Mater Familias.

Πλατεία Λαυρίου.8 το βράδυ. Μία μεγαλόσωμη Αφρικανή περίμενε υπομονητικά το λεωφορείο. Γεροδεμένη γύρω στα 30. Δίπλα της τα τρία της παιδάκια .Τεσσάρων έως εφτά ετών. Φασαριόζικα και παιχνιδιάρικα.

Όπως όλα τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία. Κοντά στην μητέρα τους.Δεν απομακρύνονταν και τα μάτια τους ήταν καρφωμένα στην μητέρα. Μιλούσαν καλά ελληνικά αλλά λέγανε και κάτι στην μητρική τους γλώσσα..Αυτή τους μιλούσε χαμηλόφωνα στην γλώσσα της. Προσπαθούσε να τους συνετίσει. Αυστηρή ,υπεύθυνη αλλά και γεμάτη ψυχική δύναμη. Εξουσίαζε την οικογένεια .Με λίγα λόγια .Με αποφασιστικά μάτια .

Στα χέρια της κρατούσε δύο μεγάλες σακούλες. Στην μέση της είχε περασμένη μία μεγάλη μαντίλα. Λουλουδάτη. Συνηθισμένη να κουβαλάει τα βάρη της οικογένειας. Μου θύμιζε έναν αρχηγό. Κάποιας άγριας φυλής. Συνηθισμένη να αντιμετωπίσει προβλήματα σίτισης και κυρίως αρρώστιας. Ποιός ξέρει τι βάσανα πέρασε αυτή η γυναίκα για να φτάσει στην Ελλάδα;. Τα δικά της παιδιά πάντως ήταν τυχερά και έδειχναν καλοθρεμμένα και υγιέστατα. Μάλλον είχανε γεννηθεί στην χώρα μας.
Η γυναίκα είχε στο νου της στα τρία ζωηρά και στο μικρό της. Ένα σοκολατένιο κουκλάκι που το κρατούσε σφιχτοδεμένο .Στην πλάτη της.

Με μία μαντίλα ,περασμένη από την μέση της ,είχε φτιάξει ένα άτυπο μάρσιπο(τύφλα να έχουν τα ακριβά και δυσεύρετα baby sling ή baby pouch.) .Το πανέμορφο κοριτσάκι κουνούσε ποδαράκια και χεράκια Τα μαλλιά της πλεγμένα σε δεκάδες κοτσιδάκια με πολύχρωμές χάντρες που βγάζανε ένα μεταλικό ήχο όποτε γυρνούσε το κεφαλάκι της. Με πολύ χάρη γυρνούσε δεξιά και αριστερά το κεφαλάκι της κοιτάζοντας, γεμάτη περιέργεια τον κόσμο γύρω της. Με είδε και αμέσως άρχισε να κάνει γλύκες .Γύριζε τα μαύρα και υγρά ματάκια της προς τα πάνω και περίμενε τις αντιδράσεις μου. Κρύβονταν πίσω από την φαρδιά πλάτη της μητέρας της και έριχνε κρυφές περίεργες ματιές προς εμένα. Της έκανα τζά και το χάρηκε ιδιαίτερα. Η μητέρα με κοιτούσε ήρεμα και καλοσυνάτα. Κατάλαβε ότι έχω μεγάλη αδυναμία στα παιδιά.
Το λεωφορείο αργούσε και τα παιδιά έδειχναν να χάνουν την υπομονή τους. Δεν διαμαρτυρήθηκαν αλλά η κούραση είχε επιβραδύνει το παιχνίδι τους. Η μικρούλα είχε γλαρώσει. Η μητέρα κουνούσε απαλά το σώμα της πέρα δώθε για να βοηθήσει την κατάσταση. Ο ύπνος που τρέφει τα παιδιά δεν άργησε να έρθει και η μικρή αποκοιμήθηκε. Το κεφαλάκι της έπεφτε προς τα πίσω.

