Μνημόνιο και Δικαιοσύνη



Γόρτυνα Ρεθύμνου, ιερό του Απόλλωνα

Άρθρο του ΑΛΕΞΗ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
«ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ έκπληξη αποτέλεσαν οι πρόσφατες αποφάσεις του Ειρη­νοδικείου Αθήνας (585, 586, 587 και 599/2012), με τις οποίες κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι αρχικές μειώ­σεις των μισθών και λοιπών αποδο­χών που προέβλεψαν οι ν. 3833/2010 και 3845/2010 (πρώτο Μνημόνιο). Οι αποφάσεις αυτές κατέληξαν σε εντε­λώς διαφορετικές δικαστικές κρίσεις από την υπ' αριθ. 668/2012 απόφα­ση της Ολομέλειας του ΣτΕ, που έκρι­νε ότι οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις είναι συμβατές με το ελ­ληνικό Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό κεκτημένο!
ΠΕΡΑ από τις προκαταρκτικές νομικές σκέψεις και κρίνοντας και από τις αι­τιολογικές εκθέσεις των σχετικών νό­μων, το Ειρηνοδικείο Αθηνών (κυρί­ως η 599/2012) αποφάνθηκε ότι οι περικοπές αποδοχών και επιδομάτων των υπαλλήλων της«ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.» (θυ­γατρική της «ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.») «έχουν ως βάση τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας και τη δανεια­κή της αφερεγγυότητα και δεν έχουν ληφθεί επί της ουσίαςγια το γενικό δη­μόσιο ή εθνικό συμφέρον».

ΜΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ αναφορά στις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος (άρθρα 4 παρ.5, 22 παρ. 2, 25 παρ.1 εδ. δ', 26 παρ.1,106 παρ.1 εδ. α'), των ΔΣΕ 151/1978 και 154/1981,του Ευρωπαϊ­κού Κοινωνικού Χάρτη, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για τα οικονομικά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα κ.λπ., έκρινε την αιτιολογία των περικοπών «προφανώς ελλιπή». Έτσι, έθεσε τις σχετικές διατάξεις εκτός νομιμότητας αφού παραβιάζουν την αρχή της ανα­λογικότητας λαμβάνονται χωρίς αντι­σταθμιστικά μέτρα ανακούφισης των πολιτών (αλλ' αντιθέτως συνοδεύονται από σκληρά φοροεισπρακτικά μέτρα) και συνιστούν ανεπίτρεπτη επέμβαση στη συλλογική αυτονομία.
ΠΕΡΑ όμως από την εξαιρετική νομική αιτιολόγηση, που θα ζήλευε ακόμη και η νομική εγκυρότητα του Ανώτατου Ει­δικού Δικαστηρίου, ιδιαίτερη εντύπω­ση προκαλεί η διεισδυτικότητα στη σύλ­ληψη της τελολογίας των νομικών κα­νόνων και της ουσίας του νομικού μας πολιτισμού. Αντί κρούοντας τη νομική υπεράσπιση των σχετικών διατάξεων και την αιτιολογική έκθεση του νόμου, στην οποία ο νομοθέτης ισχυρίζεται ότι «οι αλλαγές αυτές κρίνονται αναγκαί­ες προκειμένου να σταλεί το μήνυμα ότι η χώρα έχει λάβει την απόφαση να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της να προσελκύσει επενδύσεις κι έτσι να προωθήσει την απασχόληση και την αναπτυξιακή της πολιτική προς όφε­λος των αδυνάτων πολιτών...», η επι­μένουσα στην ουσία και τον σκοπό των νομικών διατάξεων ειρηνοδίκης απαντά με τρόπο νομικώς φιλοσοφικώς και κοινωνιολογικώς απαράμιλλο: «...στους λόγους όμως του γενικότε­ρου συμφέροντος δεν εντάσσεται η αποστολή μηνύματος προς τους εταίρους ότι η χώρα επιθυμεί να γίνει πιο
ανταγωνιστική...».

Ο ΑΜΕΤΡΟΕΠΗΣ, θρασύς και μερο­ληπτικά νεοφιλελεύθερος νομοθέτης του Μνημονίου θεωρεί ότι οι θελήσεις των Αγορών, που εποφθαλμιούν τον πλούτο των κοινωνιών των αδύναμων κρίκων, ταυτίζονται με το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον! Έτσι, προσπερνά τις ανθρώπινες και εθνικές ανάγκες καταστρέφει τις συλλογικές κατακτή­σεις υποβαθμίζει το επίπεδο συνεν­νόησης των κοινωνικών εταίρων και διαγράφει τον «σιδερένιο» νόμο των ταξικών διακρίσεων. Εν τέλει, «πετά στον κάλαθο των αχρήστων» την κι­νητήρια δύναμη του πολιτισμού, την «εναντιοτροπή» (για να θυμηθούμε επιτέλους και τον δικό μας Ηράκλει­το), τώρα που οι Ευρωπαίοι επιστή­μονες ανακαλύπτουν το γονίδιο της δημιουργίας...
ΑΛΛΑ, δυστυχώς η κυρίαρχη πολιτική τάξη δεν έχει το σθένος ούτε να ζητήσει από τον Μόντι την κάλυψη των θέσεων των δασκάλων που διδάσκουν τα «γκρεκάνικα» στα επιμένοντα ελληνι­κά χωριά της Μεγάλης Ελλάδας ούτε να αποστείλει δικούς μας δασκάλους για τη συνέχιση ενός πολιτιστικού θαύματος!

Στη χώρα μας συγκρούονται πλέον δύο κόσμοι: Η κοινωνική βάση που με τις παραδόσεις της αμύνεται στην κατεδάφιση του εθνικού, κοινω­νικού και εργασιακού πολιτισμού και η ξεκομμένη -από τις ρίζες της- πολιτι­κή υπερδομή, που, παραδομένη στο αδικαίωτο βρυξελληνικό πνεύμα, προ­σπαθεί, με την παραπλάνηση, τον φό­βο και την υπηρετική λογική, να διατη­ρήσει το καταστροφικό, αντιανθρώπινο, αντικοινωνικό και αντεθνικό Μνη­μόνιο. Χαιρετίζουμε τις ελπιδοφόρες δικαστικές αποφάσεις και τους άξιους δικαστικούς λειτουργούς.
(*)0 Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. και πρόεδρος της Ενωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους.
*Το άρθρο αυτό έχει δημοσιευθεί και στην Real news 8-7-2012

