. Λόγω του γεωγραφικού ανάγλυφου της χώρας η κάλυψη σε αγροτικούς γιατρούς πρέπει να υπερβαίνει το 90% με κίνητρα και υπουργικές διευκολύνσεις. Το αντίδωρο της παραμονής του πληθυσμού στην ύπαιθρο ανυπέρβλητο. 2. Ενίσχυση κτιριακή και στελεχιακή των αγροτικών και αστικών κέντρων υγείας. Η Πρωτοβάθμια έχει παρελθόν σε αυτή τη χώρα τα ΙΚΑ της γειτονιάς (μερικά με οικογενειακούς γιατρούς) και εξειδικευμένους πιά και μπορεί να έχει συμπληρωματικό μέλλον τα ΤΟΜΥ όπου χρειάζονται και όπου ελλείπουν. 3. Σε μια χώρα με 2500 γενικούς ιατρούς οι 400 στο δημόσιο με τις καλύτερες των προοπτικών δεν συνάδει σύστημα παραπομπών. Ο Έλλην ασθενής χρειάστηκε 25 χρόνια στην ΠΦΥ να προσαρμοστεί στο προγραμματισμένο ραντεβού δεν θα υποταχθεί σε υποχρεωτικό προσανατολισμό των αναγκών του σε ένα ελλιπές δημόσιο, αλλά δημιουργούμε βορά στην ιδιωτική ιατρική ή στους αδόκητους μηχανισμούς πρωτοβαθμίου στα νοσοκομεία. 4. Σε μια χώρα 75.000 γιατρών με 25.000 από αυτούς στο εξωτερικό όπου και να υπηρετεί κάποιος και με όποια ειδικότητα γίνεται εμφανές ότι παράγουμε γιατρούς για να καταναλώνει η Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Αραβία κλπ. Απαιτούνται κίνητρα αυξήσεων μισθών που εμφανώς περιπαίζει περι αυτού οι έχοντες λόγο τροικανοί « σύμβουλοι» 5. Επιπρόσθετα στον ιδιωτικό τομέα κυριαρχούν οι ανασφάλιστοι και απλήρωτοι εργαζόμενοι στις μεγάλες ιδιωτικές γαλέρες, οι πειρατικοί ανεξέλεγκτοι τουριστόγιατροι στα τουριστικά νησιά μας, οι εργασιοβόρες αμυντικές εναρμονισμένες πρακτικές υψηλών κοστολογίων και νοσηλειών στον ιδιωτικό τομέα όπου καθιστούν την Παναγία της Τήνου και την εφευρετικότητα των Ελλήνων υψηλούς ρυθμιστικούς παράγοντες δημόσιας υγείας.!

6. Ηθικοποίηση του ιατρικου κόσμου από παράπλευρες εισπράξεις είτε λιστών συνεδρίων-φαρμάκων είτε ληστών υπερβολικών εργαστηριακών και θεραπευτικών πρακτικών που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με μια ενδελεχή κλινική εξέταση. 7. Οι ελλείψεις προσωπικού και εξοπλισμού και της κτιριακής υποδομής είναι προτεραιότητες είναι και ζητούμενη αναγκαιότητα γιατί οι διοικητικοί μηχανισμοί παρεμποδίζουν ή προκαλούν παρελκυστική γραφειοκρατία που πλήττει την καθημερινότητα και ευνοούνται παλιά κατεστημένα. 8. Τα νοσοκομεία έχουν επουλώσει ανίατες πληγές και τώρα καλύπτουν χρόνιες αβελτηρίες και παρασιτικές εργολαβίες. Από τα εξοικονομούμενα χρήματα καλύπτονται ελλείψεις σε φάρμακα και μεγάλες κοινωνικές ανάγκες. 9. Κεντρικές Προμήθειες, ΕΚΑΒ, Μονάδες Εντατικής, Αιμοδοσία, Φυσίατροι, Λογοθεραπευτές, Οπτικοί, ΕΟΠΥΥ, καταπολέμηση ναρκωτικών, ελεγκτικοί μηχανισμοί, αξιολογικά κριτήρια προσλήψεων, ΗΔΙΚΑ, Ακριβά φάρμακα, Πρόνοια τεράστια κεφάλαια ήδη θεσμικών αλλαγών και απαιτήσεις νέων μεταρρυθμιστικών τομών.

10. Η μακρά αποκάλυψη σκανδάλων καθιστούν την υγεία ένα πίθο των Δαναΐδων άνω των 85 δισεκατ. που πρέπει οριστικά να βρουν δίκαιη δίκη, μήνυμα ηθικής και αποκατάσταση των ζημιών του δημοσίου χρήματος όσες τετραετίες και αν χρειαστεί η Ελληνική δικαιοσύνη με την ανεξαρτησία που παρέχουν οι κυβερνήσεις Σύριζα, να περαιώσουν υποθέσεις-σκάνδαλα όπως της Novartis, του ΚΕΕΛΠΝΟ και του Ερρίκου Ντυνάν που κατέστησαν την υγεία Eldorado της απατεωνιάς και της απανθρωπιάς γιατί η διασπάθιση έβλαψε σοβαρά της υγεία όλων μας. 21-4-2018

Η καθημερινότητα στο Δημόσιο τομέα υγείας.

Η καθημερινότητα στο Δημόσιο τομέα της υγείας. Ναι είναι καταπληκτικό και ιστορικό να δημιουργήσει η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ δημόσια ΠΦΥ που να εξυπηρετεί τους πάντες στη Χώρα. Αυτό όμως προγραμματισμένα αργεί να γίνει. Τώρα υφιστάμεθα τις συνέπειες ακόμα του νομοσχεδίου Γεωργιάδη του 2014 που αφάνισε τις υπάρχουσες υποδομές ΙΚΑ, προς όφελος των ιδιωτών. Στους ανθρώπινους πόρους έχουμε κρατήσει το 35% των δυνάμεων πολλοί με δικαστικές προσφυγές. Κάθε μέρα από τα παλιά πολυκέντρα υγείας φεύγουν δυσαρεστημένοι ασφαλισμένοι γιατί οι ελάχιστοι γιατροί ,υπερεντατικά εργαζόμενοι , δεν πρόλαβαν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες. Οι περιορισμοί στην πολυφαρμακία ,στα μη συνταγογραφούμενα, στις παροχές υγείας συσσωρεύουν αγανάκτηση και προστριβές να μην μπορούν να καλυφθούν πέρα από βαρύγδουπες ανακοινώσεις στοιχειώδεις καλύψεις ιατρικής φροντίδας. Το επίπεδο πρωτοβαθμίου όπως αξιοπρεπώς καλυπτόταν από 5700 γιατρούς-οδοντιάτρους έως το 2014 τώρα δολιχοδρομείται σε ιδιωτικούς ατραπούς. Γιατρούς έχουμε, ασθένειες έχουμε, σύστημα υγείας δεν έχουμε. Αντίθετα ανθούν και ανοίγουν ιδιωτικά επώνυμα κέντρα που προσφέρουν πρωτοβάθμια φροντίδα και πολλά κεφάλαια αξιοποιούνται εδώ για τους έχοντες. Δηλαδή στο 10-15% των Ελλήνων! Στα πλαίσια των παραδόξων της εποχής ελεγκτικά συνέδρια και άλλα καθεστηκυία και καταχρηστικώς δρώντα θεσμικά όργανα, πότε κόβουν λειτουργικά έξοδα της τάξεως 30-70 ευρώ και πότε αφήνουν κατηγορίες ολόκληρες εργαζομένων απλήρωτους επί 3μηνα και 6μηνα με μια ερμηνεία νόμων που ποτέ δεν παρουσιαζόταν όταν εργολάβοι και εξωχώριες ΚΕΕΛΠΝΟ λυμαίνονται τον τόπο! Όλοι οι εργατολόγοι και συνταγματολόγοι έχουν να επιδείξουν σημαντικά δείγματα κοινωνικής αναλγησίας με πολιτικό κίνητρο και χωρίς νομικά επιχειρήματα. Αυτά μπορεί να σημαίνουν ξεμείναμε από λάμπες, ασφάλειες, λουκέτα, σφουγγαρίστρες και λογής άλλα ζαρζαβατικά της καθημερινότητας. Το νέο νομοσχέδιο προβλέπει μικρό ταμείο στις μονάδες υγείας μια και οι προπληρωμένες τραπεζικές κάρτες δεν έχουν ανακαλυφθεί στο δημόσιο τομέα που διοικούν υπεύθυνοι δεμένοι χειροπόδαρα! Στα κτίρια έχουμε 58-60% των υπαρχόντων χωρίς ουσιαστικό πρόγραμμα ανακαινίσεων και εκσυγχρονισμού. Στα ενοίκια ουσιαστική εξοικονόμηση πόρων. Όλες οι ΔΥΠΕ εδώ έχουν να επιδείξουν σημαντικό έργο συγκράτησης Τεράστια ποσά από το σουρωτήρι που λεγόταν κρατικός κορβανάς έφευγαν σε ίδια συμφέροντα. Πρέπει να τονιστεί ότι σε 2 χρόνια οι διοικήσεις του Σύριζα από αναλήψεως έχουν να επιδείξουν ΕΡΓΟ κεφαλαιώδους σημασίας και αξίας. Οι τρύπες στο σουρωτήρι της Υγείας και πρόνοιας έχουν κλείσει σε βαθμό άνω του 50% και αυτό πρέπει να εκτιμηθεί .Πολλά ενεργειακά, οργανωτικά, διοικητικά, πολεοδομικά προβλήματα. Οι τεχνικές καλύψεις ανεπαρκείς. Οι εταιρείες λίγες και μονοπωλιακές λυμαίνονται ένα ακριβό αντικείμενο χωρίς τεχνικά συμβόλαια συνήθως. Οι έμπειροι διοικητικοί ξέρουν να διακρίνουν και τις προκλητές ανάγκες στο χώρο των συντηρήσεων. Τα ζητήματα ασφάλειας τεράστια και όλα ζητούν επειγόντως την τακτοποίησή τους.

Στην 1η ΔΥΠΕ έγγραφα παρκάρουν επί 20-30 μέρες στο πρωτόκολλο. Στο αντίστοιχο υπουργείο υγείας υπάρχει πρόγραμμα που παρακολουθείτε η κυκλική πορεία ενός εγγράφου επί δίμηνο από γραφείο σε αρμόδιο και από επιτροπή σε αναρμόδιο. Οι ελλείψεις προσωπικού σε παραγωγικά τμήματα (π.χ. γ διεύθυνση αγροτικών) εγκαταλείπει την ύπαιθρο επί 8μηνα χωρίς γιατρούς. Οι αυστηρές προδιαγραφές εξετάσεων και σύνταξης κλειστών συντεχνιών ειδικοτήτων καθιστούν την στελέχωση και παραγωγική αξιοποίηση δύσκαμπτη και με μονομερή ευνοιοκρατία. Βέβαια δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους καινούργιους για τις αγκυλώσεις δεκαετιών αλλά η μη παρέμβαση σε επίπεδο αξιολόγησης- μετακίνησης προσώπων φέρνει την ασυδοσία και τον ωχαδερφισμό. Οι διορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι απο τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ επί 35 χρόνια σαμποτάρουν ή ανέχονται την σημερινή κυβέρνηση κάνοντας υπομονή να "κλείσει το διάλλειμα" και να έρθει ο "σωτήρας τους Μητσοτάκης". Έτσι νομίζουν. Οι συνδικαλιστικοί φορείς που τους εκπροσωπούν συνήθως εκφράζουν την έλλειψη συλλογικότητας και κοινωνικής θέασης των πεπραγμένων τους. Οι περικοπές μισθών των μνημονίων περιόρισαν έτι περαιτέρω το κίνητρο δραστηριότητάς τους. Τα γρηγορόσημα και οι προτάσεις ανταμοιβών των φιλελεύθερων αντιπολιτευτικών δυνάμεων παρέμειναν πάντα στη σφαίρα της φαντασίας. Ουδέν μονιμότερο από την εξαπάτηση του μικροαστού. Τα χρησιμοποιεί προεκλογικά και η κα Μερκελ στη δική της γραφειοκρατία τάχα ότι τώρα τιμωρεί τη μεσαία τάξη των χωρών του Νότου. Με σαρκασμό κομπάζουν «σωτήρες» σαν τον Λεβέντη για κοπή συντάξεων ,του Μητσοτάκη με απολύσεις όσων επιβουλεύεται, του Στ. Θεοδωράκη με γενική απαξία και των ΔΗΠΑΡΑΤ με τα περασμένα μεγαλεία που συνήθως επικαλούνται, τα ξέρουμε, τα έχουμε φάει κατακούτελα με χρεοκοπία! Φιλότιμες προσωπικές εξαιρέσεις φαντάζουν γραφικές και δακτυλοδεικτούμενες, οριακά πυροτεχνήματα.

