Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

Γιατί η Γερμανία και η Ρωσία ήταν ή συνεχίζουν να είναι εναντίον μας.

Δύο θρομβώσεις για μια άλλη ματιά στις πολιτικές. Γιαννη Χατζηρήστου
Στο χάρτη απεικονίζεται το κυκλοφορικό σύστημα της Ευρώπης, αυτό που αιματοδοτεί την οικονομία και την βιομηχανία της με φυσικο αέριο, το στρατηγικό μεταβατικό καύσιμο που καλύπτει, μαζί με το φθίνουν σε σημασία πετρέλαιο, το 74% των συνολικών της ενεργειακών αναγκών (η Γιαδιρκιάογλου κοιτάζει το 16% που αφορά εφαρμογές ηλεκτρικής ενέργειας και τις ΑΠΕ, και η Πετροβασίλη τα ρέστα που κινούν τα οχήματα). Εδώ και 12 χρόνια έχει σημάνει συναγερμός στα Επιτελεία που χαράσουν εξωτερική και βιομηχανική πολιτική, αφού από τον έλεγχο της ροής αυτού του συστήματος καθορίζεται το 30% του κόστους όλων των προϊόντων της ΕΕ, το 35% των τροφίμων και το ευρώ (οι νεοφιλελε πολιτικές επιτίθενται εμμονικά στο εργατικό κόστος που συμμετέχει στο 8-10% με λιτοτητες). Το αέριο από τις αρτηρίες μέσα στον πορτοκαλί κύκλο τελειώνει! Της Νορβηγίας (αυτό που μπήκε πάλι χθές μετα την καταστροφή των δυο Northstream σε λειτουργία μέσω υφιστάμενου κλειστού αγωγού), τελειώνει το 23, της Βρετανίας λίγο αργότερα. Που το Brexit όμως το περιορίζει για να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες της μόνο.
Η Γερμανία, με τις επενδύσεις της στην Ρωσία, θα ήθελε να καλύψει το κενό με δύο αγωγούς NordStream, ένα υφιστάμενο και ένα ημιτελή που τον σταματησε άρον άρον ο Τραμπ), αυτους μέσα στον μπλε κύκλο. Για να συνεχίσει να επιδοτεί έτσι έμμεσα τα προϊόντα της με την περίφημη "γερμανική ανταγωνιστικοτητα". Η ιστορία, τα αντίθετα συμφέροντα των ΗΠΑ (που πουλάει LNG) και της Γαλλίας (που πουλάει ενέργεια από τα πυρηνικά της) δεν είναι δυνατόν να ανεχθούν όμως οι Uber Alles, δια του Πουτιν, να κάνουν πάλι μια από τα ίδια στην Ευρώπη. Χωρίς ίσως κρεματορια αυτή την φορά αλλά με λιτότητες και επιδοτήσεις των προϊόντων τους από "πακέτα διάσωσης". Και έτσι, από το 10, στράφηκε η προσοχή τους στην κάτω δεξιά πινέζα του χάρτη, στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου και στον έλεγχο του αγωγού EastMed, απ όπου είναι να καλυφθεί το 12% της συνολικής ζήτησης αερίου μέχρι το 50. Και γίνεται τώρα ο κακός χαμουλης μέσω της Τουρκίας που την θέλουν να αμφισβητεί ΑΟΖ μας επιδιώκοντας και την πλήρη ομηρία της Κύπρου. Δυστυχώς σε αυτή την φάση και με πιόνι και την Ελληνική Κυβέρνηση που αποδέχεται και μνημόνια και αλλοτριους σχεδιασμούς για σοβαρούς ιδεολογικούς και οικονομικούς λόγους ημετέρων της και σε βάρος των ανοικτών εθνικών μας θέματα. Όλα τα άλλα είναι για να σχολιάζει η Γιαδικιάρογλου στο προφίλ της τις συνέπειές των πιο πάνω . Σε δουλειά να βρισκόμαστε... Τι δεν καταλαβαίνεις? ----------------------------- Από το 20 μέχρι σήμερα, έχουμε δύο ακόμα στοιχεία 🔸Την λήξη της προηγούμενης παγκοσμιοποιησης από τους G7 το 21 στην Κορνουάλη 🔸Την Ουκρανική κρίση, ως το πρώτο επισοδεια οριοθέτησης των δύο κυριων ζωνών ισχύος του δολαρίου και του αντι-δολαρίου, που έθεσαν εκτός μάχης για την διεκδίκηση σοβαρού ρόλου για το αμήχανο ευρώ. Η Γιαδικιαρογλου συνεχίζει να χαζεύει στα αποτελέσματα. Τις αιτίες τις αγνοεί

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022

Ποιός λέει κανει πόλεμο;;;