Αναφορά στον Γκρέκο. Νίκος Καζαντζάκης

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ :
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ
Εισαγωγή
Η Αναφορά μου στον Γκρέκο δεν είναι αυτοβιογραφία· η ζωή μου η προσωπική για μένα μονάχα έχει κάποια, πολύ σχετική, αξία, για κανένα άλλον. Η μόνη αξία που της αναγνωρίζω είναι ετούτη: ο αγώνας της ν' ανέβει από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι και να φτάσει όσο πιο αψηλά μπορούσαν να την πάνε η δύναμή της και το πείσμα — στην κορφή που αυθαίρετα ονομάτισα Κρητική Ματιά.Θα βρεις λοιπόν, αναγνώστη, στις σελίδες ετούτες την κόκκινη γραμμή, καμωμένη από στάλες αίμα μου, που σημαδεύει την πορεία μου ανάμεσα στους ανθρώπους, στα πάθη και στις ιδέες. Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό τον κι ανεβαίνει το Γολγοθά το. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζουνται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά — θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους — να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης· άλλον δεν έχει.
Τέσσερα στάθηκαν τ' αποφασιστικά σκαλοπάτια στο ανηφόρισμά μου, και το καθένα φέρνει ένα ιερό όνομα: Χριστός, Βούδας, Λένιν, Οδυσσέας. Αυτή την αιματερή πορεία μου, από τη μια από τις μεγάλες αυτές ψυχές στην άλλη, τώρα που ο ήλιος βασιλεύει, μάχουμαι στο Οδοιπορικό μου ετούτο να σημαδέψω. Έναν άνθρωπο ν' ανεβαίνει, με την ψυχή στο στόμα, το κακοτράχαλο βουνό της μοίρας του. Αλάκερη η ψυχή μου μια Κραυγή· κι όλο μου το Έργο, το σχόλιο στην Κραυγή αυτή.
Μια λέξη πάντα, σε όλη μου τη ζωή, με τυραννούσε και με μαστίγωνε η λέξη Ανήφορος· τον ανήφορο αυτόν θα 'θελα εδώ, με αλήθεια μαζί και φαντασία, να παραστήσω· και τις κόκκινες πατημασιές που αφήκε το ανηφόρισμά μου. Και βιάζουμαι, προτού φορέσω το «μαύρο κράνος» και κατέβω στο χώμα, γιατί η αιματωμένη αυτή γραμμή θα 'ναι το μόνο αχνάρι που αφήκε το διάβα μου απάνω στη γης· ότι έγραψα ή έπραζα γράφτηκε και πράχτηκε απάνω στο νερό και χάθηκε.
Φωνάζω τη μνήμη να θυμηθεί, περιμαζώνω από τον αέρα τη ζωή μου, στέκουμαι σαν στρατιώτης μπροστά στο στρατηγό και κάνω την Αναφορά μου στον Γκρέκο· γιατί αυτός είναι ζυμωμένος από το ίδιο κρητικό χώμα με μένα, και καλύτερα απ' όλους τους αγωνιστές που ζουν ή που έχουν ζήσει μπορεί να με νιώσει. Δεν αφήκε κι αυτός την ίδια κόκκινη γραμμή απάνω στις πέτρες;
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Μαζεύω τα σύνεργα μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε.
Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουρανό, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί· μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει. Δε θα παραδοθεί, μα θα σβήσει.
Ρίχνω στερνή ματιά γύρα μου ποιον ν' αποχαιρετήσω; τι ν' αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια· κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα.
Σε ποιον να εμπιστευτώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχώτικες λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγουνται μα αρνιούνται, ως το θάνατο, να γίνουν στάχτη; Σε ποιον να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του θεού, γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν' ανηφορίζω; Που να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;
Σφίγγω ήσυχα, πονετικά, ένα σβώλο κρητικό χώμα στη φούχτα μου. Το κρατούσα το χώμα ετούτο πάντα μαζί μου, σε όλες μου τις περιπλάνησες, και στις μεγάλες μου αγωνίες το 'σφιγγα μέσα στη φούχτα μου κι έπαιρνα δύναμη, δύναμη μεγάλη, σαν να 'σφιγγα το χέρι φίλου αγαπημένου. Μα τώρα που βασίλεψε ο ήλιος και το μεροκάματο τέλεψε, τι να την κάμω τη δύναμη; Δεν την έχω ανάγκη πια. Κρατώ το χώμα ετούτο της Κρήτης και το σφίγγω με άφραστη γλύκα, τρυφεράδα κι ευγνωμοσύνη, σαν να σφίγγω μέσα στη φούχτα μου και ν' αποχαψετώ το στήθος γυναίκας αγαπημένης. Αυτό ήμουν αιώνια, αυτό θα 'μαι αιώνια, πέρασε αστραπή η στιγμή που στροβιλίστηκες, άγριο χώμα της Κρήτης, κι έγινες αγωνιζόμενος άνθρωπος.
Τι αγώνας, τι αγωνία, τι κυνηγητό του ανθρωποφάγου αόρατου θεριού, τι επικίντυνες ουρανικές και σατανικές δυνάμες η φούχτα ετούτη το χώμα! Ζυμώθηκε μ' αίμα, δάκρυο κι ιδρώτα, γίνηκε λάσπη, γίνηκε άνθρωπος, πήρε τον ανήφορο, να φτάσει — που να φτάσει; Σκαρφάλωνε αγκομαχώντας το σκοτεινό όγκο του θεού, άπλωνε τα χέρια, έψαχνε, έψαχνε και μάχουνταν να βρει το πρόσωπό του.
Κι όταν, τα ολόστερνα ετούτα χρόνια, απελπισμένος πια, ένιωσε πως ο σκοτεινός αυτός όγκος δεν έχει πρόσωπο, τι καινούριος, όλο αναίδεια και τρόμο, αγώνας να πελεκήσει την ακατέργαστη κορφή και να της δώσει πρόσωπο — το πρόσωπό του!
Μα τώρα το μεροκάματο τέλεψε, μαζεύω τα σύνεργα μου ας έρθουν άλλοι σβώλοι χώματα να συνεχίσουν τον αγώνα. Είμαστε, εμείς οι θνητοί, το τάγμα των αθανάτων, κόκκινο κοράλλι το αίμα μας, και χτίζουμε απάνω στην άβυσσο ένα νησί.
Χτίζεται ο θεός, έβαλα κι εγώ το δικό μου κόκκινο πετραδάκι, μια στάλα αίμα, να τον στερεώσω, να μη χαθεί, να με στερεώσει, να μη χαθώ, έκαμα το χρέος μου. Έχετε γεια!
Απλώνω το χέρι, φουχτώνω το μάνταλο της γης, ν' ανοίξω την πόρτα να φύγω, μα κοντοστέκουμαι στο φωτεινό κατώφλι ακόμα λίγο. Δύσκολο, δύσκολο πολύ, να ξεκολλήσουν τα μάτια, τ' αυτιά, τα σπλάχνα από τις πέτρες και τα χόρτα