Τα κονδύλια του ΕΣΠΑ για νέο εξοπλισμό δύσκολα βρίσκουν διεκπεραίωση. Έτσι μηχανήματα που θα μπορούσε κάλλιστα να προσφέρει δωρεάν ο δημόσιος τομέας γίνονται προνόμιο μόνο συμβεβλημένων ιδιωτών με τον ΕΟΠΥΥ. Ο μοναδικός αγοραστής παροχών υγείας έχει το 99% των συμβάσεων του με τον ιδιωτικό τομέα και πολλές θεσμικές αγκυλώσεις νομοθετικών ανεπαρκειών από το χρεοκοπημένο παρελθόν και αναποτελεσματικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. Χωρίς λιτότητα μπορεί και καλύτερα στην διαχείριση των 5,4 δις ετησίως ώστε να αποδίδονται σε αποτελεσματικές θεραπείες. Οι ανάγκες δεν καλύπτονται ο δρόμος μεταξύ πρωτοκόλλου και επιτροπών είναι σκεπασμένος τεχνικά σκαλοπάτια. Θα μπορούσαμε πολύ καλύτερη τύχη στη μάχη της καθημερινότητας, στην υγεία, στην παιδεία, στον αθλητισμό, στον πολιτισμό, στην απονομή συντάξεων και το κυνήγι του οικονομικού εγκλήματος αν η κυβέρνηση εκτός απο την διαπραγμάτευση είχε δώσει πιο πολύ βάρος στις κοινωνικές και συνειδησιακές δυνάμεις που την περιβάλλουν. 9-6-2017 Δρ Διονύσης Λαμπαδάριος Επιστ. Υπεύθυνος ΠΕΔΥ Νέου Κόσμου.

Από τον Άλμπερτ Σβάιτσερ και τον Τομ Ντούλεϊ στην Ιατρική βάσει ασφαλιστικών εισφορών

Από τον Άλμπερτ Σβάιτσερ και τον Τομ Ντούλεϊ στην Ιατρική βάσει ασφαλιστικών εισφορών Αρβανίτη - Σωτηροπούλου Μαρία Δημοσίευση στην ΑΤΓΗ : 05 Νοεμβρίου 2016 19:00 Τομ Ντούλευ Επειδή πολλά ακούστηκαν πρόσφατα για τη διαφθορά κάποιων ΜΚΟ, θα ήταν έγκλημα να μηδενισθεί η αυτοθυσία και η προσφορά όλων όσων εμπλέκονται σε τέτοιες κινήσεις. Ο μόνος τρόπος προστασίας είναι η ενεργός συμμετοχή και η διαφάνεια σε κάθε ΜΚΟ, ειδικά αν είναι πολυεθνική Είναι γεγονός ότι και κατά τον 21ο αιώνα η πλειονότητα των κατοίκων της Γης στερούνται στοιχειώδους ιατρικής περίθαλψης και ότι σήμερα οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και οι Γιατροί του Κόσμου έχουν αναλάβει αυτή τη δύσκολη αποστολή. Η Ιατρική σε αυτό το πεδίο είναι πρόσφατη κατάκτηση. Μόλις τον 19ο αιώνα ξεκίνησε η στοιχειώδης περίθαλψη των τραυματιών πολέμου χάρη στις προσπάθειες της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ στον πόλεμο της Κριμαίας και του Ερρίκου Ντυνάν μετά το Σολφερίνο, που οδήγησαν στη δημιουργία του Ερυθρού Σταυρού που απέκτησε κύρος χάρη στην ουδετερότητα και τη συμφωνία μη καταγγελίας των φρικαλέων πράξεων των εμπλεκομένων που περιέχονται στο Καταστατικό του. Οι ιατρικές ΜΚΟ (Medecins du Monde, ΜSF) άλλωστε δημιουργήθηκαν από την ανάγκη των γιατρών να δημοσιοποιούν όσα βλέπουν και να παίρνουν πολιτική θέση στα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εξασκώντας την Ιατρική σε δομές παροχής Υγείας όπως ο Ερυθρός Σταυρός.

Δυστυχώς συχνά η πολιτική χειραγωγεί την ανθρωπιστική προσφορά και αξιοποιεί τους ανθρώπους που θυσιάζονται για ιδεώδη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα δύο εμβληματικές (αν και όχι ισάξιες) μορφές του 20ού αιώνα: ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (1975-1965) και ο Τομ Ντούλεϊ (1927-1961). Και αν κάποιοι πουν ότι αγνοούν πλήρως τον Ντούλεϊ μπορούμε να θυμίσουμε ότι χάρη στο ομώνυμο τραγούδι των Kingston Trio, ο Dr America (Thanh Mo America, όπως τον έλεγαν στο Λάος) υπήρξε η 7η παγκόσμια γνωστή προσωπικότητα για το ανθρωπιστικό του έργο στο Βιετνάμ και είχε προκριθεί στο Βατικανό προς αγιοποίησιν. Η Ιστορία έδειξε ότι ο καθολικός Ιρλανδός, αντικομμουνιστής ομοφυλόφιλος, με την εξαιρετική ικανότητα αυτοπροβολής, που είχε αποβληθεί από την Ιατρική σχολή, ξεκίνησε τη δράση του ως ιατρικός ακόλουθος της στρατιωτικής αποστολής της CIA στη Σαϊγκόν για την προώθηση της «προληπτικής Ιατρικής», για να εξελιχθεί (παρέχοντας ιατρική φροντίδα στους χιλιάδες πρόσφυγες) ως εκπρόσωπος της φιλελεύθερης πολυπολιτιστικής πολιτικής του Κένεντι στο Βιετνάμ, ιδρύοντας και συντηρώντας με την προώθηση του έργου του νοσοκομεία στη μεθόριο Ν. Βιετνάμ - Λάος. Δεν θα ήταν η πρώτη αλλά ούτε η στερνή φορά που ο ανθρωπισμός χρησιμεύει ως όχημα πολιτικών ή και στρατιωτικών σκοπών. Ο Σβάιτσερ, αντίθετα, λουθηρανός, μεγαλωμένος στο θρησκευτικά ανεκτικό περιβάλλον της Αλσατίας, πρώτα χαρισματικός μουσικός και μετασκευαστής οργάνων, αργότερα θεολόγος και φιλόσοφος, μετά τα 30 του σπούδασε γιατρός για να ενσαρκώσει τα πιστεύω του προσφέροντας με ανιδιοτέλεια και οικονομική στήριξη, κυρίως από τις δικές του συναυλίες, ιατρική φροντίδα στους κατοίκους της Αφρικής. Η φιλοσοφία του, που ενσαρκώθηκε στο νοσοκομείο στο Λαμπερενέ, απέδωσε το Νομπέλ Ειρήνης το 1952 και μια από τις καλύτερες ομιλίες, «Το πρόβλημα της ειρήνης», στην ιστορία του θεσμού. Ήδη από το 1952 είχε ενταχθεί με τους Άλμπερτ Αϊνστάιν, Μπέρναλτ Ράσελ και Ότο Χαν στο αντιπυρηνικό κίνημα, με πολλές ομιλίες του κυρίως στο ραδιόφωνο. Θεωρήθηκε αποικιοκράτης και ρατσιστής επειδή έκρινε ότι οι Αφρικανοί δεν ήταν ώριμοι για ανεξαρτησία, αλλά τους θεωρούσε σαν «μικρότερους αδελφούς» του, ενώ κατηγορήθηκε ότι λειτουργούσε πατερναλιστικά και δεν εκπαίδευε τους ντόπιους στη νοσηλεία και τη μαιευτική, όπως είχε ήδη κάνει με επιτυχία ο Sir Albert Cook (1870-1951) στην Ουγκάντα.

Τόσο ο Σβάιτσερ όσο και ο Ντούλεϊ χαρακτηρίζονται εγωκεντρικές προσωπικότητες, που μέσα από θρησκευτικές «ενοχές» προσφέρουν με βασικό κίνητρο την αυτοδικαίωση. Βασικά η αυτοθυσία δεν είναι λογική απόφαση και κανείς άνθρωπος δεν είναι αλτρουιστής από ραφιναρισμένη ανιδιοτέλεια. Η φιλοδοξία δεν είναι ευτελής σκοπός και η ικανότητα για επιτυχημένη προβολή των επιτευγμάτων σου, αν μάλιστα είναι ηρωικά και αξιοπρόσεκτα, δεν είναι επονείδιστη ικανότητα. Προφανώς, εκ του μακρόθεν και εκ των υστέρων, πολλά μπορεί να ειπωθούν και να καταγραφούν για τα κίνητρα και τα λάθη οποιουδήποτε, ειδικά αν έχει τοποθετηθεί κάτω από τους ανελέητους προβολείς της δημοσιότητας. Άλλωστε η απραξία είναι ο μόνος τρόπος να μη γίνουν λάθη. Και οι δύο κατηγορούνται ότι προωθούν μια ιδιότυπη αποικιοκρατική φιλανθρωπία στα δυτικά πρότυπα και ότι περισσότερο ασχολήθηκαν με τη διαφήμιση της δράσης παρά με την επιτόπια προσφορά. Αυτή η κριτική διαχέεται και στη δράση των επιγόνων ΜΚΟ διαγράφοντας τους πραγματικούς κινδύνους που αυτοί οι πρωτοπόροι αντιμετώπισαν και τον ηρωισμό που έπρεπε να επιδείξουν αντιπαλεύοντας τόσο τις ντόπιες συνθήκες όσο και τις κάθε είδους αντιδράσεις του «πολιτισμένου» κόσμου. Χρειάζονται πολιτικές ικανότητες για ν’ αναλάβεις αυτό το έργο, αφού πρέπει να περάσεις από τις συμπληγάδες των θρησκευτικών και πολιτισμικών αντιθέσεων του δυτικού κόσμου στις φυλετικές αντιπαραθέσεις των ντόπιων και τους πραγματικούς κινδύνους των ενδημούντων τροπικών ασθενειών και των ενόπλων συρράξεων από εμπολέμους ή ληστές σε περιοχές χωρίς αστυνόμευση. Ακόμη και αν χρησιμοποιήθηκαν από κάποιους ή αν τα κίνητρα των ίδιων ήταν συμπλέγματα ενοχής ή φιλοδοξία, το γεγονός ότι πολλές ανθρώπινες ζωές σώθηκαν χάρη στις ενέργειές τους και ότι η σύγχρονη Ιατρική παραδόθηκε σε τόπους χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις υγιεινής δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί. Θα μπορούσε ίσως να είναι καλύτερα τα πράγματα σήμερα στις συνθήκες περίθαλψης στο Βιετνάμ ή στην Αφρική, αλλά γι’ αυτό δεν είναι υπεύθυνοι εκείνοι που τη θεμελίωσαν κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες, αλλά όσοι δεν βελτίωσαν στη συνέχεια τις δομές και τις παροχές.

Σήμερα παρατηρούμε αυτοδιάλυση των δομών Υγείας σε όλο τον δυτικό κόσμο και μια άνευ όρων παράδοση της Ιατρικής στους κανόνες της αγοράς. Μπορούμε σήμερα να συζητάμε ακόμη για την ποιότητα περίθαλψης στον Τρίτο Κόσμο, όταν δεν τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες ιατρικής κάλυψης στον υποτίθεται πολιτισμένο κόσμο μας; Είναι δυνατόν να επιτρέψουμε να συνεχίζεται για πολύ η κατασπατάληση πόρων για αισθητικές επεμβάσεις, όταν δεν καλύπτεται δωρεάν ούτε η ασπιρίνη; Δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε στις ΗΠΑ με το σύστημα υγείας (Healthcare), σήμερα ο μέσος άνθρωπος νιώθει άνετα τοποθετώντας την Υγεία στο χρηματιστήριο και πιστεύοντας ότι μόνον όσοι πληρώνουν εισφορές έχουν δικαίωμα στη στοιχειώδη περίθαλψη. Στόχος της Ιατρικής από τη γέννησή της, σύμφωνα με τα ιπποκρατικά ιδεώδη, είναι η περίθαλψη των πασχόντων και η προστασία των ασθενών με κάθε τίμημα. Σήμερα βιώνουμε τον παραλογισμό να καλείται ο γιατρός να παρέχει ιατρική φροντίδα ανάλογη με την ασφαλιστική κάλυψη και όχι με τις ανάγκες υγείας του κάθε ασθενούς. Ο γιατρός έχει εκπαιδευθεί να αντιμετωπίζει την παντοδυναμία του θανάτου με μικρές καθημερινές νίκες της τέχνης του, με μια παράταση του εφήμερου της Υγείας απέναντι στην αέναη επιδρομή των ασθενειών. Κάθε ζωή που κερδίζεται είναι πολύτιμη για την Ιατρική. Κάθε ζωή, από το νεογέννητο μέχρι τον αιωνόβιο, από την Αφρική και το Βιετνάμ μέχρι την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, έχει την ίδια αξία. Οι ηρωικές προσπάθειες ανθρώπων που καταφέρνουν να σώσουν ζωές ή ν’ απαλύνουν τον πόνο, όταν προβάλλονται, δεν μπορεί να ζυγίζονται ίσα με τα καμώματα των σταρ. Ακόμη και αν ήταν έγκλημα η αυτοπροβολή, δεν διαγράφονται τα αποτελέσματα των πραγματικών αγώνων. Άλλωστε η UNICEF πάγια πια αξιοποιεί τη λάμψη των σταρ για να ενισχύσει το έργο της σώζοντας κάποια παιδιά με τηλεοπτικούς μαραθωνίους. Όμως, ακόμη και αν πραγματικά χρησιμοποιούνται άθελα από τρίτους για άλλους στρατηγικούς στόχους, οι προσπάθειες για να κερδηθούν κάποιες ανθρώπινες ζωές δεν πρέπει να σταματήσουν.

