e-Epiloges

1944 Ομηρία στη Γερμανία

2012-01-27T12:18:00.000+02:00

ΟΜΗΡΙΑ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ 1944

Μια αληθινή ιστορία της Κατοχής. Τον καιρό που η φασιστική Γερμανία κυριαρχούσε, απ άκρου σε άκρον σε ολόκληρη την Ευρώπη

Λέγομαι Νικόλαος Σκαλτσάς και σε ηλικία 17 έζησα την χειρότερη εμπειρία της ζωής μου.

Είναι Αύγουστος του 1944 όταν στην Αθήνα οι Γερμανοί έκαναν μπλόκα και εκτελούσαν αδιακρίτως αθώους συμπολίτες μας με το παραμικρό. Έτσι λοιπόν όταν έκαναν το μπλόκο στον Ν. Κόσμο στις 9 Αυγούστου του 1944, μας συγκέντρωσαν στην

Πλατεία Φάρου της Δάφνης, εκτέλεσαν 112 νέους συμπολίτες μας και μετά 1000 άτομα περίπου, μας πήγαν στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Εκεί μας κράτησαν μια βδομάδα και κατόπιν μιάς επιλογής, γύρω στα 800 άτομα μας ξεχώρισαν να μας στείλουν για αναγκαστικά έργα στη Γερμανία.

Μας μετέφεραν λοιπόν στο σταθμό Ρούφ, μας στρίμωξαν σε κλειστά βαγόνια, αφού πρόλαβε ο Ερυθρός Σταυρός και μας μοίρασε από ένα πακέτο τρόφιμα, το οποίο μας βοήθησε πάρα πολύ. Έτσι ξεκινήσαμε στις 16 Αυγούστου του 44 χωρίς να ξέρουμε που μας πάνε. Περάσαμε τα σύνορα και μπήκαμε Σερβία. Εκεί στη πολιτεία Νις έγινε συναγερμός και βομβαρδισμός του αεροδρομίου και οι Γερμανοί μας είχαν κλειδωμένους μέσα στα βαγόνια. Κάναμε το σταυρό μας ζητώντας την βοήθεια της Παναγίας. Αφού έληξε ο συναγερμός ,περάσαμε όλη τη Σερβία και φτάσαμε στη Βιέννη. Εκεί μας μοίρασαν ένα νεροζούμι ύστερα από πέντε ημέρες. Θυμάμαι ότι είχαμε τενεκεδάκια και κάναμε το ψιλό μας το οποίο χύναμε από τα παράθυρα του βαγονιού.

Ζούσαμε ένα σκέτο μαρτύριο. Μπήκαμε λοιπόν στη Γερμανία και μετά από μέρες πιάσαμε και πηγαίναμε παράλληλα με τον ποταμό Ρήνο.

Όλοι σιωπηλοί και χωρίς καμιά ευθυμία πηγαίναμε προς το άγνωστο. Θυμάμαι ένα ηλικιωμένο τον κυρ Αναστάση, μας έλεγε διάφορα να μας εξυψώσει το ηθικό. Μετά από 17 ημέρες ταξίδι αποκαμωμένοι, εφτάσαμε στο Σααρμπρύνκεν (Saarbrücken), περνώντας τη γραμμή Ζιγκφριντ και μετά τη γραμμή Μαζινό. Μπήκαμε δηλαδή στα σύνορα της Γαλλίας στην κωμόπολη Τσβάιμπρίκεν. Zweibruecken. Εκεί μας στοίβαξαν σε ένα σχολείο και επάνω σε κάτι σανά, αντί για στρώμα, πέσαμε πεθαμένοι για ύπνο.

Την άλλη μέρα μας έδωσαν κασμά και φτυάρι και ανοίγαμε σε ένα μήκος ενός χιλιομέτρου, ένα σκάμμα 3 μέτρα βάθος και 3 πλάτος. Οι Γερμανοί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να ανακόψουν την προέλαση των Συμμάχων στη Γαλλία. Την Τρίτη μέρα μας ξεσήκωσαν στις 3 τη νύχτα και στα γρήγορα μας μοίρασαν ψωμί, μαρμελάδα και από δύο κουβέρτες. Αυτές οι κουβέρτες απεδείχθησαν πολύ χρήσιμες σε όλη την ομηρία μας. Έφτασε λοιπόν στα αυτιά μας, ότι εκεί είχε σπάσει το μέτωπο και οι Γερμανοί δεν είχαν τι να κάνουν και ξεσπάγανε επάνω μας. Άρχισε τότε ένα μαρτύριο που δεν είχε προηγούμενο. Μια πορεία 100 χιλιομέτρων και πολλές φορές υπό βροχή. Ύστερα από 5 ημέρες φτάσαμε στη πολιτεία Πιρμανσεν. Εκεί μας έκαναν γενικό κούρεμα γιατί είχαμε γεμίσει ψείρες Κάναμε μπάνιο, μας κλιβάνησαν τα ρούχα και μετά μας έβαλαν στο τραίνο. Ξέχασα να πω ότι οι σκοποί είχαν σε όλη τη πορεία και εκκινούντο με ποδήλατα και δεν μας άφηναν να κλέψουμε ούτε ένα μήλο για να κορέσουμε την πείνα μας. Μας χτυπούσαν στο ψαχνό , μάλιστα τραυμάτισαν έναν από εμάς. Με το τρένο λοιπόν μετά από περιπετειώδεις καθυστερήσεις μια και μισής ημέρας φτάσαμε στη περιοχή Στουτγάρδης. Εκεί μας πήγαν σε ένα μικρό αεροδρόμιο το ΧΕΛΦΙΝΓΚΕΝ.

Εγώ το ονόμασα στρατόπεδο του θανάτου. Στριμωχτήκαμε σε ένα υπόστεγο 800 περίπου άτομα και αντί για στρώμα, επάνω σε σανά, το κρύο βέβαια να γίνεται μαρτυρικό η ζωή μας αβέβαιη και ανυπόφορη. Νερό ελάχιστο ,χωρίς θέρμανση το φαγητό σκέτο νεροζούμι με ένα κομμάτι ψωμί. Σε λίγες μέρες μάλιστα δεν άντεξε κάποιος από εμάς και άφησε την τελευταία του πνοή και έμεινε άταφος αναγκαστικά στην αυλή του στρατοπέδου. Ένα στρατόπεδο με διπλό αγκαθωτό σύρμα, σαν να ήμαστε φονιάδες να ματώνει τις καρδιές μας και να ονειρευόμαστε την λευτεριά. Η δουλιά άρχιζε το πρωί στις 8 μέχρι στις 6 το απόγευμα και δουλεία κασμά και φτυάρι. Φτιάχναμε διαδρόμους προς ένα δάσος για να μπορούν να κρύβουν τα αεροπλάνα τους. Μας είχαν επί τούτου και κοιμόμαστε δίπλα στα αεροπλάνα τους για να μην τα κτυπάνε οι Σύμμαχοι. Εκεί μείναμε περίπου 2 μήνες, εάν μέναμε ακόμα 2 μήνες δεν θα γλύτωνε κανείς μας. Οι βομβαρδισμοί των Συμμάχων άρχισαν να γίνονται πιο έντονοι. Τα συμμαχικά αεροπλάνα περνούσαν κατά χιλιάδες και ισοπέδωναν τις πόλεις, τη μια μετά την άλλη. Θα ήταν τέλη Οκτώβρη του 44 οπότε ήρθε διαταγή και φύγαμε από αυτό το κολαστήριο. Από μας δεν ήταν κανείς μαθημένος να δουλεύει σε νταμάρι, ούτε να στρώνει χονδρό χαλίκι, φκιάχνοντας δρόμους και να έχεις την τσουγκράνα να κολάει μέσα στη λάσπη και να μην μπορείς να την κουμαντάρεις.

Έτσι λοιπόν μόλις μάθαμε ότι θα φύγουμε από κει και είπαμε ότι κάτι θ' άλλαζε στη ζωή μας. Πράγματι μας χώρισαν σε ομάδες ανά 30 άτομα σε διάφορα μέρη. Συγκεκριμένα εμείς πήγαμε στο ΟΜΠΕΡΖΕΣΙΓΚΕΝ 5 χ λ μ από το ΕΡΕΜΠΕΡΓΚ την πολιτεία που είναι το εργοστάσιο που βγάζει τα μολύβια FABER . Εκεί περάσαμε πολύ καλύτερα, μας έδωσαν ρούχα, παπούτσια και εσώρουχα ,αντέξαμε παρόλο ότι το κρύο ήταν γύρω στους 20 κάτω του μηδενός. Βέβαια η δουλειά μας ήταν πάντα ,κασμάς και φτυάρι. Εκεί μείναμε μέχρι Απρίλιο, οπότε η Γερμανία άρχισε να καταρρέει.

Η απελευθέρωση μας έγινε ανήμερα του Αγίου Γεωργίου 23 Απριλίου του 1945. Κατόπιν ανέλαβαν οι Αμερικανοί να μας επαναπατρίσουν. Μέναμε στη κωμόπολη ΟΦΦΕΝΜΠΟΥΡΓΚ οπότε στις 30 Αυγούστου του 45 γυρίσαμε στα σπίτια μας που μας είχαν ξεγράψει. Από το Μόναχο λοιπόν και με αεροπλάνα ,γυρίσαμε στην Αθήνα και μόλις πατήσαμε στο Ελληνικό χώμα, σκύψαμε και φιλήσαμε με συγκίνηση και είπαμε ότι το μαρτύριο μας είχε τελειώσει……

24-1-2012 Νίκος Σκαλτσάς

Οι φωτό με την λεζάντα είναι από την έκδοση Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας με τίτλο

Κατοχή και Αντίσταση.

Ευκαιρία ή Προδοσία η συμφωνία Κουρέματος PSI;

2012-01-23T11:48:00.001+02:00

Μια ιστορική ευκαιρία για την Ελλάδα και μια εξίσου ιστορική προδοσία της κυβέρνησης Παπαδήμου και σια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια ιστορική ευκαιρία για να μπει η Ελλάδα (και η Ευρώπη) στον δρόμο της πραγματικής σωτηρίας και όχι της καταστροφής της, που οι πράκτορες και απατεώνες παρουσιάζουν ως σωτηρία, εμφανίζεται τώρα. Αν είχαμε ελληνική κυβέρνηση ή αν εμφανισθούν πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη να την αξιοποιήσουν, μπορεί να ανατρέψουν όλη την κατάσταση, ανακόπτοντας την επίθεση του Χρήματος κατά των ευρωπαϊκών λαών και περνώντας στην αντεπίθεση.
Επί 18 μήνες συζητούσαμε ως λαός μια απίστευτη σαχλαμάρα, όχι τυχαία ασφαλώς, αλλά στα πλαίσια ενός προγράμματος που αποσκοπεί στη δική μας καταστροφή και στην, δι’ ημών, κατεδάφιση όλων των δημοκρατικών και κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών λαών, μετά τη νίκη τους επί του Χίτλερ to 1945. Συζητούσαμε στα σοβαρά τι κακό έχουν κάνει οι ‘Eλληνες δημόσιοι υπάλληλοι και το υπερτροφικό κράτος της Ελλάδας. Σήμερα, η μισή Ευρώπη απειλείται από τις αγορές, η ΕΕ αντιμετωπίζει τη χειρότερη κρίση της ιστορίας της και ο κόσμος μια οικονομική κρίση ανάλογη, ή χειρότερη του 1929. Προφανώς, οποιαδήποτε ελληνική ιδιότητα ήταν αδύνατο να προκαλέσει τέτοια φαινόμενα. Αν εμείς oι ίδιοι φταίγαμε για το μνημόνιο, τότε τι έγινε και μπήκαν οι Ιρλανδοί και οι Πορτογάλλοι, ποια είναι η δύναμη που απειλεί Γαλλία και Ιταλία;
Μια σκληρότατη σύγκρουση διεξάγεται στους κόλπους του ίδιου του παγκόσμιου κατεστημένου, σύγκρουση που θα έχει ιστορικές συνέπειες για την πορεία της Ευρώπης, αλλά και συνολικά του πολιτισμού μας. ‘Eνα από τα μέτωπα αυτής της σύγκρουσης είναι αυτό μεταξύ της Αυτοκρατορίας του Χρήματος, μιας ομάδας τραπεζών και κατόχων κεφαλαίου, με ιστορικά πρωτοφανή συσσωρευμένη ισχύ και των πιο παραγωγικών, εθνικών, μετριοπαθών δυνάμεων του κεφαλαίου, αλλά και των δυνάμεων που υπερασπίζονται τα παραδοσιακά κράτη. Ακόμη και στις HΠΑ, το γνωστό περιοδικό The American Interest, με εκδότη τον Φουκουγιάμα, τιτλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του με τη φράση: “(Mην) Ακολουθείτε το Χρήμα”, αφιερωμένο στις βλαβερές συνέπειες της επιρροής του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ιδιωτικών συμφερόντων στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς υποθέσεις. Θραύσματα από αυτή την υπόγεια σύγκρουση βλέπουμε στις υποθέσεις Στρως-Kαν, ή τον πρόσφατο εξαναγκασμό σε παραίτηση του επικεφαλής της ελβετικής Κεντρικής Τράπεζας.

Οι δυνάμεις που ανθίστανται στον αναθεωρητισμό της “κρυμμένης Αυτοκρατορίας” των Αγορών, εξαιτίας της ταξικής τους υφής, εξαιτίας του ιδεολογικού τους εγκλωβισμού στα δόγματα των αντιπάλων τους, εξαιτίας μιας συστηματικής προσπάθειας δεκαετιών ελέγχου των πάσης φύσεως ελίτ από το Χρήμα, ώστε να μη μπορούν οι κοινωνίες να βρουν, όταν τυχόν αναζητήσουν, ηγέτες, υποκείμενα, ιδέες, για όλους αυτούς τους λόγους, οι δυνάμεις αυτές δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο.
Συνιστά λοιπόν μια τεράστια ευκαιρία για έναν Ευρωπαίο Πρωθυπουργό, για μια κάπως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη στην Ευρώπη και ασφαλώς για την Ελλάδα να εκφράσει τη μεγάλη ανάγκη προστασίας της Ευρώπης και του κόσμου από την καταστροφική μανία των Αγορών, να δώσει πολιτική διέξοδο σε μισό δισεκατομμύριο Ευρωπαίους που καταλαβαίνουν σιγά-σιγά, έστω θολά και από ένστικτο, τη φοβερή απειλή που επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια τους, που αντιλαμβάνονται ότι οι τράπεζες έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο και το Χρήμα, ως νέος Μολώχ, ετοιμάζεται να κατασπαράξει την εργασία, τη σύνταξη και αύριο τη δημοκρατία και την ειρήνη στην ήπειρό μας.

Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη, που όποιος ηγέτης, δύναμη, χώρα την εκφράσουν και μπορέσουν να προσφέρουν καινούριο όραμα στην Ευρώπη, θα δουν τη δύναμή τους να πολλαπλασιάζεται αφύσικα, δυσανάλογα ως προς το μέγεθός τους, θα πάρουν ξαφνικά με το μέρος τους την τρομερή δύναμη της Ιστορίας, όπως τόκαναν στην εποχή τους, την εποχή που διαμόρφωσε η προηγούμενη μεγάλη κρίση, του 1929, και για πολύ διαφορετικούς σκοπούς και σχέδια ο καθένας, ηγέτες όπως ο Ρούζβελτ, ο Τσώρτσιλ, ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Ντε Γκωλ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μακάριος ήταν επίσης τέτοιοι πολιτικοί.
Δυστυχώς όμως, και μόνο να τα σκέφτεται αυτά κανείς σε μια χώρα τόσο καθολικά άρρωστη όπως η δική μας, που η “ηγεσία” της έχει επιτυχώς δοκιμάσει χρόνια να τη βυθίσει σε ένα είδος βαθειάς εθνικής μειονεξίας, κατεβάζοντας την αυτοεικόνα μας στο επίπεδο των ανύπαρκτων δικών της προσόντων, αναδεικνύοντας τον ραγιαδισμό σε ύψιστη εθνική αρετή και νομίζοντας τον κουτσαβακισμό ρεαλπολιτίκ, κινδυνεύει να τον πούνε γραφικό ή αιθεροβάμονα. Είναι όμως ο μόνος τρόπος σωτηρίας της Ελλάδας, που δεν έπρεπε να μπει στην πρώτη γραμμή μιας τέτοιας τιτάνιας σύγκρουσης, τώρα όμως μπήκε και μόνο μια τέτοια απότομη και πλήρης αντιστροφή, θα της επέτρεπε να σταματήσει να αποτελεί την χρήσιμη μαύρη τρύπα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και να μετατραπεί σε ελκυστή αντιστροφής της καταστροφικής δίνης θανάτου στην οποία μπαίνει η ΕΕ, με ελκυστή την Ελλάδα.

Εσχάτη Προδοσία με το PSI
Tι γίνεται όμως στην Αθήνα; Μια αποκαλυπτική εικόνα μας έδωσε ο Τσαρλς Νταλάρα, εκπρόσωπος των δανειστών στους Financial Times (16.1.11). Eπαινεί τον Παπαδήμο γιατί δέχεται επιτόκια κοντά στο 5% και ψέγει τη Γερμανία και το ΔΝΤ ότι θέλουν μικρότερα επιτόκια, δηλαδή ότι παρεμβαίνουν στη διαπραγμάτευση υπέρ της Ελλάδας, παρόλο που η κυβέρνησή της δεν την υπερασπίζεται!!!
Η κυβέρνηση της Αθήνας, τύποις ελληνική, με “μυαλό” χειραγωγούμενο από την αυτοκρατορία του Χρήματος, και τους ανθρώπους της, πανταχού παρόντες στον κυβερνητικό, πολιτικό και κρατικό μηχανισμό της χώρας, η κυβέρνηση των Σαμαρά, Λαζαρίδη, Παπαδήμου, Βενιζέλου, Γιαννίτση και Γιωργάκη, με τη βοήθεια του Καρατζαφέρη, με τον Ρόντο και διάφορους άλλους πάνω και πίσω της, δίκην Καραμεσίνη ή Αβρακώτου, για λογαριασμό όχι της CIA αλλά του Χρήματος, σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις χειραγώγησης ολόκληρης χώρας στην παγκόσμιο ιστορία, όχι μόνο δεν αδράχνει την ευκαιρία, ούτε καν συνειδητοποιεί την ύπαρξή της, αλλά επιδίδεται με καταστροφική (και αυτοκαταστροφική) μανία στην ολοκλήρωση του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας.
Τίποτα λιγότερο δεν συνιστά η υπαγωγή των ομολόγων στο αγγλικό δίκαιο και μη ελληνικά δικαστήρια. Βαριές κουβέντες ίσως πείτε. Σας υποσχόμαστε να τις τεκμηριώσουμε στη συνέχεια, με τρόπο που κανένας νομομαθής να μην μπορέσει να φέρει ούτε ίχνος αξιόπιστης αντίρρησης και προκαλούμε όποιον έχει τέτοια να τη διατυπώσει. (To άρθρο γράφεται ενώ αναμένεται η επανάληψη των διαπραγματεύσεων Ελλάδας και τραπεζών).

Διαβάζουμε στη Ναυτεμπορική (16.1): “Σύμφωνα με γαλλικές εφημερίδες, η ελληνική πλευρά προτείνει επιτόκιο 3%, το ΔΝΤ πιέζει για 2%…Στα υψηλά επιτόκια αντιδρούν και χώρες της ευρωζώνης, όπως η Γερμανία … οι πιέσεις της οποίας φέρεται να προκάλεσαν την “παύση” των συνομιλιών”. H Καθημερινή (14.1), εφημερίδα στενότατα συνδεόμενη με την κυβέρνηση και στηρίζουσα μετά μανίας τα μνημόνια, δημοσιεύει ένα επίσης εντυπωσιακό ρεπορτάζ στην πρώτη σελίδα. “Οι πιστωτές”, γράφει, “φέρεται να ζήτησαν επιτόκιο άνω του 5%, η δε ελληνική κυβέρνηση αντιπρότεινε επιτόκιο κάτω του 4%. Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν ότι η Γερμανία ζήτησε επιτόκιο 2%”. Η Καθημερινή και η Ναυτεμπορική θεωρούναι από τις σοβαρότερες εφημερίδες της χώρας. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε σωρεία άλλων διεθνών δημοσιευμάτων, με συγκλίνουσες πληροφορίες.
Μόνο ως παγκόσμιο ρεκόρ μπορούν να θεωρηθούν τέτοια πράγματα. Με εξαίρεση την ηγεσία του ΕΑΜ, στις αρχές του 1945, που υπέγραψε μια συμφωνία αφοπλισμού της προτού πάει στον πόλεμο, ή του Γκορμπατσώφ, λίγα παραδείγματα παρόμοιας διαπραγματευτικής τακτικής υπάρχουν στα παγκόσμια χρονικά. Στα μέλλοντα να εκδοθούν εγχειρίδια διαπραγμάτευσης παγκοσμίως, οι Παπανδρέου και Παπαδήμος θα αναφέρονται ως κεντρικό παράδειγμα στο κεφάλαιο “Τι πρέπει να μην κάνει ο διαπραγματευτής”.
Τι λένε τα ρεπορτάζ; Πρώτον, η ελληνική κυβέρνηση, εγκατέλειψε το σοβαρότερο όπλο της χώρας και το σοβαρότερο ζήτημα που θάπρεπε να την απασχολεί, το αγγλικό δίκαιο και τα δικαστήρια, ή, εναλλακτικά, το ύψος του κουρέματος, από την αρχή της διαπραγμάτευσης. Σαμαράς, Παπαδήμος, Λαζαρίδης και Σια, άρχισαν τις διαπραγματεύσεις “κατεβάζοντας τα σώβρακα”, παρόλο που ο Παπαδήμος διαβεβαίωνε τη Βουλή ότι δεν δέχεται υπαγωγή στο αγγλικό δίκαιο. Δεύτερο, σε αντάλλαγμα της παράδοσης του μεγαλύτερου όπλου τι πήραν; Μια συμφωνία τόσο άσχημη, που διέκοψε τις διαπραγματεύσεις όχι η Ελλάδα, οι “εκπρόσωποι” του λαού που θα πληρώσει τα επιτόκια, αυτοί ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν με αυτό που συνήθως ακολουθεί όταν κανείς κατεβάζει τα σώβρακα, αλλά οι Γερμανοί και το ΔΝΤ! Που δεν έχουν φυσικά φήμη ούτε φίλου των λαών, ούτε εχθρού των τοκογλύφων, ακόμα κι αυτοί όμως ανησύχησαν και αγανάκτησαν με τις απαιτήσεις των τοκογλύφων!
Να συνοψίσουμε. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ενδιάμεση θέση, μεταξύ τραπεζιτών και Γερμανίας-ΔΝΤ, λες και η διένεξη δεν αφορά την επιβίωση του ελληνικού λαού! Ζητάει επιτόκιο 4%, όταν το ΔΝΤ και η Γερμανία ζητάνε 2%! Θα μου πείτε, ο Παπαδήμος και ο Χριστοδούλου θα το πληρώσουν; Είναι κι αυτό μια άποψη.
Αυτή υποτίθεται ότι είναι ελληνική κυβέρνηση! Εσείς τι θα κάνατε σε ένα μεσίτη που κυττάει να πουλήσει το σπίτι σας σε μικρότερη τιμή από αυτή που κατά γενική ομολογία πιάνει; Τι θα λέγατε αν ο δικηγόρος σας χειριζόταν έτσι μια διαφορά σας με τράπεζα; Δεν θα τον στέλνατε στον Εισαγγελέα και τον Δικηγορικό Σύλλογο, αν δεν τον πλακώνατε στον ξύλο, πεπεισμένος ότι “τα πιάνει” από την τράπεζα; Αν τα έκανε ο διευθυντής μιας επιχείρησης, οι μέτοχοι δεν θα τον αντικαθιστούσαν; Δεν θα τον έστελναν στον Εισαγγελέα για απιστία;

