«Εποχή Τσίπρα»: 15 σουβενίρ μιας τρομερής δεκαπενταετίας

ΚΙΜΠΙ Εχει δημοσιευτεί στην εφημεριδα των Συντακτων 8-7-2023

Εν μέρει στις 21 Μαΐου, αλλά περισσότερο στις 25 Ιουνίου όλοι μίλησαν για έναν ιστορικό κύκλο που κλείνει. Και ο Μητσοτάκης μίλησε για ιστορικό κύκλο, και ο Τσίπρας χρησιμοποίησε μια ανάλογη διατύπωση, και του Βαρουφάκη ο «θρήνος της Αριστεράς» παρέπεμπε σε κύκλο που έκλεισε. Και σε άλλες 50 αποχρώσεις του μαύρου ή του γκρι θα βρει κάποιος αντίστοιχα ανοιγο-κλεισίματα κύκλων σε όλες τις θριαμβικές ή θρηνητικές αποτιμήσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων από πολιτικούς εκπροσώπους και αυτόκλητους ή κατ’ επάγγελμα δημοσιολόγους. Και δίπλα στους ιστορικούς κύκλους εδώ και δέκα μέρες προστέθηκε -διά στόματος Αλέξη Τσίπρα- κι άλλη μία πιθανή μονάδα μέτρησης της Ιστορίας, τα κύματα. «Παραμερίζω για να περάσει το νέο κύμα», είπε, με έναν πολιτικό νεολογισμό που δανείζεται κάτι από τη μουσική ή τον κινηματογράφο. Φυσικά, υπάρχει και μια τρίτη μονάδα μέτρησης της Ιστορίας, πιο κλισέ και οικεία, η «εποχή», της οποίας επίσης με ευκολία κηρύσσεται το τέλος ή η αρχή. Βεβαίως, η Ιστορία δεν κινείται ούτε σε κύκλους ούτε κατά κύματα ούτε εντελώς γραμμικά, σαν μια ανηφόρα που η άμαξα της ανθρωπότητας άλλοτε τη διατρέχει με ταχύτητα, άλλοτε κολλάει και ακινητοποιείται σε ένα τέλμα της κι άλλοτε παλινδρομεί χάνοντας χιλιόμετρα «προόδου». Η Ιστορία συγκροτείται από γεγονότα και δεδομένα που ξεπερνούν την ατομική αίσθηση και εμπειρία των συντελεστών της, πρωταγωνιστών και κομπάρσων. Μόνο εκ των υστέρων και έξω από αυτήν μπορούμε να αντιληφθούμε τα πραγματικά «σχήματά» της. Κι αν αποδεχθούμε ότι η Ιστορία έχει νόημα ως πορεία του είδους μας προς την ελευθερία και τη χειραφέτηση από κάθε είδους καταναγκασμό, το μόνο σχήμα που φαίνεται μέχρι στιγμής να την αποδίδει ρεαλιστικά είναι η σπείρα (η κατά μαρξισμό σπειροειδής εξέλιξη της Ιστορίας). Εξάλλου, οι κύκλοι και τα κύματα είναι σχήματα δανεικά από άλλη επιστήμη (σύμφωνα με ορισμένους, ψευδοεπιστήμη), την οικονομία. Υπάρχουν οι επιχειρηματικοί και οικονομικοί κύκλοι, με τις εναλλαγές ανόδου - κάμψης - κρίσης, υπάρχουν τα μακρά κύματα και οι «εποχές» του Κοντράτιεφ, όμως όλα αυτά μπορεί να γίνονται ενδιαφέρουσες απεικονίσεις και διαγράμματα για την ιστορική εξέλιξη του καπιταλισμού, αλλά δεν κουμπώνουν και τόσο με τη νέα οικονομική πραγματικότητα στην οποία οι κρίσεις είναι η κανονικότητα και η άνοδος η εξαίρεση. Πείτε μου, για παράδειγμα, σε ποιον οικονομικό κύκλο ή μεγάκυκλο, σε ποιο μακρύ κύμα εντάσσεται αυτό που συνέβη στην Ελλάδα από το 2008 μέχρι σήμερα; Και πώς ακριβώς μπορούμε να ονομάσουμε αυτή τη φοβερή δεκαπενταετία; Ποιο είναι το σχήμα της, το πρόσωπό της, ο τίτλος της; Από πολλές απόψεις αυτή η δεκαπενταετία ήταν «εποχή Τσίπρα». Δεν ήταν εποχή Καραμανλή, ούτε εποχή Παπανδρέου, ούτε Σαμαρά. Κι αν τυχόν υπάρξει «εποχή Μητσοτάκη», αυτή θα μετρήσει από φέτος και πέρα. Αλλά «εποχή Τσίπρα» σίγουρα υπήρξε, ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τους σχεδιασμούς του ίδιου. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της, το υλικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενό της;