Επειδή πολλά ακούστηκαν πρόσφατα για τη διαφθορά κάποιων ΜΚΟ, θα ήταν έγκλημα να μηδενισθεί η αυτοθυσία και η προσφορά όλων όσοι εμπλέκονται σε τέτοιες κινήσεις. Ο μόνος τρόπος προστασίας είναι η ενεργός συμμετοχή και η διαφάνεια σε κάθε ΜΚΟ, ειδικά αν είναι πολυεθνική. Με στόχο πάντα την ανακούφιση του αδύναμου συνανθρώπου, την αλληλεγγύη χωρίς φραγμούς. Γιατί η Ιστορία ποτέ δεν τελειώνει, οι επιτήδειοι πάντα θα καραδοκούν και οι προκλήσεις δεν σταματούν. Το μέλλον θα μας δείξει καθαρότερα το σωστό και το λάθος στην κάθε πράξη μας. Δε μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα γιατί είμαστε άνθρωποι και κανείς δεν είναι παντογνώστης. Αρκεί να δρούμε και να μην καθόμαστε στην ασφάλεια του καναπέ μας. Και άμποτε και Σβάιτσερ και Ντούλεϊ να ξαναγεννηθούν για να εμπνεύσουν κι άλλες γενιές, στα χνάρια του Ιπποκράτη. Κι ας κατηγορηθούν αργότερα από τους αργόσχολους γραφιάδες.

Μαρία Αρβανίτη-Σωτηροπούλου, γιατρός, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος κατά της Πυρηνικής και Βιοχημικής Απειλής. (http://mariasot.blogspot.gr/p/blog-page.html)

Πολιτική αργία μήτηρ πάσης αριστερής κακίας Φοίβος Κλαυδιανός

Πολιτική αργία μήτηρ πάσης αριστερής κακίας Φοίβος Κλαυδιανός Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 20 Οκτωβρίου 2016 12:00 “Η επίμονη Αριστερά”. Αυτός ήταν ο τίτλος που επέλεξε η “Αυγή” προκειμένου να συμπυκνώσει το μήνυμα που εξέπεμψε το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ομιλίες, το θερμό χειροκρότημα (για συγκεκριμένες από αυτές) και όσοι ξεχώρισαν στην εκλογή μελών της Κεντρικής Επιτροπής απέδειξαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκαταλείπει τον πόλεμο της διακυβέρνησης και ταυτόχρονα είναι αποφασισμένος να μη μετατραπεί σε κόμμα της mainstream “άχρωμης και άοσμης” Κεντροαριστεράς. Ωστόσο, ορισμένοι είχαν βιαστεί να προεξοφλήσουν ότι το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα επικύρωνε το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την οριστική μετάλλαξή του σε “ρηχό” κόμμα εξουσίας χωρίς ιδεολογικές ρίζες.

Όπως έγραψε ο πρώην γραμματέας του κόμματος Τάσος Κορωνάκης, θα σήμαινε “την απόλυτη προσαρμογή σε ένα μοντέλο διαχειριστικού κόμματος, που το ενώνει η παραμονή στην εξουσία και όχι η ιδεολογία ή το πολιτικό σχέδιο”. “Τώρα φοράει τον μανδύα της κρατικής εξουσίας και βρίσκεται απέναντι σε αυτά που ιστορικά πρέσβευε. Και αυτά θα επιβεβαιωθούν από το συνέδριο. Η δεξιά σοσιαλδημοκρατία έχει πια το κόμμα της” διατυμπάνιζε ο Περικλής Κοροβέσης. Αξιόλογοι και οι δύο, δεν θα τους ζητήσει κανείς να διορθώσουν αυτά που προέβλεψαν λίγο πριν από το συνέδριο και δεν επαληθεύτηκαν. Η δική τους ιστορία, όμως, απαιτεί να αναλογιστούν αν η επιλογή της “θέσης” του «πετροβολητή» του ΣΥΡΙΖΑ είναι και πολιτικά γόνιμη. Στ' αλήθεια, πιστεύουν ότι προσφέρουν με αυτόν τον τρόπο τις καλύτερες υπηρεσίες σε έναν αριστερό χώρο εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έχουν οιονεί καθοδηγητικό ρόλο; Ποιο είναι το αποτύπωμα αυτού του χώρου στην πολιτική σήμερα;

Θα μπορούσε να δεχτεί κάποιος αυτή την επιθετική στάση -τον μονομέτωπο αγώνα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ- για όσα σχετίζονται με το Μνημόνιο. Αλλά τι κάνει αυτός ο χώρος όταν η κυβέρνηση δίνει μάχες για πολύ βασικά πράγματα εναντίον του συντηρητισμού, όπως η απλή αναλογική ή ο διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Ακόμη κι αν αυτά θεωρούνται λίγα και δειλά βήματα σε σχέση με όσα πρέπει να γίνουν, γιατί δεν πιέζουν την κυβέρνηση για περισσότερα; Γιατί δεν ορθώνουν ένα κίνημα που θα απαιτεί περισσότερο ταξικές ιεραρχήσεις, γιατί δεν «τρίβουν στη μούρη» της κυβέρνησης προγραμματικές αιχμές που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο παράλληλο πρόγραμμα, γιατί δεν υπενθυμίζουν τις μεταρρυθμίσεις με αξιακό πρόσημο που ζητούσε χρόνια η Αριστερά και τώρα, που έχει τη νομοθετική εξουσία, τις καθυστερεί;

Αυτά τα ερωτήματα δεν χρίζουν γρήγορων απαντήσεων, ειδικά από όσους έχουν περιορίσει την πολιτική τους δράση τον τελευταίο χρόνο στο να βγάζουν τη χολή τους στα σόσιαλ μίντια. Από άλλους, όμως, υπάρχουν απαιτήσεις. Ο ρόλος της κινηματικής Αριστεράς δεν είναι να ποντάρει στην αποτυχία της Αριστεράς που επέλεξε να κυβερνά. Στο τέλος ο λογαριασμός θα είναι κοινός... όσο κι αν πετροβολούν. Ας θυμηθούν το '89.

Γερμανία: Παραλυμένη από το σοκ του Brexit

Γερμανία: Παραλυμένη από το σοκ του Brexit Μπαλή Κ. Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 26 Ιουνίου 2016 19:00 Ο Ιούνιος για τους Γερμανούς πολίτες είχε μόνο δύο ειδήσεις: Το Euro και το Brexit. Το πρώτο τους απασχόλησε και τους απασχολεί ομολογουμένως παραπάνω. Είναι -μέχρι τώρα- λόγος χαράς και μια ευκαιρία να επιδεικνύουν με πολιτικά ορθό τρόπο τον πατριωτισμό τους. Το δεύτερο τους απασχόλησε μέχρι την Πέμπτη... Ο Ιούνιος για τους Γερμανούς πολίτες είχε μόνο δύο ειδήσεις: Το Euro και το Brexit. Το πρώτο τους απασχόλησε και τους απασχολεί ομολογουμένως παραπάνω. Είναι -μέχρι τώρα- λόγος χαράς και μια ευκαιρία να επιδεικνύουν με πολιτικά ορθό τρόπο τον πατριωτισμό τους. Το δεύτερο τους απασχόλησε μέχρι την Πέμπτη ως επερχόμενος κίνδυνος, που τον ξόρκιζαν από το πρωί ώς το βράδυ, κι από το πρωί της Παρασκευής ώς περίπου... Αρμαγεδδώνα. Δεν ήταν μόνο το σύνολο του γερμανικού Τύπου που έλεγε “μη φεύγετε”, με το «Spiegel» να κάνει την έκκληση πρωτοσέλιδο και δη και στα αγγλικά. Δεν ήταν μόνο η αγωνία για τις αναταράξεις στην οικονομία, σε μια Ευρώπη βυθισμένη στην κρίση - έστω κι αν αυτή δεν τη βιώνουν οι Γερμανοί. Το πιο χαρακτηριστικό ήταν το σύνηθες ερώτημα που έθεταν οι δημοσιογράφοι σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ στους πολιτικούς, αλλά και σε οικονομικούς παράγοντες: “Αν φύγει η Βρετανία, όσο δύσκολος εταίρος κι αν είναι, ποιος θα είναι ο βασικός μας σύμμαχος για να πείθουμε -κάποιοι έλεγαν “πιέζουμε”- τις άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να τηρούν τη δημοσιονομική πειθαρχία”; Οι απαντήσεις ήταν κάθε φορά ασαφείς. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ότι οι Βρετανοί θα φύγουν. Κι οι... απαισιόδοξοι φρόντιζαν να κατηγορούν την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ ότι δεν είχε αρκετά «στενές» σχέσεις με τον Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον, ότι, για παράδειγμα, συντονιζόταν μόνο με τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ όταν πήγαινε στο Μινσκ να διαπραγματευτεί με τη Ρωσία το ουκρανικό. Λες και αν η βρετανογερμανική σχέση ήταν πιο αναβαθμισμένη, οι ψηφοφόροι στο Λονδίνο ή το Μάντσεστερ θα ήθελαν να μείνουν αγκαλιά με τους Γερμανούς, αυτούς “που νικήσαμε σε δύο πολέμους”.

O "απρόθυμος ηγεμόνας"... Κι όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε βγήκε πρώτος -εβδομάδες πριν- να απειλήσει τους Βρετανούς με το “έξω σημαίνει έξω”, ελάχιστοι αρθρογράφοι τού θύμισαν ότι οι απειλές δεν... αρέσουν. Οι περισσότεροι συστημικοί περιορίζονταν να προειδοποιούν για τις επιπλέον ευθύνες που θα υποχρεωθεί να αναλάβει ο “απρόθυμος ηγεμόνας” -η Γερμανία, δηλαδή- συνέβαινε... το μοιραίο. Κάποιοι πιο ρηξικέλευθοι -μαζί τους και στελέχη της Αριστεράς και των Πράσινων, σπανίως και κάποιος Σοσιαλδημοκράτης- έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για το πόσο μη ελκυστική είναι πλέον η Ευρώπη “του νεοφιλελευθερισμού και του γερμανικού μερκαντιλισμού” για τους λαούς της. Και επέμεναν ότι, με Brexit ή χωρίς, η Ευρώπη πρέπει να θυμηθεί τις ιδρυτικές αξίες της, να γίνει πιο δημοκρατική, πιο αλληλέγγυα, πιο διαφανής. Και μετά ήρθε το Brexit. Το μεγάλο σοκ. “Κι όμως, ο ήλιος ανέτειλε και σήμερα” ήταν το πρώτο πικρό σχόλιο του προέδρου της γερμανικής Βουλής Νόρμπερτ Λάμερτ, που ανήκει στη... φιλελεύθερη, άκρως ευρωπαϊκή τάση των Χριστιανοδημοκρατών.

...κι ο χαμένος σύμμαχος Η καγκελάριος βγήκε με επιδεικτική ψυχραιμία να μιλήσει για το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος, αποφεύγοντας τις εκκλήσεις και τους δραματικούς τόνους, προσπαθώντας να ακουστεί... ρουτινιάρικη, με τα ίδια αποσπάσματα που έχει πλειστάκις χρησιμοποιήσει σε πολλές ευρωπαϊκές ομιλίες της. Κι όμως, πολλοί εκτιμούν ότι η 24η Ιουνίου ήταν για τη Μέρκελ η πιο δύσκολη μέρα της καγκελαρίας της. Περισσότερο από την ημέρα που άνοιξε τα σύνορα στους πρόσφυγες, περισσότερο από την ημέρα που αποφάσισε να ανατρέψει την ενεργειακή της πολιτική μετά το πυρηνικό δυστύχημα της Φουκουσίμα. Σ' αυτά ήξερε πώς να αντιδράσει, ακόμη κι αν το κόμμα της έμενε... άφωνο με την αντίδραση. Όσο για την ελληνική κρίση, είχε το κόμμα -πλην ελαχίστων-, τις κυβερνήσεις συνασπισμού της και την κοινή γνώμη με το μέρος της. Αλλά στο Brexit; Η Μέρκελ ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να αντιδράσει. Άλλωστε, το δυνατό της χαρτί δεν ήταν ποτέ το όραμά της για την Ευρώπη. Τι επαναλαμβάνει πάντα; “Στην Ε.Ε. ζει το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά η Ε.Ε. ξοδεύει το 50% των κοινωνικών δαπανών παγκοσμίως”. Και τι συνάγει απ' αυτό; Ότι η Ευρώπη πρέπει να γίνει πιο ανταγωνιστική στην παγκοσμιοποίηση, ότι η Ευρώπη χρειάζεται την ΤΤΙΡ, ότι οι κοινοτικοί εταίροι -πρώτη απ' όλους η Γαλλία- πρέπει να “μεταρρυθμίσουν” την αγορά εργασίας τους. Σ' αυτά το Λονδίνο ήταν ο καλύτερος σύμμαχος του Βερολίνου. Και τώρα βγαίνει απ' το παιχνίδι. Το καλό σενάριο είναι να μπει στο παιχνίδι -αλλά ως αντίβαρο της πολιτικής της Μέρκελ- ο νυν κυβερνητικός εταίρος της, οι Σοσιαλδημοκράτες. Και να παλέψουν στ' αλήθεια γι' αυτό που δήλωσαν μετά το σοκ του δημοψηφίσματος: Για μια επανίδρυση της Ευρώπης. Το κακό σενάριο είναι, μόλις ξεμουδιάσουν απ' το σοκ, να επιστρέψουν στα... καρικώματα. Αλλά οι τρύπες στο ευρωπαϊκό πουλόβερ είναι πολύ μεγάλες και μπορεί να ξηλωθεί. Γιούνκερ: Δεν το λες μεγάλο έρωτα! Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ βιάζεται να ξεκινήσει το παζάρι για το διαζύγιο με τους Βρετανούς, καθώς θέλει να κόψει τη φόρα άλλων επίδοξων... φυγάδων. Αλλά ο Ντέιβιντ Κάμερον θέλει να κερδίσει χρόνο και είπε -σχεδόν βουρκωμένος- ότι πρέπει ένας άλλος καπετάνιος να πάρει στα χέρια το τιμόνι του πλοίου «Βρετανία» το φθινόπωρο, για να το πάει στον επόμενο προορισμό της. Μερικές ώρες αργότερα, το βράδυ της Παρασκευής, ο πρόεδρος της Κομισιόν επανήλθε δριμύτερος σε συνέντευξη στο γερμανικό κανάλι ARD. Εφόσον οι Βρετανοί αποφάσισαν να φύγουν, οι διαπραγματεύσεις πρέπει να ξεκινήσουν αμέσως, είπε ο Γιούνκερ, και υπενθύμισε σε εξίσου λυρικό ύφος στον Κάμερον ότι η Βρετανία δεν ήταν ποτέ ερωτευμένη με την Ευρώπη, οπότε πρέπει να βρεθούν γρήγορα πρακτικές λύσεις. «Δεν πρόκειται για ένα φιλικό διαζύγιο, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν επρόκειτο ακριβώς και για μια σφοδρή ερωτική σχέση» είπε ο Γιούνκερ. Άρα, γιατί πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον Οκτώβριο;