του κόσμου λες: Είμαι χορτάτος, είμαι ήσυχος, δε θέλω πια τίποτα, τέλεψα το χρέος και φεύγω· μα η καρδιά πιάνεται από τις πέτρες κι από τα χόρτα, αντιστέκεται, παρακαλάει: «Στάσου ακόμα!»
Μάχουμαι να παρηγορήσω την καρδιά μου, να τη συβάσω να πει λεύτερα το ναι. Να μη φύγουμε σαν σκλάβοι, δαρμένοι, κλαμένοι, από τη γης, παρά σαν βασιλιάδες που έφαγαν, ήπιαν, χόρτασαν, δε θέλουν πια, και σηκώνουνται από το τραπέζι. Μα η καρδιά χτυπάει ακόμα μέσα στα στήθια, αντιστέκεται, φωνάζει: «Στάσου ακόμα!»
Στέκουμαι, ρίχνω στερνή ματιά στο φως, που αντιστέκεται κι αυτό, σαν την καρδιά του ανθρώπου, και παλεύει. Σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό, έπεσε απάνω στα χείλια μου μια χλιαρή ψιχάλα, η γης μύρισε· γλυκιά φωνή, μαυλιστικιά, ανεβαίνει από τα χώματα: «Έλα... έλα... έλα...»
Πλήθυναν οι ψιχάλες· το πρώτο νυχτοπούλι αναστέναξε, κι ο πόνος του κόλλησε από τις νυχτωμένες φυλλωσιές, γλυκός πολύ, μέσα στο βρεμένο αέρα. Ησυχία, γλύκα μεγάλη, κανένας στο σπίτι κι έξω τα χωράφια διψούσαν κι έπιναν μ' ευγνωμοσύνη, με βουβή ευδαιμονία, το πρωτοβρόχι. Ανασηκώνουνταν η γης σαν μωρό, κατά τον ουρανό, να βυζάξει.
Έκλεισα τα μάτια· κρατούσα πάντα στη φούχτα το σβώλο το χώμα της Κρήτης κι ο ύπνος με πήρε. Ο ύπνος με πήρε κι είδα όνειρο: Ξημέρωνε, λέει, ζυγαριάζουνταν από πάνω μου ο Αυγερινός, έτρεμα, έλεγα τώρα θα πέσει κι έτρεχα, έτρεχα ανάμεσα στα έρημα άνυδρα βουνά, ολομόναχος. Πέρα στην ανατολή πρόβαλε ο ήλιος· δεν ήταν ήλιος, ήταν ένα προύντζινο ταψί γεμάτο κάρβουνα αναμμένα. Ο αέρας χοχλάκιζε. Κάπου κάπου μια σταχτιά πετροπέρδικα πετούσε από το βράχο, χτυπούσε τα φτερά της και κακάριζε, χαχάριζε και με περγελούσε. Ένα κοράκι, σ' ένα αναγύρισμα του βουνού, τινάχτηκε ως με είδε· σίγουρα θα με περίμενε, και με πήρε ξοπίσω σκώντας στα γέλια. Θύμωσα, έσκυψα, πήρα μια πέτρα να του την πετάξω· μα το κοράκι είχε αλλάξει κορμί, είχε γίνει ένα γεροντάκι και μου χαμογελούσε.
Τρόμος με κυρίεψε κι άρχισα πάλι να τρέχω. Στρούφιζαν τα βουνά, στρουφίζουμουν κι εγώ μαζί τους· ολοένα οι κύκλοι στένευαν, μ' έπιασε ζάλη. Χοροπηδούσαν γύρα μου τα βουνά, ένιωσα ξαφνικά δεν ήταν ετούτα βουνά, ήταν τ' απολιθώματα προκατακλυσμιαίου εγκέφαλου και μαύρος θεόρατος σταυρός ήταν καρφωμένος δεξά μου, αψηλά, σε μια πέτρα, κι απάνω του ένα θεριακωμένο προύντζινο φίδι σταυρωμένο.
Αστραπή έσιασε το μυαλό μου, φώτισε γύρα μου τα βουνά, είδα: Είχα μπει στο φοβερό στρουφηχτό φαράγγι που 'χαν πάρει, τώρα και χιλιάδες χρόνια, οι Οβραίοι, με το Γεχωβά μπροστάρη, φεύγοντας την ευτυχισμένη παχιά γη του Φαραώ. Το φαράγγι ετούτο στάθηκε το πύρινο αργαστήρι όπου, πεινώντας, διψώντας, βλαστημώντας, σφοροκοπήθηκε η ράτσα του Ισραήλ.
Τρόμος με κυρίεψε, τρόμος και χαρά μεγάλη· ακούμπησα σ' ένα βράχο να καταλαγιάσει το στροβίλισμα του μυαλού μου, έκλεισα τα μάτια, κι όλομεμιας τα πάντα γύρα μου αφανίστηκαν ένα ελληνικό ακρογιάλι απλώθηκε μπροστά μου, θάλασσα σκούρα λουλάκια, κόκκινοι βράχοι, κι ανάμεσα στους βράχους η χαμηλή μπασιά κατασκότεινης σπηλιάς. Ένα χέρι τινάχτηκε μέσα από τον αέρα και σφήνωσε στη φούχτα μου ένα δαδί αναμμένο. Κατάλαβα την προσταγή· έκαμα το σταυρό μου, τρύπωξα μέσα στη σπηλιά.
Γύριζα, γύριζα, τσαλαβουτούσα σε μαύρα παγωμένα νερά, κρέμουνταν απάνω από το κεφάλι μου ογροί, γαλάζιοι σταλαχτίτες, ασκώνουνταν από τη γης γιγάντιοι πέτρινοι φαλλοί, που στραφτάλιζαν και γελούσαν στη δαδίσια αναλαμπή. Ήταν η σπηλιά ετούτη το θηκάρι μεγάλου ποταμού και το 'χε παρατήσει αδειανό, γιατί
άλλαξε, μέσα στους αιώνες, πορεία...
Σούριξε το προύντζινο φίδι θυμωμένο· άνοιξα τα μάτια, είδα πάλι τα βουνά, το φαράγγι, τους γκρεμούς· η ζάλη είχε κατασταλάξει. Τα πάντα ακινήτησαν, φωτίστηκαν, κατάλαβα: όμοια και τις πορπολούμενες γύρα μου οροσειρές τις είχε κατασκάψει ο Γεχωβάς για να περάσει. Είχα μπει μέσα στο φοβερό θηκάρι του θεού, ακολουθούσα, πατούσα τ' αχνάρια του.
— Αυτός είναι ο δρόμος, φώναξα μέσα στ' όνειρό μου, αυτός είναι ο δρόμος του ανθρώπου, άλλο δεν έχει.
Κι ως τινάχτηκε από τα χείλια μου ο αυθάδης ετούτος λόγος, ανεμοσίφουνας με τύλιξε, φτερούγες άγριες με σήκωσαν, κι όλομεμιας βρέθηκα στην κορφή του θεοβάδιστου Σινά. Μύριζε ο αγέρας θειάφι, τα χείλια μου μερμήδιζαν, σαν να τ' αγκύλωναν αρίφνητες, αόρατες σπίθες. Σήκωσα τα βλέφαρα. Ποτέ τα μάτια μου, ποτέ τα σπλάχνα μου δεν είχαν χαρεί τόσο απάνθρωπο, τόσο αρμονισμένο με την καρδιά μου δράμα, χωρίς νερό, χωρίς δέντρο, χωρίς ανθρώπους. Χωρίς ελπίδα. Εδώ η ψυχή ενός απελπισμένου ή περήφανου ανθρώπου βρίσκει την άκρα ευδαιμονία.
Κοίταξα το βράχο όπου στέκουμουν. Δυο βαθιές γούβες σκαμμένες στο γρανίτη θα 'ταν οι πατημασιές του προφήτη με τα κέρατα που περίμενε τον πεινασμένο Αιώνα να προβάλει. Εδώ, στην κορφή του Σινά, δεν του 'χε δώσει προσταγή να περιμένει; Περίμενε.
Περίμενα κι εγώ. Έσκυβα απάνω από τον γκρεμό, αφουκράζουμουν άξαφνα, μακριά, μακριά πολύ, κουφοβρόντηξαν πατημασιές. Κάποιος ζύγωνε, και τα βουνά κουνιούνταν. Έπαιζαν τα ρουθούνια μου — όλος ο αγέρας μύριζε σαν μπροσταρότραγος. «Έρχεται! Έρχεται!» μουρμούριζα κι έζωνα σφιχτά τη μέση μου συντάζομουν να παλέψω.