Ας ανοίξουμε το σεντούκι της τρομερής δεκαπενταετίας για να δούμε ποια είναι τα πιο χαρακτηριστικά σουβενίρ της: 1. Η εκκωφαντική αμφισβήτηση της επίπλαστης κοινωνικής ηρεμίας και οικονομικής ευημερίας από μια νέα γενιά μεγάλου θυμού και αγρίων διαθέσεων που έφερε τον Δεκέμβριο του 2008 το σύστημα εξουσίας σε απόλυτη αμηχανία, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστο και ευάλωτο είναι. 2. Η παντελής αδυναμία του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων του κραταιού δικομματισμού της Μεταπολίτευσης να αποτρέψουν τη δημοσιονομική κρίση ή να διαπραγματευτούν έστω μια μετριοπαθή διαχείρισή της με τους Ευρωπαίους εταίρους και τις αγορές. 3. Η απώλεια κάθε ίχνους εμπιστοσύνης των ηγεμόνων της Ε.Ε. και της οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης (Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο) στο εγχώριο πολιτικό σύστημα και στην ελληνική επιχειρηματική ελίτ. Και το μεν και η δε αντιμετωπίστηκαν από τους εταίρους ως ανυπόληπτες οντότητες που έπρεπε να υποβληθούν σε τιμωρητική «αγωγή». Αυτό παρέσυρε και τις πολιτικές φαμίλιες και τα οικονομικά τζάκια της Μεταπολίτευσης. 4. Η κατάρρευση της οικονομικής και παραγωγικής βάσης της χώρας, η διάλυση παραδοσιακών επιχειρηματικών πυλώνων και η μαζική μεταβίβαση όποιας επιχειρηματικής περιουσίας δεν ρευστοποιήθηκε σε άλλα χέρια, κυρίως ξένα κεφάλαια. Η ραγδαία υποβάθμιση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, η συγκεντροποίηση και η ριζική αναμόρφωση της επιχειρηματικής ανθρωπογεωγραφίας. 5. Η συντριβή της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων στρωμάτων με τον πρωτοφανή μηχανισμό «εσωτερικής υποτίμησης» που επέβαλαν οι δανειστές και επιτηρητές της χώρας. Η ραγδαία φτωχοποίηση και η μαζική απαλλοτρίωση περιουσιακών στοιχείων ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων, κυρίως στο όνομα της διάσωσης των τραπεζών. 6. Η τεράστια αναδιανομή πλούτου από τους κάτω προς τους πάνω και κυρίως τους έξω (ξένο κεφάλαιο) που συντελέστηκε στη δεκαπενταετία αυτή. Το αποτέλεσμά της είναι ακόμη βαθύτερη κοινωνική πόλωση κι ένας διχασμός της κοινωνίας σε ικανοποιημένους και μη, με σαφές πολιτικό αποτύπωμα στην ηγεμονία Μητσοτάκη. 7. Ο πρωτοφανής διασυρμός του κοινοβουλευτισμού και του συστήματος διακυβέρνησης από τους δανειστές που μετέτρεψαν χώρα της Ε.Ε. σε προτεκτοράτο κυβερνώμενο μέσω μνημονίων και εκθέσεων συντεταγμένων από τεχνοκράτες στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη ή στην Ουάσινγκτον. 