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ευρωζώνης αποτελεί πολιτική χρεοκοπία Γκούσταβ Χορν

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ευρωζώνης αποτελεί πολιτική χρεοκοπία Γκούσταβ Χορν | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 16.04.2016

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην κρίση της Ευρωζώνης αποτελεί πολιτική χρεοκοπία Σαλβαδόρ Νταλί, Ο αλχημιστής, 1962 Του Γκούσταβ Χορν* Ήταν λάθος εξαρχής. Ξεκινώντας από τη λανθασμένη παραδοχή, ότι η κρίση της Ευρωζώνης θα μπορούσε να ξεπεραστεί μόνο με τη βοήθεια του δοκιμασμένου σε κρίσεις ΔΝΤ, η γερμανική κυβέρνηση ήταν εκείνη που επέμενε περισσότερο από όλους στην ένταξη του ΔΝΤ ως ισότιμου εταίρου στην τρόικα, η οποία θα αναλάμβανε τον σχεδιασμό και την παρακολούθηση του ελληνικού προγράμματος διάσωσης. Πίσω από αυτό πιθανώς να κρυβόταν το γεγονός ότι δεν εμπιστευόταν απολύτως τα άλλα δύο μέλη της τρόικας, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ότι θα προωθούσαν τις περικοπές δαπανών που θεωρούνται αναγκαίες από το Βερολίνο. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προφανώς δεν είχε σχηματίσει καθαρή εικόνα για τις συνέπειες των πράξεών της.

Σε δίλημμα Το λάθος που εξαρχής θα μπορούσε κάποιος εύκολα να εντοπίσει, ήταν πολιτικής φύσεως: Προσκαλώντας το ΔΝΤ ως ισότιμο εταίρο, η Ε.Ε. παραδέχτηκε de facto ότι θεωρούσε τον εαυτό της ανίκανο να δώσει λύση στην κρίση της Ευρωζώνης από μόνη της. Με τη στάση της έστειλε ένα μήνυμα πολιτικής χρεοκοπίας. Τέλος, παραχώρησε ξεκάθαρα το δικαίωμα της συναπόφασης για την επίλυση ενός εσωτερικού ευρωπαϊκού προβλήματος σε άλλα μέλη του ΔΝΤ, ιδίως στις ισχυρές ΗΠΑ ή σε αναδυόμενες χώρες όπως η Βραζιλία και η Ινδία. Αυτό αποδυνάμωσε το πολιτικό βάρος της Ευρώπης. Από την οπτική γωνία της γερμανικής κυβέρνησης, αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι οικονομικές της προβλέψεις δεν επαληθεύθηκαν. Το ΔΝΤ στην πράξη αποδείχθηκε ότι δεν ήταν το γεράκι στο οποίο είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους για την περικοπή δαπανών, αλλά περιστερά που προκάλεσε φρίκη στους υποστηρικτές της σκληρής γραμμής στη Γερμανία. Και εδώ βρίσκεται η καρδιά του προβλήματος: στην αντιφατική φύση του αποκαλούμενου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας. Ακόμα και σήμερα η γερμανική κυβέρνηση πιστεύει ότι τα θεμελιώδη προβλήματα οφείλονται στον υπερβολικό δανεισμό και στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Και αυτά μπορούν να ξεπεραστούν μόνο μέσα από σκληρές περικοπές των δαπανών σε συνδυασμό με διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην αγορά εργασίας. Θεωρούσε ότι θα είχε την ισχυρή υποστήριξη του ΔΝΤ σε αυτή την ανάλυση και αυτό εξαρχής ήταν λάθος, όσον αφορά τόσο στην ανάλυση καθεαυτή όσο και στην «πίστη στη συμμαχία» εκ μέρους του ΔΝΤ.

Όλα εδώ πληρώνονται Όποιες και αν είναι οι αρχικές αιτίες, το πρόβλημα της Ελλάδας, όπως και των υπόλοιπων χωρών της Ευρωζώνης, είναι η έλλειψη ζήτησης. Η ζήτηση είναι ανεπαρκής επειδή ο συνδυασμός των σκληρών περικοπών στις δαπάνες και των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας έχει μειώσει δραστικά τα εισοδήματα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, μέσω των μισθολογικών περικοπών και της υψηλής ανεργίας. Όσοι, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ανέμεναν ότι η βελτιωμένη ανταγωνιστικότητα θα πυροδοτούσε την ανάπτυξη, έπεσαν πάνω στο εμπόδιο της ανεπαρκούς ζήτησης. Αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ελλάδας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, με την παραγωγικότητα της οικονομίας να ακολουθεί φθίνουσα πορεία, τα επίπεδα του χρέους δεν κατέστη δυνατό να μειωθούν, παρά την τεράστια χρηματοδότηση από τον ESM και το ΔΝΤ. Το ΔΝΤ αναγνώρισε αυτό το πρόβλημα εδώ και αρκετά χρόνια και έχει δηλώσει κατ' επανάληψη την προθυμία του να επιδιώξει ένα πρόγραμμα ηπιότερων περικοπών, το οποίο δεν θα είχε τόσο ισχυρές επιπτώσεις πάνω στη συνολική εγχώρια ζήτηση. Αλλά η γερμανική κυβέρνηση συγκεκριμένα -αφού έριξε το φταίξιμο για την οικονομική καταστροφή στις δήθεν δειλές προσπάθειες για περικοπές δαπανών- το απέρριψε. Το ΔΝΤ εδώ και χρόνια επισημαίνει τη λογική συνέπεια αυτής της αδιαλλαξίας: Αν δεν αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η Ελλάδα, τα επίπεδα του δημόσιου χρέους θα γίνουν δυσβάστακτα και η ελάφρυνση του χρέους αναπόφευκτη. Αυτή η εκτίμηση έχει μια σοβαρή συνέπεια: το ΔΝΤ δεν θα μπορεί θεσμικά πλέον να δίνει κονδύλια στην Ελλάδα και πρέπει να εγκαταλείψει την τρόικα.

Αυτό έχει φέρει τη γερμανική κυβέρνηση ενώπιον «τριπλού διλήμματος», το οποίο η ίδια δημιούργησε. Είτε θα ελαφρύνει το πρόγραμμα της περικοπής δαπανών είτε θα συμφωνήσει σε ελάφρυνση χρέους είτε απλώς θα αποδεχθεί την αποχώρηση του ΔΝΤ. Στο Βερολίνο δεν αρέσει καμία από τις τρεις επιλογές. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει τη δύναμη να εμποδίσει μόνο τις δύο από αυτές. Έτσι, θα χρειαστεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις συνομιλίες που διέρρευσαν, το ίδιο το ΔΝΤ ήδη σκέφτεται να οδηγήσει τα πράγματα στο φυσικό τους επακόλουθο. Το καλύτερο για την Ευρώπη και την Ελλάδα θα ήταν να υιοθετούνταν η πρώτη και η τρίτη επιλογή. Λογικό θα ήταν, από πολιτική άποψη, να αποχωρήσει το ΔΝΤ. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να συνεχίσει να παρέχει βοήθεια με τη μορφή τεχνικών συμβουλών. Εξίσου λογικό θα ήταν ένα πρόγραμμα ηπιότερων περικοπών, που θα βοηθούσε να αναζωογονηθεί η συνολική εγχώρια ζήτηση. Αλλά μια μεγάλη ελάφρυνση του χρέους θα ήταν προβληματική. Θα έπληττε υπερβολικά τους προϋπολογισμούς άλλων ευρωπαϊκών χωρών και θα αύξανε τα δικά τους επίπεδα χρέους. Θα ήταν ακόμη χειρότερα εάν η αβεβαιότητα για το δημόσιο χρέος ερχόταν ξανά στην επιφάνεια. Σε κάθε περίπτωση, η αναστολή του χρέους με τη μορφή μακρύτερων περιόδων αποπληρωμής και ακόμη χαμηλότερα επιτόκια θα ήταν βιώσιμη και χρήσιμη. Αλλά υπάρχει ένα γεγονός που δε μπορούμε να αγνοήσουμε: Η γερμανική κυβέρνηση θα χρειαστεί να μεταβάλει τη στάση της ως προς τα οικονομικά. Το σχέδιό της ήταν ανέκαθεν μη βιώσιμο - ευθύς εξαρχής. [Μετάφραση: Ζιζέλ Κανταλή, Τμ. Οικονομικής Πολιτικής Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ] * Ο Γκούσταβ Χορν (Gustav Horn) είναι επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Μακροοικονομικής Πολιτικής του Hans Böckler Stiftung της Γερμανίας. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Social Europe: https://www.socialeurope.eu/2016/04/44843/

Για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει πρώτα να τον ξέρεις καλά

Για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει πρώτα να τον ξέρεις καλά Χρήστου Δημήτρης | ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 07.03.2016 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ Γιατί οι εθνικοί ανταγωνισμοί για την παγκόσμια ηγεμονία κυριαρχούν και μάλιστα σήμερα γεννούν πολέμους ή στρατιωτικές επεμβάσεις περισσότερο από ποτέ; Πώς μπορεί ο καθένας ατομικά και πολύ περισσότερο ομαδικά, στα κόμματα, να καθορίσει την τακτική και τη στρατηγική που πρέπει και μπορεί να ασκηθεί στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να κάνει λεπτομερή διεθνή ανάλυση του κόσμου σήμερα; Χωρίς να έχουν μετρήσει τις δυνάμεις που κυριαρχούν, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους, ποιες πιθανές στρατηγικές συμμαχίες απαιτούνται και υπάρχουν για να δημιουργήσουν πλεονέκτημα στους στόχους που έχουν τεθεί; ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ο κόσμος σήμερα, 25 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της; Μετά την παταγώδη αποτυχία ενός σοσιαλισμού παντελώς γραφειοκρατικού και καθόλου δημοκρατικού, ο κόσμος, στο σύνολό του, λειτουργεί με τους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας και του εμπορίου. Δεν είναι ομοιόμορφος και τα περιθώρια κατανομής του παραγόμενου εθνικού πλούτου είναι μεγάλα, αρκεί να υπάρχει πλούτος προς διανομή. Υπάρχουν χώρες με εξαιρετικές δημόσιες υπηρεσίες, σπουδαίες παροχές κοινωνικής ασφάλισης, Υγείας και Παιδείας. Υπάρχουν χώρες με ισχυρά συνδικάτα, εγγυητές για την προστασία και την ποιότητα της εργασίας. Ένα όμως είναι βέβαιο. Οι οικονομίες είναι μεικτές, η ιδιωτική πρωτοβουλία ελεύθερη μέσα στους κανόνες που έχουν θεσπιστεί και οι οποίοι γίνονται ή επιβάλλεται να είναι σεβαστοί από όλους.