Αχ, πόσο την είχα λαχταρίσει τη στιγμή ετούτη! Χωρίς να μπαίνει στη μέση και να με παραπλανάει ο αδιάντροπος ορατός κόσμος, ν' αντικρίσω, πρόσωπο με πρόσωπο, το λιμασμένο θεριό της ζούγκλας τ' ουρανού. Τον Αόρατο. Τον Ανεχόρταγο. Τον αγαθό Πατέρα που τρώει τα παιδιά του και στάζουν τα χείλια του, τα γένια του, τα νύχια του αίματα.
Θα του μιλήσω θαρρετά, θα του πω τον πόνο του ανθρώπου, τον πόνο του πουλιού, του δέντρου και της πέτρας, όλοι πήραμε απόφαση, δε θέμε να πεθάνουμε, κρατώ μιαν αναφορά, την υπόγραψαν όλα τα δέντρα, τα πουλιά, τα θεριά, οι ανθρώποι, δε θέμε, Πατέρα, να μας φας, και δε θα φοβηθώ, θα του τη δώσω.
Μιλούσα, παρακαλούσα, έσφιγγα τη μέση μου κι έτρεμα. Κι εκεί που περίμενα, σαν να μετακουνήθηκαν οι πέτρες κι άκουσα μεγάλη αναπνοή.
«Να τος... να τος... έφτασε!» μουρμούρισα και στράφηκα ανατριχιάζοντας.
Μα δεν ήταν ο Γεχωβάς, δεν ήταν ο Γεχωβάς, ήσουν εσύ, Παππού, από το αγαπημένο χώμα της Κρήτης, και στέκουσουν μπροστά μου, άρχοντας αυστηρός, με το σφηνωτό γενάκι το κάτασπρο, με τα στεγνά χείλια τα σφιμένα, με το εκστατικό μάτι, το γεμάτο φλόγες και φτέρουγες. Και στα μαλλιά σου περιπλέκουνταν ρίζες από θυμάρι.
Με κοίταξες, κι ως με κοίταξες ένιωσα πως ο κόσμος ετούτος είναι ένα σύννεφο φορτωμένο αστροπελέκι κι άνεμο, σύννεφο κι η ψυχή του ανθρώπου φορτωμένη αστροπελέκι κι άνεμο, κι από πάνω φυσάει ο Θεός και σωτηρία δεν υπάρχει.
Σήκωσα τα μάτια, σε κοίταζα. Έκαμα να σου πω: «Παππού, αλήθεια δεν υπάρχει σωτηρία;» μα η γλώσσα μου είχε κολλήσει στο λαρύγγι μου· έκαμα να σε ζυγώσω, μα τα γόνατα μου λύγισαν.
Άπλουσες τότε το χέρι, σαν να πνίγουμουν κι ήθελες να με σώσεις.
Αρπάχτηκα με λαχτάρα από το χέρι σου· πασαλειμμένο ήταν με πολύχρωμες μπογιές, θαρρείς ζωγράφιζε ακόμα. Έκαιγε. Άγγιξα το χέρι σου, πήρα φόρα και δύναμη, μπόρεσα να μιλήσω:
— Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ' μου μια προσταγή.
Χαμογέλασε, απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου· δεν ήταν χέρι, ήταν πολόχρωμη φωτιά. Ως τις ρίζες του μυαλού μου περεχύθηκε η φλόγα.
— Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου...
Η φωνή του βαθιά, σκοτεινή, σαν να 'βγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης. Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.
— Παππού, φώναξα τώρα πια δυνατά, δώσ' μου μια πιο δύσκολη, πιο κρητικιά προσταγή.
Κι όλομεμιας, ως να το πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τον αέρα, αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεμένες θυμαρόριζες στα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια, γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:
— Φτάσε όπου δεν μπορείς!
Πετάχτηκα τρομαγμένος από τον ύπνο· είχε πια ξημερώσει. Σηκώθηκα, ζύγωσα στο παράθυρο, βγήκα στο μπαλκόνι με την καρπισμένη κληματαριά. Η βροχή είχε τώρα κοπάσει, έλαμπαν οι πέτρες, γελούσαν. Τα φύλλα των δέντρων ήταν φορτισμένα δάκρυα.
— Φτάσε όπου δεν μπορείς!
Ήταν η φωνή σου· κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορούσε έναν τέτοιο αρσενικό λόγο να ξεστομίσει, μονάχα εσύ, Παππού ανεχόρταγε! Δεν είσαι εσύ ο αρχηγός ο απροσκύνητος, ο ανέλπιδος, της στρατευόμενης γενιάς μου; Δεν είμαστε εμείς οι λαβωμένοι, οι πεινασμένοι, οι μπουμπουνοκέφαλοι, οι σιδεροκέφαλοι, που αφήσαμε πίσω μας την καλοπέραση και τη βεβαιότητα και πας εσύ μπροστά και κάνουμε γιουρούσι να σπάσουμε τα σύνορα;
Το λαμπρότερο πρόσωπο της απελπισίας είναι ο θεός· το λαμπρότερο πρόσωπο της ελπίδας είναι ο Θεός· πέρα από την ελπίδα και την απελπισία, πέρα από τα παμπάλαια σύνορα, με σπρώχνεις, Παππού. Που με σπρώχνεις; Κοιτάζω γύρα μου, κοιτάζω μέσα μου· η αρετή τρελάθηκε, η γεωμετρία τρελάθηκε, η ύλη τρελάθηκε· πρέπει να 'ρθει πάλι ο Νους ο νομοθέτης, να βάλει καινούρια τάξη, καινούριους νόμους· πιο πλούσια αρμονία να γίνει ο κόσμος.
Αυτό θες, κατά κει με σπρώχνεις, κατά κει μ' έσπρωχνες πάντα· άκουγα μέρα νύχτα την προσταγή σου· μάχουμουν, όσο μπορούσα, να φτάσω όπου δεν μπορούσα, αυτό είχα βάλει χρέος μου· αν έφτασα ή δεν έφτασα, εσύ θα μου πεις. Όρθιος στέκουμαι μπροστά σου και περιμένω.
Στρατηγέ μου, τελεύει η μάχη, κάνω την αναφορά μου· να που πολέμησα, να πως πολέμησα, λαβώθηκα, δείλιασα, μα δε λιποτάχτησα· τα δόντια μου καταχτυπούσαν από το φόβο, μα τύλιγα σφιχτά το κούτελό μου μ' ένα κόκκινο μαντίλι, να μην ζεκρίνουνται τα αίματα, κι έκανα γιουρούσι.
Ένα ένα μπροστά σου τα φτερά της καλιακούδας μου ψυχής θα τα μαδήσω, ωσότου ν' απομείνει ένα σβωλαράκι χώμα κι αυτή, ζυμωμένο με δάκρυο, αίμα κι ιδρώτα. Θα σου πω τον αγώνα μου, ν' αλαφρώσω· να πετάξω από πάνω μου την αρετή, την ντροπή, την αλήθεια, ν' αλαφρώσω. Πως έπλασες εσύ το «Τολέδο στην καταιγίδα»; Όμοια, με βαριά μαύρα σύννεφα, ζωσμένη κίτρινες αστραπές, ανέλπιδα κι ανένδοτα παλεύοντας με το φως και με το σκοτάδι, η ψυχή μου. Θα τη δεις, θα τη ζυγιάσεις ανάμεσα στα σπαθωτά φρύδια σου και θα την κρίνεις. Θυμάσαι το βαρύ λόγο που λέμε εμείς οι Κρητικοί: «Όπου αστοχήσεις, γύρισε· κι όπου πετύχεις, φύγε!» Αν αστόχησα, και μια ώρα ζωή ακόμα να μου απομένει, θα ξαναγυρίσω στην έφοδο. Αν πέτυχα, θ' ανοίξω τη γης, να 'ρθω να ξαπλώσω στο πλάι σου.
Άκουσε το λοιπόν, Στρατηγέ, την αναφορά μου και κάμε κρίση· άκουσε, Παππού, τη ζωή μου, κι αν πολέμησα κι εγώ μαζί σου, αν λαβώθηκα χωρίς κανένας να μάθει πως πόνεσα, αν δε γύρισα ποτέ την πλάτη μου στον οχτρό, δώσε μου την ευκή σου!