Πλύση εγκεφάλου
Πιο εξωφρενικός από όσα γίνονται, είναι ο τρόπος που τα παρουσιάζουν οι εφημερίδες, όσες έχουν μείνει τουλάχιστο. Ουδέτερα, περιγραφικά, λες και είναι φυσιολογικά πράγματα, λες και είναι απολύτως φυσικό να ζητάνε Γερμανοί και ΔΝΤ πιο ευνοϊκό επιτόκιο για την Ελλάδα από την ίδια! Αφού αφήνει μια μέρα τους αναγνώστες της να χωνέψουν την είδηση ως φυσιολογική, η Καθημερινή επανέρχεται, στην πρώτη σελίδα του φύλλου της Κυριακής 15.1, για να υποβάλλει στους αναγνώστες ξανά την κεντρική ιδέα με την οποία κανοναρχούν συστηματικά τον ελληνικό λαό από την άνοιξη του 2010 (εκμεταλλευόμενοι, είναι αλήθεια, και την ανεπάρκεια των “αντιμνημονιακών” να προτάξουν απαντήσεις στο ύψος της πρόκλησης που αντιμετωπίζει η χώρα), ότι δηλαδή δεν έχει άλλη επιλογή από το αυτοκτονήσει συνθηκολογώντας εκ των προτέρων, με οποιουσδήποτε όρους του επιβάλλουν.
“Σκληρό παζάρι σε τρία μέτωπα”, είναι ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας, που είναι, όπως μόλις σας δείξαμε, με στοιχεία από την ίδια, μεγάλο ψέμα. Κι αν υπάρχει σκληρό παζάρι, δεν το κάνει ο Παπαδήμος! Αφού κεντρίσει με τον τίτλο το ενδιαφέρον του αναγνώστη για το “σκληρό παζάρι”, που περιμένει να δει τώρα τι ακριβώς παίζεται και τι θα κάνει η κυβέρνησή του, τι μας πληροφορεί η εφημερίδα στο κείμενό της, από τις πρώτες κιόλας φράσεις; “Σε εξαιρετικά δυσχερή θέση”, λέει, “βρίσκεται από προχθές Παρασκευή η Ελλάδα, αναφορικά με την υπογραφή του PSI+” και “με την πλάτη στον τοίχο βρίσκεται η Αθήνα ενόψει της επίσκεψης της τρόικας”.
Ξεκινώντας από τέτοιες παραδοχές, το υποτιθέμενο παζάρι χάνει κάθε νόημα. Ας υπογράψουμε τι λένε οι τράπεζες για το PSI και η τρόικα για την οικονομία κι ας πάμε για ούζα, όσο έχουμε ακόμα να τα πληρώσουμε, είναι το απολύτως λογικό συμπέρασμα. Που στηρίζεται σε ένα χυδαίο, χονδροειδές και εγκληματικό ψέμμα. Γιατί πιστεύει η εφημερίδα ότι είναι σε εξαιρετικά δύσκολη θέση η Αθήνα και δεν είναι αίφνης ο Νταλάρα, που αντιμετωπίζει όχι μόνο τον Παπαδήμο, αλλά επίσης Βερολίνο και ΔΝΤ; Και που ασφαλώς, πολιτικά, ο Νταλάρα και οι διεθνείς υπερτράπεζες πίσω του, θα αυτοκτονούσαν, αν εμφανιζόντουσαν διεθνώς ως τορπιλίζουσες διαπραγματεύσεις και ΕΕ. Είτε ο Νταλάρα μπλοφάρει εκ του ασφαλούς, αφού έχει τον Παπαδήμο απέναντι, είτε σκοπεύει να συγκρουστεί άγρια με Γερμανία και το ΔΝΤ. Γιατί όμως η Αθήνα τον διευκολύνει; Ποιό λόγο έχει η Καθημερινή, να διασπείρει πανικό, απελπισία και ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό, σε μια τόσο κρίσιμη μάχη για το μέλλον του; Γιατί μια ελληνική, φανταζόμαστε, εφημερίδα, προτρέπει ουσιαστικά, έστω κι αν δεν το λέει ακριβώς, σε συνθηκολόγηση τον Παπαδήμο, αντί να τον στηρίζει, να τον καλεί σε μαχητικότερη στάση, κλίμα που θα μπορούσε επωφελώς για τις ελληνικές θέσεις να επικαλεσθεί στη διαπραγμάτευση; Γιατί, απαντάει η ίδια στο κύριο άρθρο, “θα χρειασθούν σύνεση, ψυχραιμία και κυρίως σοβαρός αντίλογος απέναντι στις σειρήνες του λαϊκισμού και τους μισθοφόρους που επιδιώκουν την κατάρρευση”. Δεν καταλαβαίνω πια τίποτα. Διαπραγμάτευση μεταξύ τραπεζών και Ελλάδας γίνεται ή πολιτική μάχη λαϊκιστών και μισθοφόρων (άκουσον άκουσον). ‘Eχουμε μια καλή συμφωνία και την υπονομεύουν οι μισθοφόροι; Μήπως εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια και βλέπει παντού μισθοφόρους η καλή εφημερίς; Σε ένα πράγμα μπορεί κανείς να συμφωνήσει με το άρθρο, την ανάγκη σοβαρού αντίλογου. Ε, η Καθημερινή ας μας εξηγήσει γιατί θέλει αγγλικό δίκαιο, με πόσο επιτόκιο και τι κούρεμα θεωρεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος!
Την καλύτερη απάντηση την έδωσε ο … Σόιμπλε. ‘Iσως μη διαβάζοντας την προειδοποίηση της εφημερίδας για λαϊκιστές και μισθοφόρους, καταχειρίασε τις απαιτήσεις επιτοκίων των τραπεζών, μιλώντας στη γερμανική ραδιοφωνία, την επόμενη μέρα! Ο ίδιος ο Νταλάρα, στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, επαίνεσε την ελληνική πλευρά ψέγοντας ΔΝΤ και Γερμανία για τα χαμηλά επιτόκια που ζητάνε. Τώρα, αν εγώ συμπεράνω ότι ο Παπαδήμος και τα κόμματα και εφημερίδες που τον στηρίζουν, εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τραπεζών κατά της Ελλάδας, θα έχω άδικο;
Αγγλικό Δίκαιο: η “μικρή διαφορά” ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο
Η ζημιά που ήδη έκανε η κυβέρνηση είναι πολύ μεγαλύτερη από τη διαφορά στα επιτόκια, δεν είναι εκεί το κυρίως ζήτημα. Δεν οδηγεί μόνο σε μικρότερα επιτόκια με τη “διαπραγμάτευση” που υποτίθεται ότι κάνει, καίει εμμέσως και το σημαντικότερο χαρτί της Ελλάδας. Γιατί προκαλείται μια ρήξη, κινητοποιείται η Γερμανία και το ΔΝΤ υπέρ μας, αλλά υπέρ μιας διαπραγματευτικής θέσης που δεν μας λύνει το πρόβλημα και όχι υπέρ ενός μεγαλύτερου κουρέματος ή της μη υπαγωγής στο αγγλικό δίκαιο που θα ήταν αρχή λύσης του προβλήματος. Η διαφορά αυτή μπορεί να είναι όση και η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο της Ελλάδας. Παραιτούμεθα από ένα σοβαρό πολιτικό όπλο, που θα μπορούσαμε να το επικαλεστούμε γιατί οι πάντες έχουν θέσει στην ατζέντα το βιώσιμο χρέος, άρα μπορεί εύκολα να το χρησιμοποιήσει η Αθήνα, αντί να το θυσιάζει, όπως έκανε ο Παπαδήμος κι όσοι τον στηρίζουν.
Ο κ. Σαμαράς μετά τη συνάντηση με τον Βεστερβέλε δήλωσε ότι ύψιστο εθνικό καθήκον είναι να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο, με τις συμφωνίες PSI και τη δανειακή. Κάθε λογικός άνθρωπος, κάθε πατριώτης, με στοιχειώδη επίγνωση του προβλήματος το ίδιο θάλεγε. Αλλά είναι βιώσιμα αυτά που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση Παπαδήμου, που υπάρχει χάρη στον Σαμαρά; Οποιαδήποτε συμφωνία PSI και οποιαδήποτε δανειακή λύνουν το πρόβλημά μας;

Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ είναι ένας από τους τέσσερις-πέντε θεωρούμενους κορυφαίους κατεστημένους οικονομολόγους του κόσμου. Kατέχει τη νευραλγική για την παγκόσμια οικονομία θέση του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ. Βγήκε στα κεραμίδια, εναντίον και του ΔΝΤ, λέγοντας ότι χρειάζεται κούρεμα 80%, 50% δεν είναι βιώσιμο. Ο καθηγητής Μαξ ‘Oτε, από τα γνωστότερα ονόματα της ευρωπαϊκής οικονομολογίας, απαντάει στον Νίκο Χειλά του Βήματος (15.1.2011) ότι ο ίδιος δεν θα δεχόταν σε καμία περίπτωση το αγγλικό δίκαιο. Ο εκδότης της Handelsblatt, φωνής της γερμανικής βιομηχανίας, Στάινγκαρτ, μας ικετεύει περίπου να ζητήσουμε αναθεώρηση των Μνημονίων. Διερωτώμαι εγώ τώρα, ποιόν ρώτησαν οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης και τους είπε ότι έχουνε άδικο οι Μπλανσάρ, ‘Oτε, Στάινγκαρτ, μεταξύ πολλών άλλων, ότι δηλαδή φτάνει 50% και αγγλικό δίκαιο; Μήπως τον Αλογοσκούφη, τον Παπακωνσταντίνου, τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ που περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως “πουτάνες” στο Βήμα τον Οκτώβριο, την καφετζού της γειτονιάς ή κανέναν από τους διεφθαρμένους υπαλλήλους που χρησιμοποιούν ως συμβούλους; Μην τους κρύβετε παιδιά, τέτοιες κορυφές της οικονομικής επιστήμης, Νόμπελ να πάρουν. Δεν θέλω να πιστέψω βέβαια ότι ο Πρωθυπουργοί και οι αρχηγοί των κομμάτων που τον στηρίζουν παίρνουν εντολές από κάποιον. Υποθέτω ότι ρωτάνε κάποιους οικονομολόγους. Ποιοι είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η συγκεκριμένη συμφωνία PSI που διαπραγματεύονται είναι βιώσιμη;

Τι σημαίνει μη βιώσιμη συμφωνία; Σημαίνει βεβαιότητα χρεωκοπίας, υπό Σημαίνει πλήρη νομική κατοχύρωση της μετάβασης πάσης ελληνικής περιουσίας στην ιδιοκτησία τους. Σημαίνει δυνατότητα αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ χωρίς συνέπειες για τις αξιώσεις των πιστωτών από τη χώρα. Χρειάζεται να πούμε περισσότερα για να πείσουμε για τη σημασία των όσων πάει να συμφωνήσει αυτή η κυβέρνηση;

Μια μικρότερη εκδοχή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα της 19.1.2011

Πως χρεωκοπούμε σαν κράτος;;

2012-01-19T12:54:00.001+02:00

Εψαχνα να το βρω μηνες αυτο το σκεπτικο ,τεκμηριωμενο.Και το βρηκα.Μερικες αληθειες για τη σταση πληρωμων,που εντελως εκφοβιστικά ονομαζεται χρεωκοπια.Φυσικα,για καθε εναν που εχει στοιχειωδη λογικη,τα κρατη δεν χρεωκοπουν ποτε!Γιατι ο πλουτος τους μαζυ με το ανθρωπινο δυναμικο τους δεν εξαντλουνται.Αλλα,ας δουμε τι δεν κανουν οι κυβερνησεις.Το κειμενο μπορει να ειναι μεγαλουτσικο,αλλα η γνωση απαιτει κοπο.Κι αυτη ειναι μια αγωγη,που οι μηχανισμοι του συγχρονου ανθρωπου επιμελως εξαφανιζουν.Οριστε το πονημα:

"Η Ελλάδα μπορεί να επικαλεσθεί “δημοσιονομική αδυναμία” (State of Necessity) και να σωθεί
Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειαστεί. Η γενική παραπληροφόρηση – τηλεοπτική και μη – συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και φαντάζεται τα χειρότερα.

Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στη διεθνή οικονομική αργκό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μιας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμαστεί για μια τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιο πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση;
Αυτό που δεν μας λένε: State of Necessity
Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό δεν είναι η γνώμη του ανώνυμου Επώνυμου, αλλά όσα κωδικοποίησε η Διεθνής Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα) και αφήστε το ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. να ζητάει «λογιστικό έλεγχο του χρέους», ενώ η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε όταν έχω» στους δανειστές της.

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικότερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.
Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που δεν λέγεται τόσο πολύ δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.
Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity
Η δυνατότητα να επικαλεστεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεστεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους. Το σημαντικότερο: Η νομιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια.

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών – ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί αναγκαστικό διεθνές δίκαιο. Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δύσκολα θα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.
Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.
Θεωρίες συνωμοσίας

Εδώ τίθεται το ερώτημα: Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;
Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.
Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.
Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για πλιάτσικο στην ελληνική δημόσια περιουσία και στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.
Αυτά όλα μπορεί να είναι θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως στο PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να στρώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.
Κάθε αντίλογος είναι ευχαρίστως δεκτός. Δεδομένα είναι όμως ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι εκεί και ήταν εκεί πάντα και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή τη ρεαλιστικότατη εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι μη ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον κατάματα την πραγματικότητα μιας ενδεχόμενης ελληνικής χρεωκοπίας: Η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειαστεί να επικαλεστεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον καθεστώς τους."

Γιώργος Παπαδόπουλος Τετράδης

Πρακτικές οδηγίες για περίθαλψη αστέγου

2012-01-18T08:19:00.005+02:00

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Τρίτη, 16 Ιανουάριος 2012 01:38

Προληπτικά μέτρα για τους αστέγους λόγω εκτάκτων καιρικών συνθηκών

Το Κ.Υ.Α.Δ.Α., θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο «Αθηνά Εστία», για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών των αστέγων ,λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών στην πρωτεύουσα, (-1c έως +6c), μέχρι το Σάββατο 21.01.2012.
Ομάδες υπό την καθοδήγηση του Κ.Υ.Α.Δ.Α. θα διανέμουν κάθε βράδυ κουβέρτες, υπνόσακους και ρουχισμό, ενώ όσα περιστατικά κρίνεται απαραίτητο θα μεταφέρονται σε νοσοκομεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των αστέγων είναι Έλληνες.

Για τη φιλοξενία των αστέγων τις πόλης θα είναι ανοικτό το Κλειστό Γυμναστήριο Ρουφ (Πειραιώς & Εχελιδών 69)
Το Κέντρο Σίτισης του Κ.Υ.Α.Δ.Α. (Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους) θα παραμένει ανοιχτό μέχρι τις 10.00 το βράδυ και θα παρέχει φροντίδα σε όσους έχουν ανάγκη.
Τηλέφωνο επικοινωνίας του Κ.Υ.Α.Δ.Α. 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465
Source: http://www.cityofathens.gr/node/19602

Κάνει πολύ κρύο και θα κάνει περισσότερο τις επόμενες ημέρες.
Για να μην πεθάνουν συνάνθρωποί μας στον δρόμο, παρακαλούμε κρατήστε τα παρακάτω τηλέφωνα στο κινητό σας και κοινοποιήστε, όπου μπορείτε, ότι: Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515, 210 - 52.39.465.

Ο καιρός απο σήμερα Tρίτη 17/1 χειροτερεύει κι άλλο.
Στο Ίδρυμα Αστέγων (Πειραιώς 35 τηλ 210 5246515 ) χρειάζονται επειγόντως κουβέρτες και χειμωνιάτικα ρούχα.

Kαι η ΜΚΟ "ΚΛΙΜΑΚΑ" Κωνσταντινουπόλεως 210-3410462 που εργάζεται στο δρόμο για άστεγους κάνει έκκληση για τρόφιμα, νερό, χοντρά μπουφάν και κουβέρτες.
ΠΡΟΣΟΧΗ !
Οι περισσότεροι άστεγοι αρνούνται να ...εγκαταλείψουν το σημείο που κοιμούνται για να μεταφερθούν στο κλειστό επειδή φοβούνται μην χάσουν το πόστο τους και τους το πιάσει κάποιος άλλος.
Αν θέλουμε να τους βοηθήσουμε να τους δίνουμε επι τόπου κουβέρτες, σλήπινγκ μπαγκς, νιτσεράδες, μεγάλα πλαστικά που στρώνουν ως υπόστρωμα, θερμός με ζεστό καφέ ή τσάι, πουλόβερ, κ.α.
Παρακαλείται όποιος μεμονωμένα ή σε ομάδα τους επισκεφθεί για βοήθεια να είναι εξαιρετικά διακριτικός γιατί οι περισσότεροι φοβούνται ή ντρέπονται.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Ρωτάμε αν θέλουν να τους μεταφέρουμε στου Ρουφ, αν πουν όχι, τους ρωτάμε αν θέλουν κουβέρτες, σκεπάσματα, τα δίνουμε, φεύγουμε.

Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 - 52.46.515 και 210 - 52.39.465.

<< Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η δημοτική αρχή της πρωτεύουσας ανέλαβε την ευθύνη του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (Κ.Υ.Α.Δ.Α.), το οποίο λειτουργεί ως δίκτυ προστασίας των ευπαθών οικονομικο-κοινωνικά ομάδων. Το Κ.Υ.Α.Δ.Α. διατηρεί κέντρο σίτισης, ξενώνες βραχυπρόθεσμης φιλοξενίας αλλά και πρωτοπόρες δομές για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας όπως το κοινωνικό παντοπωλείο, το κοινωνικό φαρμακείο και η Αθηναϊκή αγορά.

Γιατί ή ζωή είναι θανατηφόρα στην Αθήνα του 2012.

Τα καθαρά ποτήρια

2012-01-16T22:57:00.003+02:00

Τα καθαρά ποτήρια

ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Το σπίτι μου είναι φιλόξενο και δέχεται συχνά επισκέπτες και φίλους.¨ Όποτε προκύπτουν, αυτές οι επισκέψεις συνοδεύονται από ένα μικρό τσιμπούσι. Ανάλογα με τα κέφια μου η μαγειρική περιορίζεται σε απλό μεζεδάκι ή διπλασιάζει τα πιάτα .Τα ποτά συνοδεύουν πάντα το γεύμα. Μετά ,όταν οι επισκέπτες μου αναχωρούν μαζεύω τα πιάτα και τα ποτήρια μου. Πλένω μόνη μου τα άπλυτα μου. Δεν έχω και ούτε θέλησα ποτέ να αποκτήσω πλυντήριο πιάτων .Μου Αρέσει να περιποιηθώ ,η ίδια, τα βρώμικα ποτήρια και πιάτα μου. Είμαι μια κλασσική νοικοκυρά. Μετά από χρόνια εφαρμόζω μία συγκεκριμένη τεχνική. Όσα και να μαζεύονται παίρνουν την σειρά τους. Τα πρώτα αντικείμενα που βάζω στο νιπτήρα είναι τα ποτήρια. Τα τοποθετώ με την σειρά τους ,μακριά από τα πιάτα ή τα μαχαιροπίρουνα. Τα προσέχω ,να μην σπάσουν και τα βάζω μακριά από τα λάδια ή τα άλλα υπολείμματα φαγητού. Σαφώς και δεν υπάρχουν ποτά λαδερά αλλά τα χέρια ανθρώπων που τα αγγίζουν μπορεί να είναι πολύ λερωμένα. Είμαι ,λίγο ιδιότροπη ,και πολύ απαιτητική ,σε ότι αφορά στην ομορφιά και την καθαριότητά των ποτηριών μου, Πρώτα γίνεται ένα γενικό ,με ζεστό νερό και υγρό πιάτων ,πλύσιμο και τα αφήνω λίγο να στεγνώσουν. Σε λίγα λεπτά ,τα ελέγχω και ,άσχετα αν φαίνονται καθαρά ,τα περνάω και δεύτερο χέρι. Μου αρέσει ιδιαίτερα να λάμπουν. Έτσι έχω καταφέρει να μην έχω απώλειες, τα τελευταία 30 χρόνια ,ούτε ένα ποτήρι. Είμαι περήφανη που η ποιότητα τους δε με έχει προδώσει. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι καθαρά μόνο όταν ΄΄τραγουδάνε΄΄ κάτω από τα χέρια μου και είναι πεντακάθαρα..