ΑΠΟ τη δεκαετία του 1980, στην Κίνα, έγινε αντιληπτό ότι αν δεν γίνουν σοβαρά ανοίγματα στην ελεύθερη ιδιωτική πρωτοβουλία, αυτό το κομματικό γραφειοκρατικό και δυσκίνητο σύστημα θα καταρρεύσει, καθώς ο τεράστιος ανθρώπινος πληθυσμός της χώρας δεν θα μπορούσε να επιβιώσει με τη σχεδιασμένη κεντρικά οικονομία. Η Κίνα και το Βιετνάμ σώθηκαν και η Κούβα σπεύδει να προσαρμοστεί, έστω και αργά. Όλοι οι άλλοι κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Και όχι μόνο κατέρρευσαν, αλλά τις κοινωνίες που εμφανίστηκαν έπειτα, μετά από 45 χρόνια σοσιαλιστικής εξουσίας, τις πήρε ο διάολος και σήμερα οι χώρες του Βίσεγκραντ κουνούν το... ακροδεξιό τους δάχτυλο στην Ε.Ε. για το θέμα των προσφύγων. Και όσοι νομίζουν πως ήταν εύκολο η Κίνα να γίνει, 25 χρόνια μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού, η δεύτερη οικονομία του κόσμου, που αλλάζει επίπεδο και, από χώρα εντάσεως εργασίας, γίνεται ταχύτατα οικονομία εντάσεως κεφαλαίου, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ οικονομία, μετά τα ανοίγματα του 1978 στην ιδιωτική πρωτοβουλία, είχε μέχρι το 2002 μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης πάνω 8%. Στην ίδια περίοδο, το εξωτερικό εμπόριο πραγματοποίησε μέσο ετήσιο ρυθμό αυξήσεως ίσο με 15%. Οι εισροές ξένων επενδύσεων ετησίως ήταν της τάξεως των 50 δισ. δολαρίων. Η Κίνα είναι σήμερα η δευτέρα μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο με ΑΕΠ της τάξεως των 6 τρισ. δολαρίων έναντι 9,5 τρισ. των ΗΠΑ. Σε όρους ΑΕΠ (ΡΡΡ), εκτιμάται ότι σε 15 χρόνια το ΑΕΠ της Κίνας θα υπερβεί το ΑΕΠ των ΗΠΑ. Τι συνέβη; Σύμφωνα με τον Zhu (2012), το στοιχείο που αποτελούσε τροχοπέδη στο να πετύχει η κινεζική οικονομία ρυθμούς σύγκλισης με τις ανεπτυγμένες οικονομίες ήταν ο διαρκώς μειούμενος δείκτης παραγωγικότητας της μαοϊκής περιόδου. ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ όμως την Κίνα. Είναι σήμερα ο κόσμος περισσότερο ήρεμος από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου; Τι συμβαίνει και, ενώ δεν υπάρχει για τη Δύση η απειλή του κομμουνισμού, συμπεριφέρεται έναντι της Ρωσίας σαν να είναι ακόμα κομμουνιστική χώρα; Γιατί οι εθνικοί ανταγωνισμοί για την παγκόσμια ηγεμονία κυριαρχούν και μάλιστα σήμερα, γεννούν πολέμους ή στρατιωτικές επεμβάσεις περισσότερο από ποτέ; Οι απαντήσεις υπάρχουν σε δύο βιβλία: Τη "Μεγάλη σκακιέρα" του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και την "Παγκόσμια τάξη" του Χένρι Κίσινγκερ. Και μάλιστα το μεγάλο πεδίο ελέγχου της παγκόσμιας τάξης που σημαίνει κυριαρχία είναι η Ευρασία.

ΚΑΙ στη δική μας "πολυκατοικία", την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ούτε αυτή εξαιρείται από τις εθνικές στρατηγικές που σήμερα τουλάχιστον είναι εμφανείς στο πρόσωπο της Γερμανίας. Αν η κατάσταση δεν αλλάξει και μάλιστα γρήγορα, η Ε.Ε. δεν θα μπορέσει να συνεχίσει προς την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωσή της. Η σημερινή διπλή δοκιμασία της οικονομικής κρίσης και της κρίσης του προσφυγικού προβλήματος έχουν ενισχύσει τουλάχιστον στις μεγάλες δυνάμεις τις διαθέσεις για κοινή αντιμετώπιση. Το πόσο αυτή η πορεία θα έχει καλό τέλος θα φανεί σύντομα από τη δική μας περίπτωση. Διαφορετικά, η Ευρώπη θα υποστεί τις συνέπειες του ανταγωνισμού κυριαρχίας στην Ευρασία μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας - Κίνας. ΑΥΤΟΣ είναι σε γενικές γραμμές ο σημερινός παγκόσμιος χάρτης. Με ποια πολιτική και ποιο μοντέλο μπορεί η χώρα μας να βγει αλώβητη από την κρίση και να τρέξει με ασφάλεια στην ανάπτυξη; Μπορεί να τα καταφέρει μόνη και έρημη, χωρίς συμμάχους, να σταθεί όρθια στον συγκεκριμένο αλληλοεξαρτούμενο κόσμο; Είναι απορίας άξιον πώς νέα παιδιά με επιστημονική κατάρτιση έχουν τόσο περιορισμένη ανακαλυπτική και ερευνητική διάθεση! Να μην αισθάνονται την ανάγκη της τεκμηρίωσης στις πολιτικές αναζητήσεις τους. Δηλαδή, τελείωσε το πείραμα και η ανάγκη του σοσιαλισμού; Η απάντηση τη διατύπωσε ο Πουλαντζάς: Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός, ή δεν θα υπάρχει. Ο σοσιαλισμός είναι συνδυασμός συνεχών μεταρρυθμίσεων και ανακατανομής του εθνικού πλούτου και όχι της εθνικής φτώχειας. Και όπως είπε πρόσφατα και ο Μπιλ Γκέιτς, μόνο ο σοσιαλισμός θα μπορέσει να σώσει τον πλανήτη. dchristou52@gmail.com ΜΟΤΟ Γιατί οι εθνικοί ανταγωνισμοί για την παγκόσμια ηγεμονία κυριαρχούν και μάλιστα σήμερα γεννούν πολέμους ή στρατιωτικές επεμβάσεις περισσότερο από ποτέ;

ΕΟΠΥΥ: Η «ανάταξη» του Έλληνα... ασθενή

ΕΟΠΥΥ: Η «ανάταξη» του Έλληνα... ασθενή Γεωργακόπουλος Τάκης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 04.03.2016 ΕΟΠΥΥ: Η «ανάταξη» του Έλληνα... ασθενή Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ Του ΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ* ''Κλέβω'' τον τίτλο από μια αποστροφή της ομιλίας του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη, στην πρόσφατη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Τμήματος Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ όπου έγινε, για πρώτη φορά νομίζω, παρουσίαση, αναφορά και συζήτηση των ζητημάτων που αφορούν στον Εθνικό Οργανισμό Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και όσων προβλημάτων σχετίζονται με αυτόν τον κρατικό ασφαλιστικό οργανισμό και των υπηρεσιών υγείας που χρηματοδοτεί τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο χώρο της ιατρικής. Οι λογής - λογής παθογένειες που είχαν επισημανθεί από τη συγκρότηση του ΕΟΠΥΥ αποτελούν βίωμα της νέας διοίκησης και συνάμα βασικό στόχο αλλαγών που απαιτούνται προκειμένου αυτός ο γίγαντας της δημόσιας ασφάλισης να μην μείνει με τα πήλινα πόδια, όπως τον πρωτοδημιούργησαν με τον νόμο 3918/2011... Το ζητούμενο, για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, αλλά και για τη νέα διοίκηση του οργανισμού, είναι να τον καταστήσει γίγαντα με στέρεα πόδια, να τον κάνει αξιόπιστο στα μάτια των ασφαλισμένων και ικανό να προσφέρει ασφαλείς και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας στους πολίτες. Δεν παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο ΕΟΠΥΥ, με τον τρόπο που δημιουργήθηκε, κουβαλάει από το 2012 μέχρι σήμερα, όλες τις παθογένειες, τα χρέη και τις υποχρεώσεις των παλιών ασφαλιστικών ταμείων που τον συγκρότησαν. * Ένας δημόσιος οργανισμός ασφάλισης που ξεκίνησε να λειτουργεί με... δανεικό ρεύμα (!) δεν αποτελεί και το καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση... * Χιλιάδες ανεξέλεγκτες υποθέσεις, με τα παραστατικά δαπανών των δικαιούχων εγκλωβισμένα σε χαρτοκιβώτια ή καταχωνιασμένα στα σακιά, σε υπόγεια κτηρίων των ταμείων, περιμένουν τους... εκκαθαριστές τους. * Ένας τεράστιος διοικητικός μηχανισμός, με διάσπαρτες υπηρεσίες σε 52-53 σημεία της χώρας, που στερείται οργανισμού λειτουργίας από το 2012 και υπηρεσιακού συμβουλίου, δημιούργησε διευθυντές με ανάθεση αλλά και ομάδες πατρίκιων και πληβείων στον χώρο των εργαζομένων! * Η αγορά των υπηρεσιών Υγείας γίνεται αρκετές φορές καθ' υπερβολήν, με ακριβές τιμολογήσεις φαρμακευτικών προϊόντων ή άλλων υγειονομικών υλικών, ακόμη και ιατρικών πράξεων, μοναδικών στον ιδιωτικό τομέα, αφού ο δημόσιος δεν είχε αφεθεί να δημιουργήσει την αναγκαία ιατροτεχνολογική υποδομή...

Πρέπει να πούμε πώς η λειτουργία του ΕΟΠΥΥ αποτελεί πλέον νομοτέλεια. Μπορεί ο Ν. 4238/14 να κατέστησε τον ΕΟΠΥΥ μοναδικό αγοραστή υπηρεσιών Υγείας για τους περίπου 10.000.000 ασφαλισμένους, αλλά τον οδήγησε ταυτόχρονα στην...' 'αφαλάτωση'', στερώντας του τον αναγκαίο ελεγκτικό μηχανισμό δαπανών, στα 52 σημεία - υπηρεσίες της επαρχίας! Παράλληλα, πολλαπλασίασε αντί να λύσει τα λειτουργικά του προβλήματα, όπως δεν άγγιξε και τις παθογένειες του παρελθόντος, ούτε ανέκοψε την υπερχρέωση του οργανισμού, παρά το ότι είναι γνωστό πως ο ΕΟΠΥΥ επιχορηγείται από τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και τον κρατικό προϋπολογισμό, σε ένα συνολικό ποσό που για το 2016 θα φθάσει τα 5,2 δισ. ευρώ, σχεδόν διπλάσιο από τον προϋπολογισμό του υπουργείου Υγείας. Η νέα κατάσταση Ζητούμενο σήμερα για την κυβέρνηση, την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας αλλά και τη διοίκηση του ΕΟΠΥΥ είναι να καταστήσουν τον οργανισμό αξιόπιστο καθολικό χρηματοδότη των υπηρεσιών Υγείας, για τον δημόσιο αλλά και για τον ιδιωτικό τομέα, σε όφελος των ασθενών. Η χρηματοδότηση δεν μπορεί παρά να γίνεται με κανόνες που θα θέτει ο ίδιος ο οργανισμός, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τους διακριτούς ρόλους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα Υγείας. Είναι αναγκαίο, η διοίκηση του ΕΟΠΥΥ να επιδείξει πλεόνασμα σεβασμού για το δημόσιο χρήμα που διατίθεται στον οργανισμό για την αγορά των αναγκαίων υπηρεσιών Υγείας. Αυτός ο στόχος μπορεί και να προκαλέσει συγκρούσεις με οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα που πλαγιοκοπούν τον ΕΟΠΥΥ αλλά και με παγιωμένες στρεβλές αντιλήψεις που μπορεί να ενδημούν στον ΕΟΠΥΥ. Είναι όμως στόχος αναγκαίος αλλά και εφικτός! Είναι ο στόχος της προσφοράς, στους ασθενείς πολίτες, των αναγκαίων υπηρεσιών Υγείας, όπως αυτές καθορίζονται από την ιατρική επιστήμη. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Τμήμα Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι Ο.Μ. Υγειονομικών οφείλουν να καταστούν παραγωγοί πολιτικής, όντας αρωγοί στην σκέψη αλλά και διαρκείς συνομιλητές και συνδιαμορφωτές αυτής της νέας πολιτικής. Το πρωτοβάθμιο Σύστημα Υγείας αποτελεί το κύριο στοίχημα για τη ριζοσπαστική Αριστερά και την υγειονομική της πολιτική. Ένα σύστημα ολιστικής αντιμετώπισης του ασθενή, με τις αναγκαίες υπηρεσίες σε ετοιμότητα, με ισότιμη πρόσβαση των ασθενών σε αυτές, με ισόνομη αντιμετώπιση κάθε υγειονομικού εργαζόμενου. Και πρέπει να πετύχει! Χρέος όλων είναι να βρεθούν τρόποι και διάθεση για να συντεθούν οι απόψεις και να διαμορφωθεί η διαφορετική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που θα αφήσει το δικό της κοινωνικό αποτύπωμα, ένα υγειονομικό σύστημα που θα εξυπηρετεί τον πολίτη ασθενή κι όχι τα καρτέλ του υγειονομικού χώρου. * Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ

Δύο πορείες ,δύο εκδοχές.