ΤΟ ΚΟΛΠΟ ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ, ΚΑΤΙ ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΚΟΛΠΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ "ΠΟΛΕΜΟΣ". Αν ρίξεις μια ματιά στο marine traffic, το εργαλείο που καταγράφει την κίνηση κάθε μη πολεμικού πλεούμενου στις θάλασσες από το υποχρεωτικό από τον ΙΜΟ ηλεκτρονικό που φοράνε, θα διαπιστώσεις ότι αυτή την ώρα γίνεται στον Λακωνικό κόλπο ο κάκος χαμός! Ούτε στα Στενά του Ορμούζ τέτοια κίνηση πετρελαιοφόρων και εκείνων που αράζουν μέσα στον κόλπο, στα όρια των χωρικών υδάτων και ανταλλάσουν υγρά εν πλω. Έτσι βαφτίζονται τώρα ως Turkish blend (!) ή Ινδικά πετρέλαια τα του Πούτιν, αυτά που έχουν φορτωθεί από κάποιο Ρώσικο ή Τουρκικό λιμάνι και πρέπει να αλλαξουν πιστοποιητικά γέννησης για να μπορούν μετά να πουληθούν χωρίς κυρώσεις και άλλες τέτοιες γραφειοκρατικές αηδίες. Τα πλοία διαφορετικών σημαιών μεν, αλλά στην πλειοψηφία τους Ελληνικής ιδιοκτησίας έδρας κάποιων φορολογικών παραδείσων, όπως δείχνουν τα call signs τους στο maritime traffic. Και τι κάνει, θα ρωτήσεις, το λιμενικό για να ελέγξει, τουλάχιστον, αν τηρούνται οι προδιαγραφές ασφαλείας και ότι δεν θα τα κάνει κάποιος μαντάρα και γίνει της οικολογικής κολάσεως εντός του κόλπου? Τίποτα δεν κάνει, αφού το σημερινό γκουβέρνο έχει ξεχάσει να "κλείσει" τους κόλπους, όπως το είχε ετοιμάσει να γίνει το ΥπΕξ επί Νίκος Κοτζιάς , σύμφωνα με τις δυνατότητες που μας δείχνει η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), και που προσφέρει στα κράτη τη δυνατότητα θέσπισης θαλασσίων ζωνών εκκινώντας από τις ευθείες γραμμές και το κλείσιμο κόλπων. Μένει και τα κοιτάζει από τα 6 μίλια από την ακτή.
Ετσι οι νοητές γραμμές που προκύπτουν μετά αυτές τις τροποποιήσεις δεν καθίστανται σημεία βάσης αντί της φυσικής ακτογραμμής και για τις οριοθετήσεις αιγιαλίτιδας και ΑΟΖ. Οι ευθείες γραμμές και το κλείσιμο κόλπων δημιουργούν μια ζώνη, τα εσωτερικά ύδατα, που για παράκτια κράτη με έντονες εσοχές και κόλπους, όπως η χώρα μας, προσφέρουν επιπλέον όφελος. Η θέσπιση των ζωνών αυτών εθνικής κυριαρχίας ανήκει στην κυρίαρχη ευχέρεια του κάθε παράκτιου κράτους ως προς το πότε, το πώς και το πού θα τις υλοποιήσει μονομερώς με εσωτερικό νομοθέτημα και μετά αρκεί μία απλή κοινοποίηση στα Ηνωμένα Έθνη. Έτσι, μένουν ανοιχτά και ανεξέλεγκτα για κάθε λογής λαθρέμπορο τεράστια φυσικά λιμάνια, όπως αυτό του Λακωνικού ή του Μεσσηνιακού Κολπου, ακόμα και Δυτικά του Ταινάρου που έχει "δεσμευτεί" το ελληνικό γκουβέρνο να πάει την αιγιαλίτιδα στα 12μιλια (χωρίς να έχουν πριν "κλείσει" οι κόλποι...) Θα πεις, και τι έγινε, άσε τους χριστιανούς να βγάλουν κανένα φράγκο έξτρα τώρα που γυρίζει, για να το "κάνουν ανάπτυξη". Όμως εκτός που δεν πρόκειται να κάνουν εδώ καμία ανάπτυξη, αφού βγάζουν πολύ περισσότερα παίζοντας με τα κέρδη τους στοιχήματα σε κάποιο χρηματιστήριο (αξιών, εμπορευμάτων, ενέργειας, ρύπων... τόσα υπάρχουν), η ολιγωρία για να γίνονται τώρα και τα στραβά μάτια έχει και άλλες συνέπειες: Λόγω του μη κλεισίματος κόλπων, για να γίνεται το εν λόγω κόλπο, και της μη επέκτασης της αιγιαλίτιδας εκεί που πρέπει και από εκεί και πέρα της ΑΟΖ, μπορεί να βγαίνει το Υπουργείο Ενέργειας της Λιβύης, όπως προχθές, και να ανακοινώνει αύξηση των πετρελαϊκών διαθέσιμων της χώρας κατά 40%, από τα κοιτάσματα Νότια της Κρήτης, που τα θεωρεί μέρος της Τουρκολυβικης ΑΟΖ! Κατά τα άλλα, οι πατριδοκάπηλες ρητορικές και οι εμπόλεμες καταστάσεις με όσους τώρα κάνουμε τέτοιες μπίζνες, πήγαν πάλι σύννεφο από το βήμα και του ΟΗΕ. Τι δεν καταλαβαίνεις για το με ποιους διεθνείς απατεώνες έχουμε μπλέξει?