8. Η ριζική αμφισβήτηση του europroject από την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, που κατέστησε την Ελλάδα, έστω και στιγμιαία, υπερδύναμη της κρίσης, ικανή να οδηγήσει σε αποσύνθεση το πείραμα της νομισματικής ένωσης. Η αποκάλυψη ότι πίσω από την κρούστα δημοκρατίας, συναίνεσης και συνδιαλλαγής της Ε.Ε. υπάρχει κυρίως, βία, εκβιασμός, ψεύδος, σκληρότητα, κυνισμός και γερμανική ηγεμονία. 9. Η ριζοσπαστικοποίηση τεράστιων τμημάτων της κοινωνίας, που βγήκαν εκτός σχεδίου και σε πρωτοφανείς αριθμούς στο προσκήνιο της διαμαρτυρίας και της πολιτικής, με κορυφαίες στιγμές τον Ιούνιο του 2011 (αγανακτισμένοι) και τον Ιούλιο του 2015 (δημοψήφισμα). 10. Η αποσύνθεση του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος, με κεντρικό στοιχείο την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, που αποδέσμευσε πολιτικά εκατομμύρια πολίτες και τους κινητοποίησε σε αναζήτηση νέας πολιτικής στέγης. 11. Η τρομακτική απουσία ιδεολογικών φίλτρων και αντιστάσεων που επέτρεψε, με την κραυγαλέα χορηγία θυλάκων της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ, ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας να γοητευτεί από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. 12. Το τολμηρό βήμα δεκάδων μικρών ή μεγαλύτερων ομάδων των ριζοσπαστικής Αριστεράς να βγουν από τη βολή της διαμαρτυρίας και της (ολίγον εξωκοινοβουλευτικής, ολίγον ενδοκοινοβουλευτικής) αντιπολίτευσης και να διεκδικήσουν ρόλο στην κεντρική πολιτική, με κάποιας μορφής πρόγραμμα. 13. Η τεράστια ώθηση -στα όρια του εξαναγκασμού- που έδωσε η αποδεσμευμένη από τον πρώην δικομματισμό κοινωνία στον ΣΥΡΙΖΑ να διατυπώσει πρόταση διακυβέρνησης, έστω και στην εκδοχή γονατογραφήματος. Η εξαιρετική ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να ενσαρκώσει αυτή τη «λαϊκή» απαίτηση σχεδόν αδιαμεσολάβητα, και παρά την έλλειψη επαρκούς και συνεκτικού κομματικού μηχανισμού. 14. Το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε στην Ελλάδα και την Ευρώπη για τη διαμόρφωση και προβολή ενός εναλλακτικού αριστερόστροφου σχεδίου διαχείρισης της κρίσης. Αλλά και το βίαιο, ερμητικό κλείσιμο αυτού του παραθύρου μέσα από τις αυταπάτες που κατέρρευσαν, τις ψευδαισθήσεις που εξαερώθηκαν, τις επιθέσεις έχθρας και φιλίας που εξαπολύθηκαν, τις οδυνηρές ήττες και τους ολέθριους πολιτικούς, ταξικούς και γεωπολιτικούς συμβιβασμούς που εδραίωσαν στην πλειονότητα της κοινωνίας την ψευδοπίστη ότι «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση» (ΤΙΝΑ). 15. Οποιος είναι έξω από το μαντρί τον τρώει ο λύκος, αλλά και μέσα στο μαντρί κάλλιστα μπορούν να τον φάνε τ’ άλλα πρόβατα, που η εκμαυλιστική αγωγή της εξουσίας τούς έχει προσφέρει τα αναγκαία κανιβαλικά ένστικτα.