(Αντιγραφή/ Επιμέλεια : Αθανάσιος Γιάννης, Λειψία, Γερμανία, Ιανουάριος 2008)
http://www.uni-leipzig.de/~organik/giannis/index.htm

Βεργινα, οι βασιλικοι τάφοι

Check out this SlideShare Presentation: Οταν μιλάμε για ελληνικό μακεδονικό πολιτισμό, όσοι ασχολούνται θα πρέπει να ξέρουν τι σημαίνει, ακμή δύναμη, αποδοχή του ωραίου και αληθινού, όπως και της ενότητας μέσα από την ετερότητα.

Βεργινα, οι βασιλικοι τάφοι

View more presentations from Dennis Labadarios.

Τι διαπραγματευόμαστε με τους Σκοπιανούς;;

Τι διαπραγματευόμαστε με τους Σκοπιανούς;
Tου Xρηστου Γιανναρά
Στη δεκαετία του ’90, ο Κίρο Γκλιγκόροφ δεχόταν τον κοινό τόπο της Ιστοριογραφίας: Οτι η παρουσία Σλάβων στα Βαλκάνια ξεκινάει τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Οι σημερινοί ηγέτες του κρατιδίου των Σκοπίων, τόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Μπράνκο Τσερβενκόφσκι όσο και ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι, έχουν αντιληφθεί ότι το ιστορικά αληθές δεν είναι και πολιτικά επαρκές για να επιβιώσει το κράτος των Σκοπίων.
Καταλαβαίνουν ότι το κυρίως πρόβλημα για την ιστορική επιβίωση του κρατικού τους σχήματος είναι η διεθνής αναγνώριση ενιαίας εθνότητας και ιδιαίτερης γλώσσας των κατοίκων του. Αλλά η διεθνής κοινότητα (τουλάχιστον το στοιχειωδώς εγγράμματο τμήμα της) γνωρίζει και πιστοποιεί άμεσα ότι οι κάτοικοι του κρατιδίου των Σκοπίων έχουν διπλή εθνοτική προέλευση και διάλεκτο συμπληρωματική δάνειων γλωσσικών στοιχείων.
Είναι Αλβανοί, έτοιμοι να προσχωρήσουν σε μια Μεγάλη Αλβανία που θα συγκέντρωνε όλους τους αλβανόφωνους της Βαλκανικής, και Σλάβοι τους οποίους εποφθαλμιά να προσαρτήσει κυρίως η Βουλγαρία, ίσως και η Σερβία. Για να συνεχίσει να υπάρχει το (περιστασιακό και πλασματικό) ανεξάρτητο κράτος της «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (καιροσκοπικό δημιούργημα του Τίτο) πρέπει οι κάτοικοι να εξαφανίσουν την καταγωγική τους ταυτότητα: Να πάψουν να είναι, να αισθάνονται και (κυρίως) να λογαριάζονται από τη διεθνή κοινότητα Αλβανοί και Σλάβοι. Να αποκτήσουν κοινή ιθαγένεια έστω και πλαστογραφημένη, εξόφθαλμα μυθώδη.
Οι σημερινοί ηγέτες του κρατιδίου των Σκοπίων μοιάζει να ξέρουν Ιστορία. Να γνωρίζουν, πόσο εύκολα μπορεί να επιβληθεί στη διεθνή κοινή αντίληψη μια παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας οσοδήποτε θρασεία. Ξέρουν ότι οι σημερινοί Ελλαδίτες έχουν ώς τώρα καταπιεί αδιαμαρτύρητα δύο (τουλάχιστον) τέτοιες θρασύτατες πλαστογραφήσεις, επομένως δεν θα ήταν δύσκολο να τους επιβληθεί μία ακόμα: Δέχονται να τους ονομάζουν Γραικούς και όχι Ελληνες – Ελληνες αποκαλούν οι λαοί της Δύσης μόνο τους Αρχαίους, οι Γραικοί «inherited also from Classical civilization but nowhere near to the same degree the West did» (Huntington). Και δέχονται επίσης οι σημερινοί Ελλαδίτες την κραυγαλέα πλαστογραφία που εισήγαγε στην Ιστοριογραφία, τον 16ο αιώνα, ο Hieronymus Wolf: Να ονομάζεται η εξελληνισμένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινούπολης) «Βυζάντιο», ο χιλιόχρονος ελληνορωμαϊκός πολιτισμός «βυζαντινός», η φιλοσοφία και η τέχνη του «βυζαντινή»!
Οι Σκοπιανοί θέλουν να θεμελιώσουν την πολιτειακή τους υπόσταση επίσης σε πλαστογράφηση ιταμή της Ιστορίας: Οτι δήθεν είναι αυτοί, αν και Αλβανοσλάβοι, οι απευθείας απόγονοι των αρχαιοελλήνων Μακεδόνων, του Μεγαλέξανδρου και του Αριστοτέλη. Έχουν κιόλας πετύχει να τους αναγνωρίζουν οι Μεγάλες Δυνάμεις του πλανήτη και πλήθος κρατών σαν «Μακεδόνες», το κράτος τους μονοπωλιακά σαν «Μακεδονία», το εθνοτικό τους συνονθύλευμα σαν προϊόν κοινής καταγωγής και ενιαίας παράδοσης, τη γλώσσα τους αυτοτελή και αυτοδύναμη. Δεν ενοχλείται η διεθνής κοινότητα ούτε και από την απροσχημάτιστη αλυτρωτική τους προπαγάνδα, τον εξωφρενικό μεγαλοϊδεατισμό τους που θέλει πρωτεύουσα μιας Μεγάλης Μακεδονίας τη Θεσσαλονίκη. Και όλα δείχνουν (είναι λογικά προβλέψιμο) ότι θα πετύχουν τα όσα ανυποχώρητοι επιδιώκουν.
Θα πετύχουν, γιατί η αναμέτρησή τους με το ελλαδικό κρατίδιο είναι άνιση: υπερτερούν οι Σκοπιανοί συντριπτικά σε πηγαία ανάγκη για πατρίδα, ταυτότητα, ευγενική καταγωγή έστω και πλαστογραφημένη, για δική τους γλώσσα, δική τους ιστορία. Στη σημερινή Ελλάδα τέτοιες ανάγκες δεν είναι απλώς υποβαθμισμένες, έχουν μεθοδικά υπονομευτεί και διασυρθεί: Η πατρίδα, η παράδοση πολιτισμού, η συλλογική ιδιαιτερότητα, η διαχρονική ιστορική συνέχεια είναι αφορμές μόνο για χλεύη, ειρωνείες και περιφρόνηση. Οποιος τολμήσει να μιλήσει για τέτοιες ανάγκες είναι ακροδεξιός, εθνικιστής, γραφικός «ελληνάρας», περίπου φασίστας.
Στο ελλαδικό κράτος (και στην Κύπρο) ασκείται απροσχημάτιστη ιδεολογική τρομοκρατία από συγκεκριμένη, μαφιόζικου (ή πρακτορικού) τύπου συντεχνία. Διακλαδωμένη η συντεχνία σε ολόκληρο το κομματικό φάσμα (από τους τάχα και πούρους μαρξιστές –που έχουν θητεύσει σε όλα περίπου τα κόμματα της Βουλής– ώς τους δυσερμήνευτης αδιαλλαξίας νεοφιλελεύθερους) ελέγχει τα σχολειά, τα πανεπιστήμια, την τηλεόραση, με οποιαδήποτε κυβέρνηση. Επιβάλλει η συντεχνία έναν διεθνισμό παλαιομαρξιστικής έμπνευσης και «νεοταξικής» υπαγόρευσης, σίγουρη απατρία, ετοιμότητα για οποιαδήποτε παραχώρηση στον οποιονδήποτε αρκεί να φαντάζουμε «εκσυγχρονισμένοι». Όποιο κόμμα και αν κερδίσει τις εκλογές, η συγκεκριμένη συντεχνία κυβερνάει τη χώρα, δηλαδή διαμορφώνει και ελέγχει το φρόνημα του λαού.
Για να πετύχουμε με τους Σκοπιανούς γόνιμες (και για τα δύο μέρη) διαπραγματεύσεις, η λογική επιβάλλει να έχουμε οι Ελλαδικοί απάντηση ρεαλιστική στο ερώτημα: Τι θα αλλάξει πραγματικά στη ζωή των Θεσσαλονικέων και των υπόλοιπων κατοίκων του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας, αν κάποτε κυβερνηθούν από τον ιστορικά ασύστατο, αλλά πολιτικά αποτελεσματικό «μακεδονικό» εθνικισμό των Αλβανοσλάβων; Με άλλα λόγια: ποια είναι σήμερα η «ελληνικότητά» μας που θα κινδυνέψει να χαθεί σε μια τέτοια περίπτωση; Έχει πραγματικό αντίκρισμα στη ζωή μας η ελληνική καταγωγή, αντίκρισμα ιδιαιτερότητας βίου; ΄Η είναι μόνο συναισθηματισμός και ιδεοληψία, ένα «ντεκόρ» κενής καυχησιολογίας για προγόνους άσχετους με τη ζωή μας και φολκλορικής γραφικότητας ταυτισμένης μόνο με τα γλέντια μας;
Ποια «ελληνικότητα» θα στερηθούμε αν κάποτε κυβερνηθούμε από τους Σκοπιανούς; Θα στερηθούμε τη γλώσσα μας; Αυτήν που ανατριχιαστικά κακοποιούμε σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, πολιτικά βήματα; Τη γλώσσα που επίσημα (στη σχολική εκπαίδευση) αποκόψαμε από τον ζωντανό κορμό της διαχρονικής της ενοείδειας, τη γλώσσα που τη γραφή της ευνουχίσαμε με το έγκλημα του μονοτονικού;
Μήπως φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την «ιστορική μας συνείδηση»; Μα είμαστε μάλλον το μόνο κράτος στην υφήλιο που κατασυκοφαντεί συστηματικά την ιστορία του στη σχολική εκπαίδευση των παιδιών του. Και την παραφθείρει. Ποιος απόφοιτος της εγκύκλιας παιδείας στην Ελλάδα ξέρει να εξηγήσει γιατί ο Παρθενώνας είναι σημαντικότερο έργο τέχνης από τον Πύργο του Αϊφελ, ποια σχέση έχει η αθηναϊκή δημοκρατία με το αρχαιοελληνικό άγαλμα ή με τη γνωσιοθεωρία κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης;
Οταν αγνοούμε τι διακυβεύεται στις ταπεινωτικές «συνομιλίες» που μας επιβάλλει η όποια ορντινάντσα του κ. Μπους, ποια πολιτική να ασκήσουμε στο «μακεδονικό», ποια συλλογική αξιοπρέπεια να διασώσουμε;
Καθημερινή Κυριακή 26-10-2008