Πέμπτη 14 Απριλίου 2022

Λευτέρης Κρέτσος

ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΩ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΚΟΥΚΙΔΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ,για τον Λευτέρη τον Κρετσο!!!! «Μόνο περηφάνια ! Markos Vogiatzoglou Αυτός εδώ στη φωτογραφία είναι ο Λευτέρης ο Κρέτσος. Ο Κρέτσος έως το 2015 εργάζονταν στο πανεπιστήμιο του Greenwich. Δίδασκε Labor Studies έχοντας τον βαθμό του Senior Lecturer. Τον Γενάρη του 2015 λοιπόν, ο Λευτέρης ο Κρέτσος προσεκλήθη από τη νέα κυβέρνηση να γυρίσει στην Ελλάδα για να αναλάβει την Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης. Και, δυστυχώς για τους φοιτητές του αλλά και για τον ίδιο, απάντησε θετικά. Παραιτήθηκε μάλιστα από το Πανεπιστήμιό του, γιατί - σε αντίθεση με πολλούς άλλους - θεωρούσε ατιμία το να κρατάει "καπαρωμένη" μια θέση διδάσκοντος, ενώ εργάζεται αλλού. Το 2019, αμέσως μετά τις εκλογές, ο Κρέτσος μάζεψε τα πραγματάκια του, γύρισε σπίτι και έπιασε να στέλνει βιογραφικά αναζητώντας εργασία. Μετά από λίγο καιρό, προσελήφθη εκ νέου σε ένα πανεπιστήμιο της Μεγάλης Βρετανίας και έφυγε για να διδάξει το επιστημονικό του αντικείμενο. Στη θητεία του στη ΓΓΕΕ και στο ΥΨΗΠΤΕ όπου υπηρέτησε ως υφυπουργός, ο Κρέτσος έκανε πολλά και διάφορα. Είχα την τιμή να παρευρίσκομαι σε αρκετά εξ αυτών, ως επιστημονικός συνεργάτης του Υπουργείου. Οπότε δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι αντικειμενικός έναντί του - τον εκτιμώ και τον θεωρώ φίλο μου. Όμως τουλάχιστον ας μου αναγνωριστεί ότι, ως αυτόπτης μάρτυρας, μπορώ να πιστοποιήσω δυο πράγματα για τη συνεισφορά του στο δημόσιο βίο. Από τα πολλά που έκανε, λοιπόν, ο Λευτέρης ο Κρέτσος, ξεχωρίζω δύο, τα οποία έχουν αφήσει σημαντικό αποτύπωμα. Πρώτον: Ο Κρέτσος διοργάνωσε έναν κατά τεκμήριο άψογο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Ο διαγωνισμός ακυρώθηκε αργότερα από το ΣτΕ, για λόγους εντελώς άσχετους με την ίδια τη διενέργειά του, όμως άφησε μια υπερ-πολύτιμη κληρονομιά: για πρώτη φορά αποκτήσαμε μια σαφή εικόνα του πόσο κοστολογεί "η αγορά" το αγαθό τηλεοπτικές άδειες. Έτσι, με βάση την κοστολόγηση αυτή, το Ελληνικό Δημόσιο εισέπραξε 210 εκατομμύρια ευρώ - ή μάλλον θα εισέπραττε τόσα, εάν η ΝΔ δεν χάριζε όσες δόσεις μπορούσε στα πελατάκια της τους καναλάρχες. Επαναλαμβάνω: 210 εκατομμύρια. Πριν είχαμε μηδέν εκατομμύρια και παράνομους σταθμούς που λειτουργούσαν με υπουργικές αποφάσεις - βασιλόπιτες που εκδίδονταν κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς. Τι κέρδισε ο Κρέτσος από τη συνεισφορά του στο να εισπράξει το Ελληνικό Δημόσιο 200τόσα εκατομμύρια; Τίποτε απολύτως. Για την ακρίβεια, κάτι "εισέπραξε": ένα βουνό αγωγές και μηνύσεις από τους καναλάρχες, οι οποίοι δεν ανέχτηκαν την ταπείνωση του να συνδιαλέγονται με αυτόν τον "ηλίθιο", τον "αφελή", που τους κουβαλήθηκε από τα ξένα για να τους μαδήσει το πορτοφόλι. Δεύτερον: Ο Κρέτσος επί 4 χρόνια υποστήριζε την αναγκαιότητα ενός νέου θεσμικού πλαισίου κινήτρων για την οπτικοακουστική παραγωγή. Μας τα έκανε (κυριολεκτικά) τσουρέκια, επιχειρηματολογώντας ασταμάτητα για το θέμα, είτε μιλούσε με τον Τσίπρα, τον Γιούνκερ, τον ΠτΔ, τους υπαλλήλους στο Υπουργείο, τους δημοσιογράφους, αλλά και παραγωγούς, καλλιτέχνες, συγγενείς και φίλους και τους συνεργάτες του. Και στο τέλος τα κατάφερε. Με τον νόμο Παππά ιδρύθηκε ο ΕΚΟΜΕ και με τον νόμο Κρέτσου θεσπίστηκαν τα αναγκαία κίνητρα. Και έτσι αναστήθηκε η κινηματογραφική και τηλεοπτική παραγωγή στη χώρα μας. Χιλιάδες άνθρωποι βρήκαν δουλειά, κάθε χρόνο κάνουν παρέλαση από την Ελλάδα οι αστέρες του Χόλυγουντ, και ο κλάδος πίνει νερό στο όνομά του. Τι κέρδισε ο Κρέτσος από το κατόρθωμά του, να αναστήσει έναν πεθαμένο κλάδο και να δώσει δουλειά σε χιλιάδες νέους; Τίποτε απολύτως. Κατάφερε το 2019 να μάζεψει απλώς τα μπογαλάκια του και να γυρίσει στον φυσικό του χώρο, το πανεπιστήμιο.