ΥΓ.: Το παρόν κείμενο είχε γραφεί εν θερμώ για την «Εφ.Συν.» του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, αλλά κρατήθηκε λόγω έλλειψης χώρου. Ελάχιστα πράγματα πρόσθεσα στην εν ψυχρώ δεύτερη ανάγνωσή του. 💬 Θεωρίες για την υπεραξία Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία πώς η ιστορία γίνεται σιωπή τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί Αλκη Αλκαίου, «Ρόζα» kibi2g@yahoo.gr, kibi-blog.blogspot.com

Το "λαχείο" της γέννησης

Μιχάλης Ψύλος • mpsilos@naftemporiki.gr Παγκόσμια ημέρα Προσφύγων σήμερα και δεν βλάπτει να υπενθυμίζουμε ότι εμείς οι σημερινοί Ευρωπαίοι είμαστε αρκετά τυχεροί: Γιατί -οι περισσότεροι- γεννηθήκαμε στην Ευρώπη, από σωστούς γονείς, δεν αντιμετωπίσαμε πείνα, δυσεντερίες από μολυσμένο νερό, ούτε πολέμους στην πόρτα μας. Δεν είχαμε να επιλέξουμε πού θα γεννηθούμε: Σε μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου ή αν θα έπρεπε να υπομείνουμε μια ζωή άθλιας φτώχειας σε μια χώρα εμφυλίου πολέμου. Για εμάς-τους σύγχρονους Ευρωπαίους- η γέννηση δεν ήταν λαχείο. Και οι πολλές εξαιρέσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι σκέψεις αυτές έρχονται στο νου σήμερα- Παγκόσμια Ημέρα των Προσφύγων, είπαμε! Με αφορμή αυτή την «επέτειο», η Υπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) ανακοίνωσε ότι ο αριθμός των προσφύγων και των εκτοπισμένων κατέγραψε νέο ρεκόρ: Πάνω από 110 εκατομμύρια σε όλον τον κόσμο. Περίπου 18 εκατομμύρια περισσότεροι από ό,τι την προηγούμενη χρονιά, όπου ήταν επίσης ρεκόρ! Πρόκειται για γυναίκες, παιδιά και άνδρες που εκτίθονταν συχνά στη βία, τις διώξεις, την πείνα, την εκμετάλλευση, τις άθλιες συνθήκες υγιεινής, στον εμφύλιο.

Μόνο στην Ουκρανία, η ρωσική εισβολή ανάγκασε 5,7 εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους «Οι εκτοπισμένοι δεν αξίζουν κλειστά σύνορα, αλλά «την αλληλεγγύη μας», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, που υπηρέτησε ως Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες για 10 χρόνια. Αρα ξέρει καλά το πρόβλημα. Ο Γκουτέρες λέει μάλιστα ότι οι περισσότεροι εκτοπισμένοι έχουν βρει καταφύγιο σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος και όχι σε πλούσια κράτη. «Τα 46 λιγότερο ανεπτυγμένα κράτη που αντιπροσωπεύουν κάτω από το 1,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έχουν δεχθεί περισσότερο από το 20%. Τα πλούσια κράτη κλείνουν τις πόρτες στους καταραμένους. Φοβούνται μήπως χαθεί η δική τους ευημερία… Το μήνυμα του Γκουτέρες προκαλεί σκέψεις: Τι ξεχνάμε μερικές φορές στη συζήτηση για τη μετανάστευση: Πίσω από αυτόν τον αριθμό των 110 εκατομμυρίων εκτοπισμένων βρίσκονται δεκάδες εκατομμύρια γυναίκες, παιδιά και άντρες που ξεκίνησαν ένα επικίνδυνο, δύσκολο και πολλές φορές θανατηφόρο ταξίδι. Γιατί δεν ήταν τόσο τυχεροί στο λαχείο του τόπου της… γέννησης.