Η χώρα μας διανύει μία πολύ δύσκολη εβδομάδα. Όλοι έχουμε επίγνωση των εξελίξεων και ζούμε με την αγωνία, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Λουκέτα έχουνε μπει παντού και α ανεργία ξεπερνάει το 18%.Οι τιμές στα πάντα πήραν την ανιούσα και οι μισθοί μας συρρικνώνονται. Τώρα είναι φανερές οι επιπτώσεις των λαθών και εκ του πονηρού οικονομικών επιλογών των μπλε και πράσινων κυβερνήσεων. Οι εκπρόσωποι της τρόικας έρχονται με άγριες διαθέσεις. Η κυβέρνηση της συμμαχίας εκτελεί χρέη σκλάβου και δείχνει καθημερινά την αναποτελεσματικότητα της και την ανικανότητα της να αντιμετωπίσει την κρίση. Τώρα που κρίνεται το μέλλον τη πατρίδας μας οι πρασινοφρουροί δηλώνουν έτοιμοι να κάνουνε μία καινούργια αρχή. Ο κύριος Παπανδρέου παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι και άσχετα από τις αλαζονικές δηλώσεις του κυρίου Βενιζέλου ,περί ενότητας, είναι φανερή η διαμάχη και ο αγώνας πολλών ταχυτήτων των υποψηφίων. Ποιός θα πρωτοπάρει την νύφη;

Κύριοι θέλετε καθαρό ΠΑΣΟΚ; Να πλύνετε μόνοι σας τα άπλυτα σας ποτήρια ! Δύο χέρια ,να τα περάσετε ,με έλεγχο της διαφάνειας και της καθαριότητάς τους. Χωρίς λάδια και αποφάγια πάνω τους. Με η χωρίς καινούργια ηγεσία , πρέπει να πλυθούν πολύ καλά τα ποτήρια που μαζεύτηκαν μετά από τα τόσα γεύματα ΄΄ εργασίας΄΄ .Μόνο τα πολύ καθαρά ποτήρια ,ξέρεται αυτά που θα προκύψουνε μετά από ένα και δύο χέρια πλυσίματος , πρέπει να πάρουνε το διαβατήριο για τις θέσεις στο καινούργιο πράσινο σχήμα.

Για να ξέρετε τι λένε οι δανειστές, η Κύπρος και η Goldman Sachs

2012-01-14T10:17:00.003+02:00

PSI: Μια απάτη που ψάχνει νομιμοποίηση

13/01/2012

του Γιάννη Βαρουφάκη

Σύντομο ιστορικό του PSI

Εν αρχή ην η Απόλυτη Άρνηση. Αργότερα, η Άρνηση άρχισε να υποχωρεί κάτω από το βάρος της Πραγματικότητας. Υποχωρούσε όμως βασανιστικά αργά με αποτέλεσμα, όσο πέρναγε ο χρόνος, η Ελλάδα να απολέσει την όποια δυνατότητα είχε να ανακάμψει προτού να καούν πολλά «χλωρά» μαζί με τα «ξερά». Οι αντοχές της Άρνησης της Πραγματικότητας οδήγησαν στην μεταλαμπάδευση της Κρίσης σε όλη την ευρωζώνη, μετατρέποντας προβλήματα ρευστότητας σε πτωχεύσεις αρχικά στην Ιρλανδία, αργότερα στην Πορτογαλία κ.ο.κ. Ακόμα και σήμερα, η Άρνηση καλά κρατεί. Ίσως όμως το ελληνικό PSI να αποτελέσει τον προάγγελο του τέλους της. Αν όχι, είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς πως η ευρωζώνη θα επιβιώσει.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Απόλυτη Άρνηση ξεκίνησε πριν δυο χρόνια με εκείνο το τριπλό Nein την εποχή που η ελληνική οικονομία μπήκε στην σκοτοδίνη του δημόσιου χρέους, της ύφεσης και της στάσης επενδύσεων: Nein στην διάσωση, nein σε σοβαρή μείωση επιτοκίων, nein στο κούρεμα (ή αναδιάρθρωση ή μερική στάση πληρωμών). [1] Μερικούς μήνες μετά, τον Μάη του 2010, όταν οι χρηματαγορές ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με την ασφυξία, ένα από τα τρία nein απεσύρθη: Το ελληνικό Μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση-βουνό (των €110 δις) ήταν γεγονός. Όμως τα άλλα δύο nein παρέμεναν: Τα επιτόκια παρέμειναν απαγορευτικά για το ελληνικό δημόσιο και, βέβαια, ούτε κουβέντα για κούρεμα του χρέους.

Μερικούς μήνες αργότερα, όταν έγινε πασιφανές ότι η ασθένεια είχε μεταφερθεί στο Σμαραγδένιο Νησί, καθ’ οδόν για την Ιβηρική Χερσόνησο, η Γερμανία αποφάσισε ότι ένα δεύτερο, από τα αρχικά τρία, nein έπρεπε να αποσυρθεί: Προβλέφθηκαν κουρέματα για το χρέος των «πεσόντων» κρατών –μελών που όμως αναβλήθηκαν μέχρι το προσωρινό ταμείο διάσωσης, το EFSF, να αντικατασταθεί από τον μόνιμο μηχανισμό, το ESM, το 2013. Πέρασαν άλλοι οκτώ μήνες έως ότου, τον Ιούλιο του 2011, φτάσαμε σε ένα νέο κομβικό σημείο: Το κούρεμα του ελληνικού χρέους ανακοινώθηκε, μόνο που του δόθηκε ένα νέο Οργουελιανό ακρώνυμο: PSI το ονόμασαν [2] ώστε να ακούγεται σαν κάτι που σκαρφίστηκαν οι ίδιοι οι ιδιώτες-δανειστές του ελληνικού κράτους.
Η κεντρική ιδέα ακουγόταν λογική: Γιατί να πρέπει να σηκώσουν το βάρος της διάσωσης του ελληνικού (και αργότερα του Ιρλανδικού, Πορτογαλικού κλπ δημοσίου) μόνον οι φορολογούμενοι των πλεονασματικών κρατών; Γιατί να μην αναλάβουν μέρος του βάρους και οι άπληστοι τραπεζίτες οι οποίοι τόσα χρόνια δάνειζαν με το αζημίωτο τα ανόητα κράτη (την ώρα που γνώριζαν καλά την επισφαλή κατάσταση των δημοσιονομικών τους); Πως αλλιώς θα τους δινόταν ένα μάθημα κι ένα κίνητρο την επόμενη φορά να προσέχουν σε ποιον δανείζουν; Αυτό το επιχείρημα ακουγόταν εύηχο στην Ομοσπονδιακή Βουλή του Βερολίνου, στο Παρίσι, στην Αθήνα ακόμα, οπουδήποτε υπήρχε ένα κοινό το οποίο με χαρά άκουγε λόγια που υπόσχονταν μια κάποια τιμωρία των τραπεζών οι οποίες με την αλόγιστη συμπεριφορά τους, τόσα χρόνια, διακινδύνευσαν το βιοτικό επίπεδο των αναπτυγμένων χωρών δανείζοντας με χρήμα τοξικό, χωρίς ειρμό και μέτρο, τόσο τον ιδιωτικό όσο και τον δημόσιο τομέα.

Αλίμονο όμως, στην Εποχή της Τραπεζοκρατίας [3], ακόμα και ένα «βαθύ» κούρεμα των χρεών προς τις τράπεζες μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί επικερδές για τα πιο σκοτεινά και απεχθή μέρη του αχαλίνωτου τραπεζικού και παρατραπεζικού συστήματος. Πράγματι, μόλις ανακοινώθηκε το ελληνικό PSI τον Ιούλιο του 2011, το σκιώδες τραπεζικό σύστημα (τα hedge funds, τα λεγόμενα «οχήματα ειδικού σκοπού» ή special vehicles κλπ) έζησαν στιγμές μεγάλης δόξας. Πως; Αγόρασαν μαζικά ελληνικά ομόλογα, σε τιμές εξευτελιστικές, δηλαδή στο 30% της ονομαστικής τους αξίας, με σκοπό να τα ανταλλάξουν με νέα ελληνικά ομόλογα (του Αγγλικού δικαίου όμως) τα οποία, παρά την πολύ πιο μακρά διάρκειά τους, προβλεπόταν να έχουν (διαχρονική) αξία πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που κατέβαλαν για να αγοράσουν τα παλαιά. Επρόκειτο για ένα ιδιαίτερα επικερδές (για τους ιδιώτες)… κούρεμα! Να γιατί τελικά η Συμφωνία της 21ης Ιουλίου ήταν μια τρύπα στο νερό και το πρώτο PSI ναυάγησε: Από τη μία το ελληνικό δημόσιο δεν θα είχε κανένα κέρδος (και μόνο τα hedge funds θα έκαναν πάρτι) ενώ από την άλλη η ύφεση πήρε νέα τροπή πολύ γρήγορα και μάλιστα τόσο ειδεχθή που εντός του καλοκαιριού οι ηγέτες μας αναγκάστηκαν, εν μέσω των διακοπών τους, να παραδεχθούν ότι η «λύση» του Ιουλίου δεν ήταν παρά επιδείνωση του προβλήματος.
Το περασμένο φθινόπωρο, λοιπόν, οι πεφωτισμένοι ηγέτες μας αναγκάστηκαν να βρουν μια νέα «οριστική λύση». Έκατσαν και σκέφτηκαν ότι τελικά χρειάζεται ένα ακόμα βαθύτερο κούρεμα, έτσι ώστε και να μην ανταμειφθούν τα hedge funds και το ελληνικό δημόσιο να ανακουφιστεί από ένα σημαντικό μέρος του χρέους. Έτσι γεννήθηκε το δεύτερο PSI, το PSI Mk2. Πρώτο θύμα του PSI Mk2 ήταν, ως γνωστόν, ο Γιώργος Παπανδρέου ο οποίος φάνηκε ανίκανος να το προωθήσει, έχοντας ήδη σπαταλήσει την προηγούμενη διετία ό,τι πολιτικό κεφάλαιο είχε. Ο αντικαταστάτης του, που παρεμπιπτόντως έως και τρεις μέρες πριν την πρωθυπουργοποίησή του διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι το PSI δεν είναι «ούτε αναγκαίο ούτε και επιθυμητό», ανέλαβε την μετατροπή του PSI Mk2 ως τον νέο εθνικό στόχο, ως τον φάρο που θα οδηγήσει την χώρα από την πυκνή ομίχλη της Κρίσης, ως τον λόγο για τον οποίο πρέπει να τον εμπιστευτούμε, να τον στηρίξουμε, να τον δοξάσουμε.
Επί της ουσίας, το PSI Mk 2 προέβλεπε το εντυπωσιακό κούρεμα του 50% στην ονομαστική αξία των ομολόγων που κατέχουν οι τράπεζες και οι παρατράπεζες (όχι όμως και η ΕΚΤ). Προέβλεπε μάλιστα την αντικατάσταση των παλαιών ομολόγων με νέα ομόλογα μισής ονομαστικής αξίας και πολύ μακρύτερης διάρκειας. Αυτό σημαίνει ότι, δεδομένου ότι τα επιτόκια των νέων ομολόγων δεν θα ξεπερνούσαν το 5% με 6%, η διαχρονική αξία των νέων ομολόγων (που θα αντικαταστούσαν τα παλαιά) δεν θα ξεπερνούσε το 40% των παλαιών. Με απλά λόγια, οι ομολογιούχοι του ελληνικού δημοσίου θα αποδέχονταν, και μάλιστα εθελοντικά, να χάσουν 60 λεπτά για κάθε ένα ευρώ χρέους. Γιατί εθελοντικά; Από την μεριά της ΕΕ, η εθελοντική φύση του κουρέματος επιβλήθηκε ώστε να μην πυροδοτηθούν τα ασφάλιστρα CDS που έχουν εκδώσει άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες σε περίπτωση υποχρεωτικού κουρέματος (κάτι που θα έβαζε σε δύσκολη θέση τις τράπεζες-εκδότες των CDS). Από την μεριά των τραπεζιτών, αποδέχθηκαν τον χαρακτηρισμό του κουρέματος ως εθελοντικού γιατί απειλήθηκαν με πλήρη στάση πληρωμών. [Έτσι κι αλλιώς, οι πιο πολλοί εξ αυτών (με εξαίρεση της ελληνικές τράπεζες, οι οποίες όμως επιβιώνουν από την «γενναιοδωρία» της ΕΚΤ) είχαν αγοράσει αυτά τα ομόλογα κοψοτιμής…]

Η βασική αρχή της Πτωχοτραπεζοκρατίας είναι: Ουδέν κακόν αμιγές τεράστιων κερδών. Ακόμα και την στιγμή που αντιμετωπίζουν ένα βαθύ κούρεμα, οι επιτήδειοι βρίσκουν κάτι που τους κάνει να χαμογελούν πλατιά. Στην περίπτωση του PSI Mk 2, τα χαμόγελά τους εξηγούνται από δύο λόγους: Πρώτον, όπως είναι γνωστό, οι περισσότεροι των εναπομεινάντων ομολογιούχων τα αγόρασαν περίπου στο 30% της αξίας τους. Εάν το PSI Mk2 επιφέρει ένα κούρεμα μικρότερο του 70%, και πάλι κερδισμένοι είναι. Δεύτερον, οι διευθύνοντες των παρατραπεζών (των hedge funds και των ειδικών οχημάτων που έχουν ιδρύσει στο σκοτάδι οι μεγάλες τράπεζες) είχαν μια νέα φαεινή ιδέα: Δεδομένης της πρεμούρας της ΕΕ να αποτραπεί η πυροδότηση των CDS, και για αυτό να χαρακτηριστεί τα κούρεμα εθελοντικό, τι σταματά τα hedge funds να αγοράσουν κι άλλα ελληνικά ομόλογα και να πουν «Κύριοι εμείς δεν δεχόμαστε το κούρεμα εθελοντικά. Αν θέλετε να μας κουρέψετε, κάντε το. Όμως τότε, καθώς θα μας κουρέψετε υποχρεωτικά, θα καταφύγουμε στο ISDA, στα δικαστήρια αν χρειαστεί, ζητώντας την πυροδότηση των CDS”;
Ήδη, ένα μεγάλο hedge fund αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση δηλώνοντας ότι θα κάνει ακριβώς αυτό: Θα εκκινήσει δικαστική διαδικασία για να πάρει το 100% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων. Πρόκειται βέβαια για κίνηση τακτικής που στόχο έχει να εκβιάσει ένα πολύ μικρότερο κούρεμα που θα τους αποφέρει μεγάλα κέρδη (δεδομένου ότι έχουν αγοράσει πάμφθηνα τα ελληνικά ομόλογα). Ένα είναι σίγουρο: Όσο η ΕΕ επιμένει στο εθελοντικό κούρεμα, στο PSI, την διαπραγματευτική ισχύ την έχει το παρατραπεζικό, σκιώδες χρηματοπιστωτικό, σύστημα.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν θα έχουμε σύντομα μια φανφαρόνικη ανακοίνωση κάποιας συμφωνίας ελληνικής κυβέρνησης και τραπεζιτών για το PSI Mk2. Είναι πολύ πιθανόν να έχουμε. Δεν θα σημαίνει όμως τίποτα αξιόλογο στην πράξη. Για να το πω απλά, το PSI Mk2 είναι ήδη, επί της ουσίας, νεκρό γράμμα – ακριβώς όπως ήταν και το PSI Mk1. Τα καμώματα των παρατραπεζών (πίσω από τις οποίες κρύβονται και πολλές μεγάλες τράπεζες), συν η προβλέψιμη χειροτέρευση της ελληνικής οικονομίας, έχουν εξασφαλίσει την αποτυχία του νέου «σταθεροποιητικού» προγράμματος το οποίο, όπως η κυβέρνηση παραδέχεται, στηρίχθηκε στο… PSI Mk 2.
Τις επόμενες μέρες, οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχιστούν κανονικά, η ανακοίνωση της συμφωνίας να γίνει με τυμπανοκρουσίες, όμως, στην πραγματικότητα, ο στόχος της μείωσης (μέσω του PSI Mk 2) του δημόσιου χρέους μας, έως το 2020, στο 120% του ΑΕΠ είναι απολύτως άπιαστος. Κι αν δεν με πιστεύετε, ότι η όλη ιστορία με το PSI απέτυχε παταγωδώς, θυμηθείτε πως την 9η Δεκεμβρίου η ΕΕ αποφάσισε ότι τέρμα τα PSI – ότι το δικό μας θα είναι το τελευταίο. Λάθος ήταν και πέρασε. Έλα όμως που εδώ, στην πιο δοκιμαζόμενη χώρα, ακόμα μας το παρουσιάζουν ως την βασική στρατηγική εξόδου από την Κρίση!

Και τώρα;
Η χρονιά ξεκίνησε με μια ενδιαφέρουσα και αξιοπρόσεκτη παρέμβαση από τον Αθανάσιο Ορφανίδη, τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και μέλους του Συμβουλίου της ΕΚΤ. Σε επιστολή που δημοσιεύτηκε στους Financial Times της 5ης Ιανουαρίου, ο κ. Ορφανίδης έγραψε: «Οι αγορές δημόσιου χρέους βασίζονται στην εμπιστοσύνη», ουσιαστικά ασκώντας κριτική στους πολιτικούς ηγέτες της ευρωζώνης αναφερόμενος σε μια «…συλλογική αποτυχία των διαμορφωτών της πολιτικής της ευρωζώνης.» Έως εδώ πολύ όμορφα. Όσο για το PSI, ο κ. Ορφανίδης επανέλαβε αυτό που πολλοί λένε: Σηματοδότησε στους επενδυτές, ιδίως στους εκτός Ευρώπης, ότι «το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης δεν πρέπει πλέον να θεωρείται ασφαλές και πως δεν υπάρχει πλέον η σιγουριά πως θα αποπληρωθεί στο ακέραιο». Όπως έχω επανειλημμένα γράψει στο protagon.gr από τότε που ανακοινώθηκε τον περασμένο Ιούλιο το πρώτο PSI, έτσι και ο κ. Ορφανίδης θεωρεί πως το ελληνικό PSI αντί να τιμωρεί τους πιο «ένοχους» του τραπεζικού συστήματος, τις παρατράπεζες και τις τράπεζες που κρύβονται πίσω τους, τους έδωσε πάτημα να επιδοθούν σε νέες κερδοσκοπικές περιπέτειες. [Και εκείνος αναφέρει πως τα διάφορα funds αγόρασαν ελληνικά ομόλογα μεταξύ 35 και 40 λεπτών το ευρώ και τώρα επιμένουν να τηρηθούν συμφωνίες που θα τους αποφέρουν θεαματικά κέρδη.]
Βέβαια, οι κακεντρεχείς θα πουν, και ίσως να έχουν δίκιο, ότι ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου είναι λογικό να καταφέρεται εναντίον του PSI, του οποιουδήποτε κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, καθώς οι κυπριακές ιδιωτικές τράπεζες κινδυνεύουν να βουλιάξουν από τα ελληνικά ομόλογα τα οποία, αν κουρευτούν βάναυσα, θα τις οδηγήσουν στα πρόθυρα της πτώχευσης. Παρόλο που έχει μια βάση το επιχείρημα αυτό, δεν είναι αυτός ο λόγος που η άποψη του κ. Ορφανίδη πάσχει. Πάσχει επειδή ο κ. Ορφανίδης κάνει το ίδιο λάθος που κάνουν τα τελευταία δύο χρόνια η κα Merkel, ο κ. Sarkozy και, βεβαίως, η ελληνική κυβέρνηση: Θεωρούν πως το πρόβλημα με το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί να αντιμετωπιστεί ανεξάρτητα από (α) την βαθειά κρίση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, και (β) το πρόβλημα χρέους των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης. Η αλήθεια όμως είναι ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εκτός μιας συνολικής λύσης στο πλαίσιο της οποίας να αντιμετωπίζονται τα (α) και (β) και που αντιμετωπίζει την ύφεση που πλήττει πλέον ολόκληρη της Ευρώπη.

Το βασικό αποδεικτικό στοιχείο του περιορισμένου οπτικού πεδίου του κ. Ορφανίδη, που εξ αιτίας του μειώνεται το ειδικό βάρος της (κατά τα άλλα εύλογης) κριτικής που ασκεί στο ελληνικό PSI, είναι η εναλλακτική λύση που προτείνει: Η Ελλάδα, λέει στην επιστολή του ο κ. Ορφανίδης, αντί για PSI χρειάζεται νέα 30ετή δάνεια με επιτόκιο 3%. Το πρόβλημα με την σκέψη αυτή είναι ότι, όπως έγραψα πιο πάνω, δεν λαμβάνει υπ’ όψη την συστημικότητα της Κρίσης. Π.χ. δεν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς πως θα μπορούσε η Ευρώπη να συναινέσει σε 30ετή δάνεια με 3% επιτόκιο για την Ελλάδα χωρίς παράλληλα να χορηγούνται αντίστοιχα δάνεια στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, ακόμα και στο Βέλγιο. Και δεν είναι δυνατόν να λείπει η πρόβλεψη επανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών που χρειάζονται τουλάχιστον μισό τρις ευρώ (όχι σε δάνεια από την ΕΚΤ αλλά σε νέα κεφάλαια). Οπότε το ερώτημα τίθεται; Που θα βρεθούν τα περίπου τρία τρις που χρειάζονται για αυτόν τον σκοπό; Ο κ. Ορφανίδης δεν απαντά αλλά, με την σιωπή του, αφήνει να εννοηθεί πως θα βρεθούν με την έκδοση ευρωομολόγου. Καθώς, από αυτές τις σελίδες, επιχειρηματολογώ υπέρ της έκδοσης ευρωομολόγου πολύ, πολύ καιρό, δεν θα διαφωνήσω. Όμως το ερώτημα τίθεται εκ νέου: Τι είδους ευρωομόλογα θέλουμε;

Πώς η αποτυχία του PSI ξαναφέρνει στο προσκήνιο την πρότασή μας
Καταλήγουμε, λοιπόν, στο κοινό συμπέρασμα (τουλάχιστον ο κ. Ορφανίδης και ο υπογράφων) ότι αντί για PSI και πράσινα άλογα, η ευρωζώνη χρειάζεται ευρωομόλογα εδώ και τώρα. Τι είδους όμως; Σίγουρα δεν θέλουμε ευρωομόλογα που θα εκδίδουν από κοινού τα κράτη-μέλη (jointly and severally issued eurobonds, όπως αναφέρονται διεθνώς). Γιατί; Για τους λόγους που θα σας εξηγήσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον η κα Merkel: επειδή τέτοιου είδους ευρωομόλογα, καθώς θα τα εγγυάται και η Γερμανία αλλά και η Ελλάδα, θα έχουν επιτόκια μεταξύ των γερμανικών και των ελληνικών – δηλαδή επιτόκια τα οποία θα είναι πολύ υψηλά για την Γερμανία και όχι αρκετά χαμηλά για την Ελλάδα.
Τι εναλλακτική υπάρχει; Μία εναλλακτική θα ήταν να είχαμε, όπως οι ΗΠΑ, ένα Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών, το οποίο θα εξέδιδε ευρωομόλογα εκ μέρους της ευρωζώνης και χωρίς εγγυήσεις από τα κράτη-μέλη. Τέτοιο υπουργείο ούτε έχουμε ούτε και μπορούμε να αποκτήσουμε στο χρονικό διάστημα που μένει πριν την τελική κατάρρευση της ευρωζώνης. Οπότε; Οπότε μένει η λύση που προτείνουμε σχεδόν δύο χρόνια με τον Stuart Holland: Έκδοση ευρωομολόγων από την ΕΚΤ, χωρίς την παραμικρή εγγύηση για αυτά από την Γερμανία ή οποιοδήποτε άλλο κράτος-μέλος. (Βλ. εδώ για την παρουσίαση της (δεύτερης έκδοσης της) πρότασης αυτής στο protagon, εδώ για την αγγλική έκδοση και εδώ για μια αντιπαράθεση επ’ αυτής με τον κ. Α. Κούτρα.)
Εναλλακτικές προτάσεις υπάρχουν βέβαια και άλλες. [3] Όμως, σε τελική ανάλυση, η μόνη που μπορεί (κατά την γνώμη μου) να αποτελέσει συνολική λύση (όπως απαιτεί η συστημικότητα της Κρίσης) δεν μπορεί παρά να προβλέπει έκδοση ομολόγων, εκ μέρους της ευρωζώνης στο σύνολό της, από την ΕΚΤ, ομόλογα τις αποπληρωμές των οποίων βεβαίως θα αναλάβουν τα κράτη-μέλη αλλά με τα χαμηλά επιτόκια που μόνο η ΕΚΤ μπορεί να εξασφαλίσει.