Δεν πρόλαβα να πλησιάσω την μάνα για να της επιστήσω την προσοχή. Το έκανε ένα από τα παιδιά της. Σε κλάσμα δευτερόλεπτο η μητέρα άλλαξε στυλ .Μάζεψε την μαντίλα προς τα πάνω για να καλύψει το κορμάκι της μικρής και να την σκεπάσει ολοκληρωτικά. Τώρα το κεφαλάκι ήταν προστατεμένο και η μικρή ξεκουράζονταν στην πλάτη της μητέρας της. Θαύμασα την ετοιμότητα της και οφείλω να ομολογήσω ότι η αμέσως επόμενη σκέψη ήταν ότι παντού σε όλο τον κόσμο δεν έχει καμία σημασία το χρώμα του δέρματος. Η μάνα είναι μόνο μία και πάντα θα προσέξει τα παιδιά της. Με την ίδια αγάπη και την στοργή είτε είναι στην Αφρική είτε στην Ευρώπη. Με την σωματική επαφή που έχει με το παιδί της θα του πάντα δίνει δύναμη. Πάντα θα του μεταγγίζει θετική ενέργεια. Πάντα θα τον στηρίξει
Δίπλα μας σταμάτησε ένα αυτοκίνητο. Η συνοδηγός παρατήρησε το απλό δέσιμο της μαντίλας και πόσο ήσυχα κοιμόταν η μικρή. Προφανώς ήταν μάνα και η ίδια. Μάλλον ταλαιπωρημένη από κάποιο παιδάκι που δεν κοιμάται τόσο εύκολα. Χαμογέλασε στην κοιμισμένη μικρή και σχολίασε με θαυμασμό το δέσιμο και την εφευρετικότητα της αφρικανής. Ίσως και να ζήλεψε λίγο. Ο σύζυγος της πρότεινε να κλέψει την πατέντα. Και να την εφαρμόσει στο δικό της μωράκι.. Γελάσανε και φύγανε.
Σε λίγο ήρθε το λεωφορείο και η οικογένεια ανέβηκε. Πρώτα τα παιδιά και μετά η μάνα. Φεύγοντας μου έριξε μία ματιά. Η κουρασμένη αλλά και γεμάτη ευθύνη αρχηγός της οικογένειας (mater familias) μπήκε στο λεωφορείο. Κατάλαβα ,από την ματιά της ότι στο σπίτι την περιμένει πάρα πολύ δουλειά και πολύ λίγη ..βοήθεια.

Ευγενία Ηλιοπουλου

Πλαστική Χειρουργός

Πάμε καμμένα, τα δάση της ζωής μας.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ BLOGERS ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΝΕΡΓΟ ΠΟΛΙΤΗ

“Καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες και κάθε συλλογικότητα σε ανοιχτή δημόσια διαμαρτυρία την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009, στις 7.00μμ στην Πλατεία Συντάγματος όπου:

1. Θα κατατεθούν στο προεδρείο της καμένα δέντρα στην Βουλή σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν

2. Όλα τα καμμένα τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών κυρήσσονται αυτόματα αναδασωτέα στην πράξη

3. Αν βρεθούν κτίσματα σε αναδασωτέες εκτάσεις να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες του κτίσματος, ο εργολάβος και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια ( Πολεοδομία, ΔΕΗ ) και να τους επιδικάζονται και τα έξοδα κατεδάφισης.”

Και μια δική μου άποψη.

Πύρινη υποδοχή,

τελικά οι αντικειμενικές αξίες των δασών πρέπει να υπερτιμηθούν πολύ και των τσιμεντουπόλεων σαν την Αθήνα και τα ξερά περίχωρά της να πέσουν δραματικά έτσι μόνοι οι σκοτεινές εργολαβικές δυνάμεις αυτής της χώρας θα παραιτηθούν από το εμπρηστικό τους έργο, που λέγεται πάρε κόσμε μεζονέτα πάνω στα καμμένα!

Αν η Γαλλική επανάσταση του 1789 ξεκίνησε με αίτημα ένα μέτρο και ένα σταθμό απέναντι στις ζυγιστικές αυθαιρεσίες των φεουδαρχών για 1000 χρόνια, η σύγχρονη Οικολογική Επανάσταση της εποχής θερμοκηπιακής καταστροφής τοιυ πλανήτη, μόνο τέτοια μέτρα προστασίας των δασών έχουν αξία. Στο κάτω κάτω γιατί να πληρώνεις υπεραξία που δεν υπάρχει ;;;

Η απουσία πρασίνου ερημοποιεί τη γή των παιδιών μας.

Ο μεσιέ Ρομαντίκ

Ο ΜΕΣΙΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚ

Παρότι 77 ετών η μικρή αδελφή του, με πήρε τηλέφωνο με νεανική ανησυχία στην φωνή και ζητούσε να με δει ο ασθενής μου κατεπειγόντως από ότι άφησε να διαφανεί για κοινωνικούς λόγους. Ήδη νοσηλευόταν σε μεγάλο νοσοκομείο επί κεντρικής λεωφόρου με παχύ χλοοτάπητα και σκεπαστό φοριοδιάδρομο τουλάχιστον εξακοσίων μέτρων. Το τρίτο ελαφρύ εγκεφαλικό με δύο αθηροματογόνους παράγοντες και ιστορικό χειρουργικής νόσου, ότι έχουν όλοι στα 80 φεύγα.
Μετά από 16 χρόνων γνωριμία και αλληλοσεβασμό δεν περίμενα να μάθω πολλά περισσότερα από την διαφαινόμενη ....εξομολόγηση. Με είχε κανακέψει «θα μπορούσες να έχεις την ζωή του παιδιού που δεν έκανα», με είχε συγκλονίσει «ήμουν ραγιάς του χρήματος» με είχε εντυπωσιάσει «τάφαγα στον ιππόδρομο και τώρα ποδαρόδρομο», στις κατά καιρούς συζητήσεις μας..