Τα 100 σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε τίτλους

Παρακολουθήσεις Συγκάλυψη Novartis Αδιευκρίνιστα Διώξεις δημοσιογράφων Ειδικά δικαστήρια Λίστα Πέτσα Μιντιακή παντοκρατορία Χειραγώγηση ΜΜΕ Πολιτική καταδίκη Ν. Παππά Θέση 107 Νέα «λίστα Πέτσα» της ΕΥΔΑΠ Κυβερνητικά fake news Ντογιάκεια Δικαιοσύνη Παρεμβάσεις σε ανεξάρτητες αρχές Απόπειρα εξαγοράς του αντιπροέδρου Αρειου Πάγου Χρ. Τζανερίκου Ακροδεξιά συνωμοσία Τέμπη 800 νεκροί από Covid-19 Κατάρρευση ΕΣΥ Μελέτη Τσιόδρα Εκατομμύρια σε κλινικάρχες Αισχροκέρδεια σε τεστ κορονοϊού Ασυλία τραπεζιτών Ακαταδίωκτο επιτροπών Παράνομο πρωθυπουργικό πόθεν έσχες Ξέπλυμα πόθεν έσχες Ανοχύρωτα νησιά Πτωχευτικός Κώδικας Δώρο στα funds Σκάνδαλο Πάτση Σκάνδαλο Καππάτου Ακρίβεια Καρτέλ ενέργειας Αισχροκέρδεια στα καύσιμα Ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ & ΔΕΔΔΗΕ «Καλάθι νοικοκυριού» Καταστροφικές πυρκαγιές Απευθείας αναθέσεις Νικολάου «Γαλάζιες ακρίδες» Σκάνδαλο Χειμάρα Σκάνδαλο Παπαθανάση Σκάνδαλο Μαραβέγια «Oruç Reis» TurkAegean Ταμείο Ανάκαμψης Εκτόξευση δημόσιου χρέους Ληστεία συνταξιούχων Τζογάρισμα επικουρικών Αναπτυξιακή Τράπεζα Θαλασσοδάνεια Διαγραφή χρεών Πηλαδάκη Σκάνδαλο Φουρθιώτη Σκάνδαλο Κοκλώνη Επιτροπή εξαφάνισης προστίμων Ο «εθνικός» Λιγνάδης Κατάργηση οκταώρου Ιδιωτικοποίηση νερού «Σκόιλ ελικίκου» «Αριστεία» Πτυχίο Διαματάρη Ο φιλοχουντικός Λούλης Υπόθεση Μαρίας Σπυράκη Golden boys Greek mafia Δολοφονία Καραϊβάζ Σκάνδαλο ταυτοτήτων Αστυνομική καταστολή Νέα Σμύρνη «Ινδιάνος» Βασανιστήρια Δολοφονία Σαμπάνη Δολοφονία για €20 βενζίνη Σκληροί νόμοι ασύλου Ευνοϊκή μεταχείριση συγγενή Θεοδωρικάκου Τζόκερ Υποβάθμιση πτυχίων καλλιτεχνών Palantir Προσωπικά δεδομένα στη Cisco Ογκολογικό Παίδων «Επιτελικό κράτος» Στρατιές μετακλητών Αττική οδός Χιονιάς Πλημμύρες Ελληνικό Κατάληψη του κράτους Ελάχιστη βάση εισαγωγής Τιμητικές πολιτογραφήσεις Ο «Ελληνας» Αγιαβέφε Το κράτος της Μυκόνου Σεισμόπληκτοι Χρέη ΝΔ «Κήρυκας» δανείων Μητσοτάκης πλημμυροπαθής και με αγροτική επιδότηση Συλλογή αρχαιοτήτων Μοτοκρός στην Πάρνηθα Κορονοπάρτι στην Ικαρία Αξιολόγηση εκπαιδευτικών Συλλογή Στερν Pass διά πάσαν νόσο Ετικέτες

Σοκ μπροστά στο «ερείπιο» της ΕΒΖ στο Πλατύ

Του Αποστολου Λυκεσσα δημοσιευμενο στην Εφημεριδα των Συντακτών

Καταστροφή βιβλικών διαστάσεων στον σταθμό ηλεκτροπαραγωγής, σε εγκαταστάσεις που αποτελούν δημόσια περιουσία, με την ανοχή των αρίστων. Τα λόγια είναι φτωχά μπροστά στις φωτογραφίες που αποτυπώνουν το μέγεθος της καταστροφής στο μεγαλύτερο εργοστάσιο ζάχαρης στην Ελλάδα. Η περηφάνια του μακεδονικού κάμπου από το 1962, η επένδυση του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έστεκε όρθια 60 χρόνια και παραδόθηκε το 2019 από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στον Σερραίο «επενδυτή» -τι ιστορικός σαρκασμός, αλήθεια-, έτοιμη για παραγωγή χιλιάδων τόνων ζάχαρης, σήμερα δεν υπάρχει! Οπως δεν υπάρχει πλέον τευτλοκαλλιέργεια. Οπως τέσσερα χρόνια δεν έχει παραχθεί κόκκος ζάχαρης. Οταν στις 2.2.2023 υπό τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Οργανωμένο έγκλημα στη ζάχαρη» η «Εφ.Συν.» αποκάλυπτε τη μυστική επιχείρηση της Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος στις εγκαταστάσεις στο Πλατύ και μεταφέραμε τις αδιάψευστες πληροφορίες για το πλιάτσικο στον εξοπλισμό, δεν φανταζόμασταν καν αυτό που οι φωτογραφίες καταδεικνύουν. Κι επειδή οι φωτογραφίες πολλές φορές «εξαπατούν», ερευνήσαμε τι ακριβώς απεικονίζουν. Oι πληροφορίες για τον σταθμό ηλεκτροπαραγωγής που αφανίστηκε κυριολεκτικά έδωσαν στην αποτυπωμένη καταστροφή βιβλικές διαστάσεις.