40- Ανεργία Μήτηρ...

E — ΕΠΙΛΟΓΕΣ. Νο 40
1. Θλιβερή ευρωπαϊκή πρωτιά της Ελλάδας στην ανεργία των νέων με 25,5% καθώς και στους άνεργους πτυχιούχους. Για τις πολλές οικογένειες που αντιμετωπίζουν την πρωτόγνωρη ΑΝΕΡΓΙΑ (την εξαφάνιση κλάδων ολόκληρων δραστηριοτήτων) οι μεγαλοστομίες για τα 50 χρόνια ΕΕ, την ΟΝΕ, το ακριβό χρήμα με τα ψηλά επιτόκια την διεύρυνση των εθνικών συνόρων σε χώρες φτηνών εργατικών χεριών νοιώθουν ότι έρχεται η ώρα των εκλογών η ώρα να απαντήσουν στους αδιάφορους για το πρόβλημα πολιτικούς. Τρία Κοινοτικά πλαίσια στήριξης δουλίες πικρές και κλάδοι ολόκληροι βαίνουν μειούμενοι ,οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν λένε τίποτα στον άνεργο ή υποαπασχολούμενο, αφορούν πόσο ευάλωτο βρίσκει το χρήμα το πεδίο του ανταγωνισμού. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο ΟΑΕΔ περνά την τελευταία περίοδο την καλύτερη περίοδο δραστηριότητας. Το όραμα προς πτυχία χωρίς αντίκρισμα στην παραγωγή παραμένει κατά ένα οξύμωρο τρόπο ζητούμενο από την ίδια πληττόμενη από την ανεργία οικογένεια. Τα αίτια της υψηλής ανεργίας των πτυχιούχων από το Μανώλη Δρεττάκη στην «Ε» της 12-5-2007.
2. Οι πολιτικοί μας αντί να χαράσσουν τομές και να επιβάλλουν το δημόσιο συμφέρον κατά των επιχειρηματικών συμφερόντων, τους βλέπουμε συχνά σε ρόλο μικρών αγγελιών. Θέση στο σούπερ μάρκετ, σεκιουριτάς, πωλήτρια με απλήρωτες υπερωρίες ή έκτακτοι συμβασιούχοι να σηκώνετε τηλέφωνα στο ΚΕΠ ή το ΙΚΑ;;. Ετσι φτιάχτηκε η γενιά των 700 ευρώ. Οι αγρότες εξαφανισμένοι, τα ναυπηγεία, η υφαντουργία, η βιοτεχνία ρούχων, τα λιπάσματα, οι σπόροι, η ελλην. φαρμακοβιομηχανία στο κλουβί των ειδών προς εξαφάνιση. Ο Ιός της ανεργίας πλήττει και τον ιατρικό κλάδο της Έλενας Φυντανίδου στο Βήμα της 13-2-2005. Γιατροί υπάλληλοι κέντρων αδυνατίσματος.!
3. Οι συνδικαλιστικοί ταγοί μας εόρτασαν Πρωτομαγιά χωρισμένοι στα τέσσερα και οι εργοδότες με τα διευθυντικά προνόμια στα .... «άγονα» μονοπάτια της Ελβετίας, του Μαυρικίου, του Κολοράντο και του Ντουμπάι. Έχουν να λένε οι ταμίες στα Χάρολντ για κάτι παράξενους Βαλκάνιους που στο ταμείο επιμένουν να αφήνουν και παχυλά πουρμπουάρ από κρατικές κάρτες πληρώνοντας managerilikia- καραγκιοζιλίκια που εμείς τα πληρώνουμε χρόνια. Από το 8ωρο στο 4+4 (και αν) Ελευθεροτυπία - για της συνθήκες της κουτσουρεμένης εργασίας από τον Χρήστο Μέγα στην «Ε» της 30-4-2007.
4. Ο Καραμανλής χρωστάει στο Λαό την δυνατότητα να ανασάνει από το Παρόν της 25-3-2007 με πέννα που δεν χαρίζεται τον Θοδωρή Δίζελο. Δύσπεπτο θέαμα το πανηγυράκι της Eurovision αλλά θεάματα χωρίς άρτον δεν μετράνε. Οι εργαζόμενοι περιμένουν για φορολογικές ελαφρύνσεις, το δημόσιο συνεχίζει να δανείζεται γύρω στα 2-2,5 δις. ευρώ μηνιαίως και ο χορός εκποίησης της όποιας δημόσιας περιουσίας έχει απομείνει συνεχίζεται. Αισχροκέρδεια, κερδοσκοπία, ακρίβεια, καρτέλ, εκμετάλλευση του καταναλωτή, ακατάλληλα εμπορεύματα στο κύκλωμα διατροφής συνθέτουν μια απαράδεκτη εικόνα της αγοράς. Ο εργαζόμενος εισπράττει πολύ λιγότερο από αυτά που δικαιούται.
5. Σαρκοζί επιφανειακά εναντίον Ζαν Κλωντ Τρισέ και εκεί που μας κόφτει όλους βαθύτερα: . Στην Ευρωζώνη τα νοικοκυριά έχουν ήδη υπερδανειστεί για να αγοράσουν σπίτια και οι επτά αυξήσεις στο ευρωεπιτόκιο –από το 2,0% στο 3,75%– μεταφράζεται σε υπερδιπλάσια αύξηση στις καταβολές των εντόκων δόσεων. ΄Ψάχνετε ακόμα τις αιτίες;;; Να απομονωθούν οι σαδο-μονεταριστές. Από την Ζέζα Ζήκου στην Καθημερινή της 13-5-2007. Μήπως η ανεργία είναι ένα ποθητό όπλο για κάποιους για να εκβιάζουν όλο τον κόσμο της εργασίας. Απομονώστε τους ,τους έχει ανοίξει πολύ η όρεξη.
6. Πίσω από τις υψηλού επιπέδου διαμάχες του κεφαλαίου βλέπουμε πολλές φορές από που χάναμε και από που θα ζημιώσουμε. Δόλιες σχέσεις που πολλοί δημοσιογράφοι το πλήρωσαν ήδη με εξοστρακισμούς. Η Μπόιγκ τα πήρε όλα από το Λιακουνάκο από το Παρόν της 6-5-2007 Γιατί η Boeing και η ΑΧΧΟΝ περιεβλήθησαν από πολλούς μύθους και ένα διαζύγιο είναι πάντα ένα διαζύγιο