Επίλογος
Το ελληνικό PSI εξ αρχής ήταν ένα λάθος σε αναζήτηση εκλογίκευσης και πολιτικής νομιμοποίησης. Έδωσε, από τον περασμένο Ιούλιο, πεδίο δράσης λαμπρό στο παρατραπεζικό σύστημα εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης, υποβοηθώντας την Κρίση να εξαπλωθεί πιο βίαια και σε μεγαλύτερο πλάτος και βάθος.
Το ερώτημα είναι: Τι εναλλακτική υπάρχει; Θεωρώ ότι η πρότασή μας για ομόλογα έκδοσης της ΕΚΤ εξακολουθεί να αποτελεί την βάση της μοναδικής ευκαιρίας που έχει τόσο η Ελλάδα όσο και η ευρωζώνη να ξεπεράσουμε όλοι μαζί την Κρίση.
Πρόσφατα, είχα μια συζήτηση με στέλεχος της Goldman Sachs. Ξαφνιάστηκα, και σας ομολογώ ότι ένιωσα άβολα, όταν τον άκουσα να μου λέει ότι συμφωνεί με την πρότασή μας. Με τον γνωστό κυνισμό που αποτελεί άλλωστε σήμα κατατεθέν της εταιρείας του, πρόσθεσε το εξής ενδιαφέρον επιχείρημα: «Σε τελική ανάλυση, η λύση που προτείνετε θα εφαρμοστεί θέλουν δεν θέλουν. Όταν η ΕΚΤ θα έχει επωμιστεί, λίγο-λίγο, πολλά ομόλογα-σκουπίδια [σημ. αναφερόταν στα ελληνικά, ιρλανδικά, ιταλικά κ.ο.κ. ομόλογα], για να πάρει κι άλλα θα αναγκαστεί να δανειστεί ώστε να συνεχίσει να τα αγοράζει [σημ. εδώ εννοούσε ότι η Γερμανία δεν θα την άφηνε να τυπώνει κι άλλο χρήμα]. Μόλις αυτός ο δανεισμός επισημοποιηθεί, τα ευρωομόλογα έκδοσης ΕΚΤ που προτείνετε θα είναι γεγονός και, σύντομα, η ΕΚΤ θα ζητήσει από τα κράτη-μέλη τα οποία βοηθά αγοράζοντας τα ομόλογά τους δεύτερο χέρι να αρχίσουν να τα εξυπηρετούν, να τα αποπληρώνουν.» Όπως έλεγε και ο Marlow, ο Μεφιστοφελής έχει τις καλύτερες μελωδίες…
[Για μια αγγλική έκδοση του πιο πάνω άρθρου πατήστε εδώ.]
Σημειώσεις
[1] Υπήρχε κι ένα τέταρτο nein το οποίο όμως ποτέ δεν αρθρώθηκε το 2010: Nein στην έξοδο από την ευρωζώνη.
[2] Private Sector Initiative/Participation/Involvement
[3] Εδώ αναφέρομαι στο ιδιόμορφο καθεστώς που γέννησε το Κραχ του 2008 στο οποίο την μέγιστη εξουσία επί των πλεονασμάτων που παράγονται την έχουν οι τραπεζίτες με τις μεγαλύτερες ζημίες. Βλ. το Λεξιλόγιο Κρίσης μου (Εκδόσεις Ποταμός) ή το βασικό επιχείρημα στο αγγλικό βιβλίο μου Global Minotaur.
[4] Μια πρόσφατη τέτοια πρόταση παρουσιάστηκε από τον κ. Γιώργο Ζεστό σε άρθρο του στην Καθημερινή: Η Ελλάδα θα μπορούσε να εκδίδει ομόλογα με εγγυήσεις της ΕΚΤ πληρώνοντας στην ΕΚΤ ένα μικρό ασφάλιστρο. Έχει ενδιαφέρον να προσέξουμε ότι η πρόταση Ζεστού έχει πολλά κοινά με την δική μας πρόταση. Η ιδέα του κ. Ζεστού είναι να εγγυάται στους επενδυτές η ΕΚΤ την αποπληρωμή των ομολόγων των κρατών-μελών. Η διαφορά είναι ότι η δική μας πρόταση (i) δίνει περισσότερες εγγυήσεις στην ΕΚΤ ότι τα κράτη-μέλη θα τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους (καθώς οι αποπληρωμές των κρατών γίνονται κατ’ ευθείαν προς την ΕΚΤ, με τα δάνεια αυτά να έχουν προτεραιότητα αποπληρωμής σε σχέση με όλα τα άλλα) και (ii) είναι ελκυστικότερη για τους ξένους (ιδίως τους εξ Ασίας) επενδυτές οι οποίοι σίγουρα προτιμούν να αγοράζουν ομόλογα έκδοσης της ΕΚΤ παρά του ελληνικού δημοσίου (κι ας τα εγγυάται η ΕΚΤ).

Το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Κρίσης λεξιλόγιο" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός.

Στα νεκροταφεία οι ρίζες μας

2012-01-09T10:33:00.000+02:00

Στα νεκροταφεία οι ρίζες μας

Γεννημένος σε μια από τις ομορφότερες παραλίες του Ελληνισμού τις Κυδωνιές (Αϊβαλή) της Μικράς Ασίας στις 27-8-1921 ο θείος Αλέξανδρος Καψάλης του Εμμανουήλ μεγάλωσε στην Αγιάσο της Λέσβου και ξεριζωμένο προσφυγόπουλο γρήγορα βρέθηκε στη βιοπάλη της Κατοχής. Στον αγώνα της επιβίωσης ταίριαξε τη νεανική ορμή του με την αντιστασιακή δράση και την ενεργό συμμετοχή του μέσα από τις τάξεις του μεγάλου δείγματος Αριστερής Παλλαϊκής Ενότητες του ΕΑΜ.

Άξιος επαγγελματίας μάγειρος ,αγαπητός στους συναδέλφους του δούλεψε χρόνια στα καλύτερα ξενοδοχεία της τουριστικής άνοιξης του 60 και 70, μάλιστα εκλεγόταν χρόνια Γραμματέας του σωματείου μαγείρων αποτελώντας θρυλικό δίδυμο με τον Πρόεδρο Παπανικολάου.

Θυμάμαι πιτσιρίκι από τα επιδέξια χέρια του δοκίμασα για πρώτη φορά εξωτικό τότε έδεσμα την ρώσικη σαλάτα καμωμένη από τα χεράκια του και με διαλεγμένα υλικά από το κήπο και το περιβόλι που πάντα διατηρούσε. Η φωνή του με το ξεχωριστό μέταλλο και ουσία έλεγε πάντα αλήθειες δεν πείραξε ποτέ άνθρωπο, αντίθετα είχε μια έλξη που τραβούσε τους άλλους γύρω του αναδεικνύοντάς τον, μεγάλο γοητευτικό ρήτορα στο χώρο του. Χάρις στο μαχητικά διογκωμένο φάκελό του στην ασφάλεια έμαθα μετά από χρόνια ότι ήταν η αιτία να μην προχωρήσω ποτέ σαν αξιωματικός του ελληνικού στρατού από μια μνησίκακη χώρα που μισούσε τον ίσκιο της. Τάχω γράψει γραφικά στα Αβάδιστα στρατιωτικά. Δεν του κράτησα ποτέ κακία γιαυτό ήξερα τις αιτίες και που πηγαίνω για να ερμηνεύω τις δυσκολίες της ζωής άλλωστε ήμουν πάντα υπερήφανος για το θείο μου και ότι αντιπροσώπευε ο δικός του αγώνας.

Εγκεφαλικά επεισόδια από 14ετίας τον είχαν καταβάλει σωματικά αλλά είχαν αναδείξει στο πραότατο χαρακτήρα του μια αγιοσύνη που έδινε κουράγιο και στους γύρω συγγενείς του.

Η κηδεία του σήμερα 2 παρά 15 μμ στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου του νεκροταφείου Ζωγράφου.

Διόνυσος

Φύγαν οι καλικάντζαροι μαζί με τα λεφτά!

2012-01-06T11:42:00.001+02:00

Βάλτε επιτέλους φραγμούς στην κίνηση των κεφαλαίων!

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ανέκδοτο έχει γίνει και πάλι η Ελλάδα στην Ευρώπη. Αφορμή, αυτή τη φορά, τα...

δισεκατομμύρια που φεύγουν κάθε μήνα από τις ελληνικές τράπεζες για το εξωτερικό, και συγκεκριμένα για πιο ασφαλείς προορισμούς. Το τελευταίο, καθόλου τιμητικό, δημοσίευμα ήρθε από το βρετανικό Guardian, ενώ πλήθος σχετικών αναφορών έχει ακόμη δει το φως της δημοσιότητας από τις στήλες του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel και πολλών άλλων μέσων.

Το θέμα, ωστόσο, της φυγή δισεκατομμυρίων από μια χώρα σε καθεστώς χρεοκοπίας, που μαστίζεται από την ανεργία και την πείνα, κάθε άλλο παρά ανοίκειο για όλους εμάς είναι. Αφορά σε συγκεκριμένα τα ποσά, που φεύγουν με εντελώς νόμιμους τρόπους από τους τραπεζικούς λογαριασμούς για να πάνε στο εξωτερικό, σε χώρες όπως η Ελβετία τις περισσότερες φορές. Τα ποσά που έχουν μεταναστεύσει μέχρι σήμερα από το 2010 –όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε την κρίση δημόσιου χρέους, σκορπώντας τον πανικό με δηλώσεις που παρομοίαζαν την Ελλάδα με «Τιτανικό»– υπολογίζονται, κατά τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, στα 60 δις ευρώ. Τα χρήματα αυτά αντιπροσωπεύουν το 27% του ελληνικού ΑΕΠ και το 82% των χρημάτων που έχουμε ήδη λάβει από την τρόικα! Με βάση άλλες εκτιμήσεις, η φυγή κεφαλαίων υπολογίζεται σε 5 με 6 δις ευρώ μηνιαία, ενώ πρόσφατα δημοσιεύματα έκαναν λόγο πως μόνο τον Οκτώβριο έφυγαν 12 δις ευρώ.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πως δεν πρόκειται για αμιγώς ελληνικό φαινόμενο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη γειτονική Ιταλία τους τελευταίους μήνες, αφότου η χώρα άρχισε να πλήττεται από την κρίση χρέους. Ειδικότερα, το περιοδικό Spiegel ανέφερε πρόσφατα ότι μόνο κατά τη διάρκεια δύο μηνών, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο, έφυγαν για το εξωτερικό από τραπεζικούς λογαριασμούς 80 δις ευρώ. Άλλο, δε, δημοσίευμα, της Wall Street Journal, με ημερομηνία 9 Δεκεμβρίου, έφερνε στην επιφάνεια μια άλλη πλευρά, όχι και τόσο θλιβερή του ευρωπαϊκού Νότου: «Επενδυτές στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιταλία ζητούν τρόπους από τους τραπεζίτες και τους νομικούς για να προστατεύσουν τα χρήματά τους σε περίπτωση χρεοκοπίας των τραπεζών της Ευρωζώνης ή διάσπασης του ευρώ. Μερικοί μετατρέπουν τις καταθέσεις τους σε νομίσματα, όπως ελβετικό φράγκο. Άλλοι αγοράζουν ακίνητα έξω από τη νομισματική ενοποίηση, όπως στο Λονδίνο, ή δημιουργούν πιστωτικούς λογαριασμούς για να διατηρήσουν τον πλούτο τους σε μέρη τόσο μακρινά όπως η Σιγκαπούρη ή οι Μπαχάμες, λένε τραπεζικοί και νομικοί», ανέφερε η αμερικανική εφημερίδα από την πρώτη της σελίδα.

Πάρ’ τα λεφτά και τρέχα!

Πρόκειται πραγματικά για οικονομικό σκάνδαλο. Την ίδια ώρα που τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας δοκιμάζονται από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που έχουν δεχτεί και τη συνακόλουθη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας τους, τα πιο εύπορα τμήματα του πληθυσμού παίρνουν τα λεφτά τους και φεύγουν σαν τα ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο! Δίνουν τη χαριστική βολή στις κοινωνίες χάρη στις οποίες δημιούργησαν τον πλούτο που κατέχουν –με νόμιμο ή παράνομο τρόπο–, στερώντας τες από τους πόρους τους τη στιγμή ακριβώς που τους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη και θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν τη σανίδα σωτηρίας. Αρκεί να αναλογιστούμε: Θα είχε η Ελλάδα ανάγκη από τα δάνεια της τρόικας, ακόμη κι αν, χάρη παραδείγματος, δεν αμφισβητήσουμε το σκοπό που εξυπηρετούν –την αποπληρωμή, δηλαδή, ενός παράνομου χρέους–, αν μπορούσε να χρησιμοποιήσει, με όρους αγοράς πάντα, αυτά τα 60 δις των καταθέσεων που έφυγαν στο εξωτερικό; Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για την Ιταλία: Θα έφταναν τα επιτόκια στα ύψη που βρίσκονται σήμερα (6,5%-7%), αν αυτά τα 80 δις χρησιμοποιούνταν για την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ιταλικού κράτους, αντί να περάσουν στη γειτονική Ελβετία, οξύνοντας την κρίση αξιοπιστίας του ιταλικού κράτους; Προφανώς όχι!

Η κρίση χρέους επομένως, χώρια όλων των άλλων, έφερε στην επιφάνεια κι ένα σκανδαλώδες καθεστώς χρηματοπιστωτικής α- γυρτείας, που στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης ελευθερίας –της κίνησης κεφαλαίων– νομιμοποίησε τη χειρότερη ιδιοτέλεια, καλύπτοντας, ταυτόχρονα, τους πρωταγωνιστές της με ένα σωτήριο πέπλο νομιμοφανούς ανωνυμίας. Η αποτελεσματικότητα του συστήματος είναι τόσο μεγάλη, ώστε από τυχόν δημοσιοποίηση και διασυρμό δεν κινδυνεύουν ούτε καν οι Έλληνες βουλευτές που είναι αναγκασμένοι να δίνουν στη δημοσιότητα τα «πόθεν έσχες». Παρά τις βάσιμες ενδείξεις ότι διψήφιος αριθμός «εθνοπατέρων» –το πιθανότερο, μάλιστα, μεταξύ αυτών που ψήφισαν τα Μνημόνια και τους αντι-ασφαλιστικούς νόμους– πριν από την πατρίδα φρόντισε να σώσει τις προσωπικές του καταθέσεις, δεν βγήκε στη φόρα ούτε ένα όνομα...

Αναθεώρηση του σημερινού καθεστώτος

Η δυνατότητα αυτή της φυγής των κεφαλαίων υφίσταται λόγω μιας σειράς μέτρων και ρυθμίσεων που χρονολογούνται από τη δεκαετία του ’80 και κυρίως του ’90 στην Ελλάδα, που τώρα ήρθε η ώρα να αναθεωρηθούν. Να επιβληθούν, δηλαδή, ποιοτικά εμπόδια και ποσοτικοί φραγμοί στο όνομα της υπεράσπισης του γενικού συμφέροντος. Ειδικά στην Ελλάδα πρόκειται για επιβεβλημένη ανάγκη, στο βαθμό που έχει αποδειχτεί εκ των πραγμάτων ότι η περιβόητη «ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων» σήμανε κυρίως την ασυδοσία μιας χρηματοοικονομικής ελίτ να ξεπλένει «βρόμικο» χρήμα, να απομυζά τον τόπο και να του στερεί παραγωγικές δυνατότητες.

Αιτιολογική βάση, λοιπόν, είναι καταρχάς το ηθικά απαράδεκτο γεγονός της σκανδαλώδους φυγής κεφαλαίων από την Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια. Υπάρχει, όμως, κι ένας ακόμη λόγος, πολύ πιο σημαντικός: Πολύ συχνά απέναντι στο αίτημα της εξόδου από το ευρώ αντιπαρατίθεται το επιχείρημα πως μια τέτοια προοπτική αν κάποιους εξυπηρετεί είναι όσοι εποφθαλμιούν στην αλλαγή νομίσματος και την υποτίμηση που θα ακολουθήσει, ώστε στη συνέχεια με τα χρήματα που έχουν βγάλει στο εξωτερικό να αγοράσουν, αντί πινακίου φακής, ακίνητα και άλλα περιουσιακά στοιχεία. Για να αποτραπεί επομένως αυτός ο υπαρκτός κίνδυνος, η αναθεώρηση της σημερινής ασυδοσίας είναι μονόδρομος. Πολύ περισσότερο όταν αυτό το ενδεχόμενο ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα έξωθεν επιβολής και όχι επιλογής από το εσωτερικό.

Υπέρ της δυνατότητας επιβολής ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων συνηγορεί και η πρόσφατη διεθνής εμπειρία. Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή, αξίζει να τονίσουμε ότι το σημερινό καθεστώς της ασυδοσίας αναδύθηκε τη δεκαετία του ’70, δεν υπήρχε δηλαδή ανέκαθεν, και επιβλήθηκε από διε θνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, η Παγκόσμια Τράπεζα και στα καθ’ ημάς η ΕΕ

. Συμπίπτει δε χρονικά με την υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, ενώ είναι εμφανές ότι η λεγόμενη ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου αποτέλεσε τον τεχνικό όρο που επέτρεψε αυτή τη γιγάντωση. Κατά συνέπεια, όσοι θα σπεύσουν να υπεραμυνθούν της τρέχουσας αγυρτείας ας έχουν κατά νου ότι το σημερινό καθεστώς δεν συμπίπτει με την εκτίναξη της παραγωγής και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, αλλά με την πιο μακρά περίοδο συρρίκνωσης του μεταποιητικού τομέα στο σύνολο του ΑΕΠ και με την περίοδο που η μια «φούσκα» διαδεχόταν την άλλη, δημιουργώντας το πιο ασταθές και απρόβλεπτο περιβάλλον στην ιστορία του καπιταλισμού! Πέραν, φυσικά, του προφανούς, ότι οι φραγμοί θα είναι επιλεκτικοί και θα περιλαμβάνουν σε ό,τι αφορά στην έξοδο κεφαλαίων ποσά άνω ενός επιπέδου (π.χ. 100.000 ευρώ), κάτι που συνέβη πρόσφατα στην Ισλανδία και με τις ευλογίες μάλιστα του ΔΝΤ –που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς–, και σε ό,τι αφορά στην είσοδο κεφαλαίων τη δημιουρ γία, για παράδειγμα, μιας κατηγορίας επενδύσεων που θα χαρακτηριστούν εθνικής σημα σίας και ως εκ τούτου απαγορευμένη ζώνη για διεθνείς επενδυτές.

Πρόκειται για πρακτικές που μπορεί να μην συνάδουν με το νεοφιλελεύθερο κοσμοπολίτικο ιδεώδες, χρησιμοποιούνται, όμως, κατά κόρον το τελευταίο χρονικό διάστημα ακόμη κι από κυβερνήσεις που ορκίζονται νυχθημερόν στην ελεύθερη αγορά. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, το απαγορευτικό που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους το 2008 στην Dubai Ports Worlds, που ήθελε να αγοράσει αμερικανικά λιμάνια, επικαλούμενη λόγους εθνικής ασφάλειας και σχετικό νόμο που υπήρχε από το 1988!

Υποχρεωτικές καταθέσεις
και φόροι

Φραγμούς στην κίνηση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων έχουν θέσει επίσης τα τελευταία χρόνια η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Νότια Κορέα, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν την πλημμυρίδα ρευστού που εισέρχεται στις χώρες τους ως αποτέλεσμα των ευκαιριών κέρδους που δημιουργεί η δυνατότητα δανεισμού με πολύ χαμηλά επιτόκια από χώρες της Ευρωζώνης ή τις ΗΠΑ και επενδύσεων ή βραχυπρόθεσμων τοποθετήσεων σε χώρες με υψηλότερα επιτόκια, όπως, για παράδειγμα, η Βραζιλία. Οι φραγμοί στην κίνηση κεφαλαίων σε ό,τι αφορά στις εισροές μπορούν να αφορούν στην υποχρέωση του επενδυτή για άτοκη κατάθεση ενός ποσού στην κεντρική τράπεζα της χώρας-στόχου, που μπορεί να ξεκινά από το 30% της αξίας της επένδυσης για ένα έτος –όπως ακριβώς έκανε η Χιλή–, αποτρέποντας με αυτό τον τρόπο την κερδοσκοπία επί του εθνικού νομίσματος, που μετατρέπει την ισοτιμία του σε ασανσέρ, καθιστώντας αδύνατη την άσκηση βιομηχανικής πολιτικής. Μπορεί ακόμη να αφορά στην επιβολή φόρου. Σε μια συγκυρία, δηλαδή, απότομης υποτίμησης, η θέσπιση ενός υψηλού φόρου που θα υπερβαίνει το ποσοστό της υποτίμησης καθιστά μονομιάς απαγορευτική κάθε σκέψη μαζικών αγορών και εκμετάλλευσης της νέας ισοτιμίας

. Μπορεί, επίσης, να αφορά στην υποχρέωση αντιστοίχησης των εισαγωγών με εξαγωγές ή στη δημιουργία εγχώριων επιχειρήσεων, όπως έκανε η Κίνα στο παρελθόν, επισπεύδοντας με έναν πρωτότυπο, μάλιστα, τρόπο την πρωταρχική συσσώρευση, όπως κάνει η Αργεντινή τώρα.