Αυτός λοιπόν ο Κρέτσος, που βλέπετε στη φωτό, έγραψε τις προάλλες ένα tweet με το οποίο εξέφραζε τη διαφωνία του με την Επιτροπή Λογοκρισίας που στήνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Στηλίτευσε, δε, τα ουρλιαχτά επιδοκιμασίας της ΕΣΗΕΑ και δη των αριστερών και των πολύ αριστερών μελών του ΔΣ της. Σε αυτό το tweet λοιπόν απάντησε το αριστερό μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ Σταύρος Καπάκος. Με ένα κείμενο - βόθρο, ένα πραγματικό χυδαιογράφημα ανάξιο οποιασδήποτε σοβαρής κριτικής, στο οποίο αποκαλεί τον Κρέτσο "χρήσιμο ηλίθιο", "αφελή", "σκυλί του παυλόφ", κι απειλώντας τον να "κρατά χαμηλά τον τόνο της φωνής του γιατί δεν είμαστε ίσα κι όμοια". Δεν ξέρω τι έκανε ακριβώς ο Καπάκος ώστε να δικαιούται να κοπρολογεί έναντι οιουδήποτε "βούλωσέ το, δεν είμαστε ίσα κι όμοια". Ως επιχείρημα είναι ούτως ή άλλως απεχθές, κι η ζωή έχει δείξει ότι όποιος το επικαλείται συνήθως είναι άνθρωπος τοξικός και καλό είναι να μένεις μακριά. Ξέρω όμως τι ΔΕΝ έκανε, όπως ΔΕΝ έκανε ούτε η υπόλοιπη ΕΣΗΕΑ, απ' το 2019 και εντεύθεν, απ' όταν δηλαδή ο Κρέτσος μάζεψε τα μπογαλάκια του και επέστρεψε στους φοιτητές και τις επιστημονικές του ασχολίες. ΔΕΝ έκανε τίποτε για να ξεσηκώσει τους δημοσιογράφους όταν έσκασε η σκανδαλάρα της Λίστα Πέτσα. Απλώς "εξέφρασε την ανησυχία του". ΔΕΝ έκανε τίποτε για να ξεσηκώσει τους δημοσιογράφους όταν αποκαλύφθηκε πως συνάδελφοί τους παρακολουθούνται από το καθεστώς Μητσοτάκη. Απλώς "εξέφρασε την ανησυχία του". ΔΕΝ έκανε τίποτε για να ξεσηκώσει τους δημοσιογράφους όταν Πρωθυπουργός και ο Κυβ. Εκπρόσωπος αποκαλούσαν συναδέλφους τους "συμμορίτες", τους απειλούσαν, τους ταπείνωναν, τους προσέβαλαν και ξαμολούσαν τον στρατό των τρόλ για να τους βρίζουν πρωί - βράδυ. Απλώς "εξέφρασε την ανησυχία του". Στην εξουσία λοιπόν ο Καπάκος, κι όλοι οι Καπάκοι, περιορίζονται να "εκφράζουν την ανησυχία τους". Άμα όμως τους υπενθυμίσεις πως τους "επιτήδειους ουδέτερους" τους κρίνει αυστηρά η ιστορία, τότε αφρίζουν από το κακό τους και βοθρολογούν, έναντι δικαίων και αδίκων. Όσο κι αν σκούζει όμως ο κάθε Καπάκος, η ζωή είναι αμείλικτη: Τους "επιτήδειους ουδέτερους" θα τους κρίνει αυστηρά η ιστορία.»

Κυριακή 28 Μαρτίου 2021

Μαρκος Μποτσαρης

Ο Μάρκος Μπότσαρης (Σούλι Θεσπρωτίας, 1790 - Καρπενήσι Ευρυτανίας, 9 Αυγούστου 1823) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και καπετάνιος των Σουλιωτών. Για τις συνολικές του υπηρεσίες και τη μεγάλη συνεισφορά του στον αγώνα, μετά θάνατον έλαβε τιμητικά τον στρατιωτικό βαθμό του Στρατηγού. Πίνακας περιεχομένων Πρώτα χρόνια Ήταν ο πέμπτος γιος του Κίτσου Μπότσαρη και της Χριστίνας Παπαζώτου-Γιώτη. Ο πατέρας του, όπως και ο παππούς του Γιώργης Μπότσαρης, υπήρξαν από τις επιφανέστερες μορφές της περιοχής του Σουλίου στην Ήπειρο. Ύστερα από την πτώση του Σουλίου, πήγε στην Κέρκυρα μαζί και με άλλους Σουλιώτες όπου κατατάχτηκε ως υπαξιωματικός στο σώμα των Ηπειρωτών και Σουλιωτών που συγκρότησαν οι Γάλλοι. Μετά την ήττα των Γάλλων εναντίον των Άγγλων (1811) επέστρεψε στην Ήπειρο όπου έχασε τον πατέρα του το 1813.[3] Το 1815 ο Αλή Πασάς τον διόρισε αρματολό στο Κακόλακκο Πωγωνίου, στον παλιό πύργο του Κουρτ Πασά. Έμεινε στο Κακόλακο έως το 1820 τότε δηλαδή που ο Αλή πολιορκήθηκε από τον Ισμαήλ Πασόμπεη.