Αλλα δύο βασικά τμήματα του εργοστασίου, αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ, που δεν υπάρχουν πια είναι το πλυντήριο τεύτλων και οι εκχυλίσεις. Οπως έχουμε εξηγήσει («Εφ.Συν.» 3.2.2023, «Κλαίνε οι τευτλοπαραγωγοί στην Κεντρική Μακεδονία»), οι εκχυλίσεις είναι το τμήμα εκείνο του εργοστασίου στο οποίο διαλύεται η ζάχαρη από τα τεύτλα σε ζεστό νερό, δημιουργώντας έτσι τον ακατέργαστο χυλό ο οποίος με περαιτέρω επεξεργασία θα μας δώσει την καθαρή ζάχαρη. Ηταν τεράστια συγκροτήματα ημερήσιας δυναμικότητας εκχύλισης 9.000 τόνων τεύτλων, εξ ολοκλήρου ανοξείδωτα, που αποτελούνταν από μηχανικό εξοπλισμό και πάρα πολλούς αυτοματισμούς. Η σημερινή τους θλιβερή κατάσταση απεικονίζεται στις αποκαλυπτικές φωτογραφίες. Η ζημία αποτιμάται και εδώ σε πολλά εκατομμύρια. Για σύγκριση παραθέτουμε και φωτογραφίες τής προ του 2019 κατάστασης. H σύγκριση μόνο δάκρυα προκαλεί Αυτό που αποτυπώνει το σημερινό ρεπορτάζ δεν είναι άλλο από τη δραματικών και οδυνηρών για την εθνική οικονομία διαστάσεων διάψευση του κυβερνητικού αφηγήματος περί «επενδύσεων» και «ανάπτυξης» ή «ενδιαφέροντος» για τον πρωτογενή τομέα της χώρας. Γνώστες κατασκευής βιομηχανικών εγκαταστάσεων ανάλογου μεγέθους είπαν στην «Εφ.Συν.» ότι το εργοστάσιο στο Πλατύ για να καταστεί ξανά ενεργό απαιτεί επένδυση 150 εκατομμυρίων. Τα λόγια περιττεύουν επίσης αν αναλογιστούμε ότι το Πλατύ –όπως και τα άλλα εργοστάσια της ΕΒΖ– βρέθηκαν στην κατάσταση αυτή για... δανειακή οφειλή στην Τράπεζα Πειραιώς 160 εκατομμύρια! Τι έχουν να πουν οι υπουργοί Αδωνις Γεωργιάδης και Νίκος Παπαθανάσης που περιοδεύουν, όπως διαβάσαμε, ανά τη χώρα διαλαλώντας την... ανάπτυξη; Τι έχει να πει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης; Μήπως για ακόμη μία φορά μια τέτοια καταστροφή δεν ήταν σε γνώση του, αυτού που κατά τα άλλα «τα πάνθ' ορά και ακούει»; Τι έχει να πει ο υφυπουργός Οικονομικών Απόστολος Βεσυρόπουλος που κατάγεται και από την Ημαθία και πριν από λίγες μέρες κόμπαζε ότι ξανανοίγει στη Νάουσα τη Σχολή Αστυφυλάκων; Και δυστυχώς αυτά δεν είναι τα μόνα κακά νέα. Πριν από μόλις μία εβδομάδα έγινε γνωστό ότι η τιμή της ζάχαρης έχει ανέλθει σε υψηλό 11 ετών (!) με τα συμβόλαια ακατέργαστης ζάχαρης να εκτοξεύονται στα 24 σεντ ανά λίβρα, ενώ η ζήτηση ανεβαίνει και η παραγωγή πέφτει παγκοσμίως λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών για τις καλλιέργειες. Οσο αδαής και να είναι κάποιος, μπορεί εύκολα να φανταστεί πού πρόκειται να φτάσει η τιμή της ζάχαρης στη χώρα μας, η οποία είναι πλέον αναγκασμένη να εισάγει όλη τη ζάχαρη που καταναλώνει και υπολογίζεται πρόχειρα σε 250.000 τόνους. Χαράς ευαγγέλια για τους μετρημένους στα δάχτυλα ενός χεριού εισαγωγείς (ανάμεσά τους και ο «επενδυτής» της Ν.Δ.). Εσχατο αλλά όχι τελευταίο. Πληροφορίες επιμένουν ότι μετά την έγκληση της διοίκησης της ΕΒΖ και την έφοδο της Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος στο Πλατύ, η Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας (Σερρών, όπως είναι γνωστή και φήμες τη θέλουν διαρκώς να εξαγοράζεται από άλλη τράπεζα), η οποία ήταν ο πρώτος εκμισθωτής των εργοστασίων στο Πλατύ και στις Σέρρες, μαζί και η διοίκηση της ΕΒΖ προχώρησαν σε πράξη έξωσης του υπενοικιαστή «επενδυτή» Χρήστου Καραθανάση. Είναι εντυπωσιακό πως, ενώ στις Σέρρες οι φήμες σέρνονται, στον τοπικό Τύπο ούτε επιβεβαιώθηκαν ποτέ ούτε διαψεύστηκαν οι σχετικές πληροφορίες. Γενικώς υπάρχει μια σιωπή κι όλοι κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα για το έγκλημα, λες και δεν οφείλουν να δώσουν δημοσίως εξηγήσεις, τις οποίες θα έπρεπε να είχαν δώσει από καιρό. Κι αυτό διότι ίσως δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η ΕΒΖ είναι δημόσια περιουσία και όχι ιδιωτική επιχείρηση.