Δύο πορείες, δύο εκδοχές

Μανταδάκης Άγγελος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 16.02.2016 Δύο πορείες, δύο εκδοχές ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ Φανταστείτε τώρα, μετά το συνταρακτικό διήμερο (12-13 Φεβρουαρίου 2016) και ενώ αναμένεται με έντονο ενδιαφέρον η έναρξη του διαλόγου, μια νέα, αντίστροφη διαδήλωση, που ξεκινάει από την πλατεία Συντάγματος και κατευθύνεται προς την αγροτική καρδιά της χώρας. Οι διαδηλωτές αυτής της πορείας είναι διαφορετικοί από αυτούς της πρώτης. Συμμετέχουν πολλοί άστεγοι, κατηγορία που δεν εμφανίζεται ακόμα στην ύπαιθρο. Πολλοί άνεργοι, κυρίως νέα παιδιά που ψάχνουν επίμονα για το μέλλον τους. Και από το είδος αυτό η ύπαιθρος χώρα για την ώρα φαίνεται να υποφέρει λιγότερο. Πολλοί ανασφάλιστοι που δουλεύουν "μαύρα". Μοναχικοί χαμηλοσυνταξιούχοι που κατοικούν στις γκρίζες γειτονιές μέσα στα στενόχωρα διαμερίσματα, υποψήφια θύματα μιας άπονης βαρυχειμωνιάς, και φιγούρες ανθρώπων που τους έχουμε δει κάπου κοντά μας. Α! Στη διπλανή λαϊκή αγορά να μαζεύουν τους τελευταίους πεταμένους καρπούς... Η πρώτη είναι διαδήλωση των πιο ισχυρών του αγροτικού χώρου. Ζητούν να διατηρήσουν προνόμια. Σ' αυτούς τα τμήματα των πιο ακριβών τρακτέρ. Οι μεγαλοκτηματίες και οι νεοτσιφλικάδες, αλλά και μικρότεροι φοβισμένοι. Η δεύτερη είναι πεζοπορία... Δεν υπάρχουν πολλά Ι.Χ., μόνο παπάκια και κάποια ποδήλατα. Ζητούν περισσότερο κοινωνικό κράτος. Στις δύο παράλληλες πορείες ακούστηκαν και συνθήματα υπέρ της ενότητας, αλλά και εις βάρος της. Είναι υπερβολικό, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, να θεωρείται ζήτημα ζωής ή θανάτου ένας νόμος που προσπαθεί να βάλει μια τάξη στο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων και που ζητάει μια ελάχιστη εισφορά από τους αγρότες για να σταθεί όρθιο. Να πληρώνουν όλοι με βάση το εισόδημά τους για να έχουν περίθαλψη και ελπίδα συνταξιοδότησης σε λίγα χρόνια από σήμερα. Πώς να εξηγηθεί η φράση του συμπατριώτη μας αγρότη «τι να την κάνω τη σύνταξη αν είναι να πληρώνω;». Εγώ θα προτιμούσα τη φράση μιας εκπαιδευτικού του δημόσιου σχολείου, που μόλις βγήκε στη σύνταξη και χρειάστηκε να επισκεφθεί ένα γιατρό. Η επίσκεψη κόστιζε 40 ευρώ με απόδειξη και 30 χωρίς. Ο γιατρός τη ρώτησε: «Τι επιθυμείτε;». Εκείνη του απάντησε "40 ευρώ, γιατί θέλω να συνεχίσω να παίρνω τη σύνταξή μου". Ανάμεσα στην απάντηση του αγρότη και σε αυτή της εκπαιδευτικού, υπάρχει μια χαώδης διαφορά. Είναι και η ουσία του ζητήματος. Ή μάλλον οι δύο εκδοχές του.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΤΡΟΦΗ δυναμική.

Αριστερόστροφη δυναμική ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 27.01.2016 Της Τζώρτζιας Ρασβίτσου* Βιώνουμε μια οδυνηρή πραγματικότητα (εκτίοντας την ποινή μας αλλά και την ποινή κάποιου άλλου), το σύμπαν στροβιλίζεται γύρω μας με μεγάλη ταχύτητα και άγνωστες φυγόκεντρες δυνάμεις: οι επιστήμονες είναι στους δρόμους, οι αγρότες επίσης, η Ακροδεξιά κερδίζει έδαφος σε Γαλλία, Πολωνία, Φινλανδία, Ουγγαρία, η Μέση Ανατολή καίγεται. Συγχρόνως, ζούμε στην εποχή που η υπόλοιπη «Αριστερά» στην Ελλάδα, ενώ διαθέτει όραμα, εργατικό και επιστημονικό δυναμικό, έμπειρα στελέχη, αρνείται να βοηθήσει και πορεύεται κατακερματισμένη κρατώντας ως άλλοθι τη γνησιότητα της ιδεολογίας της. Το κάθε κόμμα στην Ελλάδα που ονοματίζεται αριστερό ή κομμουνιστικό δεν θέλει να λερώσει το όνομά του, συμπλέοντας με μια κυβέρνηση που στιγματίστηκε υποκύπτοντας στον εκβιασμό να παραδώσει οράματα και υποσχέσεις σ' ένα ακραίο καπιταλιστικό σύστημα, που παραπαίει καταπίνοντας λαούς. Έτσι, τίμιοι αγωνιστές το έβαλαν στα πόδια, προτιμώντας (ακόμη και χαιρέκακα) να ανάγουν τους εαυτούς τους σε παρατηρητές των εκβιασμών και του ξεχαρβαλώματος της έννοιας αριστερός, προκειμένου να έχουν καθαρή συνείδηση και την ικανοποίηση ότι ουδέποτε συμμετείχαν σε συνθηκολογήσεις, ουδέποτε ξεπούλησαν τα ιδανικά τους περί κοινωνικής δικαιοσύνης, ουδέποτε υπέκυψαν. Κι όμως, κάτι ξεπούλησαν χωρίς να το καταλάβουν: Την ορμή της κοινωνίας. Σε μια κρίσιμη για τη χώρα περίοδο, δίχασαν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, που είχε τα ίδια οράματα, τις ίδιες επιδιώξεις και τα ίδια συμφέροντα, υψώνοντας ανάμεσά της κομμουνιστικά τείχη, αριστερούλικα τοιχαλάκια ή ακολουθώντας ρυάκια αμφίβολων εκβολών. Διέσπειραν τον φόβο όχι της πτώχευσης, αλλά του ρίσκου της ιδεολογικής ολίσθησης και προτίμησαν τη σιγουριά και τη θαλπωρή των αγνών τους ιδανικών. Στέρησαν έτσι από την κοινωνία την ευκαιρία να αγωνιστεί ενωμένη όταν και όπου έπρεπε. Κι έμειναν ν' αναρωτιούνται ποιος είναι περισσότερο προδότης, ποιος περισσότερο αριστερός, ποιος έχει περισσότερο ήθος, ξεσκονίζοντας τ' απολιθώματά τους. Σήμερα, έχοντας ήδη νιώσει τη βαρβαρότητα των αγορών στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, έχοντας διαπιστώσει με αμηχανία και απογοήτευση πόση Αριστερά χωράει στη σημερινή Ευρώπη, η ελπίδα της ελληνικής κοινωνίας εναπόκειται στην ίδια της την αριστερόστροφη δυναμική, στα αντανακλαστικά της να αντιστέκεται στις παραβιάσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και στην αυτοκριτική της, ώστε να αναλάβει τις ευθύνες της από το παρελθόν και το παρόν. * Η Τζώρτζια Ρασβίτσου είναι συμβολαιογράφος

Μάχες, νίκες, ήττες, συμβιβασμοί και... νέες διαπραγματεύσεις

Μάχες, νίκες, ήττες, συμβιβασμοί και... νέες διαπραγματεύσεις Αγουρίδης Γιάννης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 25.12.2015 Μάχες, νίκες, ήττες, συμβιβασμοί και... νέες διαπραγματεύσεις Του Γιάννη ΑΓΟΥΡΙΔΗ

Αναμφίβολα, η χρονιά που εκπνέει σε λίγες ημέρες τα είχε όλα, σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, για τη χώρα μας. Πρώτη φορά κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά, τον νεότερο Έλληνα πρωθυπουργό, εκλογές, σκληρές διαπραγματεύσεις, δημοψήφισμα, απειλές για Grexit, τον... διάττοντα αστέρα της πολιτικής Γιάνη Βαρουφάκη, κλειστές τράπεζες, capital controls, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, Μνημόνιο και νέες διαπραγματεύσεις, οι οποίες θα συνεχιστούν. Αν το πρώτο επτάμηνο μπορεί να συμπυκνωθεί στη φράση του Αλέξη Τσίπρα προς τον Πολ Μέισον, για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ "This is a coup", "Νομίζω πως χάσαμε χρόνο. Στο τέλος μάς τελείωσαν τα χρήματα και οι δυνάμεις. Αν το ήξερα αυτό, θα είχα πάρει πιο γενναίες αποφάσεις από την αρχή", η δεύτερη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έχει επιτύχει σταθεροποίηση της κατάστασης της χώρας, έχοντας καταστρώσει ένα πλάνο επιστροφής στην ανάπτυξη για το 2016 που βρίσκεται προ των πυλών. Η "Αυγή" της Κυριακής προχωρά σε ανασκόπηση των διαπραγματεύσεων του 2015, καταγράφοντας τις νίκες, τις ήττες, αλλά και την πορεία της κυβέρνησης Πρώτη φορά Αριστερά στην Ελλάδα 25 Ιανουαρίου 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ νικάει στις εκλογές με διαφορά 8,5% από τη Ν.Δ. και 149 έδρες. Ο Αλέξης Τσίπρας συγκροτεί κυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. και εξαγγέλλει «διαπραγμάτευση για δίκαιη λύση», χαρακτηρίζοντας παρελθόν την τρόικα. Ακόμη, η κυβέρνηση, διά του Γιάνη Βαρουφάκη, ζητάει ένα πρόγραμμα - γέφυρα, ώστε να δοθεί χρόνος για αναδιάρθρωση του χρέους. Ναι στη σύγκρουση με την τρόικα λένε 7 στους 10 Έλληνες. Οι ξένοι οίκοι θεωρούν πιστωτικά αρνητική την εκλογή ΣΥΡΙΖΑ και προαναγγέλλουν υποβαθμίσεις. Μία ημέρα μετά τις εκλογές, η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ δηλώνει ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες και η Ελλάδα δεν μπορεί να ζητήσει ειδική μεταχείριση.