[3] Δράση του Μάρκου Μπότσαρη Ο Μάρκος Μπότσαρης Έργο του Τζοβάνι Μπότζι Η σημαία του Μάρκου Μπότσαρη. Δράση στην Ήπειρο (1820-1821) O Μάρκος Μπότσαρης, μαζί με τον θείο του, τον Νότη, αγωνιζόταν στο πλευρό των σουλτανικών δυνάμεων εναντίον του τυράννου της Ηπείρου, του Αλή Πασά, επειδή είχαν πάρει την υπόσχεση ότι θα ξαναγυρνούσαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.[4] Βλέποντας ότι οι Οθωμανοί αθετούσαν την υπόσχεση τους, όταν ο Αλή Πασάς πολιορκήθηκε από τα σουλτανικά στρατεύματα στα τέλη Οκτωβρίου του 1820, ο Μπότσαρης ήρθε σε συνεννόηση μαζί του και ζήτησε τον επαναπατρισμό των Σουλιωτών, με αντάλλαγμα να βοηθήσουν τον Αλή στον αγώνα εναντίον των στρατευμάτων του Σουλτάνου, πράγμα που έγινε. Ο Μπότσαρης, επικεφαλής 300-350 ανδρών, εμφανίστηκε επί του όρους Σατοβέτζας, απέναντι από το σουλτανικό στρατόπεδο και επιτέθηκε εναντίον των Τούρκων (5 Δεκεμβρίου 1820).[4] Κατόπιν κατέλαβε το φρούριο των Βαριάδων και οχυρώθηκε σε αυτό (7 Δεκεμβρίου 1820). Από εκεί, επικεφαλής 200 ιππέων, προσέβαλε μία σουλτανική εφοδιοπομπή στις Κόμψαδες (22 Δεκεμβρίου 1820).[4] Αμέσως μετά κατέλαβε τη θέση Πέντε Πηγάδια και συνέτριψε μία δύναμη 5.000 Αλβανών που εστάλη εναντίον του. Τους επόμενους μήνες άρχισε διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους και τους Αλβανούς ώσπου τον Μάρτιο του 1821 να έρθει στην Ήπειρο ο Χριστόφορος Περραιβός και να ενημερώσει τους Σουλιώτες για την επικείμενη επανάσταση.[4] Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, νίκησε τους Τούρκους στη Βογόρτσα και στα Δερβίζιανα, όπου εξόντωσε ένα ισχυρό μισθοφορικό σώμα με ένα απίστευτο τέχνασμα.[4] Καταλήφθηκαν τα Λέλοβα, η Καντσά και το παραθαλάσσιο φρούριο της Ρηνιάσας.[4] Στις αρχές Μαΐου απειλήθηκε και η ίδια η Πρέβεζα.[4] Στη συνέχεια, επιτέθηκε με 600 πολεμιστές σε δύο χιλιάδες γενίτσαρους που στάθμευαν στους Δραμεσούς, κατέλαβε τα Κοσμηρά, δύο ώρες μακριά από τα Ιωάννινα και νίκησε τον Ισμαήλ Πασά στο μοναστήρι της Ραψίνας. [5]Ακολούθησαν οι νικηφόρες μάχες στο Κομπότι (3 Ιουλίου 1821), στους Βαριάδες (14 Ιουλίου 1821), όπου εκδίωξε τους Τούρκους από το φρούριο που μόλις είχαν καταλάβει, και στην Πλάκα (17 Ιουλίου 1821) όπου χάρη στην αποφασιστικότητα του και την ορμητική του επίθεση με 125 άντρες στοίχισε τους Τούρκους πάνω από διακόσιους νεκρούς.[6][7] Ένα μήνα αργότερα διέλυσε τις υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις στις Κομψάδες και συμμετείχε στη πολιορκία της Άρτας η οποία άρχισε στις 12 Νοεμβρίου και τέλειωσε άδοξα στις 4 Δεκεμβρίου 1821.[8] Μάχη του Πέτα και υπεράσπιση του Μεσολογγίου (1822) Την άνοιξη του 1822 το Σούλι πολιορκήθηκε από τους Τούρκους και ο Μπότσαρης ζήτησε βοήθεια από τους οπλαρχηγούς της Στερεάς Ελλάδας. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία του Μαυροκορδάτου στην Ήπειρο η οποία απέτυχε ολοσχερώς στις μάχες της Πλάκας και του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), κι έτσι τους επόμενους μήνες το Σούλι παραδόθηκε.