Γενικότερα μιλώντας, πλήθος παραδειγμάτων υπογραμμίζουν ότι στο έδαφος της τρέχουσας κρίσης, που πλήττει τις δύο όχθες του Ατλαντικού, αλλά και της διάψευσης των νεοφιλελεύθερων επαγγε λιών πως η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου θα δημιουργήσει μια πιο αποτελεσματική κατανομή του κεφαλαίου, διαχέοντας τον κοινωνικό πλούτο και την ευημερία, η θέσπιση φραγμών στην κίνηση κεφαλαίων είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Είναι όρος για τη σταθεροποίηση, για να μπει «φρένο» στο σημερινό κατήφορο.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 29/12/2011

Τα κουρασμένα μάτια

2012-01-05T14:20:00.001+02:00

Τα κουρασμένα μάτια

ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Τα συναντώ συχνά εδώ και εκεί μα και παντού.

γεμάτα παράπονα για όνειρα που φύγανε αλλού

Σ έ νευρικό περιβάλλον δουλειάς που ασφυκτιά

Μάτια πράσινα , καστανά. Μάτια γαλάζια , μενεξιά.

Βρήκα αυτή την έκφραση σε ένα αστυνομικό βιβλίο. Ενός σουηδού συγγραφέα. Αναφερότανε στο δύσκολο επάγγελμα του αστυνομικού που καλείται να αντιμετωπίσει τους παραβάτες και τους εγκληματίες αλλά κανένας δεν ξέρει τι τραβάει η ψυχούλα του. Οι βίαιοι θάνατοι και οι εγκληματικές πράξεις δεν έχουν ωράριο. Δεν έχουνε όρους και κανόνες αλλά μόνο χαρακτηριστικά και κρυφά κίνητρα. Ερωτηματικά και σημαντικές λεπτομέρειες και η εξιχνίαση αυτών μπορεί να γίνει μόνο από αστυνομικούς που παρατηρούν τα πάντα. Με ή χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση βρίσκουνε τα ουσιαστικά στοιχεία μιας υπόθεσης και πιάνουνε τον κακό. Από επαγγελματίες που ακλουθούν τους κανόνες ,με επιμονή και υπομονή περιμένουν να γίνει το πρώτο λάθος από τον παραβάτη. Από μυαλά που ανεξάρτητα από ώρα και καιρικές συνθήκες ,σαν καλά λαγωνικά, στέκονται στην σκιά και περιμένουν. Τέτοια παραδείγματα έχω συναντήσει μόνο στην αστυνομική λογοτεχνία και όχι στην πραγματικότητα.

Επηρεασμένη από την εικόνα των κουρασμένων ματιών άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο ,γύρω μου και εντυπωσιάστηκα από πόσα πολλά άλλα κουρασμένα μάτια βρήκα. Προσπάθησα να καταλάβω για τι ,στο χώρο της Υγείας ,που ξέρω πολύ καλύτερα τις συνθήκες δουλειάς, βρήκα περισσότερα τέτοια μάτια. Αναρωτήθηκα ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που οι γιατροί έχουν τόσο κουρασμένα μάτια..Βρήκα μερικές εύκολες απαντήσεις όπως: απογοήτευση, πίκρα και φυσικά σωματική και ψυχική κούραση .Οι δύσκολες απαντήσεις σχετίζονται με τα προσωπικά προβλήματα που κουβαλάμε όλοι μας και δεν θέλουμε να τα μοιραστούμε με κανέναν.

Απογοήτευση επειδή οι περισσότεροι από εμάς με άλλα όνειρα ξεκινήσαμε και με λίγα αποτελέσματα φτάσαμε στο τέλμα. Σαν νέοι γιατροί, σπαταλήσαμε δέκα χρόνια ,από την ζωή μας,διαβάσαμε και ακολουθήσαμε ένα σύστημα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης για να μην χάσουμε τις τελευταίες επιτεύξεις στον χώρο της επιστήμης μας. Ονειρευτήκαμε ότι με τα δικά μας μυαλά και χέρια θα γίνουνε καλά πολλοί συνάνθρωποι μας. Ούτε τον κόσμο κάναμε καλά και ούτε βελτιώσαμε το επίπεδο προσφοράς υπηρεσιών υγείας σε αυτό τον τόπο. Πίκρα επειδή το έργο μας δεν αναγνωρίζεται στο μέτρο που εμείς θα το θέλαμε. Δεν θέλουμε άγαλμα και προσφωνήσεις ,στέφανα και σαμπάνιες. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πικρή από όσο την περιμέναμε. Δυστυχώς μόλις δηλώνεις ιδιότητα ο κόσμος θυμάται κυρίως τους παραβάτες και τους γιατρούς που παίρνουν φακελάκια. Δύσκολα θυμούνται οι ασθενείς ότι δώδεκα η ώρα το βράδυ όταν χρειάστηκαν βοήθεια εσύ και τόσοι άλλοι συνάδελφοι μας ήσασταν στις επάλξεις .Στην εφημερία του νοσοκομείου ή στο ιατρείο σου έτρεχες για να σώσεις, βασανιζόσουν για να αντιμετωπίσεις τις ανεπάρκειες του συστήματος .Λίγοι θυμούνται ότι η αγωνία που ήταν ζωγραφισμένη ,στο πρόσωπο σου ήταν πραγματική και όχι προσποιητή .Ελάχιστοι σου αναγνωρίζουν την αυτοθυσία και την βοήθεια που πρόσφερες στον άνθρωπο τους. Η σωματική και η ψυχική κούραση συναντιέται σε όλα τα επαγγέλματα ,δεν αποτελεί προνόμιο των γιατρών .Σε εμάς η σπουδαιότητα της διάσωσης του ασθενούς σε βάζει σε άλλους ρυθμούς. Σε αναγκάζει να ξεχάσεις τον κουρασμένο εαυτό σου και να κρατήσεις καθαρό το πνεύμα και την ικανότητα σου για να σώσεις μια ζωή.

Ναι! Οι γιατροί είναι άνθρωποι και κάνουν και πολλά λάθη. Λάθη μικρά ή μεγάλα που ώρες, ώρες επηρεάζουν οριστικά την ζωή του ασθενούς. Δεν παριστάνουν τους ήρωες αλλά δεν είναι και συνηθισμένοι άνθρωποι. Είναι οι λειτουργοί που έχουν δώσει έναν όρκο ήθους όταν ξεκίνησαν στη σταδιοδρομία τους στη ιατρική. Επέλεξαν συνειδητά να θυσιαστούν για να γιατρέψουν τον άνθρωπο Από τα θρανία της Ιατρικής Σχολής φεύγουν με μοναδικά εφόδια τις γνώσεις και την όρεξη να συμβάλουν ουσιαστικά στο δύσκολο χώρο της Υγείας. Στην πορεία στις αποσκευές μας βάζουμε πολλά ,μα πάρα πολλά βιβλία, γνώσεις, εμπειρία και επίγνωση των λαθών μας.Η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων είναι να φορτωθούνε και προσωπικές συναισθηματικές μικρές ή μεγάλες ιστορίες. Η κούραση φαίνεται στα μάτια μας επειδή τα μάτια παραμένουν οι καθαροί καθρέφτες της ψυχής μας !

Μπορούμε και καλύτερα

2012-01-03T11:06:00.001+02:00

1.Αμεσα εκλογές. Τιμωρία των πρωταιτίων των Μνημονίων.
2.Παύση πληρωμών των τοκογλύφων, αναγνώριση κάποιων υποχρεώσεων σε λογικό βάθος χρόνου.
3 Ελεγχο των χρεοκοπημένων τραπεζών με έλλειψη ρευστότητας από το κράτος και εξυγίανση όπως σε Σουηδία, Ν. Κορέα, ΗΠΑ (2008)
4. Φυλακή οι φοροφυγάδες και μεγαλοοφειλέτες του ελληνικού δημοσίου'
5. Ελάττωση του μισθολογικού κόστους στους πολιτικούς ταγούς αρχίζοντας από το Πρόεδρο Δημοκρατίας ,υπουργούς βουλευτές ,υπαλλήλους Βουλής κλπ
6. Χρεοκοπία εντός ευρώ.
7. Εσωτερικός δανεισμός για τρέχοντα εξοδα με φοροαπαλλαγές στους προσφορόμενους
8.Ομογενοποίηση του συνολικού Ευρωπαικού χρέους με ανάθεση στο 60% από αυτό στην ΕΚΤ.
9. Ενιαία φορολόγηση σε όλες τις Ευρωπαικές χώρες 15% ΦΠΑ
10. Μηχανισμός ανακύκλωσης πλεονασμάτων. Δηλαδή για να αγοράζουμε Οπελ εργοστάσιο ελαστικών Continental στη χώρα μας και για δεχόμαστε ξένα κρουαζερόπλοια στα λιμάνια μας να έχουμε πορθμεία ελληνικών ακτοπλοικών και στη Βόρειο θάλασσα και στη Μάγχη!

Το δόγμα του σοκ κόντρα στο πνεύμα της ζωής.

2011-12-31T08:52:00.000+02:00

Η τέχνη της ζωής είναι πια αβάστακτη συνήθεια.

Καταστάσεις φορείς θανάτου ολόγυρά μας. Έλλειμμα στο όνειρο έλλειμμα και στο θάμμα! Ανεργία Ατεκνία, απαιδεία, εξαπάτηση κατ εξακολούθηση, εγκλήματα χωρίς τιμωρία και διδαχή θρασύτατοι βρυχηθμοί του Νεανταρταλ οι άγνωστες γλώσσες μα εμφανείς , που μας τριγυρίζουν. Όλα τα πεπραγμένα του κοινωνικού γίγνεσθαι το 2011. Λάθος γιατροί, λάθος συνταγές σε παραδοξολογία θάταν θέμα τύχης οι πληγές να επουλωθούν. Φυγή χωρίς τις μελωδίες της εξοδίου ακολουθίας.

Αφήνοντας πίσω κάτι από καλές μέρες αλλά και βαθειά συλλογή και γνώση τολμήστε για τον καινούργιο χρόνο ξέροντας το καλό και το κακό να διαλέξετε ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟΠΟ Μας Καλή λευτεριά από τις παλιές μας αγκυλώσεις και αγκυρώσεις.

Μην ξεχνάτε ότι το φρούτο του φασισμού και τους νεοφιλελευθερισμού, της κοινωνίας που μονο 345 περνάνε καλά άντε με 20.000 κολαούζους πλασαρίστηκε σαν επανάσταση, σαν μεταρρύθμιση σαν αδήριτη ανάγκη.

Αισθάνεσθε την ανάγκη να χτενιστείτε πριν την μάχη που μας περιμένει το 2012;;

Φορολογικά δώρα εκατομμυρίων ευρώ στις Ελβετικές πολυεθνικές από Παπαδήμα-Βενιζέλο

2011-12-29T12:43:00.003+02:00

25/12/2011

Ελληνοελβετικό σκάνδαλο... παροχών σε πολυεθνικές

Του ΝΩΝΤΑ ΧΑΛΔΟΥΠΗ

	Κολοσσοί όπως η Nestle θα φορολογούνται μόνο με 5% για τα μερίσματα από τις θυγατρικές τους στην Ελλάδα!

Μια διακρατική συμφωνία με σκανδαλωδώς ευνοϊκές ρυθμίσεις... παροχών σε πολυεθνικούς κολοσσούς της Ελβετίας, την ώρα που ακόμη και οι αναξιοπαθούντες στην Ελλάδα υποβάλλονται σε σκληρά «χαράτσια», κρύβεται στη σύμβαση αποφυγής διπλής φορολογίας με τους Ελβετούς, την οποία διαπραγματεύτηκε σε αρχικό στάδιο ο Γ. Παπακωνσταντίνου και ολοκλήρωσε, για να τη φέρει στη Βουλή με «οικουμενική» στήριξη, ο Ευ. Βενιζέλος.

Η συμφωνία προκάλεσε κοινοβουλευτικές αντιδράσεις και πιθανόν να μην έπαιρνε θετική ψήφο, αν είχε κατατεθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου και η έγκρισή της κρινόταν από την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ. Όμως, φαίνεται ότι η «οικουμενική ομπρέλα» Παπαδήμου θα επιτρέψει τελικά την ψήφισή της, ανοίγοντας τον δρόμο για τεράστιες παροχές σε οικονομικά συμφέροντα παγκόσμιας εμβέλειας, την ώρα που «στραγγαλίζονται» οι ειλικρινείς φορολογούμενοι στην Ελλάδα.

Τι προβλέπει η διακρατική συμφωνία, με την οποία τροποποιείται -προς το καλύτερο για τις ελβετικές πολυεθνικές- η ισχύουσα από το 1983 προηγούμενη σύμβαση; Το εξηγεί με αρκετή σαφήνεια, χωρίς όμως να μπαίνει στον κόπο να υπολογίσει τα φορολογικά έσοδα που θα χάσει το Δημόσιο, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους στην έκθεσή του: εν ολίγοις, ο συντελεστής με τον οποίο θα φορολογούνται τα μερίσματα που στέλνουν οι θυγατρικές των ελβετικών πολυεθνικών στις μητρικές τους εταιρείες «ψαλιδίζεται» στο 5%, από 21% για το 2011 και 25% για το 2012!

Το Λογιστήριο σημειώνει τα εξής:

«Τα μερίσματα που καταβάλλονται από εταιρεία με έδρα την Ελλάδα σε κάτοικο της Ελβετίας μπορούν να φορολογούνται και στην Ελλάδα με βάση την εθνική φορολογική νομοθεσία και με τον περιορισμό ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής να μην υπερβαίνει το:

- 5%, εάν ο δικαιούχος είναι εταιρεία που κατέχει άμεσα το 25% του κεφαλαίου της εταιρείας που καταβάλλει τα μερίσματα

- 15% για όλες τις λοιπές περιπτώσεις.

Τι σημαίνουν αυτά στην πράξη; Ας δούμε το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, που δεν είναι άλλο από αυτό της μεγαλύτερης ελβετικής πολυεθνικής Nestle (βρίσκεται σταθερά και στο top της παγκόσμιας λίστας των κορυφαίων πολυεθνικών), η οποία ελέγχει απολύτως (100% των μετοχών) μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές εταιρείες τροφίμων, τη Nestle Hellas. Σημειώνουμε ότι πρόκειται για ένα μόνο παράδειγμα, αφού υπάρχουν και άλλες μεγάλες ελβετικές πολυεθνικές με πλούσια δραστηριότητα στην Ελλάδα, κυρίως από τον χώρο του φαρμάκου.

Η Nestle Hellas, σύμφωνα με τον τελευταίο δημοσιευμένο ισολογισμό της (χρήση 2011), έστειλε ένα τεράστιο μέρισμα, ύψους περίπου 111 εκατ. ευρώ στη μητρική της εταιρεία στην Ελβετία. Αν έστελνε το ίδιο μέρισμα για τη χρήση του 2011, θα πλήρωνε στο ελληνικό Δημόσιο φόρο 23,31 εκατ. ευρώ (συντελεστής 21%), ενώ για το ίδιο μέρισμα το 2012 θα πλήρωνε 27,75 εκατ. ευρώ (συντελεστής 25%). Με τη ρύθμιση της διακρατικής συμφωνίας Βενιζέλου, όμως, καλείται να πληρώσει μόνο 5,55 εκατ. ευρώ, απολαμβάνοντας μια «χρυσή» φορολογική έκπτωση πολλών εκατομμυρίων!

Ανάλογα οφέλη θα έχουν και οι λοιποί... εταιρικοί μεγαλοκαρχαρίες που λειτουργούν στην Ελλάδα υπό ελβετική σημαία, με απώλειες εσόδων για το Δημόσιο που ούτε το Γενικό Λογιστήριο τολμά να προσεγγίσει με τη γλώσσα των αριθμών. Περιορίζεται μόνο σε υποθέσεις που σηκώνουν πολλή συζήτηση: ότι, δηλαδή, το Δημόσιο θα χάσει μεν κάποια φορολογικά έσοδα από τη σκανδαλώδη μείωση του συντελεστή, αλλά αυτά υποτίθεται ότι θα υπερκαλυφθούν από τα πρόσθετα έσοδα που θα φέρουν οι αυξημένες, λόγω της χαμηλότερης φορολόγησης, δραστηριότητες των ελβετικών πολυεθνικών στην Ελλάδα.

Ζήτησαν να αποσυρθεί

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησαν να αποσυρθεί η συμφωνία, η οποία επικρίθηκε και από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Χρ. Μαγκούφης την καταψήφισε. Οι βουλευτές άσκησαν κριτική για την καθυστέρηση στην υπογραφή της συμφωνίας σχετικά με το ζήτημα των καταθέσεων που δεν έχουν δηλωθεί και ζήτησαν εξηγήσεις για τους λόγους που δεν δημοσιοποιείται η λίστα των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου. Μεταξύ αυτών ο Κώστας Γείτονας, καθώς και ο Γιάννης Αμοιρίδης που παρατήρησε ότι τελικά… συμφέρει να βγάζουν έξω τα λεφτά τους και νόμιμα ακόμη οι Έλληνες, γιατί θα πληρώνουν λιγότερο τόκο… Ο Χρ. Μαγκούφης, που αρνήθηκε να δώσει την ψήφο του, διαφώνησε με τη μείωση της φορολογίας και τόνισε ότι η συμφωνία θα επιτρέψει στις πολυεθνικές να συνεχίσουν τα παιχνίδια τους στην Ελλάδα.

Οι μαριονέτες υπουργοί εξαπατούν εμας και την Ευρωπαική Επιτροπή.

2011-12-27T09:11:00.002+02:00

Καμία εντολή για τα εργασιακά

Οι Βρυξέλλες «καρφώνουν» τον Κουτρουμάνη για τις επικουρικές συντάξεις και τις συλλογικές συμβάσεις.

Του Θάνου Αθανασίου

Αγανακτισμένοι δηλώνουν οι επιτελείς της Κομισιόν από τον τρόπο που διαπραγματεύονται ακόμα οι έλληνες υπουργοί ,18 μήνες μετά την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο. Αφορμή για την αρνητική κριτική που ξανακούστηκε στους διαδρόμους των Βρυξελλών, πέραν του γνωστού πεδίου κόντρας των δημοσιονομικών ήταν αυτή τη φορά το ασφαλιστικό και τα εργασιακά.

Συγκεκριμένα ,κύκλοι της Κομισιόν με αρμοδιότητα την παρακολούθηση του ελληνικού προγράμματος εμφανίζονται «πολύ δυσαρεστημένοι» με τον τρόπο που οι ελληνικές Αρχές διαχειρίστηκαν επικοινωνιακά το μεγάλο θέμα των εργασιακών σχέσεων. Υψηλόβαθμοι κοινοτικοί αξιωματούχοι που μίλησαν στη Real news διερωτώνται «γιατί η ελληνική πλευρά επιμένει να συντηρεί ένα αρνητικό κλίμα έναντι του προσωπικού των Βρυξελλών, αλλοιώνοντας το περιεχόμενο των συζητήσεων»

Η πηγή που ενημέρωσε την «R» εκφράζει έκπληξη για τα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου σχετικά με υποτιθέμενο αίτημα της τρόικας για κατάργηση της γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Γνωρίζουν μάλιστα ότι η σχετική πληροφορία διοχετεύτηκε στον τύπο μέσω της ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας. Διευκρινίζουν , ωστόσο, ότι κατά την πρόσφατη προπαρασκευαστική συνεδρία ελέγχου «ουδέποτε επικεφαλής ή άλλοι απεσταλμένοι έθεσαν το συγκεκριμένο ζήτημα με τον αρμόδιο υπουργό Γιώργο Κουτρουμάνη.»

Ξεκαθαρίζουν ,μάλιστα ότι « η μόνη συζήτηση που έχει γίνει με την ηγεσία του υπουργείου αφορά την ενδεχόμενη μείωση του κατώτατου ημερομισθίου στα πλαίσια της εσωτερικής υποτίμησης .» Σε αυτό το σημείο υπερτονίζουν την ανάγκη η όποια προσαρμογή να προκύψει μέσα από τη θεσμική διαπραγμάτευση των κοινωνικών εταίρων.

Κατά συρροή

Για παράδειγμα όπως μειώθηκαν οι μισθοί στον δημόσιο τομέα, εργαζόμενοι και εργοδοσία θα μπορούσαν μέσω των θεσμικών διαπραγματεύσεων, να αποφανθούν για το αν ο κατώτερος μισθός από τα «σχεδόν 700 ευρώ» να μειωθεί «στα σχεδόν 600» Υπενθυμίζουν ότι τότε , όταν η πληροφορία περί κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εν μέσω πιέσεων ακούστηκε για πρώτη φορά ,οι κοινοτικοί επίτροποι Ρέντιγκ και Δαμανάκη προκάλεσαν συζήτηση στο Κολέγιο των Επιτρόπων και διευκρινίστηκε επίσημα, παρουσία του προέδρου Μπαρόζο, ότι κανένα μέλος της τρόικας «δεν είχε τέτοια οδηγία από τον επίτροπο Ρεν.»

Κύκλοι της Κομισιόν με βαθειά γνώση της ελληνικής πραγματικότητας, θεωρούν ότι κάποια μέλη της τωρινής κυβέρνησης μεγαλοποίησαν εσκεμμένα το ζήτημα για να διακηρύξουν αργότερα νίκη», είτε λέγοντάς ότι πέτυχαν να μην περιληφθεί η κατάργηση της συλλογικής σύμβασης στις υποχρεώσεις της χώρας, είτε για να αντισταθμίσουν κάποιο άλλο μέτρο που θεωρείται αντιλαϊκό όπως οι απολύσεις στο δημόσιο.

Το ίδιο κακή άποψη έχουν οι Βρυξέλλες και για τις παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό. Δεν προτείναμε την μείωση των επικουρικών ή άλλου ειδικού τύπου συντάξεων, σχολιάζει πηγή της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών.