Ουάου... Στις 28 Ιανουαρίου πραγματοποιείται συνάντηση Τσίπρα με τον τότε "αμήχανο" πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, με τον δεύτερο να εύχεται να "παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη". Στις 29 Ιανουαρίου, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης συναντάται με τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, με τον πρώτο να αναφέρει για την τρόικα ότι "εμείς, με αυτήν τη σαθρά δομημένη επιτροπή δεν θα συνεργαστούμε". Ο Ολλανδός... γεωπόνος, εκνευρισμένος βγάζει το ακουστικό που είχε για τη μετάφραση ψιθυρίζοντας στο αυτί του υπουργού "Μόλις σκότωσες την τρόικα», με τον Γιάνη να απαντά το περίφημο "Ουάου". Συμφωνία - γέφυρα Το πρώτο σοκ των αγορών διαδέχεται η αισιοδοξία της διαπραγμάτευσης για συμφωνία - γέφυρα. Ο Ομπάμα καλεί την Ευρώπη να ξεφύγει από τη λιτότητα και η τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τσίπρα ερμηνεύεται ως έμμεση στήριξη. Ξεκινούν οι διεθνείς επαφές Βαρουφάκη με Σαπέν (Γάλλο ΥΠΟΙΚ), Ντάισελμπλουμ, Βίζερ (πρόεδρος EWG) κ.ά., αλλά και του Τσίπρα με ομολόγους του, με τον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντζι να του χαρίζει μια γραβάτα, την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός αρνείται να φορέσει μέχρι να "κουρευτεί το χρέος". Η Ελλάδα απορρίπτει τη δόση των 7 δισ. ευρώ και ζητάει συνολική διαπραγμάτευση. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης καθησυχάζει τους επενδυτές των τραπεζών, λέγοντας ότι δεν θα θιγούν τα συμφέροντα των ιδιωτών. Ο πρόεδρος της Ε.Ε. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για «αλλαγές» στη συμφωνία για το χρέος και ο Ντάισελμπλουμ προειδοποιεί ότι, αν ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόσει το προεκλογικό του πρόγραμμα, θα εκτροχιάσει τον Προϋπολογισμό, ενώ γίνονται «φιλικές δηλώσεις» για χρηματοδοτική στήριξη από τη Ρωσία. Στις 4 Φεβρουαρίου, η ΕΚΤ αποφασίζει να σταματήσει να δέχεται (από τις 11/2) ως ενέχυρα τα ελληνικά ομόλογα, αφήνοντας ως κύρια πηγή χρηματοδότησης των τραπεζών τον ΕLA. Δύο 24ωρα μετά απορρίπτει και το αίτημα για έκδοση επιπλέον εντόκων και η Ευρωζώνη ξεκινά την πίεση απέναντι στο αίτημα της Αθήνας για πρόγραμμα - γέφυρα, ζητώντας παράταση του υφιστάμενου προγράμματος. Η Αθήνα αλλάζει την τακτική της για το χρέος και πλέον δεν μιλάει για «κούρεμα», αλλά για «έξυπνα εργαλεία». Στην πρώτη συνάντηση Σόιμπλε - Βαρουφάκη, οι δύο υπουργοί διαφώνησαν ανοιχτά σε όλα τα θέματα. Το EuroWorking Group ζητάει κοστολογημένα μέτρα από την Ελλάδα, ο υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ συναντά τον Γ. Δραγασάκη και τον Γ. Στουρνάρα στην Αθήνα. Ανθρωπιστική κρίση Στις 8 Φεβρουαρίου, σε μια πολύ φορτισμένη ομιλία στη Βουλή, ο Αλέξης Τσίπρας τονίζει ότι η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Πρόκειται για μήνυμα το οποίο διαχέεται σε όλη την Ευρώπη. Στις Βρυξέλλες, το επεισοδιακό Eurogroup της 11ης Φεβρουαρίου δεν καταλήγει καν σε ανακοινωθέν, καθώς, με εντολή Τσίπρα, ο Βαρουφάκης δεν συναινεί. Ακολουθεί η πρώτη σύνοδος κορυφής για τον πρωθυπουργό, οπότε και συναντά για πρώτη φορά τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Είναι η περίοδος που, ενόσω διεξάγονταν τεχνικές διαπραγματεύσεις και πολιτικές επαφές, ο Γιούνκερ υποστήριζε ότι οι δύο πλευρές απέχουν πολύ και από τη συμφωνία και τον πολιτικό συμβιβασμό, ο Ντάισελμπλουμ εξέφραζε την απαισιοδοξία του και θεσμικοί της Ε.Ε., όπως ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, προσπαθούσαν να «μαζέψουν» την κινδυνολογία για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Ούτε το Eurogroup της 16ης Φεβρουαρίου έφερε αποτέλεσμα, παρά επιδείνωσε τις σχέσεις των δύο πλευρών. Η πρόταση για παράταση του προγράμματος απορρίφθηκε, ενώ ακολούθησαν αποκαλύψεις για κείμενο συμφωνίας τετράμηνης μεταβατικής περιόδου, που αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή από τον Ντάισελμπλουμ, και στο οποίο δεν συναίνεσε, με εντολή του πρωθυπουργού, ο Βαρουφάκης. Επιστροφή του Grexit Eπενδυτικές τράπεζες, διεθνή μέσα ενημέρωσης και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν πλέον αρχίσει να μιλούν καθημερινά για Grexit, ενώ κυβέρνηση και δανειστές προετοιμάζονται πυρετωδώς για νέο Eurogroup στις 20 Φεβρουαρίου. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δηλώνει ότι «Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν αποτελεί μονόδρομο». Στις 19/2 υποβάλλεται πλέον επίσημα το αίτημα παράτασης της δανειακής σύμβασης και στο κρίσιμο Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου επιτυγχάνεται συμφωνία για τετράμηνη «γέφυρα» μέχρι το τέλος Ιουνίου. Δημιουργική ασάφεια Είναι η περίοδος της «δημιουργικής ασάφειας». Σε αυτό το χρονικό διάστημα οι δανειστές προειδοποιούσαν και η ελληνική πλευρά κέρδιζε χρόνο για διαπραγμάτευση. Σόιμπλε και Μέρκελ έκοψαν κάθε κουβέντα για εκταμίευση κεφαλαίων πριν από την ολοκλήρωση του προγράμματος και η ΕΚΤ έδωσε εντολή στις τράπεζες να σταματήσουν να αυξάνουν την έκθεσή τους σε έντοκα. Η κυβέρνηση άρχισε να μιλά για δυσκολίες αποπληρωμής των δανείων από τον Ιούλιο και παράλληλα να συγκεντρώνει τα διαθέσιμα των δημόσιων φορέων. Στο παρασκήνιο έχει ανάψει πλέον για τα καλά η συζήτηση για τρίτο πακέτο 30 - 50 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα, ενώ σε αυτή τη συγκυρία αρχίζουν να φουντώνουν σενάρια ατυχήματος ή Grexit, στα οποία η κυβέρνηση απαντούσε με απειλές για εκλογές ή δημοψήφισμα. Στις 3 Μαρτίου, η κυβέρνηση καταθέτει στη Βουλή νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, παρά τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων. Δικαίωμα "ιδιοκτησίας" των μεταρρυθμίσεων Η μίνι (επταμερής) σύνοδος κορυφής για την Ελλάδα και η νέα παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα υπέρ μιας «βιώσιμης λύσης» άνοιξαν χαραμάδα αισιοδοξίας, με τον Τσίπρα να έχει συνάντηση με Μέρκελ, Ολάντ, Ντράγκι, Τουσκ, Γιούνκερ, όπου τους ζητάει πολιτική λύση. Η κυβέρνηση κέρδισε το δικαίωμα να καταρτίσει εκείνη τη λίστα με τις μεταρρυθμίσεις, αλλά για ακόμη μια φορά δεν πήρε χρήματα. Αυτό το μικρό κύμα αισιοδοξίας είχε ημερομηνία λήξης τη συνάντηση Τσίπρα - Μέρκελ στο Βερολίνο στις 23 Μαρτίου, καθώς, παρά το καλό κλίμα που επικράτησε, η κατάσταση δεν άλλαξε. Το EuroWorking Group που ακολούθησε στις 25/3 είχε ως αποτέλεσμα η Αθήνα να χάσει και τα 1,2 δισ. ευρώ του ΤΧΣ. Κίνα και Ρωσία Οι συζητήσεις με τα τεχνικά κλιμάκια χωλαίνουν, η κυβέρνηση αναζητάει υποστήριξη από την Κίνα και τη Ρωσία και διοχετεύει σενάρια στάσης πληρωμών προς το ΔΝΤ. Οι εκροές καταθέσεων αυξάνονται, ενώ η ΕΚΤ στηρίζει μέσω του ELA, αλλά αρνείται την αύξηση του ορίου έκδοσης εντόκων. Η δήλωση του πρωθυπουργού «θα πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις και όχι το ΔΝΤ εάν δεν πάρουμε τη δόση», αλλά και οι δηλώσεις υπουργών και στελεχών της κυβέρνησης ότι η κυβέρνηση προτιμά να πληρώσει τις εσωτερικές υποχρεώσεις της και όχι τους δανειστές χτύπησαν το καμπανάκι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οπότε πραγματοποιήθηκε το ταξίδι - αστραπή του Γιάνη Βαρουφάκη στη Νέα Υόρκη για συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ. Είναι ο μήνας κατά τον οποίο τα σενάρια της χρεοκοπίας επιστρέφουν δριμύτερα και η συζήτηση για το Grexit εκτραχύνεται. Η αγορά επιβαρύνεται από τη φημολογία για νέες μεγάλες αυξήσεις κεφαλαίου και σενάρια bail in στις τράπεζες. Επιπλέον, αρχίζουν να διατυπώνονται οι πρώτες εκτιμήσεις για επιστροφή της οικονομίας στην ύφεση. Από το ταξίδι Τσίπρα στη Μόσχα προκύπτουν αναφορές για έμμεση χρηματοδότηση μέσω του αγωγού Turkish Stream. Απομόνωση Βαρουφάκη Στο περιβόητο Eurogroup της 24ης Απριλίου η πρώτη εικόνα είναι πως Ελλάδα και δανειστές οδηγούνται προς τη ρήξη. Ο Γ. Βαρουφάκης απομονώνεται από τους ομολόγους του, δημοσιοποιούνται σκληροί χαρακτηρισμοί εναντίον του και η κυβέρνηση αποφασίζει να διευρύνει τη διαπραγματευτική ομάδα με Τσακαλώτο, Σαγιά, Χουλιαράκη. Είχε προηγηθεί νέα συνάντηση Τσίπρα - Μέρκελ, με την περιβόητη δήλωση «Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να μη μείνει η Ελλάδα από ρευστό». Σταδιακά άρχισε να γίνεται αντιληπτή η προσπάθεια αποκατάστασης της εμπιστοσύνης μέσα από δηλώσεις, όπως, λ.χ., του Ντάισελμπλουμ ότι «Δεν αποτελεί επιλογή το Grexit» ή του Ντράγκι ότι «Η συμμετοχή στο ευρώ είναι αμετάκλητη». Ταυτόχρονα, όμως, ανοίγει η συζήτηση περί κουρέματος των ενεχύρων των ελληνικών τραπεζών. Πρόοδος πριν από την κρίση Το Eurogroup της 11ης Μαΐου ολοκληρώνεται για πρώτη φορά με σαφή «δήλωση προόδου» των διαπραγματεύσεων, αλλά ακόμη σαφέστερο είναι το μήνυμα των δανειστών ότι, αν δεν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, δεν θα υπάρξει αποδέσμευση χρημάτων, ούτε θα ανοίξει ο διάλογος για διευθέτηση του χρέους. Ο χρόνος, πλέον, κυλά αντίστροφα για κατάληξη των διαπραγματεύσεων πριν από το τέλος Μαΐου, καθώς, κατά τον Γ. Βαρουφάκη, από εκεί και μετά θα υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας. Το δημοψήφισμα παραμένει ως όπλο πάνω στο τραπέζι, όχι όμως υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά των δανειστών, οι οποίοι εκτιμούν ότι ένα αποτέλεσμα υπέρ του ευρώ θα αποδυνάμωνε πλήρως τη διαπραγματευτική τακτική της Αθήνας. Πληρώνεται η δόση των 750 εκατ. ευρώ προς το ΔΝΤ και τα ταμειακά διαθέσιμα βρίσκονται στο κόκκινο. Στις 18 Μαΐου, με ένα πολυσέλιδο κείμενο που τιτλοφορείται «Σημείωμα βοήθειας για την Ελλάδα», το οποίο φτάνει σε όλους τους εμπλεκόμενους -στις διαπραγματεύσεις και τις αποφάσεις- φορείς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέτει τις προϋποθέσεις για να ξεκλειδώσει η βοήθεια από το EFSF προς την Ελλάδα εντός του Ιουνίου και να υπάρξει συνολική συμφωνία μέχρι το φθινόπωρο. Στο Eurogroup και τη σύνοδος κορυφής που πραγματοποιούνται στη Ρίγα [σ.σ.: στο πρώτο ο Βαρουφάκης παραδέχεται ότι καταγράφει τους συνομιλητές του] δεν βρίσκεται λύση. Ακολουθεί μπαράζ συζητήσεων χωρίς επίσης να προκύπτει λύση. Οι 47 σελίδες και το δημοψήφισμα Το χαρτί του δημοψηφίσματος άρχισε να συζητείται εντόνως μετά τη συνάντηση που είχε ο πρωθυπουργός, στις αρχές Μαΐου, με τους Γιούνκερ, Ντράγκι και Λαγκάρντ. Ο Αλέξης Τσίπρας, αφότου δέχτηκε τα πρώτα τελεσίγραφα από τους θεσμούς ώστε να αποδεχθεί τις προτάσεις τους για συμφωνία, αποφασίστηκε σε επαφές που είχε με τους στενούς του συνεργάτες να είναι έτοιμοι για το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος εάν δεν καμφθεί η αδιαλλαξία των εταίρων. Ακολούθησε νέα συνάντηση του πρωθυπουργού με Μέρκελ και Ολάντ, με τον Τσίπρα να γίνεται αποδέκτης νέου τελεσιγράφου, ότι δηλαδή θα πρέπει σε 24 ώρες να αποφασίσει σχετικά με την πρόταση για πεντάμηνη παράταση με χρηματοδότηση 15,5 δισ. ευρώ. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός μίλησε με τους στενούς του συνεργάτες στην κυβερνητική επιτροπή και αποδέχθηκε την πρόταση πολλών υπουργών για προσφυγή στον λαό. Κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν ήδη από την παραμονή για την «τρίτη, κατά σειρά, προσπάθεια παγίδευσης της κυβέρνησης από τους δανειστές», δεδομένου ότι οι θεσμοί έκαναν τη μία ημέρα δεκτή την ελληνική πρόταση ως βάση συζήτησης, ενώ την επομένη ακύρωσαν την αποδοχή, επανέφεραν τη δική τους πρόταση και κάλεσαν σε συνάντηση τον Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες. Ως «δεύτερη παγίδευση» ανέφεραν την απόφαση του Ζ. Κλ. Γιούνκερ στις 3 Ιουνίου να επιδώσει στον πρωθυπουργό, «εκ μέρους των θεσμών», το πεντασέλιδο των «σκληρών» προτάσεων ως απάντηση στο 47σελιδο ελληνικό κείμενο, ενώ στις 5 Ιουνίου δεν πληρώθηκε η δόση για το ΔΝΤ. Και ως «πρώτη παγίδευση», τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, η οποία δεν συνοδεύθηκε από χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην ταμειακή ασφυξία της χώρας - το «λάθος» της αποδοχής αυτής της συμφωνίας. Σημειώνεται ότι στις 14 Ιουνίου έχει αποχωρήσει άπραγη η ελληνική κυβέρνηση από τις Βρυξέλλες, ο Ντόναλτ Τουσκ έκανε λόγο για "Game over" και στις 26 Ιουνίου ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει το δημοψήφισμα, ενώ τρεις μέρες αργότερα ανακοινώνεται η επιβολή capital controls από την κυβέρνηση, αφού η ΕΚΤ έκλεισε τις στρόφιγγες χρηματοδότησης προς τη χώρα μας, καθώς από την 30ή Ιουνίου η Ελλάδα είναι εκτός προγράμματος. "Όχι" και 17 ώρες διαπραγμάτευση Παρά την προπαγάνδα των εγχώριων ΜΜΕ, τις απειλές των ξένων για Grexit και τις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, στις 5 Ιουλίου οι πολίτες ψηφίζουν "Όχι" στην πρόταση Γιούνκερ, με ποσοστό 61,31%, διαψεύδοντας όλες τις δημοσκοπήσεις. Ακολούθως, παραιτείται ο Γιάνης Βαρουφάκης και στη θέση του τοποθετείται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Από τις 6 έως και τις 12 Ιουλίου ακολουθεί μπαράζ απειλών από Τουσκ, Γιούνκερ, Σόιμπλε και αφού έχει ολοκληρωθεί το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών υπό τον Προκόπη Παυλόπουλο. Σε συμφωνία κατέληξε η ολονύχτια συνεδρίαση της συνόδου κορυφής για την Ελλάδα τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου. Ύστερα από θρίλερ 17 ωρών, οι εννέα ηγέτες της Ευρωζώνης κατέληξαν σε ομόφωνη απόφαση. Εκείνη τη νύχτα το τελεσίγραφο που καταθέτουν οι Ευρωπαίοι προκαλεί οργή: Εκατομμύρια χρήστες του Twitter αντιδρούν. Το hashtag #ThisIsACoup κάνει τον γύρο του πλανήτη... «Δώσαμε μια σκληρή μάχη έξι μήνες τώρα. Μέχρι τέλους παλέψαμε για να διεκδικήσουμε ό,τι καλύτερο για μια συμφωνία που θα δώσει την ευκαιρία στη χώρα να σταθεί στα πόδια της» δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ύστερα από την επιτυχή κατάληξη των μαραθώνιων διαβουλεύσεων για το ελληνικό θέμα, στις Βρυξέλλες, στην οποία κατάφερε το Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας να έχει έδρα την Ελλάδα. Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι ο Β. Σόιμπλε είχε εκπονήσει πενταετές σχέδιο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, το οποίο και παρουσιάστηκε στους ομολόγους του. Στις 14 Ιουλίου κατατίθεται στη Βουλή η συμφωνία, με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη να ζητάει από τον Αλέξη Τσίπρα να μην προχωρήσει, και στις 16 Ιουλίου εγκρίνεται, με 39 απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Την επόμενη ημέρα εγκρίνεται το δάνειο - γέφυρα των 7,16 δισ. ευρώ και ξεκινάει αγώνας δρόμου για μια συνολική συμφωνία. Στις 20 Ιουλίου ανοίγουν ξανά οι τράπεζες και στις 22 περνούν από τη Βουλή τα δεύτερα προαπαιτούμενα, με 31 απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το συνολικό πακέτο κλείνει στις 11 Αυγούστου, ενώ σε μια θυελλώδη συνεδρίαση, που ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε το πρωί της 14ης, η Βουλή λέει ναι στη συμφωνία. Την ίδια ημέρα εγκρίνεται από το Eurogroup η πρώτη δόση των 26 δισ. ευρώ. Στις 20 Αυγούστου ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιεί διάγγελμα στο οποίο προκηρύσσει εκλογές, λέγοντας ότι "Η λαϊκή εντολή εξάντλησε τα όριά της". Δεύτερη φορά Αριστερά και ομαλοποίηση διαπραγματεύσεων Στις 20 Σεπτεμβρίου έρχεται και πάλι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Σχηματίζει κυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. και ξεκινάει διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για την ολοκλήρωση των πρώτων προαπαιτούμενων, με τις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών να ομαλοποιούνται. Οι συζητήσεις πραγματοποιούνται στο Χίλτον και ολοκληρώνονται τον Οκτώβριο. Με την ψηφοφορία επί του πολυνομοσχεδίου στις 17 Οκτωβρίου εγκρίθηκαν τα προαπαιτούμενα που «ξεκλείδωσαν» τα 2 δισ. ευρώ στη βάση της συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών για το τρίτο πρόγραμμα στήριξης. Στις 31 Οκτώβρη ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των stress tests για τις ελληνικές τράπεζες και ξεκινάει η διαδικασία ανακεφαλαιοποίησής τους. Παράλληλα, αρχίζει η διαπραγμάτευση των δεύτερων προαπαιτουμένων, η οποία "κλείνει" σύντομα, και στις 15 Δεκεμβρίου ανοίγει ο δρόμος εκταμίευσης της υποδόσης του 1 δισ. ευρώ, όταν λίγες ημέρες πριν έχει ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, με το Δημόσιο να βάζει, μέσω ΤΧΣ, μόλις 5,4 δισ. ευρώ από τα 25 δισ. ευρώ που προέβλεπε η συμφωνία του καλοκαιριού.