[9] Βρέθηκε μεταξύ των υπερασπιστών του Μεσολογγίου στην πρώτη του πολιορκία στα τέλη του 1822, όπου παρέσυρε τους Τούρκους σε πλαστές συνομιλίες (τις λεγόμενες "καπάκια") και έδωσε χρόνο στους πολιορκημένους να ενισχύσουν τις οχυρώσεις. Τα Χριστούγεννα υπερασπίστηκε με μόνο 35 άνδρες το τείχος της πόλης από τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Τότε με παρέμβαση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του έδωσαν τον τίτλο του στρατηγού της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Μάλιστα το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντιζηλία των άλλων οπλαρχηγών κάτι το οποίο εξόργισε τον Μπότσαρη, ο οποίος μπροστά τους έσκισε το χαρτί του διορισμού του λέγοντας: "Όποιος είναι άξιος παίρνει το δίπλωμα με το σπαθί του από τον πασά!". Αυτή η μεγαλοπρεπής πράξη του αποδεικνύει την ανιδιοτέλειά του και την αγάπη του για την πατρίδα.[10] Μάχη στο Κεφαλόβρυσο, ο θάνατός του και η κηδεία του (1823) Το καλοκαίρι του 1823 προσπάθησε να ανακόψει το δρόμο στα τούρκικα στρατεύματα που επέδραμαν προς τη δυτική Ρούμελη. Στις αρχές Ιουλίου ο Μουσταής πασάς, επικεφαλής 15.000 επίλεκτων ανδρών, εκστράτευσε εναντίον της Επανάστασης και σύντομα κατέφθασε ο Ομέρ πασάς και ο Σούλτζη Κόρτσα με τα πολυάριθμα στρατεύματα τους.[10] Ο Μπότσαρης, τη νύχτα της 8-9 Αυγούστου,[10] μαζί με τον Κίτσο Τζαβέλα και άλλους 450 Σουλιώτες, επιτέθηκε κατά της εμπροσθοφυλακής των εχθρών, που είχαν στρατοπεδεύσει στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, στη μάχη που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Κεφαλόβρυσου. Παρά τον αρχικά ελαφρύ τραυματισμό του, συνέχισε να πολεμάει και κατάφερε να νικήσει τους Τουρκαλβανούς. Όμως μια εχθρική σφαίρα έπληξε το μάτι του. Ιστορικοί αναφέρουν πως τότε ο Μπότσαρης είπε πριν ξεψυχήσει: «Αδέλφια, με βάρεσαν». Εκείνη τη στιγμή, οι Σουλιώτες, αν και νικούσαν, διέκοψαν τον αγώνα για να παραλάβουν τον νεκρό αρχηγό τους και τα λάφυρα. Οι Σουλιώτες σκότωσαν εκατοντάδες εχθρούς χωρίς όμως να καταφέρουν να σταματήσουν την τουρκική προέλαση. Μεταφέροντας το σώμα του Μπότσαρη προς το Μεσολόγγι όπου τελικά τον ενταφίασαν, σταμάτησαν για λίγο στον νάρθηκα της Μονής Προυσσού όπου ευρισκόταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης κατάκοιτος. Αυτός τον ασπάστηκε λέγοντας "Άμποτε ήρωα Μάρκο, κι' εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω".[11] Ο νεκρός μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι με θριαμβική πομπή που περιγράφει και ο Πουκεβίλ. Του θριάμβου προηγούνταν Τούρκοι αιχμάλωτοι, ακολουθούσαν οι αιχμαλωτισμένοι ίπποι των αξιωματικών με πολύτιμα επισάγματα και πενήντα τέσσερις σημαίες των εχθρών. Ο νεκρός Μάρκος ήταν καλυμμένος με γαλάζια χλαμύδα. Ακολουθούσαν τα λάφυρα που ήταν ζώα, όπλα, σκηνές, πολεμοφόδια και άλλα στρατιωτικά εφόδια και το ταμείο των εχθρών.[12] Η κηδεία ξεκίνησε το απομεσήμερο, από το οίκημα του Επάρχου Κωνσταντίνου Μεταξά, για να δειχθεί ότι τον κηδεύει το Έθνος[13]. Η επικήδεια τελετή έγινε στον ναό Αγίου Νικολάου των προμαχώνων. Για τον θάνατο του Μπότσαρη γράφηκαν πολλά έντεχνα ποιήματα και δημοτικά τραγούδια, ενώ φιλοτεχνήθηκαν και πίνακες ζωγραφικής. Μεταξύ των άλλων ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε ποίημα όπου παρομοιάζει την συρροή των Ελλήνων στην κηδεία του Μπότσαρη με την συρροή των Τρώων στην ταφή του Έκτορα.[14] Μετά την ηρωική Έξοδο και την κατάληψη του Μεσολογγίου από τους Οθωμανούς, οι Τουρκαλβανοί άνοιξαν τον τάφο του Μπότσαρη αναζητώντας τα πολύτιμα όπλα του.[15] Kαλλιτεχνικές απεικονίσεις του θάνατου του Μπότσαρη Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη Πίνακας από τον Ludovico Lipparini, που βρίσκεται στο μουσείο της Τεργέστης στην Ιταλία.