«Ζητήσαμε συνολική μελέτη για το ασφαλιστικό» συμπληρώνουν «που δεν υπάρχει ακόμα.» Στις βασικές κατευθύνσεις που είχαν δοθεί μάλιστα ως σκέψεις μέτρων υπήρχε μόνο η κατάργηση του εφ άπαξ ,η ενοποίηση των φορέων και ο εξορθολογισμός των λεγομένων ευγενών ταμείων. Τα τελευταία που δίνουν ακόμη συντάξεις των 4500-5000 ευρώ παραμένουν ανέγγιχτα παρά τη συνεχή όχληση από την ομάδα της Κομισιόν. Συνεπώς τα συμπεράσματα που βγάζουν οι ελεγκτές είναι πως για μια ακόμα φορά «οι Έλληνες υπουργοί "κάνουν αυτό που θέλουν και όχι αυτό που πρέπει»

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στην Real news της 24-12-2011

Οι πίνακες είναι από άρθρο του Ανδρέα Πετρόπουλου στην Αυγή της 25-12-2011.

Ξεπουλάνε ΔΕΗ και Λιγνίτη Χριστουγεννιάτικα.

2011-12-23T10:23:00.002+02:00

18/12/2011 Δημοσίευση στο ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

Τώρα κλείνουν οι μεγάλες δουλειές

Διαμοιράζουν τα ιμάτια της ΔΕΗ!

Του ΝΩΝΤΑ ΧΑΛΔΟΥΠΗ

	Τι κρύβει το «πραξικόπημα» Παπακωνσταντίνου με τις εκκαθαρίσεις των «ενοχλητικών» στο ΔΣ της επιχείρησης

Με τρόπο που γελοιοποιεί κάθε κανόνα εταιρικής διακυβέρνησης σε μια από τις κορυφαίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες, Γ. Παπακωνσταντίνου και Α. Ζερβός «εκπαραθύρωσαν» σε ένα πρωινό πέντε μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΗ, που ορίζει το Ελληνικό Δημόσιο. Την ίδια ώρα, οργιάζουν οι φήμες περί επικείμενου διαμελισμού της ΔΕΗ, με πώληση τεσσάρων λιγνιτικών μονάδων σε ιδιώτες, αλλά και για σχέδια της γαλλικής EDF να αποκτήσει αυτές τις τέσσερις μονάδες σε τιμή ευκαιρίας, για να στήσει μια «δεύτερη ΔΕΗ».

Τα σχέδια για τη ΔΕΗ τίθενται σε εφαρμογή σε μια περίοδο όπου έχουν δημιουργηθεί, μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης τρικομματικής συνεργασίας, έντονες προσδοκίες στους επιχειρηματικούς κύκλους ότι στη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου μπορούν να κλείσουν, χωρίς αντιδράσεις, πολλές και μεγάλες δουλειές, όπως λέγεται χαρακτηριστικά στην αγορά. Όπως έχει επισημάνει το «Π» σε πρόσφατο δημοσίευμα, από την κυβέρνηση Παπαδήμου έχουν ήδη δρομολογηθεί μεγάλες συμφωνίες με τη Siemens (εξώδικος συμβιβασμός για τις ζημιές του Δημοσίου από το σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων»), αλλά και για τη γρήγορη απεμπλοκή των έργων στους μεγάλους αυτοκινητόδρομους, που ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως τους εργολάβους.

Το κλίμα για την απομάκρυνση των πέντε μελών του διοικητικού συμβουλίου, που αρκετές φορές στο παρελθόν είχαν ενοχλήσει με τη στάση τους τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο, είχε καλλιεργήσει ο ίδιος ο κ. Ζερβός κατ' επανάληψη στο παρελθόν. Εσχάτως μάλιστα έκαναν την εμφάνισή τους δημοσιεύματα, που παρουσίαζαν τα πέντε μέλη περίπου σαν... πέμπτη φάλαγγα υπονομευτών του έργου της διοίκησης.

Οι πέντε, για παράδειγμα, είχαν αρνηθεί να εγκρίνουν τη μηνυτήρια αναφορά Ζερβού κατά της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ για την κατάληψη στο κτίριο της Μεσογείων, καθώς στο κείμενο διατυπώνονταν ακόμη και ακραίες κατηγορίες, με βάση το άρθρο 183 του Π.Κ. περί σύστασης συμμορίας. Στο πιο μακρινό παρελθόν, γνωστή είναι η αντιπαράθεση του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου, Απ. Μπαράτση, πρώην προέδρου του ΙΣΤΑΜΕ, με τον κ. Ζερβό, όταν είχε μπλοκαριστεί η προσπάθεια να εγκριθεί από το διοικητικό συμβούλιο η εξαγορά από (αριστερό του '89) αιολικών πάρκων, με τίμημα που είχε χαρακτηρισθεί ως αδικαιολόγητα υψηλό (75 εκατ. ευρώ!) καθώς, όπως είχε ειπωθεί, δεν άξιζαν πάνω από 10 εκατ.
Στα όρια της νομιμότητας...

Την περασμένη Τρίτη, το δίδυμο Ζερβού-Παπακωνσταντίνου προχώρησε στην τελική... εκκαθάριση στο ΔΣ. Τα μέλη του προσήλθαν για προγραμματισμένη συνεδρίαση, για να ενημερωθούν από γραμματέα ότι μόλις είχαν... καρατομηθεί, σε αυτόκλητη γενική συνέλευση των μετόχων, όπου συμμετείχε μόνο ο εκπρόσωπος του Δημοσίου. Η αυτόκλητη συνέλευση είχε συγκληθεί χωρίς απόφαση του ΔΣ και χωρίς διατυπώσεις δημοσιότητας, με πρωτοβουλία Ζερβού και Γ. Παπακωνσταντίνου και με την ανοχή του υπουργού Οικονομικών, που εκπροσωπεί το Δημόσιο στη μετοχική σύνθεση της ΔΕΗ.

Η κίνηση αυτή χαρακτηρίζεται έως και πραξικοπηματική και είναι πάντως αμφίβολης νομιμότητας. Όπως σχολιάζουν νομικοί, στο καταστατικό της ΔΕΗ (Προεδρικό Διάταγμα 333/2000) δεν υπάρχει διάταξη που να προβλέπει τη σύγκληση αυτόκλητης ΓΣ με τη συμμετοχή μόνο του Δημοσίου ως πλειοψηφούντος μετόχου, για την εκλογή μελών του ΔΣ, ασχέτως αν αυτό συνηθίζεται, όπως ισχυρίζεται η ΔΕΗ.

Ούτε έχει διάταξη που να αναφέρει ότι μπορεί να συγκληθεί τέτοια συνέλευση κατ' απόκλιση της ρητής διάταξης του άρθρου 26 παρ. 3 κ.ν. 2190/1920, κατά το οποίο η σύγκληση ΓΣ χωρίς πρόσκληση επιτρέπεται μόνο εφόσον παρίστανται μέτοχοι που εκπροσωπούν το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου και χωρίς κανένας να αντιλέγει στη σύγκλησή της και στη λήψη αποφάσεων. Το άρθρο 20 του Καταστατικού, άλλωστε, προβλέπει τη σύγκληση ειδικής ΓΣ για εκλογή μελών από τους μετόχους μειοψηφίας, στην οποία αποκλείεται η παράσταση του ελληνικού Δημοσίου-μετόχου. Πλην όμως και γι' αυτήν τη συνέλευση απαιτείται πρόσκληση από το Δ.Σ., με τις ίδιες διατυπώσεις δημοσιότητας που προβλέπει το άρθρο 26 κ.ν. 2190/1920.
Βιάζονται να πουλήσουν;

Οι άκρως βεβιασμένες κινήσεις για την «εκπαραθύρωση» των πέντε μελών του ΔΣ ερμηνεύονται από πολλούς ως προσπάθεια να καμφθεί γρήγορα κάθε αντίρρηση στην εφαρμογή του σχεδίου για τη ΔΕΗ, που έχει συμφωνηθεί μεταξύ Γ. Παπακωνσταντίνου και «τρόικας». Όπως σχολίασε καυστικά, σε ανοικτή επιστολή του, ο κ. Γ. Τσαρούχας, ένα από τα μέλη που «εκπαραθυρώθηκαν»: «Το μεγαλύτερο “ευχαριστώ” το οφείλω στη σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, που δεν με τίμησε με την εμπιστοσύνη της να εκπροσωπώ τον κύριο μέτοχο. Ορθά αξιολόγησε και έκρινε ότι δεν είμαι ο «κατάλληλος» άνθρωπος για την υλοποίηση των επερχόμενων επιλογών της. Επιλογών που θα καταστήσουν τη ΔΕΗ προτεκτοράτο των ιδιωτικών συμφερόντων και των δανειστών μας».

Ο Γ. Παπακωνσταντίνου έχει προαναγγείλει από τον Σεπτέμβριο ότι, για να ικανοποιηθεί η απαίτηση της Κομισιόν για άνοιγμα της αγοράς ενέργειας στον ανταγωνισμό, θα πουληθούν λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ σε ιδιώτες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, σχεδιάζεται να αποσχισθούν, εντασσόμενες σε ξεχωριστή θυγατρική της ΔΕΗ για να πουληθούν «πακέτο», τέσσερις λιγνιτικές μονάδες: δύο στο Αμύνταιο, μία στη Μεγαλόπολη και άλλη μία στη Μελίτη Φλώρινας. Έντονες φήμες αναφέρουν ότι βασικός διεκδικητής των τεσσάρων μονάδων θα είναι η γαλλική EDF, που με αυτήν την «προίκα» μπορεί να δημιουργήσει πολύ γρήγορα μια «μικρή ΔΕΗ».

Το θέμα της πώλησης λιγνιτικών σταθμών έχει συζητηθεί τους τελευταίους μήνες και στους κόλπους της διοίκησης της ΔΕΗ, καθώς αυτή θα πρέπει να αναλάβει να προωθήσει αυτήν τη διαδικασία «διαμελισμού».

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα μέλη του ΔΣ που απομακρύνθηκαν δεν σκόπευαν να προβάλουν βέτο σε αυτές τις αποφάσεις, στο βαθμό που θα αποτελούσαν το περιεχόμενο συμφωνίας της κυβέρνησης με την Κομισιόν.

Όμως, είχαν εκφράσει έντονες επιφυλάξεις για το ενδεχόμενο, αν προχωρήσουν στις σημερινές συνθήκες οι διαδικασίες πώλησης μονάδων, να καταλήξουν σε πολύ χαμηλό τίμημα για τη ΔΕΗ, αδικαιολόγητο για την πραγματική αξία των τεσσάρων μονάδων με βάση την παραγωγική τους δυναμικότητα.
Ενστάσεις τέτοιου είδους, όμως, φαίνεται ότι δεν συνάδουν με την πρόθεση του ΥΠΕΚΑ να προχωρήσει γρήγορα, εντός των χρονικών ορίων της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου, στην εκποίηση των τεσσάρων μονάδων. Και που κατέστησαν επιβεβλημένη την «εκπαραθύρωση» όσων διαφωνούντων θα μπορούσαν να προκαλέσουν «βραχυκυκλώματα» στα σχέδια για μεγάλες δουλειές...

Η Αρχαία Μακεδονία στο Λούβρο

2011-12-21T12:12:00.001+02:00

Το Λούβρο υποδέχεται τον Μ. Αλέξανδρο

ΤΕΡΑΣΤΙΑ μπάνερ στην πρόσοψη του Λούβρου προαναγγέλλουν το μεγάλο αφιέρωμα «Στο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου-Η Αρχαία Μακεδονία» που εγκαινιάζεται την Πέμπτη στην αίθουσα των περιοδικών εκθέσεων και περιλαμβάνει περίπου 1.000 αντικείμενα, κυρίως από μουσεία της χώρας μας αλλά και από τις συλλογές του γαλλικού μουσείου.

Σε μια περίοδο που η εικόνα της Ελλάδας είναι γκρίζα, ενώ οι Σκοπιανοί συνεχίζουν τη συστηματική παραχάραξη του παρελθόντος, η έκθεση έρχεται να προβάλει τη μακεδονική καταγωγή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να αποτυπώσει την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας από τον 15ο αιώνα π.Χ. ώς τα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Τους επισκέπτες θα υποδέχεται στο Λούβρο το τελευταίο λαμπρό εύρημα της Βεργίνας, το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς, που ανακάλυψε το 2008 στο ιερό της Ευκλείας η καθηγήτρια αρχαιολογίας Χρυσούλα Παλιαδέλλη. Βρέθηκε μαζί με χρυσή οστεοθήκη και υποδεικνύει βασιλική ταφή, πιθανότατα ενός από τους δυο γιους του Μ. Αλεξάνδρου, τους οποίους δολοφόνησε ο Κάσσανδρος για να πάρει το θρόνο.
Σε εννέα ενότητες διαρθρώνεται η έκθεση που περιλαμβάνει πολλούς θησαυρούς από τις ανασκαφές στη Βόρεια Ελλάδα την τελευταία 30ετία, ενώ διατρέχει χρονολογικά την ανάπτυξη του μακεδονικού βασιλείου.

Αναδεικνύει τις συνθήκες που επέτρεψαν στον Μέγα Αλέξανδρο να ξεκινήσει στα 20 χρόνια του την εκστρατεία για την κατάκτηση της Ανατολής, ενώ παράλληλα προσεγγίζει διάφορες όψεις του μακεδονικού πολιτισμού, από την πολιτική οργάνωση και τη θρησκεία ώς την εκπαίδευση, τον αθλητισμό, τη θέση της γυναίκας.
Ενα τεράστιο ψηφιδωτό με το «Κυνήγι των λιονταριών» (325 π.Χ.), πιστό αντίγραφο από το μουσείο της Πέλλας, θα τοποθετηθεί στην είσοδο. Αυτό είναι και το μόνο αντίγραφο, καθώς όλα τα υπόλοιπα έργα είναι αυθεντικά: χρυσές λάρνακες, μαρμάρινα αγάλματα, στέμματα, κοσμήματα, μπρούτζινα γλυπτά, ειδώλια, πολεμικά εξαρτήματα, κεραμικά κτερίσματα, εργαλεία, κ.ά.

Σε περίοπτη θέση θα εκτίθενται οι «Μαγεμένες» ή «Καρυάτιδες της Θεσσαλονίκης», μια σειρά από αγάλματα της ύστερης ελληνιστικής περιόδου που απεικονίζουν μυθικές μορφές -τον Διόνυσο, τη Μαινάδα, την Αριάδνη, τον Γανυμήδη- και είχαν βρεθεί στην Αρχαία Αγορά της Θεσσαλονίκης τον 19ο αιώνα, ενώ από το 1864 βρίσκονται στο Λούβρο. Θα παρουσιαστούν ταφικά σύνολα από την ανασκαφή του νεκροταφείου στο Αρχοντικό Πέλλας που έφερε στο φως περίπου 1.000 τάφους. Ακόμα, τον μύθο του Μ. Αλεξάνδρου στο πέρασμα των αιώνων ξεδιπλώνουν σημαντικοί πίνακες και γλυπτά από τις συλλογές του Λούβρου.
Ισως δεν είναι ευρύτερα γνωστό ότι Γάλλοι έκαναν ανασκαφές στη Μακεδονία από το 1861 ώς τις αρχές του 20ού αιώνα. Οταν πριν από ενάμιση αιώνα ο αρχαιολόγος και μετέπειτα επιμελητής του Λούβρου Λεόν Οζέ ανακάλυπτε στα Παλατίτσια έναν τάφο και πτέρυγες ανακτόρου, δεν φανταζόταν ότι βρισκόταν στα ίχνη των αρχαίων Αιγών.

Ακολουθώντας τα χνάρια του η διευθύντρια του τμήματος ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων του Μουσείου του Λούβρου έβαλε το σπόρο γι' αυτή τη μεγάλη έκθεση, προϋπολογισμού δύο εκατ. ευρώ, που χρηματοδοτεί η γαλλική πλευρά. Την επιστημονική επιμέλεια μοιράζονται επίσης η Πολυξένη Αδάμ-Βελένη,

διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης και οι Μαρία Ακαμάτη, Λίλια Αχειλαρά, επικεφαλής της 16ης και της 17ης εφορείας προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων.

ΠΑΡΗ ΣΠΙΝΟΥ

Ακαδημία δολοφόνων

2011-12-16T08:18:00.000+02:00

Ακαδημία δολοφόνων

Τρίκκας Μιχάλης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/12/2011

Έγινε ευρύτερη γνωστή ως Blackwater. Με αυτό το όνομα η εταιρεία συνήψε συμβόλαια ύψους δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων με το αμερικανικό Πεντάγωνο για να ενισχύσει τις δυνάμεις κατοχής στο Ιράκ με ιδιωτικό στρατό μισθοφόρων. Η δημόσια κατακραυγή που προκάλεσε η δράση της ανάγκασε ακόμη και την ιρακινή κυβέρνηση να ζητήσει την απόσυρσή της από τη χώρα. Σήμερα ετοιμάζεται να επιστρέψει με νέο όνομα.
Η εταιρεία μετονομάστηκε για πρώτη φορά το 2009 σε Xe Services. Είχε προηγηθεί η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο και η Blackwater, που είχε ταυτιστεί υπερβολικά με τον πόλεμο του Μπους, χρειαζόταν κατεπειγόντως νέο προφίλ. Τη Δευτέρα, η εταιρεία άλλαξε και πάλι όνομα, αυτή τη φορά σε Academi. Η επιλογή της ημέρας δεν ήταν συμπτωματική, αφού λίγο πριν ο πρόεδρος Ομπάμα είχε συναντηθεί με τον Ιρακινό πρωθυπουργό Νούρι αλ Μαλίκι με στόχο να σηματοδοτήσει την τελική φάση της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.
"Είχαμε μια χρονιά σημαντικών αλλαγών που οδήγησαν σε μια νέα, καλύτερη εταιρεία" σχολίασε ο πρόεδρος της εταιρείας, Τεντ Ράιτ. Και σε μια προσπάθεια να πείσει ότι δεν πρόκειται μόνο για επιφανειακές αλλαγές, αλλά για θεμελιακή μεταμόρφωση πρόσθεσε: "Όλοι στην Academi συμμεριζόμαστε τη δέσμευση να προωθήσουμε τα υψηλότερα πρότυπα ηθικής συμπεριφοράς, συμμόρφωσης με τους κανόνες και ακεραιότητας σε όλες μας τις δραστηριότητες".
Γιατί όμως μια εταιρεία σεκιούριτι που καυχάται ότι την τελευταία επταετία πραγματοποίησε περισσότερες από 60.000 επιχειρήσεις χωρίς κανένας "προστατευόμενός" της να πάθει το παραμικρό να αισθάνεται την ανάγκη να διαφημίσει τόσο το ηθικό προφίλ της; Ίσως γιατί η εταιρεία μετονομάστηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2009, όταν ο βασικός πελάτης της -η ιρακινή κυβέρνηση- αρνήθηκε να ανανεώσει την άδεια λειτουργίας της.

Αφορμή γι' αυτό στάθηκε μια από τις πολλές ιρακινές τραγωδίες των τελευταίων χρόνων. Τον Σεπτέμβριο του 2007, φρουροί της Blackwater που συνόδευαν διπλωματικό κονβόι στη Βαγδάτη άνοιξαν πυρ για ασήμαντη αφορμή εναντίον πλήθους σκοτώνοντας 14 αμάχους. Επίσημη έρευνα που διενεργήθηκε αργότερα για λογαριασμό της αμερικανικής Βουλής αποκάλυψε επίσης ότι οι μισθοφόροι της εταιρείας είχαν ανοίξει πρώτοι πυρ σε 160 από τα 200 βίαια περιστατικά στα οποία είχαν εμπλακεί. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι ιδιωτικοί φρουροί είχαν πυροβολήσει από οχήματα εν κινήσει και είχαν απομακρυνθεί αμέσως από την περιοχή.
Οι καιροί όμως αλλάζουν. Σε συνέντευξη του στην “Ουόλ Στριτ Τζέρναλ”, ο Ράιτ αποκάλυψε την πρόθεση της εταιρείας να επιστρέψει στον τόπο του εγκλήματος. "Πιστεύω πως τελικά θα πάρουμε την άδεια και θα ξαναρχίσουμε τις μπίζνες στο Ιράκ" σημείωσε. Τα σχέδια της κυβέρνησης Ομπάμα φαίνεται άλλωστε να ευνοούν τα σχέδιά του.
Ακόμη και μετά την αποχώρηση των περισσότερων Αμερικανών στρατιωτών, η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βαγδάτη θα καταλαμβάνει χώρο μεγαλύτερο από το Βατικανό και θα διαθέτει προσωπικό 17.000. Τουλάχιστον το ένα τρίτο από αυτούς θα είναι ένοπλοι μισθοφόροι. Γεγονός που ανάγκασε πρόσφατα ακόμη και τον γερουσιαστή Τζον Κέρι, στενό σύμμαχο του Αμερικανού πρόεδρου, να διερωτηθεί αν οι ΗΠΑ αντικαθιστούν απλώς τη στρατιωτική τους παρουσία στο Ιράκ "με παρουσία ιδιωτικών μισθοφόρων".

Τι σκούζεις βρε κουμπάρα;

2011-12-11T18:35:00.002+02:00

Τι σκούζεις βρέ κουμπάρα ;

ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ένας λύκος είχε ορμίζει σε ένα μαντρί και είχε πληγώσει θανάσιμα ένα κριάρι .Μετά καμαρωτός καμαρωτός άρπαξε το ζώο μέσα στα χιόνια. Βογκούσε ,από χαρά και ικανοποίηση, και τραβούσε την ανηφόρα για την φωλιά του. Σε κάποια στιγμή άκουσε κάτι πίσω του. Γυρίζει το κεφάλι του και βλέπει την κουμπάρα ,την αλεπού ,να τον κοιτάει πονηρά και να βογκάει πιο δυνατά από τον ίδιο. Τι σκούζεις βρέ κουμπάρα; Έ να βογκάω ίσως πέσει ένα κομμάτι και για μένα!

Αυτή ήταν μία ιστορία που μου την έλεγε η θεία μου η Θεοπούλα από το αντάρτικο. Όταν κουρασμένοι ,τραβούσανε την ανηφόρα , φορτωμένοι με τα βαριά οπλοπολυβόλα τους την λέγανε και γελούσανε πολύ οι αντάρτες. Μέσα στην παγωνιά και στην πείνα λέγανε πολλά τέτοια και τονώνανε το ηθικό τους.