Μινώταυρος, Πιτυοκάμπτης, Σκίρρωνας και Προκρούστης.

Μινώταυρος, Πιτυοκάμπτης, Σκίρρωνας και Προκρούστης.

Ήταν απλοί μύθοι οι άθλοι του Θησέα ή η ιστορική απαρχή του χρυσού αιώνα της Αρχαίας Αθήνας; Η υποχώρηση στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό και τον γερμανικό δημοσιονομικό κορσέ του Ιούλη είναι πορεία στην ομίχλη ή κέρδος χρόνου και προοπτική ανάκαμψης για το σήμερα; Η βεβαρυμμένη καθημερινή μας ζωή , η εσωτερική λεγομένη πολιτική δεν αφήνει πολλά ερωτήματα δοκησισοφίας μόνο προβλήματα που ζητούν εναλλακτικές του συστήματος των 40 χρόνων συντηρητικής διακυβέρνησης λύσεων. Τα προβλήματα με τη μορφή μυθικών ανθρωπόμορφων τεράτων ζητούν να εξοντωθεί η δίκαιη και χειμαζόμενη κοινωνία των Ελλήνων. Εν αρχή η λιτότητα και οι επιπτώσεις της στο μέλλον των νέων, που να στηριχτούν να φτιάξουν οικογένεια να βρουν δουλιά με σταθερές συνθήκες εργασίας και ασφάλισης, να σκεφτούν ζητήματα υγείας και ασφάλισης γηρατειών όταν τα μνημόνια έχουν προκαλέσει 1,5 εκατ ανέργους και 2,6 εκατομ. πτωχοποιημένους; Είναι τελικά το πρόβλημα του χαμένου ονείρου, του ελλείποντος χαμόγελου και της υπογεννητικότητας στη Χώρα. Αν θέλουμε να ανακάμψουμε έπρεπε άμεσα να συμβάλουμε στη μείωση των τιμών ΔΕΗ, νερού και ειδών βασικής διατροφής. Να ελέγχουμε το 60% σήμερα ανασφάλιστης εργασίας να ισχυροποιήσουμε τους μηχανισμούς που βρίσκουν εκατοντάδες εταιρείες να δουλεύουν με ισχνούς μισθούς, με ανασφάλιστους εργαζόμενους, με ελαστικά ωράρια και απλήρωτη εργασία. Οι Μανωλάδες και τα σκλαβοπάζαρα, οι εταιρείες τηλεφωνητριών και καθαριστριών τα delivery και τα σουβλατζίδικα δεν είναι δουλιές που χτίζουν οικογένειες αλλά είναι οι μόνες υπάρχουσες!

Ο έλεγχος των αλυσίδων τροφίμων από ολιγοπώλια με συντεταγμένη σε τραστ πολιτική τιμών ιδίων προϊόντων και οι μεταφορές τους από τις χώρες παραγωγής και μεταποίησης ιδίως με φορτηγά εταιρειών συγκεκριμένης ιδεολογίας μόνο εξάρτηση πείνας μπορούν να προκαλέσουν σε μια προοδευτική κυβέρνηση που θέλει να υλοποιήσει τους στόχους της. Αν πάλι εκβιαζόμενη η αριστερή κυβέρνηση από τον ισχνό συσχετισμό δυνάμεων δεν ρισκάρει σε πιθανές ρήξεις υπερ των ασθενέστερων τάξεων έρχεται να απογυμνωθεί κινημάτων και εξουσιών. Όταν χτίζεις θέλεις σχέδιο ,μαστόρους και τα κατάλληλα υλικά. Πάμε στο φωτεινό μονοπάτι των ρυθμισμένων κόκκινων δανείων των στεγαστικών και καταναλωτικών. Κατ αρχάς αφορούν το 23% και το 25% εξ αυτών υπόκεινται στο νόμο Κατσέλη τα υπόλοιπα έχουν ένα μπούσουλα για το 92% ευνοϊκό αφήνοντας απ έξω μεγάλους ιδιοκτήτες, δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο και άλλες υποκατηγορίες. Εκκρεμούν τα επιχειρηματικά που είναι το χοντράγγαθο των τραπεζικών εκκρεμοτήτων. Βλέπετε ο δικομματισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ παλιά και νέα τζάκια τα προίκιζε τα στόλιζε στη καμπούρα τη δικιά μας. Οι υπεύθυνοι τραπεζίτες ακόμα δεν έχουν συλληφθεί και καταστεί υπεύθυνοι. Για να είναι η τελευταία κεφαλαιοποίηση η μόλις συντελεσθείσα πρέπει να καταλογιστούν ευθύνες για τις απώλειες των 240 δις από το 2008, μόνο 50 δις το 2013, πρέπει να αρθούν ασυλίες σε συνένοχους πολιτικούς που προκλητικά κουνούν το δάκτυλο καταγγελτικοί και ηδονιστές της διαπλοκής του παρελθόντος. Όλη η Ευρώπη έχει ρευστότητα και 6-7% νορμάλ ποσοστό κόκκινων μη εξυπηρετούμενων δανείων, εδώ επιδοτήσεις, χορηγίες κόκκινα δάνεια 40% (ο ορισμός της τραπεζικής αποτυχίας) και δεκάδες προκλητικές δηλώσεις Άδωνη- Βούλτεψης Βενιζέλου Σαμαρά Χαρδούβελη και Μητσοτάκη για τα λεφτά έξω επί Τσίπρα. Ναι το κλίμα των λιστών για έλεγχο των ληστών αλλά και με ποιο εξειδικευμένο προσωπικό όταν γενική γραμματεία εσόδων και ΣΔΟΕ πάσχουν από κεφαλής και πολυδαίδαλων ουρών. Κάποτε οι υπάλληλοι του κράτους πρέπει να κάνουν τη δουλιά τους χωρίς μεμψιμοιρίες και «ατυχήματα» Οι έλεγχοι κεφαλαίων κρατούν ακόμα από τον εκβιασμό του Γιουρογκρούπ του Ιούλη και η προσπάθεια για επενδυτική Αττική τράπεζα βρίθει τεχνικών εμποδίων. Η Ευρωπαϊκή βαθειά αντιδραστική τάση που εκπροσωπεί τραπεζικούς κολοσσούς τοξικού ρίσκου με τις τρύπες των 57τρις υπαγορεύει ακόμα τις δηλητηριώδεις προτάσεις της στην Ελληνική κοινωνία. Θέλουν εκτός από το τομάρι του Τσίπρα να ισοπεδώσουν και όλη την εργατική τάξη της Ευρώπης. Το κεφάλαιο σε αυτό το τόπο έδειξε ότι σαν κρατικοδίαιτο γίνεται ασύδοτο άσωτο και άχρηστο. Πρέπει να τους καταλογιστούν οι δανειακές και περιβαλλοντολογικές ευθύνες μέχρι τελευταίου ευρώ. Οι ενεργοί μικρομεσαίοι πρέπει να στηριχτούν το συντομότερο και με δίκαιο φορολογικό.

Σωστά θα υπστηριχθούν από τις οφειλές του κράτους πρωτίστως οι αγρότες και ο πολύπαθος χώρος της υγείας ας διοικηθεί πρώτα για να ελεγχθούν οι δαπάνες και να στοχεύσουμε σε χρήσιμο ανθρώπινο δυναμικό παλιό και νέο. Η αντίληψη ότι μέσω του μη συστήματος θα ολοκληρώσουμε εμείς την καταστροφή των Λυκουρέντζου-Λομβέρδου-Γεωργιάδη-Βορίδη κάποτε πρέπει να φωτιστεί σαν η πιο εγκληματική πτυχή της γενοκτονίας του Ελληνικού λαού στα χρόνια της ύφεσης. Κάποιοι σύμβουλοι και παράγοντες τείνω να συμπεράνω ότι ‘λύνουν» και το ασφαλιστικό συνεχίζοντας την καταστροφή των δημοσίων δομών. Για δε τις ιδιωτικές μεσαίες και μεγάλες έχασαν και το όριο κάποιας επιστημοσύνης και χρηστικότητας που κάποτε προσέφεραν. Η κόψη του μνημονιακού ξυραφιού επεκτείνεται στον αφελληνισμό της ναυτιλίας, το χτύπημα του τουρισμού, το ξεκοκάλισμα της δημόσιας περιουσίας, τον προστατευτισμό του Σαμαρά στους εθνικούς εργολάβους και τις ΣΔΙΤ που επέκτεινε χειραγωγικά. Τα αεροδρόμια στο μαξιλάρι του Σόυμπλε και η κινέζικη ηγεμονία στο λιμάνι μόνο την αδυναμία μας σαν κυβέρνηση προοιωνίζουν. Τα δε μέτωπα της φοροδιαφυγής και της απονομής δικαιοσύνης ιδίως στις 35 μεγάλες εκκρεμοδικίες κοινωνικού ενδιαφέροντος θα καθορίσουν και το κλίμα των οψέποτε νέας εκλογικής αναμέτρησης. Για να επανέλθουν οι νέοι επιστήμονες στη πατρίδα, για να αξιοποιηθούν δημιουργικά οι όποιοι εναπομείναντες φτωχοδιαβολοι της προσφυγιάς σε στοχευμένες εγκαταλελειμμένες ορεινές και νησιώτικες περιοχές με γραπτές υποχρεώσεις και καθήκοντα, για να αξιοποιηθούν ενεργειακές πολιτικές με ανανεώσιμες μορφές ενέργειας φιλικές για το φαινόμενο του θερμοκηπίου η Χώρα μπορεί να κεφαλαιοποιήσει αξίες και να μετοχοποιήσει ανθρωπιά νομιμότητα και πολιτισμό και πάλι στο τρίστρατο της παρακμής που πρυτανεύει σήμερα σαν αποικία χρέους. Είδατε πόσα τέρατα κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας;;;……. 30-11-2015 Δρ Λαμπαδάριος Διονύσης.