Κοντά του μάθαινες όλες τις αμαρτίες της παραοικονομίας του 1960 και 70.! «Ξέρεις τι χρυσάφι έχει περάσει από τα χέρια μου»

Υπήρξε επί χρόνια βαποράκι ράβδων χρυσού προς Ελβετία μεριά, οι μεγάλοι δια χειρός και βαλίτσας κυρ Γιάννη (αυτό ήταν το πραγματικό του, το μεσιέ Ρομαντίκ του τόχαν απονείμει τα κορίτσια της οδού Φυλής). Αυτόν που τον εμπιστεύτηκε για ασφαλή μεταφορά όλη η καλή κοινωνία του μπίγκο και της γιάγκα μετά την απώλεια της συντρόφου του μόνη εμπιστοσύνη είχε τον φωνακλά γιατρό του. Την χοντρή δουλειά την έκαναν τότε με τους εφοπλιστές Π. και Τ. με την μεταφορά εργατών στην Γερμανία, σαν στέλεχος τραπέζης είχε συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις είχε εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση της επιχείρησης, τα γερμανικά συνδικάτα κανόνιζαν 750 μάρκα μεροκάματο, μείον τα μεταφορικά με τους σκυλοπνίχτες μείον το νταβατζιλίκι από τους διάφορους κατέληγε στο χέρι 250 τότε και κάνανε και τούμπες για να γίνει η Croup και η Siemens.

O κυρ Γιάννης βλαστήμαγε τους πολιτικάντηδες που τον είχανε μπλέξει τότε, και φυσικά έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος. Τούχανε αφήσει τη στυφή γεύση της αμαρτίας γιατί ήταν κυνικός αλλά από ενοχές καταλάβαινε ο άνθρωπος πόσο κακό είχε κάνει σε κόσμο και ντουνιά.. Σάμπως και τώρα γίνεται τίποτα άλλο, που μαζεύτηκαν τόσοι Μπαγκλαντέζοι στη χώρα, όλοι φουρνιές Τούρκων πειρατών είναι;; αναρωτιότανε.
----Για ψηφοφόροι του Συνασπισμού μου κάνουν , τον τσίγκλιζα ειρωνικά.
Σαν να ξαλάφρωνε όταν μου τα μελέταγε όλα αυτά, έπεφτε η πίεση, ρυθμιζότανε το σάκχαρο γιαυτό τον άφηνα να .....αναδεικνύει τον κοινωνικό ρόλο της νόσου, τάχα διαβάσει κάπου. Γρήγορα μου γινόταν βαρετός και η κουβέντα ξεστράτιζε σε άλλα μονοπάτια, ήταν γελαστός και σκωπτικός είχε μέτρο και ήξερε να αυτοσαρκάζεται. Οταν ξεκίναγε τα κατορθώματα στο ώραίο φίλο κάπου τον είχα ψυλλιαστεί για φανφαρόνο και με γερές δόσεις ματάκια οπότε το δούλεμα από την πλευρά μου έπεφτε σύννεφο , μου είχε δώσει το δικαίωμα.
Τι ανομολόγητο ήθελε ακόμα να μου εμπιστευτεί, τώρα που σφίξανε οι κώλοι σκεφτόμουν στο δρόμο για το μεγάλο νοσοκομείο με την καλοκουρεμένη χλόη. Τον βρήκα μια χαρά σχετικά με τα προβλήματά του , είχε το βλέμμα το καταφερτζίδικο πάντα, θαρρείς και κουβαλούσε το προπατορικό αμάρτημα από την μιά μασχάλη και την ιστορική ενοχή της Άλωσης από την άλλη. Το μεγάλο του παράπονο ήταν που οι νοσηλεύτριες τον είχαν αφήσει δώδεκα ώρες χωρίς μαξιλάρι, πράγμα που μπόρεσα να διορθώσω......Ήταν μια δύσκολη ώρα και ήταν πάντα μόνος .

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

28-5-06

Η ώρα της Αλήθειας

Giorgio Gaber: Καποιος ήταν κομμουνιστής επειδη... part1
Συγκλονιστική απολογία στον καθρέπτη των θεατών, εμείς και εσείς......καλοκαιριάτικα