Η Ελλάδα μας βρίσκεται σε μεγάλο οικονομικό και πολιτικό σταυροδρόμι. Συνηθισμένη με τις δυσκολίες προσπαθεί να σταδιοδρομήσει αλλά δεν βρίσκει βοήθεια από πουθενά. Μας έχουνε ρημάξει με τα αντιλαϊκά μέτρα και τις περικοπές. Εμείς, που δουλεύουμε 42,2 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι Γάλλοι 38 ώρες, οι Βρετανοί 36,3 ώρες, βρισκόμαστε στο στόχαστρο των χλευασμών των γερμανών που εργάζονται μόνο 35,6 ώρες. Μας έχουνε εγκλωβίσει σε μία στενή φυλακή και χορεύουμε όπως μας ορίζει το ΔΝΤ και η Ε.Ε. Οι 27 της Ε.Ε. που γίνανε 15 και στην ουσία αποφασίζουν δύο δεν μας αφήνουν περιθώρια να ανασάνουμε .Δεν ικανοποιούνται με τίποτα και παίρνουν πίσω πολύ περισσότερα από αυτά που μας δανείζουνε. Στην Σύνοδο κορυφής η Μέρκελ προσπάθησε να μετατρέψει την Ευρωζώνη σε "γερμανική ζώνη" και "δημοσιονομική φυλακή" πολλαπλασιάζοντας τα αδιέξοδα. Η επιμονή της να μην αποκτήσει η ΕΚΤ καθοριστικό ρόλο οδηγεί σε αποφάσεις , όπως αυτή που απαγορεύει την απευθείας χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους από την ΕΚΤ και βάζει "μεσίτη" το ΔΝΤ. Η έκτη δόση έρχεται για να φύγει σε λίγες ημέρες για να καλύψει τα δανεικά και όχι για να ορθοποδήσει η Ελλάδα μας. Μαζί με την ύφεση έρχεται και η συρρίκνωση της δημοκρατίας. Τι άλλο σηματοδοτεί η απαγόρευση της δυνατότητας εναλλακτικών πολιτικών; Η τυπική και βουβή παρουσία του πρωθυπουργού μας, με το αινιγματικό του χαμόγελο, επιβεβαιώνει τις Κασσάνδρες που δεν χάρηκαν για την επιλογή του σε τόσο σημαντική θέση.

Κοντά στον λύκο, που σέρνει το κουφάρι μας, ήρθε και η αλεπού. Η πονηρή η Αμερική ,που χρωστάει ένα τρισεκατομμύριο, το παίζει άνετη και δηλώνει ότι συμπαραστέκεται στον δίκαιο πόνο μας. Είναι τόσο μεγάλη η κρίση του δολαρίου που ακόμα και ο δισεκατομμυριούχος χρηματιστής, Τζορτζ Σόρος, προέβη σε τολμηρές δηλώσεις ότι το δολάριο είχε ήδη μειωθεί ως αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, και, πλέον, έχει μειωθεί πολύ ο ρόλος του, όπως δήλωσε σε συνέντευξη στο Bloomberg: Ο πονηρός ο Ομπάμα σαν μία καινούργια αλεπού στην πραγματικότητα σκούζει μπας και της πέσουνε λίγα κομμάτια από την σάρκα μας !

Οι λαθρέμποροι πετρελαίου κάνουν πάρτυ!

2011-12-02T10:54:00.001+02:00

Η αυτοαναίρεση του κράτους

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΕΖΑΣ
πρώην υφυπουργός Οικονομικών

Το λαθρεμπόριο καυσίμων αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Προκαλεί σοβαρή στρέβλωση στον ανταγωνισμό και σημαντική απώλεια κρατικών εσόδων, ιδιαίτερα απαραίτητων στη σημερινή δύσκολη συγκυρία.
Το μέτρο του διαφορετικού χρωματισμού του πετρελαίου ανάλογα με τη χρήση δεν απέδωσε. Το πρόβλημα εξακολουθούσε να υφίσταται και με τον ν.3634/2008 επιχειρήθηκε για πρώτη φορά η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου μηχανισμού αντιμετώπισης της παράνομης διακίνησης του πετρελαίου θέρμανσης ως κίνησης, ενώ παράλληλα καθιερώθηκε νέο σύστημα στη διάθεση του αγροτικού πετρελαίου.

Βασική ιδέα του μηχανισμού ήταν η εξομοίωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης για όλους, εκτός από τους τελικούς καταναλωτές, οι οποίοι εξακολουθούσαν να προμηθεύονται το πετρέλαιο θέρμανσης με το μειωμένο φόρο, ενώ η διαφορά του φόρου επιστρεφόταν από το Δημόσιο στους διακινητές πετρελαίου μέσω του πληροφοριακού συστήματος «Ήφαιστος». Εκτός από τις επιστροφές, το «Ήφαιστος» εντόπιζε αδικαιολόγητες καταναλώσεις μέσω της διενέργειας επαληθευτικών ελέγχων και παρακολουθούσε κάθε ποσότητα πετρελαίου θέρμανσης από το τελωνείο μέχρι τον τελικό καταναλωτή.
Για να επιστρέφεται η διαφορά του φόρου, οι διακινούμενες ποσότητες έπρεπε να δηλώνονται και μάλιστα εγκαίρως, ώστε να πραγματοποιούνται άμεσα οι διασταυρωτικοί έλεγχοι και να εντοπίζονται περιπτώσεις λαθρεμπορίας. Για το λόγο αυτό είχαν προβλεφθεί μεγάλα πρόστιμα στην περίπτωση εκπρόθεσμης ενημέρωσης του συστήματος.

Ανεξάρτητα από την έρευνα του Οικονομικού Εισαγγελέα σχετικά με την εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών για αναστολή στην είσπραξη τέτοιων προστίμων, ενόψει ευνοϊκής νομοθετικής ρύθμισης, το μείζον ζήτημα που προκύπτει είναι ότι έχει πρακτικά ακυρωθεί το σύστημα «Ήφαιστος». Αυτό σημαίνει ότι εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα και μέχρι την πλήρη εξομοίωση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, που έχει αποφασιστεί για τις 15.10.2012, δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος στη διακίνηση του με μειωμένο φόρο πετρελαίου θέρμανσης, γεγονός που λειτουργεί ως κίνητρο για λαθρεμπορία.Ένα σύστημα που προέκυψε μετά από διαβούλευση με τους φορείς της αγοράς, έδωσε αποτελέσματα και αποτέλεσε καινοτόμο εφαρμογή για την ελληνική δημόσια διοίκηση, αντί να συνεχισθεί και να βελτιωθεί, όπου χρειαζόταν, εγκαταλείφθηκε στη λογική του ότι πρέπει να «καεί στην πυρά» ότι έκαναν οι προηγούμενοι.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Realnews (www.real.gr)
την Κυριακή 27.11.2011

Οι τοκογλύφοι έχουν ντόπιους εκβιαστές σαν εσωτερικούς συνεργάτες.

2011-11-28T00:09:00.001+02:00

Η γλώσσα των αληθινών αριθμών

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr

Σύμφωνα με την ειδική διεθνή εταιρεία συμβούλων δανειοδοτήσεων TFMA, τα 8 δισεκατομμύρια ευρώ της επόμενης δόσης, για την οποία μας εκβιάζουν, θα διανεμηθούν ως εξής: 19% θα πάνε στο ελληνικό Δημόσιο, 23% σε έλληνες κατόχους ομολόγων, κύρια ελληνικές τράπεζες, 18% στην ΕΚΤ.

Τέλος, το υπόλοιπο 40% θα πάει σε αλλοδαπούς επενδυτές, κύρια σε γερμανικές και γαλλικές τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα βρίσκεται εκβιαζόμενη για μια δόση δανείων τα οποία κατά το 81% θα επιστραφούν ως τοκοχρεολύσια στους δανειστές, ενώ το ελληνικό Δημόσιο θα λάβει το 19%. Πρόκειται για τον πλήρη παραλογισμό: μας εκβιάζουν οι δανειστές μας που θα λάβουν τα 4/5, αντί να τους «εκβιάζουμε» εμείς που θα τους τα δώσουμε μόλις τα λάβουμε! Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν τα δύο τελευταία έτη. Το 2009 και το 2010 το 86,4% των δανείων που έχουμε λάβει χρησιμοποιήθηκαν για πληρωμή τοκοχρεολυσίων.

Η τρέλα δεν είναι μόνο ότι πληρώνουμε χρέη που δεν είναι όλα νόμιμα, αλλά ότι μας εκβιάζουν προκειμένου να «αποκτήσουμε» τη δυνατότητα αποπληρωμής τους! Δίνουμε κυριαρχία. Ευνουχίζουμε κανόνες δημοκρατίας. Πήγαμε σε βαθιά ύφεση. Ενα εκατομμύριο άνεργοι. Και όλα αυτά για να έχουμε «το δικαίωμα» να τους πληρώνουμε δανειζόμενοι με βαρείς όρους.
Η ακολουθούμενη από Βερολίνο και Βρυξέλλες τακτική είναι η ίδια με εκείνη που ασκήθηκε απέναντι στη νικημένη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε, οι Γάλλοι και άλλοι σύμμαχοί τους, σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των ΗΠΑ, επεδίωξαν να τιμωρήσουν και να πειθαρχήσουν τη Γερμανία με μέτρα που την οδήγησαν σε μεγάλη ανεργία, ύφεση και υπερχρέωση. Οι αποζημιώσεις που υποχρεώθηκε η Γερμανία να πληρώσει για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονταν σε 325 σημερινά δισεκατομμύρια ευρώ. Η αποπληρωμή τους τέλειωσε μόλις το 2010! Το χρέος αυτό, αποτέλεσε σημαντική αιτία υπονόμευσης της δημοκρατίας στη Γερμανία και επέτρεψε την κυριαρχία του ναζισμού.
Οι Αμερικάνοι, όπως και οι Γάλλοι, διδάχθηκαν από τη λάθος αντιμετώπιση της Γερμανίας και γι' αυτό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αντί να επιλέξουν την ουσιαστική διάλυση της Γερμανίας, όπως ήταν η αρχική τους σκέψη, στήριξαν τελικά τη σταθερότητά της συμβάλλοντας στο «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας. Η διαφορά συμπεριφοράς των νικητών ανάμεσα στον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ότι είχαν, πλέον, αντιληφθεί ότι η λύση δεν ήταν η τιμωρία, δεν ήταν η πειθάρχηση της Γερμανίας με εξοντωτικά μέτρα, αλλά η ενσωμάτωσή της σε ένα συνολικότερο σύστημα. Η ανάγκη υποστήριξης της ανάπτυξή της.

Το συμπέρασμα που εξήγαγαν, ότι για τα λάθη της ηγεσίας της Γερμανίας, ορθότερα για τα εγκλήματά της, δεν έπρεπε να τιμωρηθεί ο γερμανικός λαός ως σύνολο, αλλά κύρια οι ηγέτες της.
Σε αντίθεση, όμως, με ό,τι θετικό συνέβη για τη Γερμανία μετά το 1945, παρά τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε, η Γερμανία απαιτεί σήμερα τη συλλογική τιμωρία του ελληνικού λαού, ενώ διευκολύνεται στα αυτοκρατορικά της σχέδια από την ηγεσία της χώρας που ευθύνεται για ό,τι συνέβη. Αυτό δείχνει ότι οι ελίτ της Γερμανίας, εγκλωβισμένες σε έναν βαθύ οικονομικό εθνικισμό έχουν πλήρως τυφλωθεί και δεν έχουν διδαχτεί ούτε καν από την ίδια την Ιστορία.

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στην Κυριακ. Ελευθεροτυπία 27-11-2011

Καστελλόριζο, ΑΟΖ, μέση γραμμή μίζερη στάση και Εθνική Κυριαρχία.

2011-11-19T10:57:00.008+02:00

Από τη μίζερη στάση στην εθνική κυριαρχία

Η κρίση δεν είναι παρά μια ευκαιρία να αλλάξουμε τη μίζερη στάση που υπάρχει στην πατρίδα μας. Ο καθένας μετρά τα χρήματα του δίχως να εκτιμά το μέλλον, το οποίο δεν μπορεί να πιάσει με την αρπαχτή. Η νεολαία είναι αναγκασμένη πλέον να παραδεχθεί ότι το δημόσιο δεν αποτελεί πια το μοναδικό στόχο ακόμα και μιας κοινωνικής ζωής. Η πολιτική έχει γονατίσει διότι δεν μπορεί η ίδια να ακούσει τα προσχήματα της. Με άλλα λόγια, η αλλαγή φάσης υπάρχει ήδη απλώς οι περισσότεροι δεν μπορούν να το αποδεχθούν διότι δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες. Ποτέ τα πράγματα δεν ήταν δεδομένα γι' αυτόν σε όλες τις περιόδους της ύπαρξής του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να προσφέρει όχι μόνο στους συνανθρώπους μας αλλά και στην ανθρωπότητα μέσω του ελληνισμού. Πότε ήμασταν μια πλούσια χώρα; Πολύ απλά ποτέ ! Κι όμως είμαστε εδώ ως λαός εδώ και χιλιετίες. Το ερώτημα λοιπόν είναι γιατί προσπαθούν όλοι να μας πείσουν ότι είμαστε γονατισμένοι. Ότι έχουμε γενίτσαρους, πασάδες και ραγιάδες δεν αντιλέγουμε αλλά δεν είμαστε όλοι μόνο αυτό αλλιώς πολύ απλά δεν θα υπήρχαμε πια. Ο ελληνισμός δεν είναι ούτε το κράτος ούτε θεσμός. Ο ελληνισμός είναι το είναι μας για να μπορούμε να προσφέρουμε. Δεν ξέρει από κοινωνικά και μίζερα στοιχεία, είναι γενναιόδωρος. Γι' αυτό το λόγο πρέπει ν' αρπάξουμε την ευκαιρία για να υλοποιήσουμε τα οράματά μας και να παύσουμε επιτέλους να ζούμε μέσα στα όνειρα που αγοράζουμε με δάνειο. Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη από χρήματα λες και ζητά ελεημοσύνη. Ο λαός θέλει μέλλον και αυτό δεν αγοράζεται, βρίσκεται μόνο και μόνο με το έργο. Αντί να παλεύουμε δήθεν για μια αμφιλεγόμενη επιβίωση ας επικεντρωθούμε σε πραγματικά οράματα για τα οποία μπορούμε ακόμα και να θυσιαστούμε. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο, είναι μια ανθρώπινη δομή. Όποιος κοιτάζει τις ακριτικές περιοχές και δεν βλέπει τους δικούς μας δεν αξίζει να μιλά για αυτό το θέμα. Οι δικοί μας είναι η γη μας. Γι' αυτό δεν αρκεί η γη μας να είναι δική μας. Γιατί για να παραμένει δική μας πρέπει να προσέχουμε τους δικούς μας. Η καθημερινή, μίζερη στάση δεν βοηθά κανέναν ούτε τον εαυτό μας. Το να ανήκεις σε αυτόν τον λαό, δεν είναι δεδομένο. Δίχως αγωγή παραμένεις ένα άτομο και μερικές φορές ένας πελάτης μόνο που δεν είναι παρά ένα νούμερο σε μια κάρτα. Ενώ ο λαός μας όπως και η ανθρωπότητα θέλει ανθρώπους ικανούς να δημιουργήσουν το μέλλον.
http://www.lygeros.org/lygeros/7945-gr.html

Η μέση γραμμή στην ΑΟΖ ως ισορροπία Nash

Ν. Λυγερός

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Jonh Nash είναι η εισαγωγή της έννοιας της ισορροπίας, που φέρει πια το όνομά του, στη θεωρία παιγνίων στο πλαίσιο των παιγνίων μη μηδενικού αθροίσματος. Αφού ξεπεράσουμε τις φοβίες μας με το διπολικό σύνδρομο σε σχέση με την Τουρκία, θα κατανοήσουμε ότι η ισορροπία του Nash έχει νόημα στο πεδίο της ΑΟΖ. Βέβαια δεν εννοούμε την εκφυλισμένη περίπτωση όπου κανένας παίκτης δεν αποφασίζει την οριοθέτηση της κρατικής του ΑΟΖ ακόμα κι αν αυτή η περίπτωση αποτελούσε την πραγματικότητα πριν μερικά χρόνια ακόμα στο χώρο της Μεσογείου λόγω του προσχήματος της κλειστής θάλασσας. Στη συνέχεια η περίπτωση της Μαύρης Θάλασσας απέτρεψε de facto και de jure, αυτό το πρόσχημα. Το σημείο ισορροπίας Nash είναι ένα σύνολο αμοιβαία βέλτιστων αποκλίσεων. Και ξέρουμε ότι κάθε πεπερασμένο παίγνιο με Ν παίκτες έχει τουλάχιστον ένα σημείο ισορροπίας Nash στο χώρο των μικτών στρατηγικών. Καθώς το θέμα των ΑΟΖ είναι πεπερασμένο παίγνιο, η εφαρμογή της θεωρίας δημιουργεί την ισορροπία Nash. Όσον αφορά στο θέμα της ΑΟΖ, το παίγνιο είναι στην ουσία γεωμετρικό αφού τα 200ΝΜ καθορίζουν ένα εμβαδόν. Το σημείο τριβής και βέβαια διαπραγμάτευσης παρουσιάζεται όταν υπάρχει επικάλυψη των περιοχών. Επιπλέον οι διακρατικές συμφωνίες είναι διμερείς άρα κάθε κράτος εξετάζει όλα τα όμορα κράτη. Δηλαδή το παίγνιο είναι πολλαπλό και δεν παίζεται σε ένα γύρο. Πρέπει η λύση να είναι συμμετρική για όλους έτσι ώστε να υπάρχει η ισορροπία. Αυτή η προϋπόθεση είναι πολύ απαιτητική για όλους τους παίκτες και πρέπει να προσέξουν τις συμφωνίες που κάνουν με τον κάθε παίκτη ακόμα και αν πετύχουν περισσότερο από αυτόν διότι ένας τρίτος παίκτης μπορεί να πατήσει προς όφελος του πάνω σε αυτή και να μετατρέψει το πλεονέκτημα της πρώτης σε μειονέκτημα της δεύτερης. Με άλλα λόγια οι συμφωνίες έχουν ουρά στη θεωρία παιγνίων ακόμα και αν η νομοθεσία του Δικαίου της Θάλασσας δεν το προβλέπει. Κατά συνέπεια κάθε παίκτης πρέπει να αναλύσει όλους τους παίκτες με τους οποίους θα παίξει ένας συγκεκριμένος παίκτης. Και αυτό ισχύει ακόμα και αν ο ίδιος δεν θα παίξει μαζί. Ένας αποτελεσματικός τρόπος επίλυσης αυτών των επιλογών στρατηγικών συμπεριφοράς είναι η χρήση της μέσης γραμμής διότι προσφέρει αυτήν την απαραίτητη συμμετρία και η ουρά της αντί να είναι ενοχλητική, δημιουργεί μια ορθολογική ενίσχυση για τα επόμενα βήματα. Με αυτήν την έννοια η μέση γραμμή στην ΑΟΖ αποτελεί μια ισορροπία Nash.
http://www.lygeros.org/lygeros/7944-gr.html

ΑΟΖ, ονομασίες και στρατηγική

Ν. Λυγερός

Το πλαίσιο της ΑΟΖ δημιουργεί μια δυναμική σε πολλούς τομείς και ενώ φαίνεται να αφορά αποκλειστικά ένα οικονομικό θέμα έχει επιπτώσεις σε διάφορους τομείς λόγω στρατηγικής. Ένα χειροπιαστό παράδειγμα αφορά τη σημειωτική. Οι ονομασίες των κοιτασμάτων στο πεδίο της έρευνας δεν είναι τυχαίες. Όσον αφορά στο Ισραήλ έχουμε ήδη τις ονομασίες Dalit, Leviathan και Tamar, οι οποίες έχουν σχέση με την εβραϊκή μυθολογία. Όσον αφορά στην Κύπρο έχουμε πλέον την Αφροδίτη, κι ας μην ξεχάσουμε ότι η πλατφόρμα της γεώτρησης ονομάζεται Όμηρος όπως το είχαμε ήδη επισημάνει σε παλαιότερη αναφορά. Για λόγους λειτουργικότητας τα blocks, τα οικόπεδα δηλαδή, καθορίζονται γεωμετρικά έτσι ώστε να ελαχιστοποιούν τις κορυφές του τόπου και για λόγους απλοποίησης έχουμε συχνά ένα τετραγωνικό σχήμα. Στην περίπτωση της Κύπρου, τα 13 οικόπεδα έχουν αυτήν την ιδιότητα, δεν έχουν όμως σημασία. Και οι ονομασίες των εταιριών αφορούν τα κοιτάσματα που έχουν μια πολυπλοκότερη δομή λόγω γεωλογίας. Από την άλλη πλευρά, η τοποστρατηγική ανάλυση της ΑΟΖ μέσω των διαγραμμάτων Voronoi, επιτρέπει με τις κυψέλες αλλά και τις γενικευμένες κυψέλες να καθοριστούν εύκολα και αποτελεσματικά περιοχές. Δηλαδή, με άλλα λόγια προσφέρει τη δυνατότητα της ονομασίας. Πιο συγκεκριμένα, για την περίπτωση της Ελληνικής ΑΟΖ, κάθε νησί μας μπορεί να έχει μια γενικευμένη κυψέλη, η οποία αποτελείται από τα σημεία της θάλασσας, τα οποία βρίσκονται σε κοντινότερη απόσταση από το νησί. Αφού τα διαγράμματα Voronoi υποστηρίζουν τη μέση γραμμή είναι εύκολο να γίνει ο επιμερισμός της ΑΟΖ μας με τις γενικευμένες κυψέλες και αυτές να έχουν την ονομασία των νησιών. Με αυτόν τον τρόπο, δείχνουμε με άμεσο τρόπο την περιοχή της ΑΟΖ, που υπάγεται σε αυτό το νησί. Αυτή η στρατηγική ονομασία επιτρέπει βέβαια την επικάλυψη όλης της ελληνικής ΑΟΖ και αναδεικνύει και την επιρροή κάθε νησιού. Έτσι, δίχως να υπάρχει αρίθμηση μπορούμε εύκολα να αναφερόμαστε σε μια ειδική περιοχή της ΑΟΖ μας. Και η ελληνική ονομασία αποτελεί το επιπλέον στίγμα όταν πρόκειται να βρεθούμε σε κρατικές διαπραγματεύσεις για τις διακρατικές συμφωνίες. Ακόμα και αν υπάρχει μια χώρα που να αμφισβητεί μερικά σημεία της ΑΟΖ μας, θα πρέπει να κάνει χρήση της ονομασίας αυτής και όχι μιας ουδέτερης αρίθμησης που δεν θα αντιπροσωπεύει κανένα από τα μέρη της διαπραγμάτευσης και της διεκδίκησης.
http://www.lygeros.org/lygeros/7884-gr.html