Πρώην εργαζόμενοι υποστηρίζουν παράλληλα ότι υπήρχαν ανταλλακτικά πολλών εκατομμυρίων μέσα στις αποθήκες. Μπορεί κάποιος να μας διαβεβαιώσει ότι δεν έκαναν φτερά; Οτιδήποτε έμοιαζε με χάλυβα φαίνεται να έχει «εξαερωθεί». Η συνολική καταστροφή αποτιμάται πάνω από 150 εκατομμύρια. Αυτοί που προκάλεσαν με τέτοιον τρόπο αυτή την καταστροφή και όσοι τους κάλυπταν επί τρία χρόνια κάτι πρέπει να πουν, να εξηγήσουν. Αλλά επί τρία χρόνια αναζητείται και δεν έχει βρεθεί ακόμη ο λειτουργός που θα ζητήσει ευθύνες από τη διοίκηση της ΕΒΖ, την Τράπεζα Πειραιώς, τη Συνεταιριστική Τράπεζα που δείχνουν ότι εκπλήσσονται και ότι δεν ήξεραν τι συμβαίνει.

Και τι να πούμε για τους τοπικούς άρχοντες της Ημαθίας, τους ίδιους τους αγρότες, τους πρώην εργαζομένους και τους κάτοικους της περιοχής οι οποίοι δεν αντιδρούν (πλην ελαχίστων που είχαν εισπράξει και... προειδοποιήσεις) και δεν μιλούν γι' αυτά που γίνονται μπροστά τους! Και φυσικά, αφού αυτοί δεν νοιάζονται για τον τόπο τους, γιατί να νοιαστούν οι άλλοι από την Αθήνα; Το πλέον παράξενο είναι ότι και τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι αράδες, έφταναν πληροφορίες που επιμένουν ότι η καταστροφή συνεχίζεται σαν να μη συνέβη τίποτα. Τίποτα πια δεν μας εκπλήσσει εδώ που φτάσαμε (θα γράφαμε για την ανάγκη να γίνει κάποιος έλεγχος, αλλά δεν περισσεύουν αστυνομικοί από τα Πανεπιστήμια και δεν βγήκε ακόμη η νέα φουρνιά αστυφυλάκων από τη διπλανή Νάουσα. Ας τους πάνε για μάθημα στο Πλατύ και όχι στις λαϊκές αγορές όπου γιαγιάδες πουλάνε τερλίκια χωρίς τιμολόγια).