Ο Μπότσαρης αποθνήσκει στο Καρπενήσι. Έγχρωμη λιθογραφία. Πέτερ φον Ες. Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη, Μελανογραφία του Αθανασίου Ιατρίδη (4542). Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Εθνικός ήρωας Ο τάφος του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι, φιλοτεχνημένος από τον Γάλλο γλύπτη David d'Angers. Το επίγραμμα γράφηκε από τον καθηγητή πανεπιστημίου Δ. Σεμιτέλο. Άγαλμα του Μάρκου Μπότσαρη (έργο της Νίνας Εμπειρίκου - 1937) στο Πεδίον το Άρεως. Ο Μάρκος Μπότσαρης έμεινε στην ιστορία για την ανδρεία του και τη σημαντική συμβολή του στον Αγώνα για την ανεξαρτησία των Ελλήνων και δίκαια θεωρείται μεγάλος εθνικός ήρωας. Πολλοί Φιλέλληνες που επισκέφθηκαν την Ελλάδα, θαύμασαν την ανδρεία του Μπότσαρη, ενώ πολλοί ποιητές έγραψαν ποιήματα γι' αυτόν. Ο Φιτς-Γκριν Χάλλικ, Αμερικάνος ποιητής, έγραψε ένα ποίημα με τίτλο MARCO BOZZARIS,[16] ενώ ο Ελβετός ποιητής Τζαστ Ολίβιερ έγραψε επίσης ένα ποίημα-έπαινο προς τιμήν του, το 1825.[17] Επίσης ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, ο Διονύσιος Σολωμός, αφιέρωσε μία από τις ωδές του στο Μάρκο Μπότσαρη. Ο Ζακύνθιος μουσουργός Παύλος Καρρέρ συνέθεσε το 1858 την όπερα Μάρκος Βότζαρης [Marco Bozzari], σε λιμπρέτο του Ιταλού ποιητή Giovanni Caccialupi, η οποία παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε όλα τα γνωστά ελληνικά θέατρα του 19ου αιώνα, από λυρικά σχήματα όπως ο Ελληνικός Μελοδραματικός Θίασος.[18] Από την όπερα αυτή ιδιαίτερα δημοφιλής έχει καταστεί η άρια του Μάρκου "Εγέρασα, μωρές παιδιά", ευρύτερα γνωστή και ως "Γερο-Δήμος".[19] Ένας σταθμός του μετρό του Παρισιού (σταθμός Botzaris) έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Αναφέρεται ότι ήδη το 1825 υπήρχε λαϊκό-σχολικό δράμα για τον Μάρκο Μπότσαρη γραμμένο από την Ευανθία Καΐρη, το οποίο διαρκούσης της Επανάστασης διδασκόταν σε όποια σχολεία το επέτρεπαν οι συνθήκες (αναφέρεται η Τήνος) για να τονώνεται το αίσθημα υπέρ της ελευθερίας.[20]
Απόγονοι Ο Μάρκος Μπότσαρης είχε παντρευτεί τη Χρυσούλα Καλόγερου και έκανε μαζί της πέντε παιδιά από τα οποία μόνο τα δύο επιβίωσαν όσο ο Μπότσαρης ήταν εν ζωή.[εκκρεμεί παραπομπή] Ο γιος του, Δημήτριος Μπότσαρης, ο οποίος γεννήθηκε το 1814, έγινε στρατιωτικός και διατέλεσε Υπουργός Στρατιωτικών το 1859 και 1866-1877, ενώ οργάνωσε το Μετοχικό Ταμείο Στρατού. Πέθανε στις 17 Αυγούστου 1871 στην Αθήνα. Η κόρη του Μπότσαρη, Κατερίνα "Ρόζα" Μπότσαρη, γεννημένη στο Σούλι το 1818, ήταν στην υπηρεσία της Βασίλισσας της Ελλάδος Αμαλίας. Το ελληνο-αρβανίτικο λεξικό Σε ηλικία 19 ετών, ενώ ζούσε στην Κέρκυρα, ο Μάρκος Μπότσαρης κατά παραγγελία του Πουκεβίλ και με τη βοήθεια μεγαλυτέρων του συνέγραψε ένα ελληνο-αρβανίτικο γλωσσάριο.[21] Αποτελεί μάλιστα το πρώτο ελληνο-αρβανίτικο λεξικό.[22] Η ονομασία του έργου αυτού όπου και ο ίδιος ο Μπότσαρης το επιγράφει έτσι είναι "Λεξικόν της Ρωμαϊκής και Αρβανητηκής Απλής". Το χειρόγραφο αφιερώθηκε από τον Πουκεβίλ στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων και φέρει την ιδιόγραφη σημείωση "Ce lexique est écrit de la main de Marc Botzaris à Corfou en 1809 devant moi. Pouqueville".[23] Το ίδιο χειρόγραφο περιλαμβάνει και ένα είδος ελληνο-αλβανικής μεθόδου άνευ διδασκάλου και ελληνο-αλβανικούς διαλόγους. Είναι γραμμένο με ελληνικά γράμματα μερικά των οποίων είναι ιδιόμορφα και φαίνεται τα είχε επινοήσει ο ίδιος ο Μπότσαρης. Ο ίδιος γνώριζε λίγα γράμματα που πιθανώς είχε διδαχθεί από τον καλόγηρο Σαμουήλ ή, κατά μία πληροφορία, στη Μονή του Προφήτου Ηλιού. Ο Μάρκος Μπότσαρης. Αναμνηστικό μετάλλιο φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Κόνραντ Λάγγε το 1836. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Σύμφωνα με σημείωση του Πουκεβίλ, ο Μ. Μπότσαρης έγραψε το λεξικό καθ' υπαγόρευση του πατέρα του Κίτσου, του θείου του Νότη και του πεθερού του Χρηστάκη Καλογήρου. Ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Τίτος Γιοχάλας που μελέτησε το χειρόγραφο πιστεύει ότι ο Μ. Μπότσαρης έγραφε τα ελληνικά λήμματα και οι μεγαλύτεροι έδιναν την αλβανική μετάφραση. Είχε παλαιότερα υποστηριχτεί από κάποιους ότι το λεξικό γράφηκε για να εξυπηρετήσει την επικοινωνία μεταξύ των Σουλιωτών και των άλλων Ελλήνων, όμως κατά τον Τ. Γιοχάλα αυτό δεν θεωρείται πιθανό διότι αφ' ενός οι Σουλιώτες γνώριζαν την ελληνική αφ' ετέρου το περιεχόμενο του λεξικού δεν είναι χρηστικό για την καθημερινή ζωή[24]. Επίσης οι λέξεις δεν είναι με αλφαβητική σειρά ώστε το λεξικό να είναι χρηστικό. Θεωρείται πιθανότερο ότι το λεξικό γράφηκε κατόπιν πρωτοβουλίας του Πουκεβίλ ο οποίος είχε ενδιαφέρον για την Αλβανική γλώσσα και τελικώς παρήγαγε ένα Αλβανο-γαλλικό γλωσσάριο μεταφράζοντας τα Ελληνικά λήμματα του Μπότσαρη και μεταγράφοντας τα Αλβανικά με λατινικούς χαρακτήρες. Αυτό το δημοσίευσε στο έργο του Voyage dans la Grèce, τομ. 2, σελ. 617-623 το 1820. Θεωρείται άξιο προσοχής το ότι συχνά ο Μπότσαρης και οι συνεργάτες του αποδίδουν τις ελληνικές φράσεις στην αλβανική σκεπτόμενοι αποκλειστικά "ελληνικά", μεταφέροντας δηλαδή την ελληνική σύνταξη στην αλβανική. Το ίδιο συμβαίνει και με σύνθετες ελληνικές λέξεις ενώ παρατηρείται και λανθασμένη μεταφορά των γενών ουσιαστικών και επιθέτων από την ελληνική στην αλβανική. Επίσης δύο ελληνικές λέξεις δεν μεταφράστηκαν στην αλβανική είτε από άγνοια είτε εκ παραδρομής, ενώ υπάρχουν και άλλα είδη λαθών στην αλβανική. Η παρουσία αυτών των φαινομένων ερμηνεύεται κατά τον Γιοχάλα με δύο τρόπους[25]: Η μητρική γλώσσα του Μπότσαρη και των συνεργατών του ήταν η ελληνική. Αν ομιλείτο στο Σούλι η αλβανική, τότε είναι πιθανό η επίδραση της ελληνικής να ήταν πολύ μεγάλη στην αλβανική. Το αλβανικό ιδίωμα του λεξικού ανήκει στην τοσκική διάλεκτο της νότιας αλβανικής γλωσσικής ομάδας και περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό δανείων από την ελληνική.[26] Παραπομπές ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 11. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 17. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 11. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 12. Γούδας Aν., Bίοι Παράλληλοι, Ήρωες της ξηράς, Εν Aθήναις 1876, Τ. 8, σ. 62 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τ. ΙΒ', σ. 160, 162. Χρ.Περραιβός "Ιστορία του Σουλίου και της Πάργας", Αθήνα 1857, σελ. 302 ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 13. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 14-16. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, τεύχος 138, Φεβρουάριος 2008, σελ. 16. Ι. Βλαχογιάννη, Τα ανέκδοτα του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη, Αθήναι 1922, σελ. 8 Γούδας Aν., Bίοι Παράλληλοι, Ήρωες της ξηράς, Εν Aθήναις 1876, Τ. 8, σ. 71 Ηλίας Παπαθανασόπουλος, «Ο θάνατος και η κηδεία του Μάρκου Μπότσαρη», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.69 (Μάρτιος 1974), σελ.107 Κ.Σ. Κώνστα, Του Μάρκου Μπότσαρη, Στερεοελλαδική Εστία, 1962, τ. 16, σελ. 117-130. Σιμόπουλος, Πώς είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του '21, τομ. 1, σ. 282. Αναφέρεται στο Βαρβαρήγος Ποθητός (2012) Θρησκεία και θρησκευτική ζωή κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Μεταπτυχιακή διατριβή, σελ. 73. «Marco Bozzaris, by Fitz-Greene Halleck». www.poetry-archive.com. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021. «Olivier, Juste Daniel». 1911 Encyclopædia Britannica Volume 20. Ξεπαπαδάκου, Αύρα (2003). «Ο Μάρκος Βότζαρης του Παύλου Καρρέρ. Μία εθνική όπερα». Μουσικός Λόγος 5, 27-63. Ξεπαπαδάκου, Αύρα (2013). Παύλος Καρρέρ. Αθήνα: Fagottobooks. σελ. 91-92. ISBN 9789606685521. Ευαγγελίδης Τρύφων, Η παιδεία επί τουρκοκρατίας, Αθήνα, 1936, τόμ. Β', σελ. 79 Γιοχάλας 1980, σελ. 39-42 Γιοχάλας 1980, σελ. 29 « Αυτό το λεξικό γράφτηκε από το χέρι του Μαρκ Μποτσαρί (Μάρκου Μπότσαρη) στο Κόρφου (Κέρκυρα), το 1809, παρουσία μου. Πουκεβίλ. » Γιοχάλας 1980, σελ. 40-41 Γιοχάλας 1980, σελ. 53 Γιοχάλας Π. Τίτος, Το ελληνο-αλβανικόν λεξικόν του Μάρκου Μπότσαρη (φιλολογική έκδοσις εκ του αυτογράφου), Ακαδημία Αθηνών, 1980.