Οικονομική δραστηριότητα στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου

Ν. Λυγερός

Η ΑΟΖ είναι πιο ανθρώπινη από την υφαλοκρηπίδα. Με την απαίτηση της οικονομικής δραστηριότητας, ενεργοποιεί και την ανθρώπινη. Γι' αυτό το λόγο, το κατοικημένο νησί έχει εξ ορισμού οικονομική δραστηριότητα. Η ύπαρξη και μόνο των ανθρώπων εξασφαλίζει την ύπαρξη της ΑΟΖ. Ενώ αυτό δεν ισχύει με την υφαλοκρηπίδα. Αυτή η διαφορά κάνει και τη διαφορά για τους δικούς μας στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου. Όλα τα νησιά είναι σημαντικά σε αυτό το σύμπλεγμα διότι το καθένα παρέχει κάτι στα άλλα, και όλα μαζί βοηθούν την πατρίδα μας για να έχει αυτό το απέραντο γαλάζιο, που την ενώνει με την Κύπρο και επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει μια συνεκτική ΑΟΖ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό σημαίνει όμως ότι πρέπει πραγματικά να προσέχουμε τους δικούς μας σε αυτές τις περιοχές, τις οποίες αμφισβητεί η Τουρκία για λόγους ευνόητους. Με άλλα λόγια δεν επαρκεί η απασχόλησή μας με το έδαφος, πρέπει να δώσουμε σημασία και στους ανθρώπους μας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει μ' έναν παθητικό τρόπο αλλιώς θα έχουμε ένα μουσειακό αποτέλεσμα. Στο Καστελλόριζο δεν αρκεί να θυμόμαστε το παρελθόν. Η ουσία είναι να ενισχύσουμε το μέλλον με αυτό. Σε αυτό το πλαίσιο είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι το σχολείο χρειάζεται μια ενεργή όχι μόνο υποστήριξη αλλά και παρουσία για να βλέπουν οι δικοί μας ότι είμαστε όντως εδώ μαζί τους και ειδικά στις κρίσιμες μέρες. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τους ανθρώπους και πρέπει να νιώθουν ότι τους θέλουμε πραγματικά λόγω σχέσεων και όχι από συμφέρον αλλιώς το μέλλον θα έχει ημερομηνία λήξης. Ούτως ή άλλως, οι ανθρώπινες δραστηριότητες παράγουν και αυτές οικονομικές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια πρέπει να επικεντρωθούμε στις δράσεις για να είμαστε μαζί με τους ανθρώπους μας, για να έχουν ονόματα που μας αγγίζουν. Κι ύστερα η οικονομική δραστηριότητα θα είναι δεδομένη. Έτσι, θα φάμε μαζί το ψαράκι που ψάρεψε δικός μας στην ΑΟΖ μας, είτε θα πάμε μαζί βόλτα στο απέραντο γαλάζιο. Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να είναι οι πιο αδύναμοι θεσμοί αλλά είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί και αυτούς έχουμε ανάγκη. Τα πλατάνια υπάρχουν και χωρίς δέντρα διότι υπάρχουν οι άνθρωποι αλλά γιατί να μην φυτέψουμε καινούρια δέντρα για τους ανθρώπους; Αυτές οι λεπτομέρειες όταν συνδυάζονται παράγουν ένα διαχρονικό έργο το οποίο υποστηρίζει το μέλλον, χάρη στις αξίες που προωθεί. Η οικονομική αξία, δίχως ανθρώπινη αξία είναι απλώς μια τιμή που δεν έχει τιμή. Ας αρχίσουμε λοιπόν με τον φόρο τιμής στο σύμπλεγμα Καστελλόριζου κι όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.

Συλλογή άρθρων από τον πλούσιο ιστότοπο Αντίβαρο
ΣΧΕΤΙΚΑ

1Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ

ΛΥΝΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ!

2. Ν.Λυγερός διάλεξη περί ΑΟΖ 12/11/11(video 3min)
3.Ν.Λυγερός - Θ.Καρυώτης Ημερίδα περί ΑΟΖ. Αθήνα 12/11/11 (video 55 min)

"Εχουν γελοιοποιήσει τους ίδιους και τον τόπο"

2011-11-13T18:55:00.001+02:00

Η xρεοκοπία της κυρίαρχης πολιτικής

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα,

καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr

Η οικονομία είναι σε κρίση. Ο μηχανισμός υπέρβασής της, η πολιτική, είναι μπλοκαρισμένος. Πριν ολοκληρωθεί η χρεοκοπία της χώρας, έχει ήδη χρεοκοπήσει η κυρίαρχη πολιτική.

Πολιτική που παράγει αδιέξοδα, αγριότητες εις βάρος του λαού, ενώ συνοδεύεται από υποχωρήσεις στις έξωθεν πιέσεις. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αντί η προηγούμενη κυβέρνηση να καταγγείλει εκείνους τους ανώτερους υπαλλήλους των ευρωπαϊκών θεσμών που εκβιάζουν τη χώρα μας, τους συνέδραμε. Στόχος της, να εκβιαστούν ο λαός και η αντιπολίτευση. Οι ένοχοι αναζητούν συνένοχους.

Ανάλογα, αντί να γίνουν εκλογές, προβάλλεται το επιχείρημα ότι «η χώρα κινδυνεύει» να καταστραφεί από τη διεξαγωγή τους. Δεν θυμάμαι σε δημοκρατικό καθεστώς να έχει ξαναδιατυπωθεί η άποψη από κυβερνών κόμμα ότι η δημοκρατία μπορεί να αποτελεί παράγοντα καταστροφής.
Δείγμα του πόσο έχει παγιδευτεί ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε συμφέροντα, σε νοοτροπία υποτέλειας, αλλά και σε μια αντίληψη βίαιου «εκσυγχρονισμού», ορθότερα αναχρονισμού.
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι αν γίνουν εκλογές, θα χαθεί πολύτιμος χρόνος, οι 21 μέρες, δηλαδή, που απαιτεί το Σύνταγμα. Ουσιαστικά, υποστηρίζει ότι η δημοκρατική διαδικασία είναι αχρηστεμένος χρόνος. Υποκρίνεται, όμως, διότι για 12 ολόκληρες ημέρες η χώρα βρισκόταν σε πλήρη παράλυση χωρίς να δοθεί το δικαίωμα στο λαό να μιλήσει. Η ζωή, δηλαδή, απέδειξε τη χρεοκοπία αυτών των αιτιολογήσεων.

Αυτή τη διαπίστωση η κυβέρνηση την αποκρούει υποστηρίζοντας ότι αν γίνουν εκλογές, η χώρα κινδυνεύει να μην πάρει τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, την έκτη δόση, που έχει άμεσα ανάγκη. Αυτό που αποσιωπά είναι ότι στις 12 ημέρες τις κρίσης, αδιέξοδου και σπατάλης χρόνου, σηκώθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες σε συνθήκες πανικού οκτώ δισ. ευρώ και προστέθηκαν στα προηγούμενα 60 δισ. που έχουν κάνει φτερά. Δηλαδή, τι έγινε; Παραδίδουν κυριαρχία, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, προκειμένου η χώρα να πάρει άμεσα μια δανειακή δόση που το ύψος της είναι αντίστοιχο με τα λεφτά που χάθηκαν από την ελληνική οικονομία! Αυτό αν δεν είναι χρεοκοπία πολιτικής, και επικοινωνιακής πολιτικής τι είναι;
Το Κόμμα του Μνημονίου παρουσιάζει και ένα επιχείρημα πιο γενικό ως προς τα μελλούμενα. Υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να τακτοποιηθούν τα των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου και μετά να πάμε σε εκλογές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι οι πρόσφατες συμφωνίες είναι κακές διότι εκχωρούν κυρίαρχα δικαιώματα της χώρας, ενώ εισάγεται η αρχή της ύπατης αρμοστείας.
Στην πραγματικότητα, τρόικα και δικομματισμός δεν βιάζονται να τακτοποιήσουν τα των συμφωνιών, «για να μην χαθούν». Εκείνο για το οποίο βιάζονται είναι να προλάβουν τον λαό. Να τον παρεμποδίσουν να εκφραστεί και να αναβάλλουν όσο μπορούν τις εκλογές. Ο πραγματικός φόβος της τρόικας και του νέου ραγιαδισμού δεν είναι οι μεταξύ τους δυσλειτουργίες, αλλά ο λαός.

Δεν είναι σίγουροι το τι θα τους βγάλουν οι εκλογές και πώς θα αντιμετωπιστεί μια εκλογική αμφισβήτηση των κάκιστων συμφωνιών μεταξύ τρόικας και Βενιζέλου - Παπανδρέου. Αν και κατά πόσο την επομένη των εκλογών θα μπορούν να επιβάλλουν ό,τι θέλουν, έτσι όπως το έκαναν μέχρι σήμερα διαπραγματευόμενοι με ασπόνδυλους. Προκειμένου, λοιπόν, να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, θέλουν να δέσουν τον γάιδαρο πριν να μιλήσει ο λαός.

Εχει δημοσιευθεί στη Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 13-11-2011

Ξέρετε ποιός τους ψήφισε;

2011-11-11T08:26:00.001+02:00

Ξέρετε ποιός

Τους ψήφισε;

Βουλευτικές εκλογές       1990
    Βουλευτικές εκλογές  2000
Βουλευτικές εκλογές 2007
Βουλευτικές εκλογές 2009

Βούλιαξε τις τράπεζες ο Παπανδρέου!

2011-11-09T00:31:00.000+02:00

Βούλιαξε τις τράπεζες ο Παπανδρέου!

	Τις υποχρέωσε να πάρουν 55 δισ. ευρώ ομόλογα και τους τελευταίους 4 μήνες 10 δισ. έντοκα γραμμάτια για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, στερώντας τα από την αγορά

Βούλιαξε τις ελληνικές τράπεζες ο πρωθυπουργός και τώρα θέλει να τις στήσει στον τοίχο, ότι αυτές φταίνε για όλα, για την έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, ότι έχουν κλείσει τις κάνουλες, ενώ ο ίδιος είναι από τους κύριους υπεύθυνους που η... πηγή στέρεψε... Και δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια, που αν και τη γνωρίζει ο κ. Παπανδρέου, όχι μόνο την αποκρύπτει, αλλά και παραπλανεί τον κόσμο της αγοράς και όλο τον ελληνικό λαό, που κακά τα ψέματα έχει άχτι τις τράπεζες.

Επί δύο χρόνια ο πρωθυπουργός έβαζε τις τράπεζες να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα και δεν μπορούσαν να αρνηθούν, γιατί αμέσως θα τις κατηγορούσε ότι δεν βάζουν πλάτη. Αυτήν τη στιγμή συνολικά έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους όλες οι ελληνικές τράπεζες ομόλογα συνολικής αξίας 50 με 55 δισεκατομμύρια ευρώ!

Και σήμερα έρχεται ο Παπανδρέου με τη συμφωνία που υπέγραψε στις Βρυξέλλες (και προς στιγμήν είναι στον αέρα) και τους λέει ότι θα πρέπει να τα «κουρέψουν» κατά 50%, δηλαδή να χάσουν 25 με 28 δισεκατομμύρια ευρώ!

Ένα το κρατούμενο, που θα έλεγε και ο παλιός μπακάλης... Γιατί υπάρχει και συνέχεια.

Τους τελευταίους τέσσερις μήνες η κυβέρνηση απαίτησε από τις τράπεζες να αγοράσουν έντοκα γραμμάτια. Και του έκαναν πάλι το χατίρι. Πήραν συνολικά έντοκα γραμμάτια αξίας 10 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και μ' αυτά τα λεφτά πληρώθηκαν τους μήνες αυτούς οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου.

Τα χρήματα αυτά (55 δισ. ευρώ για ελληνικά ομόλογα συν 10 δισ. ευρώ για έντοκα γραμμάτια), ήτοι 65 δισ. ευρώ, τα στερήθηκε η αγορά, κόπηκε η ρευστότητα. Αν δεν είχαν καλύψει τις ανάγκες του κράτους (πληρωμή τοκοχρεολυσίων του εξωτερικού χρέους και μισθών και συντάξεων) τα 65 δισ. ευρώ θα είχαν πέσει στην αγορά και η ύφεση θα ήταν μηδαμινή και τα λουκέτα πολύ λιγότερα.

Όμως υπάρχουν κι άλλα μαύρα μαντάτα, που εκτίναξαν την ύφεση στα τρία χρόνια (2009, 2010 και 2011) στο 17%. Είναι οι καταθέσεις που χάθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες κι άλλες έφυγαν έξω και άλλες τις πήραν οι μικροκαταθέτες στα σπίτια τους.

Σύμφωνα με στοιχεία των τραπεζών, υπολογίζεται ότι στα δύο χρόνια κυβέρνησης Παπανδρέου μετακόμισαν στα... ξένα 60 (ΕΞΗΝΤΑ) δισεκατομμύρια ευρώ!

Τον περασμένο μήνα οι μικροκαταθέτες σήκωσαν από τις τράπεζες 7 (ΕΠΤΑ) δισεκατομμύρια ευρώ! Και δεν μιλάμε για μεγάλα ποσά. Οι αναλήψεις ήταν 3.000, 5.000 ευρώ και όλα σε μετρητά, που σημαίνει ότι ο φόβος και η ανασφάλεια για χρεοκοπία και δέσμευση των καταθέσεων, όταν μάλιστα κανένας δεν έχει εμπιστοσύνη στις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, ήταν αυτά που έκαναν τους καταθέτες να πάρουν τα λεφτά τους, για τις άσχημες μέρες που έρχονται και φοβούνται.

Αν αυτά τα 67 δισ. ευρώ (60 στο εξωτερικό και 7 τον Οκτώβριο που έμειναν μεν μέσα, αλλά σε... σεντούκια) δεν είχαν αναληφθεί από τους καταθέτες, τουλάχιστον το 25% (που επιτρέπει η Τράπεζα της Ελλάδος), δηλαδή 16,75 δισ. ευρώ, θα είχαν πέσει στην αγορά, που δεν θα έπνεε τα λοίσθια, όπως το ζούμε σήμερα.

Και όταν αυτή είναι η τραγική αλήθεια, έρχεται ο κ. Παπανδρέου και στήνει στο απόσπασμα τις τράπεζες ότι δεν χρηματοδοτούν τις επιχειρήσεις. Από τι λεφτά; Από αυτά που πήρε το ελληνικό δημόσιο, με εντολή της κυβέρνησης, για να κλείσει τις δικές του τρύπες και το κρύβει από τον ελληνικό λαό;

Στη μόνιμη κατηγορία του πρωθυπουργού, που τις τελευταίες μέρες συχνά επαναλαμβάνει, ότι οι τράπεζες φταίνε για την ύφεση στην αγορά γιατί δεν χορηγούν δάνεια, υψηλόβαθμα στελέχη τραπεζών απαντούν «με τι λεφτά, αφού όλα πήγαν στα ομόλογα και τα έντοκα γραμμάτια, που μας ανάγκασε η κυβέρνηση να πάρουμε, η δε απόσυρση καταθέσεων 67 δισ. ευρώ περιόρισε ασφυκτικά τη χρηματοδότηση της αγοράς».

Τέρμα οι χορηγήσεις!

Τα πράγματα μάλιστα χειροτέρεψαν από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός εξήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Κλίμα αβεβαιότητας και αστάθειας έπληξε την αγορά και την οικονομία. Με αποτέλεσμα οι τράπεζες με τους διευθυντές των υποκαταστημάτων να ειδοποιήσουν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις ότι σταματάει κάθε χρηματοδότηση (δάνεια, πλαφόν για μεταχρονολογημένες επιταγές, ακόμη το factory των τραπεζών που «προεξοφλούν» τιμολόγια πελατείας), που σημαίνει ότι τα πράγματα στην αγορά παίρνουν δραματική μορφή, αφού το ρευστό κόβεται...

Ανάλογα είναι και τα μαντάτα από το εξωτερικό. Πρώτες ύλες και διάφορα είδη δεν φορτώνονται, αν προκαταβολικά δεν έχει εξοφληθεί μετρητοίς όλη η αξία! Εγγυητικές ελληνικών τραπεζών δεν δέχεται καμία εταιρεία του εξωτερικού!

Μια χαρά, κύριε Παπανδρέου, τα καταφέρατε...

400.000 μαγαζιά δεν... χρειάζονται

Στο μεταξύ, με τη μεγαλύτερη ευκολία ακούς στελέχη των οικονομικών υπουργείων να λένε ότι πρέπει να κλείσουν 400.000 καταστήματα.

Κανένας δεν αγωνιά, δεν διερωτάται τι θα γίνει όλος αυτός ο κόσμος των αυτοαπασχολούμενων –γιατί βασικά οι μικρές επιχειρήσεις είναι οικογενειακές– 400.000 Χ 2 με 3 άτομα, 1.200.000 συνολικά, που θα βρεθεί από τη μια στιγμή στην άλλη δηλαδή στον δρόμο, στο πουθενά... Αυτό δεν τρομάζει κανέναν εκεί στην κυβέρνηση;

Να δεχθούμε ότι ήταν φούσκα οι χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις. Φταίνε μόνο εκείνοι που τις άνοιξαν, χωρίς να υπολογίσουν τι μέλλον έχουν; Τα δανεικά ποιος τους τα έδωσε; Οι τράπεζες δεν έβλεπαν ή το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να «πουλήσουν» και μάλιστα ακριβά χρήμα; Η κυβέρνηση, ο ηγέτης, η Τράπεζα της Ελλάδος, γιατί δεν χτύπησαν την καμπάνα;

Συνειδητοποιούν ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Βενιζέλος τι σημαίνουν 400.000 λουκέτα; Τι ερείπια θα προκαλέσουν; Πόσες ζωές θα κινδυνεύσουν;

δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ ΤΗς ΚΥΡΙΑΚΗΣ 6-11-2011

Γιώργο Φύγε

2011-11-06T19:35:00.003+02:00

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και τμήματα του πατριωτικού αλλά και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, ολόκληρη η κοινωνία αλλά και οι Έλληνες που ζουν πέρα από τα σύνορα της χώρας συγκλίνουν στην ίδια άποψη, στην ίδια αξίωση, στην ίδια πατριωτική προσταγή: Γιώργο, φύγε!
Διότι εξαπάτησες, απέτυχες και σέρνεις τώρα την πατρίδα στην έσχατη απειλή. Στην απόλυτη καταστροφή.

Διότι ξέχασες πως στις Δημοκρατίες μόνος εντολοδότης είναι ο λαός. Και κανένας άλλος.
Διότι οι μεθοδεύσεις που απεργάζεσαι δεν υπηρετούν τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα θέτουν σε άμεσο και σοβαρότατο κίνδυνο.
Αθέτησες όλες τις δεσμεύσεις που ανέλαβες απέναντι στους Έλληνες και επιβεβαίωσες όλες τις προσδοκίες των άσπονδων φίλων της χώρας.
Ματαίωσες –καταπώς υποσχέθηκες στους Αμερικανούς– τις ενεργειακές συμφωνίες που θεμελίωναν μια περήφανη εξωτερική πολιτική και υπηρετούσαν τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας.
Διέσυρες την Ελλάδα σε ολόκληρο τον κόσμο, κατηγορώντας τη ως διεφθαρμένη και αναξιόπιστη.
Υπέταξες τη χώρα, κινούμενος μυστικά και υποχθόνια, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Επέβαλες επιλογές που περιορίζουν την εθνική κυριαρχία.
Επέβαλες πολιτικές που καταρράκωσαν την οικονομία και παρέλυσαν ολόκληρη την κοινωνία.
Επέβαλες αποφάσεις που έφεραν «λουκέτα», ανεργία, φτώχεια, απόγνωση, κατάθλιψη.

Απέτυχες σε όλα. Στο χρέος, στο έλλειμμα, στους στόχους που διακήρυσσες και στις υποσχέσεις που μοίραζες.
Έφερες την κοινωνία σε κατάσταση αποσύνθεσης, κατάθλιψης και μαζικής παράκρουσης.
Και τώρα καταφεύγεις, αδίστακτα, ανεύθυνα και τυχοδιωκτικά, στην έσχατη απειλή.
Δημιουργείς καταστάσεις πλήρους οικονομικής κατάρρευσης.
Δημιουργείς συνθήκες διχασμού.
Δημιουργείς σοβαρότατους εθνικούς κινδύνους.
Παίζεις με το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Παίζεις με την ίδια τη ζωή των Ελλήνων.
Παίζεις σε βάρος των παιδιών μας.
Παίζεις, πρώτα απ’ όλα, με την παρουσία της πατρίδας μας στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ. Σαν να ’βαλες κάποιο σχέδιο στο νου και βάλθηκες να το ολοκληρώσεις πάση θυσία.Μόνο που –πάση θυσία– το σχέδιο αυτό θα ανατραπεί. Είτε από υπεύθυνες δυνάμεις του κόμματός σου είτε από την αντιπολίτευση είτε από τον ίδιο το λαό.
Οι μεθοδεύσεις σου δεν είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Είναι εμπρησμός της πατρίδας μας. Είναι το λάκτισμα που την πηγαίνει στον όλεθρο.
Ακόμα και οι ξένοι μιλούν για αυτοκτονία της Ελλάδας.
Για εκούσια χρεοκοπία.
Για βίαιη επιστροφή στη δραχμή.
Το παιχνίδι σου δεν είναι μόνο επικίνδυνο. Είναι και ύποπτο.
Διότι υποκρύπτει απειλή σε βάρος ολόκληρης της Ευρώπης. Και συμφέροντα άλλων.Διότι δεν χωρά σε ανθρώπου νου τόση ανευθυνότητα.
Και δεν σε αντέχει ο τόπος ούτε μια μέρα παραπάνω.
Τελείωσες, Γιώργο.
Τελείωσε και το θέατρο.

Και έχεις τώρα μία και μόνο επιλογή: Να φύγεις.
Είναι το μέγιστο που μπορείς και το ελάχιστο που οφείλεις.
Σήμερα, κιόλας. Όχι αύριο.
ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Οι πειραγμένες εμπνευσμένες φωτό είναι από το Antista/Chef.