7. Ένα μεστό και λιτό άρθρο ενημερωτικής προληπτικής ιατρικής με στοιχεία Τεκμηριωμένης Ιατρικής Αυχενικό σύνδρομο Υπερσύντομη περίληψη από τον Ορθοπαιδικό κ. Χαραλ. Γκούβα σε μια πεντάμορφη γωνιά της χώρας την Πρέβεζα Ιδίως για φανατικούς κομπιουτεράδες.
8. Το θέμα της τεράστιας εισφοροδιαφυγής των κλινικών συνιστά πολιτικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους, το οποίο δεν αρνείται ούτε ο Γιακουμάτος. Με 1,2 δις ευρώ που παρακρατούν οι όμιλοι υγείας εμφανίζουν τεράστια ρευστότητα, ασύλληπτα κέρδη και εκτινάσσουν τις μετοχές τους στα ύψη. Ο κ. Αβραμόπουλος που έχει τακτικές συναντήσεις με τους σεΐχηδες των ομίλων υγείας κάτι παραπάνω θα ξέρει. Όπως αρκετά θα ξέρουν και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, του οποίου οι προμηθευτές όπλων επενδύουν τα κέρδη τους σε ομίλους υγείας.
(Για μιά αλλιώτικη ματιά στο φαινόμενο Γιακουμάτου κάντε κλικ εδώ )
Ισολογισμούς για το 2006 ζητά επειγόντως από τα Ταμεία ο νέος Υπουργός Απασχόλησης. Κύριε Μαγγίνα το πτωχό μας ΤΣΑΥ δεν έχει ισολογισμό του 2005, πώς θα σας βγάλει ισολογισμό του 2006; Ακόμη και συνοικιακός λογιστής γνωρίζει ότι είναι πρακτικώς αδύνατον. Έλεος, έλεος κύριε καθηγητά, όπως λέει και ο Γιακουμάτος.
9. Τι τρέχει στο Νοσοκομείο Ξάνθης; Μιά πολύ ενδιαφέρουσα καταγραφή από την Ματούλα Τσούλου, Γραμματέα της Ενωσης Γιατρών. Σας την επισυνάπτω με την παράκληση να υπάρξουν ανάλογες καταγραφές για τα Νοσοκομεία και ΚΥ της χώρας απ΄ όσες και όσους συναδέλφους είναι αποδέκτες αυτών των μηνυμάτων. Εάν για δικούς σας λόγους δεν επιθυμείτε να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία σας θα γίνεται σεβαστό.
10. Σωτηρία -Αθήνα (από σημείωμα της συναδέλφου Καλλιόπης Αθανασιάδου): Εμείς δεν συζητάμε μόνο για τα χρήματα των εφημεριών. Μας τελείωσαν οι τραυματιοφορείς με αποτέλεσμα να μεταφέρουμε με τα αυτοκίνητά μας ασθενείς σε άλλες κλινικές ή εργαστήρια, όταν πρέπει να γίνουν εξετάσεις. Στο δε χειρουργείο, ο ειδικευμένος χειρουργός βάζει το φορείο με τον ασθενή, αφού και ο τελευταίος τραυματιοφορέας πήρε αναρρωτική άδεια! Στο νοσηλευτικό προσωπικό υποσχέθηκαν νέες θέσεις το Μάρτιο και βέβαια τεχνολόγοι και νοσηλευτές κάνουν διπλοβάρδιες και τους χρωστούν όχι μόνο δεδουλευμένα αλλά και ρεπό (μερικές φορές πάνω από 50!) Την Παρασκευή 27.04.2007 κάναμε στάση εργασίας, αποκλείσαμε την Μεσογείων μοιράζοντας ενημερωτικά στον κόσμο, αλλά τα κανάλια που ήρθαν δεν έδειξαν ποτέ το ρεπορτάζ!
11. Ρέθυμνο "Το κλείσιμο της Παιδιατρικής Κλινικής αποτέλεσε την «κορύφωση του δράματος» σε ένα Νοσοκομείο με πολλαπλά άλυτα προβλήματα και τεράστιες ανάγκες σε προσωπικό και υποδομές. Έχει γίνει πλέον απολύτως σαφές ότι η κρίση στην Παιδιατρική Κλινική δεν προέκυψε «εν αιθρία», όπως περίπου ισχυρίστηκε η Διοίκηση και πολύ περισσότερο δεν ήταν «προϊόν συνωμοσίας» κάποιων «εκπροσώπων που μονίμως αντιδρούν» όπως υπονόησαν τοπικοί πολιτικοί παράγοντες". Διαβάστε περισσότερα σ΄ ένα αξιόλογο άρθρο του Ανδρέα Ξανθού, το οποίο σας επισυνάπτω,
Ναύπλιο. Σε 4ωρη στάση εργασίας - 8 με 12 το πρωί - προχώρησαν οι γιατροί την Δευτέρα και Τετάρτη στο Νοσοκομείο Ναυπλίου. Οι γιατροί διαμαρτύρονται για την μεγάλη έλλειψη προσωπικού και ζητούν την δημιουργία νέου Παναργολικού νοσοκομείου.
Το φτιάξιμο νέου Νοσοκομείου είναι η πλευρά που δέχονται οι κυβερνήσεις σχετικά εύκολα, διότι θα αναθέσουν στους φίλους εργολάβους έργα, θα πέσει και η σχετική προμήθεια. Η στελέχωση αποτελεί το Γολγοθά. Δείτε τι αναφέρει η Κομισιόν ως απάντηση στον Δ. Παπαδημούλη για τη στελέχωση Νοσοκομείων (κλικ εδώ) Τα {8-9-10-11) γαλάζια μας γράμματα είναι καρπός της άοκνης προσπάθειας του συνδικαλιστή και Οφθαλμίατρου Δημήτρη Βαρνάβα.
12 Το ξέρατε ότι πριν τον 5ο μ Χ αιώνα στην θέση της Μονής Δαφνιού υπήρχε ναός του Δαφνηφόρου Απόλλωνα;; Με τα φώτα της γραφής του Γιώργου Μπενέα.
13. Από το Βήμα της τελευταίας μέρας 31-12-2006 του έτους μη παραλείψετε να διαβάσετε τον πρύτανη Γιώργο Μπαμπινιώτη στο γλωσσικό ζήτημα .Οχι μόνο Αγγλικά.

14- ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ

e — ΕΠΙΛΟΓΕΣ.Νο 14
1.Ενα συναρπαστικό άρθρο του 1954 του ευπατρίδη Ξενοφώντα Ζολώτα πολύ επίκαιρο για την σημασία της Ελληνικής γλώσσης στα......αγγλικά. Οι μη αγγλομαθείς ας μην βιαστούν να το προσπεράσουν
2. Ξαναστέλνω το αρχείο «ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ» με το οποίο ξεκινήσαμε 12-3-06 μια δημοσκόπηση που θα πάρει σάρκα και οστά μέχρι 12-5-06 επαυξημένη και ενημερωμένη από σας. Ορθοπαιδικοί, Καρδιολόγοι και Παιδίατροι προτείνουν τα περιοδικά των Εταιρειών τους. Σημαντική αμέλεια ήταν η παράλειψη των ιατρικών εντύπων MEDWEEK (εβδομαδιαία με μεγάλο τιράζ στους χώρους εργασίας διανεμόμενη) και Ογκολογική Ενημέρωση όπως και του «ΠΑΡΟΝ» από τον πολιτικό τύπο. Μέχρι τώρα έχουν απαντήσει 50 συνάδελφοι, η ψήφος σας μετράει και είναι εξασφαλισμένο το απόρρητο των προσωπικών απόψεων σας.
3. Σχετικά με το έγκλημα απέναντι σε ένα λαό και ένα εκλεγμένο ηγέτη που διεπράχθη στη Χάγη ξεχώρισα ένα κείμενο που και έχει παλμό αν το ακροασθείτε και πίεση αν του μετρήσετε, εξεγείρει με τα επιχειρήματά του. Του Γεωργίου Παπαδόπουλου Τετράδη (ΚΑΙΡΟΣ) στην «Ε» της 19-3-06.(Μιλόσεβιτς και Δημοκρατία.)Ελευθεροτυπία - Απογευματινή Αδέσμευτη ΕφημερίδαNα προσθέσω μόνο το κερασάκι ότι ο προϋπολογισμός του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου στη Χάγη υπο την Ελβετίδα «εισαγγελέα» Κάρλα ντε Πόντε έχει αυξήσει τον προϋπολογισμό του 1000% την τελευταία πενταετία με πρόσχημα την δίκη του Μιλόσεβιτς.
4. Ευχαριστώ όλους για τις αθρόες συμμετοχές σας και την συμπαράσταση, όλοι είμαστε ευαίσθητοι δέκτες και υποψιασμένοι σαν τον ΔΙΟΝΥΣΟ που αυτή τη φορά γράφει φόνους ....... «Χωρίς Ερινύες»
4. Σοβαρό πρόβλημα με την έφοδο εισαγγελέα τις μεταμεσονύκτιες ώρες στο Νοσοκομείο Βόλου, προκειμένου να ελέγξει την παρουσία των εφημερευόντων. Παρόμοια ιστορία και στη Μυτιλήνη. Η πληγή του εφημεριακού καθεστώτος όσο μένει ανοιχτή θα κακοφορμίζει. Κι θα θυμίζει την κραυγή αγωνίας του συναδέλφου προέδρου της Ένωσης Αχαϊας Στάθη Τερζή να ξυπνήσουμε και ν΄ ασχοληθούμε δυναμικά με τα ζητήματα των προτύπων εφημέρευσης, των ωρών εργασίας, της διασφάλισης της αξιοπρέπειάς μας απέναντι σ΄ ένα δουλοκτητικό σύστημα εργασίας. Σας επισυνάπτω λοιπόν το ρεπορτάζ της επομένης μέρας μετά την έφοδο που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα "Θεσσαλία". Κρατήστε απ΄ αυτό τα ενημερωτικά στοιχεία και τη δήλωση του Γ. Σούρλα. (Σχόλιο Δημήτρη Βαρνάβα)
5. Έρχεται η άνοιξη, λιώνουν οι πάγοι περισσότερο από ότι πρέπει , αν οι Αμερικάνοι ανησυχούν εμείς πρέπει να βάλουμε πάλι το χέρι στην ...τσέπη (της απόγνωσης);; Άρθρο του David Ignatius της Washington Post δημοσιευμένο στην Καθημερινή στις 12-3-06.Δεν φτάνει που πληρώνουμε τον πόλεμο του Μπους στο Ιράκ από την ακρίβεια στην αμόλυβδη....Πόλεμος πατήρ πάντων. Ηράκλειτος αποσπ. 53 (Diels-Kranz).
6.Η φωνή της Ελλάδας στα πέρατα έχει πορτρέτα πρότυπα. Αν δεν με πιστεύεται:
http://www.voiceofgreece.gr/Omogeneia_Main_Face.asp?id=23